မ်က္ရည္စမ်ားကိုသုတ္လွ်က္
ေနာက္သို႔လွည္႔မၾကည္႔မိေအာင္ ၾကိဳးစားရင္း လမ္းကိုေလွ်ာက္ေနမိသည္…
ကတၱရာလမ္းတို႔က
မ်က္ရည္ပူေတြေဝဝါးေနေသာ အျမင္မွာ တိမ္လႊာေတြအျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားသလိုလို…
ဘယ္ကိုေလွ်ာက္ရမွန္းမသိ
ဆက္ေလွ်ာက္ေနရင္းက ေကာ္ဖီဆိုင္တခုမွာထိုင္ရင္း စိတ္ေတြတည္ျငိမ္ေအာင္ ၾကိဳးစားဘို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္…
လြတ္ေနသည္႔စားပြဲမွာဝင္ထိုင္ျပီး
စားပြဲထိုးေလးလာေပးသည္႔မီႏူးထဲက တခုကိုလက္ေထာက္ျပမိရင္း စိတ္ေတြကို ျပန္လည္စုစည္းဘို႔ၾကိဳးစားသည္…
ၾကိဳးစားမိကာမွ
မ်က္ရည္ပူမ်ားက ပါးျပင္ေပၚသို႔အရွိန္အဟုန္ျပင္းစြာလွိမ္႔ဆင္းလာၾကသည္…
ထိုေနရာကို
က်မ မသြားခဲ႔မိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာ… ခုေတာ႔ မျမင္ခ်င္ဆံုးေသာျမင္ကြင္းတခုကို က်မျမင္ေတြ႕ခဲ႔ရသည္…
က်မေလးစားစြာခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ႔ေသာခ်စ္ခင္ပြန္းက ေကာင္မေလးငယ္ငယ္တေယာက္ကို ရတနာဆိုင္ထဲမွာ
လက္စြပ္ေလးစြပ္ေပးေနသည္႔ျမင္ကြင္းက ထပ္ခါထပ္ခါ ေပၚလာသည္…
က်မအပ္ထားတဲ႔မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္စိန္လက္စြပ္ႏွစ္ကြင္းေရြးရမဲ႔ေန႔က
ဘာေၾကာင္႔ဒီေန႔ျဖစ္ေနခဲ႔ပါသလဲ?
တိုက္ဆိုင္တာလား…
တစံုတေယာက္က က်မကိုဒီျမင္ကြင္းျမင္ေစခ်င္လို႔ ၾကိဳတင္စီစဥ္ခဲ႔ေလသလား…
တကယ္ေတာ႔ထိုရတနာဆိုင္ပိုင္ရွင္သည္
က်မခင္ပြန္း၏သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္…
က်မရဲ႕တခ်ိဳ႕ေသာေမြးေန႔ေတြမွာ
ခင္ပြန္းသည္က ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ဝယ္ေပးေလ႔ရွိေသာဆိုင္ျဖစ္သည္…
ထိုဆိုင္သို႔မေရာက္ျဖစ္သည္မွာႏွစ္အေတာ္ၾကာခဲ႔ျပီျဖစ္သည္…
ဒီႏွစ္မွ
မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ စိန္လက္စြပ္ႏွစ္ကြင္း ကိုအပ္ခဲ႔သည္… အပ္သည္႔ေန႔က ဆိုင္ရွင္ရွိမေနဘဲ
ဆိုင္ဝန္ထမ္းေလးႏွင္႔သာေတြ႕ခဲ႔ျပီး ေဘာင္ခ်ာမွာေရးထားေသာ ရက္မွာ က်မထိုဆိုင္သို႔ လက္စြပ္ေရြးရန္ေရာက္လာခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္…
ထိုဆိုင္သည္
ေရွာ႔ပင္းစင္တာၾကီၤးတခု၏ေျမညီထပ္တြင္ရွိရာ က်မထိုဆိုင္ေရွ႕သို႔မေရာက္ခင္မွာပင္ ဆိုင္ထဲမွာစံုတြဲတတြဲရွိေနတာ
ျမင္ေနခဲ႔ျပီးျဖစ္သည္…
ဆိုင္ေရွ႕အေရာက္မွာေတာ႔
ေကာင္မေလးကို လက္စြပ္စြပ္ေပးေနေသာ အမ်ိဳးသား၏ေဘးတိုက္မ်က္ႏွာကိုျမင္လိုက္ရေသာအခါ က်မေျခလွမ္းေတြရပ္တန္႔သြားခဲ႔သည္…
တကယ္ကဒီအခ်ိန္သူရံုးခန္းမွာရွိေနရမွာ…
ေကာင္မေလးက ေျခဖ်ားေလးေထာက္ျပီး
ေက်းဇူးတင္အနမ္းေလးလွမ္းေပးလိုက္ခ်ိန္မွာ မတ္တပ္ရပ္ၾကည္႕ေနမိေသာ က်မေျခေထာက္မ်ား ညြတ္ေခြသြားေတာ႔သည္…
ေက်းဇူးတင္အနမ္းေလးလွမ္းေပးလိုက္ခ်ိန္မွာ မတ္တပ္ရပ္ၾကည္႕ေနမိေသာ က်မေျခေထာက္မ်ား ညြတ္ေခြသြားေတာ႔သည္…
လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းတစ္ဦး
အနားေရာက္လာျပီး က်မကိုထူမေပးခ်ိန္မွာ ဝိုင္းၾကည္႕ေနၾကေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားကို ရွက္ရြံ႕ကာ
က်မေျပးထြက္လာမိသည္…
ခုေတာ႔ ဆိုင္ထဲမွာ
ထိုင္ငိုေနမိတာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသြားျပီလားမသိ… ဘယ္အခ်ိန္ကလာခ်ထားမွန္းမသိလိုက္ေသာ ေကာ္ဖီခြက္တခြက္က
စားပြဲေပၚမွာျငိမ္သက္စြာ….
သူက်မကိုေတြ႕သြားလား
မေတြ႕သြားလား က်မ မသိလိုက္ပါ…
အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္
သူ႔ကိုဘယ္လိုရင္ဆိုင္ျပီး ဘယ္လိုစကား စေျပာရမလဲ က်မစဥ္းစားမရ…
ငဲ႔ညွာစရာ
က်မတို႔ရဲ႕တစ္ဦးတည္းေသာသမီးေလးသာမရွိခဲ႔ရင္ က်မဘာမွစဥ္းစားစရာမလို… ခုေတာ႔ သမီးေလးအတြက္ထည္႔စဥ္းစားရမည္…
ကေတာက္ကဆျဖစ္ခ်ိန္တိုင္းမွာ
သမီးေလးကိုေပးမသိေစခ်င္သည္႔သူက ဒီကိစၥမွာလဲ သမီးေလးကို ပိုလို႔ေတာင္အသိေပးခ်င္မွာမဟုတ္တာေသခ်ာသည္…
က်မကေတာ႔
အရြယ္ေရာက္စျပဳျပီျဖစ္ေသာ သမီးေလးအား အရာရာတိုင္ပင္ေနက်မို႔ ေျပာကိုေျပာျပမွာျဖစ္သည္…
သို႔ေသာ္ သမီးေလးကိုေတာ႔ မနာက်င္ေစလိုပါ…သမီးေလးက ဒယ္ဒီကဘာလို႔ဒီလိုလုပ္တာလဲဟုေမးလာလွ်င္
အေျဖရွိေအာင္ က်မအရင္စဥ္းစားရပါမည္….
ဒါဆို သူေဖာက္ျပန္ရျခင္းအေၾကာင္းရင္းကို
က်မက အရင္စဥ္းစားရမည္ျဖစ္သည္… ဘာျဖစ္လို႔မ်ားပါလိမ္႔…
တကယ္ဆိုက်မက
က်မရဲ႕ဘဝတစ္ခုလံုးကို ဒီသမီးႏွင္႔ဒီခင္ပြန္းအတြက္သာ ေပးဆပ္ေနခဲ႔သူျဖစ္သည္… ခင္ပြန္းအလိုက်
မိမိရဲ႕အရည္အခ်င္း အလုပ္အကိုင္ေတြကို စြန္႔ပစ္ျပီး အိမ္ေထာင္ရွင္မအျဖစ္ လိုေလေသးမရွိေအာင္
ေပးဆပ္ေနခဲ႔သူျဖစ္သည္… ခင္ပြန္းအတြက္ ဇနီးေကာင္း သမီးေလးအတြက္ မိခင္ေကာင္းအျဖစ္ ရပ္တည္ရင္းသာ
ဘဝကိုေက်နပ္ေနခဲ႔သူျဖစ္သည္…
လြန္ခဲ႔ေသာသံုးေလးလခန္႔က
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ခင္ပြန္းသည္ကိုေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ႏွင္႔ေတြ႕လိုက္ေၾကာင္းဖုန္းနဲ႔လွမ္းေျပာေတာ႔
က်မနည္းနည္းေလးမွမယံုၾကည္ခဲ႔…. အခါတိုင္းလည္း အလုပ္သေဘာအရ ဧည္႔သည္ေတြနဲ႔ ေန႔လည္စာစားတတ္သူမို႔
သံသယမဝင္ခဲ႔ပါ… ေျပာသံေတြၾကားရဖန္မ်ားလို႔ ေမးၾကည္႔ေတာ႔ အသိမိတ္ေဆြေတြပါဟုသာျပန္ေျပာလွ်က္
စကားလမ္းေၾကာင္းလႊဲသြားခဲ႔သည္…
က်မဘဝမွာ
ခင္ပြန္းႏွင္႔သမီးကိုသာ အေလးထားသလို သူသည္လည္းဇနီးႏွင္႔သမီးကိုသာအေလးထားမည္ဟု ကိုယ္႔စိတ္ႏွင္႔ႏိႈင္းကာ
ယံုၾကည္ခဲ႔မိသည္…
ခုေတာ႔ထိုယံုၾကည္ခ်က္မ်ားတဒဂၤအတြင္းမ်ား
ေပ်ာက္ပ်က္သြားခဲ႔ေလျပီ… အိမ္ျပန္ေရာက္တာႏွင္႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေမးျမန္းေျပာဆိုရေတာ႔မည္…
သူ႔ဘက္ကေပးမည္႔ဆင္ေျခေတြကို သည္းခံနားေထာင္ရင္း မယံုၾကည္ဖို႔ကိုေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္အထူးသတိေပးစရာမလိုေတာ႔…
သမီးေလးကိုမနာက်င္ေစခ်င္မဲ႔
အျဖစ္မွန္ေတြကိုေတာ႔ သမီးေလးကိုသိေစခ်င္ပါသည္… မိသားစုျပသနာကို သမီးေလးက ပတ္ဝန္းက်င္ေျပာမွသိရလွ်င္
ပိုျပီးနာက်င္ရပါလိမ္႔မည္…
သူ႔ကိုရင္ဆိုင္ဘို႔
တည္ျငိမ္ေလာက္ျပီဟု ယူဆမိခ်ိန္ နာရီၾကည္႕မိေတာ႔ အခ်ိန္ၾကာၾကာထိုင္ေနမိေၾကာင္း သတိျပဳမိသည္…
ေကာ္ဖီခြက္ထဲကေကာ္ဖီရည္မ်ားလည္း အေတာ္ကိုေအးစက္ေနခဲ႔ျပီ…
ေကာ္ဖီတန္ဘိုးထက္အနည္းငယ္ပိုမည္ျဖစ္ေသာ
ေငြစကၠဴကို ေကာ္ဖီခြက္ေအာက္ထားခဲ႔ျပီး ဆိုင္မွထြက္လာခဲ႔သည္… က်န္ေနခဲ႔ေသာေကာ္ဖီရည္မ်ားႏွင္႔ထပ္တူ
က်မႏွလံုးသားက ေအးစက္လွ်က္
