Wednesday, December 9, 2009

ခရစၥမတ္စ္အၾကိဳ


အခါတိုင္းေတာ႔ ခရစၥမတ္သစ္ပင္ကို အစိမ္းေရာင္ဘဲသံုးၿဖစ္ပါတယ္... ဒီႏွစ္ေတာ႔ သမီးေလးက ခရမ္းေရာင္ဝယ္ေပးဘို႔ပူဆာတယ္... က်မကေတာ႔ ခရစၥမတ္စ္သစ္ပင္ကို အဲလိုသဘာဝမက်တဲ႔ အေရာင္ၾကီး မလိုခ်င္ဘူး... ဒါနဲ႔ဘဲ သမီးေလးနဲ႔ညိွရင္း အၿဖဴေရာင္နဲ႔ သေဘာတူသြားၾကတယ္.... ဒီႏွစ္အခါတိုင္းလို အိမ္ေတာင္သိပ္မရွင္းၿဖစ္ဘူး... အရင္ႏွစ္ေတြဆို ႏိုဝင္ဘာလေနာက္ဆံုးပတ္မွာ အိမ္ရွင္းတယ္.... အဝတ္အေဟာင္းေတြကို မိဘမဲ႔ေက်ာင္းကိုလႈတယ္.... အားလံုးရွင္းၿပီးမွဘဲ ဒီဇင္ဘာလပထမပတ္မွာ ခရစၥမတ္စ္သစ္ပင္ကို အလွဆင္တယ္.... ဒီႏွစ္ခရစၥမတ္ေတာ႔ ရန္ကုန္ၿပန္မွာမို႔ေရာ... သိပ္မအားတာေရာေၾကာင္႔ အိမ္ေကာင္းေကာင္းမရွင္းၿဖစ္ဘူး... အဝတ္ေဟာင္းေတြေတာင္ မသယ္ႏိုင္လို႔ ႏိုင္သေလာက္ေလးဘဲသယ္သြားၿပီးလႈရတယ္... ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ႔ ဒီလိုအခ်ိန္ဆို ေမာင္ႏွမေတြ အရမ္းေပ်ာ္ၾကတဲ႔ အခ်ိန္ေပါ႔.... ေဖေဖက လုပ္အားခထဲက ၁၀ပံု၁ပံု ဖယ္ထားတဲ႔ ဆယ္ဖို႔တစ္ဖို႔ စုဗူးၾကီးကိုေဖာက္ၿပီး ဘုရားေက်ာင္းက ဆရာေတြကိုလႈဖို႔ စာရင္းလုပ္... ရပ္ကြက္ထဲက ခေလးေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလဲ စာရင္းေကာက္ၿပီး လက္ေဆာင္ဝယ္ဘို႔ သိမ္ၾကီးေဈးကိုသြားၾကတယ္.... ဒီဇင္ဘာလေရာက္တိုင္း ကိုယ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ မေခၚတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ္တို႔ကို အတင္းၿပန္လိုက္ေခၚတယ္... ခရစၥမတ္လက္ေဆာင္မရမွာစိုးလို႔ေလ... ဒါေပမဲ႔ ေဖေဖက အိမ္နားက ခေလးေတြအကုန္လံုးကို အတူတူေပးေနက်ပါ.... ၿပီးေတာ႔ ဘုရားေက်ာင္းမွာဆိုဘို႔ ခရစၥမတ္စ္သီခ်င္းေတြ စၿပီးေလ႔က်င္႔ခ်ိန္ေပါ႔... ေဖေဖက ဂစ္တာတီး ေမေမနဲ႔ က်မတို႔ေမာင္ႏွမေတြက သီခ်င္းဆို... သိပ္ကိုေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ႔တာေပါ႔.... အခုေတာ႔ ဒီလိုအခ်ိန္ေတြ ၿပန္မရႏိုင္ေတာ႔ဘူး.... ဒီဇင္ဘာဟာလြမ္းဆြတ္စရာေတြအၿပည္႔နဲ႔.....

ဒါေပမဲ႔ ဒီႏွစ္ေတာ႔ အရင္ႏွစ္ေတြလိုမလြမ္းရေတာ႔ဘူး... ေနာက္တစ္ပတ္ဆိုရန္ကုန္ၿပန္ေတာ႔မယ္... မိသားစုေတြနဲ႔ အတူခရစၥမတ္စ္ကို ဆင္ႏႊဲရေတာ႔မယ္... ေတြးရင္းေပ်ာ္ေနတယ္... ဘေလာ႔ဂါသူငယ္ခ်င္းေတြ ဘေလာ႔လာလည္ေနက် ေမာင္ႏွမေတြကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္ေနာ္.... ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ ခရစၥမတ္စ္ၿဖစ္ပါေစ.....

Thursday, December 3, 2009

ဗီယက္နမ္မွာ(၆)


(ဟိုခ်ီမင္းၿမိဳ႕လမ္းမတစ္ေနရာ........ ဟိုခ်ီမင္းမွာ ကားလမ္းေတြက အဲလိုပိတ္ပါတယ္)

ဆရာဝန္ဆီကေနဒီလိုၾကားလိုက္ရေတာ႔ ခဏေတာ႔မွင္သက္မိသြားတယ္…. အဓိကကေတာ႔ ေလထုညစ္ညမ္းမႈေပါ႔… က်မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕သားေလးလဲ အဲလိုၿဖစ္ေသးတယ္… ဒါနဲ႔သိပ္မၾကာခင္ ဟိုခ်ီမင္းၿမိဳ႕ထဲကေန ၿမိဳ႕စြန္ဘက္ကိုေၿပာင္းေနလိုက္ေတာ႔ ခေလးက သက္သာသြားတယ္ေၿပာပါတယ္… က်မအေနနဲ႔ကေတာ႔ လက္ရွိေနတဲ႔ေနရာက ခင္ပြန္းအလုပ္လုပ္ရာေနရာဆိုေတာ႔ သူမ်ားလို အိမ္ေၿပာင္းေနလို႔လဲမၿဖစ္ပါဘူး… ရန္ကုန္ၿပန္ေနရင္ေကာာင္းမလား စိတ္ကူးမိေပမဲ႔ ခေလးေတြကိုလဲ ဖခင္နဲ႔ ခြဲမေနေစခ်င္ပါဘူး…. က်မရဲ႕ခေလးေတြကို မိခင္ေမတၱာေရာ ဖခင္ေမတၱာပါ နီးကပ္စြာ ေႏြးေထြးစြာရရွိေစခ်င္ပါတယ္…. ဒီေတာ႔ ကာကြယ္ဘို႔ဘဲၿပင္ဆင္ၾကပါတယ္…. လိုအပ္တာေတြမွန္သမွ်အိမ္မွာ အဆင္သင္႔ရွိေနဖို႔ေဆာင္ထားတယ္… အေရးေပၚကာကြယ္နည္းကို သိသြားၿပီၿဖစ္တဲ႔အၿပင္ ကာကြယ္စရာပစၥည္းေတြလဲ ရွိေနၿပီမို႔ ေနာက္တေခါက္ဒီလိုမၿဖစ္ေတာ႔မွာလဲ ေသခ်ာသေလာက္ရွိေနၿပီ… ဆရာဝန္ကလဲ ဖုန္းဆက္ေခၚတိုင္းလာပါတယ္… က်မတို႔ သိပ္စိုးရိမ္တတ္မွန္းသိေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔ေခၚေခၚအၿမဲအေရာက္လာတဲ႔အၿပင္ ခ်က္ခ်င္းမလာႏိုင္တဲ႔ အခါ ဖုန္းထဲကေနလွမ္းေမးၿပီး ခေလးကို ဘာေဆးဘယ္ေလာက္တိုက္ထား… ဘယ္လိုလုပ္ထားဆိုတာမ်ိဳးေတြ ေၿပာၿပေပးပါတယ္…. အဲဒီဆရာဝန္မဟာ က်မတို႔မိသားစုအတြက္ေတာ႔ ဘုရားသခင္လႊတ္လိုက္တဲ႔ ေကာင္းကင္တမန္ပါဘဲ…. အခုေနာက္ပိုင္း သားေလးလဲဲ ေတာ္ေတာ္က်န္းမာေနပါၿပီ္…. အခုေတာ႔လည္း ဲ ဗီယက္နမ္မွာေနရတာ ေတာ္ေတာ္ေနသားက်ေနပါၿပီ…. ေပ်ာ္ရာမွာ မေနရ ေတာ္ရာမွာ ေနရ ဆိုတဲ႔ စကားဟာ က်မအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး အဓိပၸါယ္ရွိပါတယ္…. ေတာ္ရာမွာေနရင္း ေပ်ာ္ေအာင္ၾကိဳးစားရတာလည္း ရင္႔က်က္မႈေတြတိုးပြားေစပါတယ္…. အဆင္မေၿပတာေတြ ၾကံဳလာရတဲ႕အခါတိုင္း တခါတေလလဲ ၿဖစ္တတ္ပါတယ္ေလ လို႔ ေလွ်ာ႔ေတြးလိုက္တာပါဘဲ…. ရိုင္းပ်စြာဆက္ဆံခံရတဲ႔ အခါလဲ သူတို႔ အတြက္ဒါဟာရိုင္းတယ္လို႔ မထင္တဲ႔ အၿပဳအမူၿဖစ္ေနမွာပါေလလို႔ ေဖာ႔ေတြးေပးလိုက္တယ္…. ေရာက္တဲ႔ အရပ္မွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနတတ္ဘို႔ ဘဝတကၠသိုလ္ၾကီးက သင္ၾကားေပးလိုက္ၿပီ……..
အခုေတာ႔ က်မတို႔ မိသားစုေတြ ဗီယက္နမ္မွာေနရတာ ေပ်ာ္ေနပါၿပီ…….. ဆက္ေနရမဲ႔ ေနာက္ပိုင္းကာလမ်ားမွာလည္း ေပ်ာ္ေနမွာေသခ်ာတဲ႔ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြနဲ႕ ဗီယက္နမ္မွာၾကံဳခဲ႔ရတဲ႔ က်မရဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳေတြ အေၾကာင္း “ဗီယက္နမ္မွာ” ကို နိဂုဏ္းခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္…. ဗီယက္နမ္မွာေနေနရဆဲမို႔ ေနာက္ပိုင္းေတြမွာ အေၾကာင္းအရာအလိုက္ဘဲ ေခါင္းစဥ္တပ္ၿပီးေရးသြားပါမယ္…. က်မရဲ႕ “ဗီယက္နမ္မွာ” ကို အပိုင္း၁ကေန ေနာက္ဆံုး အပိုင္း၆ အထိ အၿမဲ လာေရာက္ ဖတ္ရႈၾကတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေမာင္ႏွမမ်ား ဘေလာ႔လည္သူေမာင္ႏွမမ်ား အားလံုးကို အထူးဘဲေက်းဇူးတင္ပါတယ္… အားလံုး ရႊင္လန္းခ်မ္းေၿမ႕ၾကပါေစရွင္……..

Monday, November 30, 2009

ညီမငယ္ရံုေလးအတြက္(ၿမႈဳးသွ်ရီ)

ဒီေန႔မနက္ အသစ္တက္လာတဲ႔ ညီမငယ္ ၿမဳးသွ်ရီရဲ႕ ပို႔စ္ကို ဖတ္ၿပီးစိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိတယ္.... မေန႔ကတင္တဲ႔ ပို႔စ္ေလးကို comment ေပးမရထဲက မနက္ၿဖန္မွဘဲ ေပးေတာ႔မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားခဲ႔တာ... ဒီမနက္က်မွဘဲ တမင္ၿဖဳတ္ထားလိုက္မွန္းသိရတယ္.... က်န္းမာေရးမေကာင္းတဲ႔ ညီမငယ္ေလးဟာ ထိခိုက္ခံစားလြယ္သူရယ္လို႔ အကဲခတ္မိၿပီးသားပါ.... comment ေတြမွာ Cbox မွာ ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ ခေလးဆန္ဆန္ ခြ်ဲခြ်ဲႏြဲ႕ႏြဲ႕ေလး comment ေရး ႏႈတ္ဆက္တတ္တဲ႔ ညီမငယ္ေလးကို လူမၿမင္ဖူးေပမဲ႔ သံေယာဇဥ္တြယ္ေနမိတာ.... အခုလို ရံုေလးတစ္ေယာက္ ဘေလာ႔ကိုပါခြဲခြါေတာ႔မယ္ဆိုေတာ႔ အံ႕ၾသမိသလို စိတ္မေကာင္းလဲၿဖစ္မိတယ္... ဘယ္သူေတြကမ်ား ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ ရံုေလးကို ဒီေလာက္ထိ စိတ္ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္လိုက္ၾကတာလဲ?
ေၿပာလိုက္တဲ႔သူက ေၿပာၿပီးရင္ၿပီးသြားေပမဲ႔ ခံလိုက္ရတဲ႔သူက တစိမ္႔စိမ္႔နာက်င္နာက်င္ခံစားေနရမွာ.... ဘာေၾကာင္႔မ်ားသူမ်ားကိုနစ္နာေစရတာလဲ? အေဝဖန္ခံႏိုင္သူ ေခါင္းမာသူေတြအဖို႔ (ဥပမာက်မေပါ႔)ဘာမွမၿဖစ္ေလာက္ေပမဲ႔ ထိခိုက္ခံစားလြယ္ ဝမ္းနည္းတတ္သူအဖို႔က ခံႏိုင္ရည္မရွိဘူးေလ.... က်မေရးတဲ႔ စာေတြအေပၚမွာလည္း တခါတေလ အမည္မသိဆိုတဲ႔နာမည္နဲ႔ အေပၚယံဖတ္ၿပီး ေဟာ႔ေရွာ႔လုပ္ ေဝဖန္သြားသူေတြ ရွိပါတယ္.... ၿမန္မာလိုေတာင္မေရးႏိုင္ပါဘူး.... E လိုခြပ္သြားတာပါ.... ဒါေပမဲ႔ က်မ မမႈပါဘူး.... comment အားလံုးကို က်မတန္ဖိုးထားပါတယ္.... ဒီလိုေရးတဲ႔သူရွိလာေတာ႔ ကိုယ္႔ဘေလာ႔ကိုလာလည္တဲ႔ သူေတြမွာ ခင္လို႔လာလည္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြ စာဖတ္ဝါသနာပါသူေတြအၿပင္ အၿပစ္ရွာၿပီး ခနဲ႔ဖို႔ လာဖတ္သူလဲရွိတတ္တယ္ဆိုတာ သတိထားမိသြားခဲ႔ပါတယ္... အဲဒီအတြက္ အမည္မသိ ေဝဖန္ခနဲ႔သြားသူေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...
ဒါေပမဲ႔ ညီမငယ္ရံုေလးဟာ ခေလးဆန္စြာ ခ်စ္စရာေကာင္းၿပီး စိတ္ထားၿဖဴသူေလးပါ... သူက်န္းမာေရးမေကာင္းတာေရာ... ဝမ္းနည္းလြယ္တာ ထိခိုက္ခံစားလြယ္တာ သူ႔ကိုခ်စ္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေမာင္ႏွမေတြ သိၾကပါတယ္... သူေရးတဲ႔ ဟင္းခ်က္နည္းေလးေတြဟာ တခါတေလ အဆန္းေလးေတြမို႔ သူ႔ဘေလာ႔မွာ အသစ္တင္တိုင္း က်မမွာ အေၿပးအလႊား သြားၾကည္႔ရတာ... အခုေတာ႔ သူဘေလာ႔ကို ပိတ္ပစ္လိုက္ေတာ႔မယ္တဲ႔ ... comment လဲေရးလို႔မရ... Cbox လဲမရွိေတာ႔ပါ.... ညီမငယ္ရံုေလးကို အဲေလာက္ေတာင္ စိတ္ဆင္းရဲ စိတ္ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္လိုက္တဲ႔ သူဘယ္လိုမ်ားေနမလဲ? ေပ်ာ္ေနမွာလား.... ကိုယ္႔အမွားကိုသိၿပီး ေတာင္းပန္မွာလားမသိေပမဲ႔ က်မေတာ႔ အရမ္းစိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိပါတယ္... ညီမငယ္ရံုေလးေရ... ၿပန္စဥ္းစားပါဦးလားလို႔ ဒီပို႔စ္ေလးကေန ေၿပာခ်င္ပါတယ္.... ညီမငယ္ေလး ကို ခ်စ္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနေသးတာ... ညီမငယ္ေလးကို အားေပးၾကမဲ႔ အားေပးၾကတဲ႔ သူေတြ ရွိေနေသးတာ ညီမေလးသိရင္ ညီမေလး ခံစားေနရတဲ႔ နာက်င္မႈေတြ ေလွ်ာ႔ပါး ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါေစလို႔ ရည္ရြယ္ရင္း ဒီပို႔စ္ေလးကိုေရးလိုက္ပါတယ္...

Friday, November 27, 2009

နားလို႔ဝၿပီ




ခုတစ္ေလာ ခေလးႏွစ္ေယာက္က တစ္လွည္႔စီ ေနမေကာင္းၿဖစ္ၾကတယ္... ရာသီဥတု အကူးအေၿပာင္းေၾကာင္႔ပါ... ေက်ာင္းေတြလဲ တစ္ပတ္မွာ တစ္ေယာက္ေတာ႔ ပ်က္ရတာ ႏွစ္ပတ္ဆက္တိုက္ရွိၿပီ... အခုသူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးေနၿပန္ေကာင္းသြားေတာ႔ က်မအလွည္႔ေရာက္ေရာ.... အသံက လဲဝင္ၿပီး စကားေကာင္းေကာင္းေၿပာမရ... ဘာလုပ္လုပ္စိတ္တိုင္းမက်ၿဖစ္ေနရတယ္... အဲဒါေၾကာင္႔ ခဏနားလိုက္တာပါ... ခုေတာ႔နားလို႔ဝသြားပါၿပီ... ဘေလာ႔ေလးကို ပစ္ထားမိသလိုၿဖစ္သြားတဲ႔အတြက္ လာလည္သြားတဲ႔ေမာင္ႏွမမ်ားကိုေတာင္းပန္ပါတယ္.... သတင္းေမးၾကတဲ႔ ေမာင္ႏွမမ်ားကိုလည္း ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္.... ေနာက္တစ္ပတ္ဆို ပို႔စ္လဲပံုမွန္ၿပန္တင္ပါေတာ႔မယ္.... သမီးနဲ႔သားလည္း က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ Game Centerေတြ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း ၿပန္သြားႏိုင္ေတာ႔မွာပါ... ပံုထဲက Game Centerက Big C စူပါမားကတ္ အေပၚထပ္မွာဖြင္႔ထားတာပါ... သမီးနဲ႔သား ခဏခဏ သြားေနက်ေနရာေလးေပါ႔ (ဆားခ်က္တယ္ဘဲ သေဘာထားၾကပါေနာ္)


Thursday, November 19, 2009

ခဏနားမယ္

လာလည္ၾကတဲ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္... အခုတေလာ မအားပါဘူး... ဒါေၾကာင္႔ ဒီတပတ္က်မ ဘေလာ႔ကေန ခဏေလာက္ အနားယူမဲ႔ အေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးကို အသိေပးပါတယ္...
အားလံုးရႊင္လန္းခ်မ္းေၿမ႕ၾကပါေစရွင္...

Wednesday, November 11, 2009

ဆီထမင္းႏွင္႔အာၿဗဲေၿခာက္ကင္

လက္ဖက္ရည္


ဆီထမင္းႏွင္႔အာၿဗဲေၿခာက္ကင္

ဗယာေၾကာ္၊ ဝက္သံုးထပ္သားသုတ္


ေကာ္ၿပန္႔စိမ္းလိပ္ရန္အစာပလာမ်ား



ေကာ္ၿပန္႔စိမ္းႏွင္႔အခ်ဥ္


တစ္ေန႔က မနက္မိုးလင္းအိပ္ယာထခ်ိန္ ဆီထမင္းစားခ်င္စိတ္ေပါက္တာနဲ႔ ေကာက္ညွင္းဆန္လဲ အဆင္သင္႔ရွိလို႔ ဆီထမင္းခ်က္စားၿဖစ္တယ္... ရန္ကုန္က လူၾကံဳေပးလိုက္တဲ႔ အာၿဗဲေၿခာက္ကင္ေလးနဲ႔တြဲစားတာေကာင္းမွေကာင္း...ၿပီးေတာ႔ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ခ်င္တာနဲ႔ Tea Mix ေဖ်ာ္ေသာက္တယ္... ၿပင္းၿပင္းေလးၾကိဳက္လို႔ ႏွစ္ထုတ္ကို ေရေႏြးတစ္ခြက္စာဘဲထည္႔တယ္... ႏို႔ဆီ tea spoon တစ္ဇြန္းေလာက္ထည္႔ေလာက္ေတာ႔ ေကာင္းလိုက္တာ... ရန္ကုန္မွာ ဆိုင္ထိုင္ေသာက္တဲ႔ အရသာနဲ႔ အတူတူဘဲ... ေန႔ခင္းက်ေတာ႔ ဗယာေၾကာ္စားခ်င္စိတ္ေပါက္လာလို႔ ကုလားပဲကို ႏွစ္နာရီေလာက္ေရစိမ္... ၿပီးေတာ႔ blender နဲ႔ၾကိတ္ ...ဆားရယ္ ဂ်င္းနဲ႔ၾကက္သြန္ၿဖဴေထာင္းထားတာရယ္ ထည္႔နယ္ၿပီး ေၾကာ္ပါတယ္... ထမင္းစားခါနီးက်ေတာ႔ ဝက္သားသံုးထပ္သားဟင္းခ်က္ၿပီးသားရွိေပမဲ႔ ဒီတိုင္းမစားခ်င္ေတာ႔လို႔ အတံုးေတြကို ပါးပါးလွီး... သခြါးသီးပါးပါးလွီး ၿပီး ငံၿပာရည္၊ပဲမႈန္႔၊ဆီခ်က္၊အခ်ိဳမႈန္႔၊ငရုတ္သီးစိမ္းတို႔နဲ႔ေရာၿပီး သုတ္စားလိုက္တယ္....ေကာ္ၿပန္႔စိ္မ္းကေတာ႔ တေလာကသူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီးလုပ္စားတာပါ... ေမာင္ႏွမတစ္ခ်ိဳ႕ေတာင္းဆိုလို႔လုပ္နည္းေလးေရးေပးမလို႔ပါ... ဒီမွာေကာ္ၿပန္႔စိမ္းလုပ္တဲ႔ အဖတ္ေတြကို မုန္႔ဟင္းခါးဖတ္ေရာင္းတဲ႔ဆိုင္မွာ ဝယ္လို႔ရပါတယ္...အထဲမွာထည္႔တဲ႔ အစာေတြက မုန္လာဥနီ၊မုန္လာဥၿဖဴ၊ပဲၿပား၊ေဂၚဖီနဲ႔ ဝက္သားေတြပါ.... မုန္လာဥနီ၊မုန္လာဥၿဖဴနဲ႔ ေဂၚဖီေတြကို ပါးပါးလွီးၿပီး တစ္ခုခ်င္းစီေၾကာ္ရပါတယ္... ပဲၿပားကိုေတာ႔ အခ်ပ္ေလးေတြရေအာင္ေၾကာ္ၿပီးမွ ပါးပါးၿပန္လွီးပါတယ္... ဝက္သားကိုလဲ ၿပဳတ္ၿပီးမွ ပါးပါးလွီးတာပါ(ဝက္သားမစားရင္ ၾကက္သားကိုၿပဳတ္ၿပီး အသားႏႊင္ထည္႔၊သက္သက္လြတ္ဆိုရင္ ပဲၿပားနဲ႔ဘဲေပါ႔)... အားလံုးအဆင္သင္႔ၿဖစ္ရင္ တစ္ခုခ်င္းေၾကာ္ထား လွီးထားတာေတြကို ဇလံုတစ္ခုထဲမွာ အကုန္လံုးေရာသြားေအာင္ ထည္႔ေမႊပါတယ္.. ေမႊလို႔ၿပီးရင္ ေကာ္ၿပန္႔စိမ္းလိပ္စားဖို႔အဆင္သင္႔ၿဖစ္ပါၿပီ.... ဆလပ္ရြက္၊ၾကက္သြန္မိတ္တို႔နဲ႔ေရာစားပါတယ္... အခ်ဥ္က ရန္ကုန္ကသယ္လာတဲ႔ငရုတ္ဆီပါ... ငရုတ္ဆီထဲကို ၾကက္သြန္ၿဖဴနဲ႔ငရုတ္သီးစိမ္းေထာင္းတာရယ္... သၾကားအနဲငယ္၊ဆားအနည္းငယ္ နဲ႔ မန္က်ည္းသီးအႏွစ္အနည္းငယ္ေရာထည္႔ၿပီးေဖ်ာ္ပါတယ္... ေကာ္ၿပန္႔စိမ္းလုပ္စားရတာ အရမ္းလြယ္ပါတယ္...
လာလည္သူေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုး ရႊင္လန္းခ်မ္းေၿမ႕ၾကပါေစ...

Thursday, October 29, 2009

ဗီယက္နမ္မွာ(၅)

(ရွစ္လအရြယ္သားငယ္)


၂၀၀၃ခုႏွစ္ကေန၂၀၀၅ခုႏွစ္အတြင္း ဗီယက္နမ္မွာ ေနခဲ႔ရတဲ႔ အခ်ိန္ေတြဟာ က်မအတြက္ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ေတြ လို႔ေၿပာလို႔ရပါတယ္.... ေဆြမ်ိဳးေတြလို ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဆက္ဆံလို႔ရတဲ႔ ၿမန္မာလူမ်ိဳး သူငယ္ခ်င္းေတြရခဲ႔တယ္... အိမ္နီးနားခ်င္းသူငယ္ခ်င္းေတြထဲက ၿပင္သစ္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္၊ဖိလစ္ပိုင္သူတစ္ေယာက္နဲ႔ ဗီယက္နမ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ တို႔ဟာလဲ သိပ္ကိုခင္စရာေကာင္းပါတယ္.... သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး ေန႔လည္စာထြက္စားၾကတိုင္း သမီးေလးကို အိမ္ေဖာ္နဲ႔ မထားရက္တဲ႔ အတြက္ က်မသြားေလရာ သမီးေလးပါစၿမဲ.... က်မသူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ သမီးေလးကေတာ႔ ေပ်ာ္လို႔.... တစ္အုပ္လံုးမွာ ခေလးေခၚလာသူဆိုလို႔ က်မတစ္ေယာက္ထဲ ရွိေပမဲ႔ နားလည္ေပးၾကပါတယ္.... တစ္ေန႔ေတာ႔ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား ခံယူထားတဲ႔ ဂ်ပန္အမ်ိဳးကမီးက က်မကိုထုတ္ေၿပာပါတယ္... အရင္တုန္းက က်မကိုသြားေလရာ ခေလးတန္းလန္းေခၚလာလို႔ သူ႔စိတ္ထဲထူးဆန္းေနမိတယ္တဲ႔.... အခုေတာ႔ သူက က်မလာရင္ ခေလးမေခၚလာမွာေတာင္စိုးမိတယ္တဲ႔.... အဲဒီႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ ဒီဇင္ဘာလေရာက္တိုင္း ရန္ကုန္ကို အလည္ၿပန္ၾကပါတယ္.... သမီးေလးရဲ႕ ေမြးေန႔ကို ေဆြမ်ိဳး အသိုင္းအဝိုင္းေတြနဲ႔ က်င္းပေပးခ်င္တာေရာ.... ဒီဇင္ဘာမွာ ကိုယ္႔ရဲ႕မိခင္အသင္းေတာ္မွာဘဲ ဘုရားၿပန္ရွိခိုးခ်င္တာေတြေၾကာင္႔ ႏွစ္တိုင္း တစ္လေလာက္ေတာ႔ ၿပန္လည္ၿဖစ္တယ္.... အခ်ိန္တန္လို႔ ဗီယက္နမ္ၿပန္ေတာ႔မယ္ဆိုရင္ သမီးေလးက ေလဆိပ္မွာ ဘယ္လိုမွ ေခ်ာ႔မရေအာင္ အသည္းအသန္ငိုတယ္.... နဂိုက သမီးေလးကို မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ အပ်က္မခံဘဲ အရိပ္ၾကည္႔ေနခဲ႔သူမိခင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ က်မ အရမ္းကိုစိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရပါတယ္... သမီးေလးကို အမ်ိဳးမ်ိဳးေခ်ာ႔ရင္း က်မလဲ မ်က္ရည္က်ရပါတယ္.... ဟိုမွာ အေပါင္းအသင္းေတြ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ရွိရွိ... ဘယ္လိုဘဲ ေကာင္းေကာင္းေနရေနရ... မိဘေဆြမ်ိဳးေတြရဲ႕ ေအးရိပ္ေမတၱာမ်ိဳးေတာ႔ မရႏိုင္ဘူးေလ.... ကိုယ္ေပ်ာ္ရာ ကိုယ္႔ႏိုင္ငံမွာ မေနရတဲ႔အခါ ေနရတဲ႔ေနရာမွာဘဲ ေပ်ာ္ေအာင္ၾကိဳးစားေနေနၾကရတာဘဲေလ... ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲမွ မဟုတ္တာလို႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ၿပန္အားေပးရပါတယ္.... ဗီယက္နမ္ေလဆိပ္ကို ၿပန္ေရာက္တိုင္းလည္း က်မမွာမ်က္ရည္ဝဲရပါတယ္.... ထြက္ခြါလာခဲ႔တဲ႔ ကိုယ္႔ႏိုင္ငံေလဆိပ္နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္တဲ႔ ကဲြၿပားၿခားနားမႈေတြအတြက္ ဝမ္းနည္းမိတယ္.... ေလယာဥ္ေပၚကဆင္းတာနဲ႔ ေလဆိပ္ထဲတန္းေရာက္....Immigration ေကာင္တာေတြအမ်ားၾကီးရွိတာေၾကာင္႔ အၾကာၾကီးတန္းစီရပ္စရာမလိုတဲ႔ အၿပင္ ေကာင္တာကထြက္တာနဲ႔ ေအာက္ထပ္မွာ ကိုယ္႔Luggage ကအဆင္သင္႔ဆြဲယူရံုဘဲ.... Customေကာင္တာမွာလဲခဏေလးဘဲ.... အားလံုးအဆင္ကိုေၿပလို႔.... သူမ်ားႏိုင္ငံတိုးတက္တာကိုၾကည္႔ၿပီး ကိုယ္႔ႏိုင္ငံရဲ႕ဆုတ္ယုတ္မႈအတြက္ အရမ္းဘဲ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိတယ္... က်မလိုဘဲ တၿခားသူေတြလဲ ဒီလိုဘဲခံစားၾကရမယ္လို႔ထင္ပါတယ္..... ဒီလိုနဲ႔ဘဲ သမီးေလးအသက္ႏွစ္ႏွစ္ခြဲအရြယ္မွာ မူၾကိဳထားဘို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီဆိုၿပီး မူၾကိဳေက်ာင္းေတြလိုက္စံုစမ္း စိတ္ၾကိဳက္ေတြ႕တဲ႔ေက်ာင္းေလးမွာ သမီးေလးကိုမူၾကိဳစထားပါတယ္....မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၀၄ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လမွာပါ... သမီးေလးမူၾကိဳမွာ ေနသားက်သြားတဲ႔ ၂၀၀၅ခုႏွစ္မွာ ေနာက္ထပ္ခေလးတစ္ေယာက္ထပ္ယူဘို႔ ဆံုးၿဖတ္လိုက္ပါတယ္... ကိုယ္ဝန္ရၿပီးတဲ႔အခါ ဟိုခ်ီမင္းက ေဆးရံုၾကီးတစ္ခုမွာ ၿပင္သစ္ဆရာဝန္တစ္ေယာက္နဲ႔ ကိုယ္ဝန္အပ္တယ္.... အားေဆးလဲမေသာက္ခိုင္း.... လႏုကိုယ္ဝန္ေသြးဆင္းတာကိုလဲ ဘာကုသမႈမွမေပးနဲ႔ လံုးဝစိတ္တိုင္းမက်ပါဘူး... ဒါနဲ႔ဘဲ မွန္းထားတဲ႔ အခ်ိန္ထက္ရန္ကုန္ကိုေစာၿပန္ခဲ႔ရပါတယ္.... ဘာေၾကာင္႔မွန္းမသိ က်မစိတ္ထဲမွာ ၿမန္မာဆရာဝန္ေတြကိုဘဲ စိတ္တိုင္းက်ပါတယ္.... က်မၾကံဳခဲ႔ရတဲ႔ ၿမန္မာOG ႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာ လူနာေတြအေပၚတကယ္ဘဲေႏြးေထြးပါတယ္.... ဟိုခ်ီမင္းမွာေတြ႔ခဲ႔ရတဲ႔ ၿပင္သစ္OGနဲ႔ဘာမွမဆိုင္ပါဘူး.... က်မရန္ကုန္ၿပန္ေမြးရက်ိဳးနပ္ပါတယ္.... မိသားစုရဲ႕ဂရုစိုက္မႈေအာက္မွာ က်မစိတ္ေတြအရမ္းခ်မ္းသာခဲ႔ရတယ္....သမီးေလးအတြက္လဲပူစရာမလို... ဝိုင္းၾကည္႔ေပးတဲ႔အမ်ိဳးေတြၾကားမွာ သမီးေလးလဲေပ်ာ္လို႔... ၂၀၀၆ခုႏွစ္မတ္လ၂၁ရက္ေန႔မနက္မွာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔သားေလးကို ေမြးဖြားခဲ႔ပါတယ္.... သားေလးတစ္လခြဲမွာ ဗီယက္နမ္ကိုၿပန္လာခဲ႔ပါတယ္.... သားငယ္ေလးအလွည္႔မွာေတာ႔ အေတြ႔အၾကံဳရွိၿပီးသား ၿဖစ္သြားၿပီမို႔ အစစအရာရာအဆင္ေၿပပါတယ္.... မိသားစုအလည္ခရီးေတြလဲ ခဏခဏထြက္ၿဖစ္တယ္.... နီးနီးနားနား စကႍာပူႏိုင္ငံကိုေတာ႔ ပိုသြားၿဖစ္တယ္... ဒါေပမဲ႔က်န္းက်န္းမာမာေမြးဖြားခဲ႔တဲ႔ သားေလးဟာတစ္ႏွစ္ခြဲအရြယ္မွာ အေရးေပၚေဆးရံုတက္ခဲ႔ရတယ္...ေၿခမကိုင္မိလက္မကိုင္မိနဲ႔ တကယ္ကို ေသာကေရာက္ခဲ႔ရတယ္.... အသက္ရႈလမ္းေၾကာင္းကို ဗိုင္းရပ္စ္ဝင္ၿပီး အသက္ရႈလမ္းေၾကာင္းပိတ္တာပါ.... ေနာက္ပိုင္းလဲခဏခဏၿဖစ္ႏိုင္တာမို႔ ဆရာဝန္က အသက္ရႈလမ္းေၾကာင္းဖြင္႔ေပးတဲ႔ ရႈေဆးမႈတ္တဲ႔စက္ေလးဝယ္ခိုင္းပါတယ္... အဲဒါေလးနဲ႔ေနာက္ပိုင္းမွာ အဆင္ေၿပသြားပါတယ္... အေရးေပၚၾကံဳလာရင္ေတာင္ အိမ္မွာဘဲ အရင္ ကုသေပးထားလို႔ရပါတယ္.... ရင္က်ပ္ပန္းနာေရာဂါလိုၿဖစ္မွာ စိုးရိမ္လို႔ ဆရာဝန္ကိုေမးၾကည္႔ပါတယ္... ၾကီးတဲ႔ အထိၿဖစ္ေနမွာလား... ဘယ္အရြယ္ေလာက္ထိဆက္ ၿဖစ္ႏိုင္လဲလို႔ ... ဆရာဝန္ရဲ႕အေၿဖက ဒီမွာခေလး အမ်ားစုအဲလိုဘဲၿဖစ္ၾကတယ္တဲ႔ ... ဗီယက္နမ္မွာ မေနေတာ႔ရင္ မၿဖစ္ေတာ႔ဘူးတဲ႔
(ဆက္ရန္)

Friday, October 23, 2009

ေကာ္ၿပန္႔စိမ္း

လက္ဖက္သုပ္နဲ႔ေရေႏြးၾကမ္း
ေကာ္ၿပန္႔စိမ္းလိပ္ဖို႔ အစာပလာမ်ား

ေကာ္ၿပန္႔စိမ္းႏွင္႔အခ်ဥ္


ကန္ပြန္းခ်ဥ္ရြက္ေၾကာ္၊ပန္းေဂၚဖီေၾကာ္၊ပုဇြန္ႏွင္႔အာလူးဟင္း



ၾကက္သားဒံေပါက္၊ငါးနီတူေၿခာက္အစပ္ေၾကာ္၊ငါးရံ႕ေၿခာက္မီးဖုတ္




ပို႔စ္အသစ္တင္ဘို႔ mood မဝင္ၿဖစ္ေနပါတယ္... ခေလးေတြကလဲ တလွည္႔စီေနမေကာင္း.... farmtown မွာ တစ္သန္းတန္အိမ္ဝယ္ဘို႔ လံုးပန္းေနရတာနဲ႔ တၿခားအေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင္႔ ဒီတပတ္ ပို႔စ္မတင္ၿဖစ္ပါဘူး...ဒါေပမဲ႔ တပတ္ကို အနည္းဆံုး ပို႔စ္တစ္ခုေတာ႔ တင္မယ္လို႔ ဆံုးၿဖတ္ထားတာေၾကာင္႔ ဒုတိယ အၾကိမ္ဆားခ်က္လိုက္ပါတယ္... ေကာ္ၿပန္႔စိမ္းက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္အိမ္မွာ စုၿပီးလုပ္စားၿဖစ္တာပါ... ဓာတ္ပံုေတြက လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႔ ရိုက္လို႔ သိပ္မေကာင္းဘူး... နဂိုထဲက ဓာတ္ပံုရိုက္တာလဲ မေတာ္ေတာ႔ သည္းခံၿပီး ရႈစားသြားၾကပါေနာ္...
ဘေလာ႔ဂါေမာင္ႏွမမ်ားနဲ႔ လာလည္သူအားလံုးကိုခ်စ္တဲ႔
rose of sharon



Tuesday, October 13, 2009

ဗီယက္နမ္မွာ(၄)

(ရ)လ အရြယ္သမီးေလး



၂၀၀၂ခုႏွစ္ ႏွစ္လည္ပိုင္း အဲဒီတေခါက္ၿပန္လာတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ဗီယက္နမ္ဟာ ေတာ္ေတာ္တိုးတက္ေနပါၿပီ... မီတာနဲ႔ေမာင္းတဲ႔တကၠစီေတြလဲ ေနရာတိုင္းမွာရေနၿပီ.... အိမ္ကေနဖုန္းနဲ႔လွမ္းေခၚရံုနဲ႔ ၅မိနစ္၁၀မိနစ္အတြင္း အိမ္ေရွ႕ကိုေရာက္လာပါတယ္... လာရတဲ႔အတြက္လဲေပးစရာမလိုဘဲ ကိုယ္စဝင္ထိုင္တဲ႔ အခ်ိန္ကေနဘဲ မီတာစမွတ္ပါတယ္.... ႏိုင္ငံတကာ အဆင္႔မွီေဆးရံုေတြလဲ ရွိေနၿပီ....... ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြ ရွိေနေသးေပမဲ႔ အရင္ေလာက္ မမ်ားေတာ႔ဘူး..... စူပါမားကတ္ေတြလဲ မ်ားလာတယ္.... ၁၉၉၉ခုႏွစ္ ကထက္ အမ်ားၾကီးေနလို႔ေကာင္းလာတယ္.....
သမီးေလးက ေၿခာက္လေက်ာ္ရံုေလးရွိေသးတာမို႔ ခေလးသံုးပစၥည္းေတြ ေရာက္ၿပီးေနာက္တစ္ရက္မွာ အၿမန္ေၿပးဝယ္ရပါတယ္.... ခေလးကူထိန္းေပးမဲ႔ ခေလးထိန္းလဲ အၿမန္ရွာရပါတယ္... အၿပင္သြားတိုင္း ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ သမီးေလးကို သူမ်ားေတြ ေတာင္းေတာင္းခ်ီၾကလို႔ စိတ္ညစ္ရပါတယ္... ခေလးက ႏုနယ္တဲ႔ အရြယ္မို႔ ကိုယ္မရင္းႏွီး အေၾကာင္းမသိတဲ႔ သူေတြမွာ ေရာဂါတခုခုရွိၿပီး သမီးေလးကို ကူးမွာ စိုးရိမ္လို႔ပါ.....ေစ်းသြားတိုင္းလည္း သမီးေလးပါရင္ ေစ်းသည္ေတြက ခေလးကခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာဆိုၿပီး ဝယ္တာထက္ ပိုၿပီၤး အမ်ားၾကီးအပိုေပးၾကပါတယ္.... ေရာက္ခါစမွာ သမီးေလးက ပတ္ဝန္းက်င္အေၿပာင္းအလဲကို လက္မခံခ်င္ဘူးထင္ရဲ႕... မရပ္မနားငိုပါတယ္... ေမာရင္အိပ္သြားလိုက္... ဗိုက္ဆာရင္အစားစားလိုက္ ၿပီးရင္ၿပန္ငိုလိုက္နဲ႔.... သားဦးမို႔ အေတြ႕အၾကံဳ မရွိ္တဲ႔ က်မ တကယ္ကို အရူးတပိုင္း ၿဖစ္ခဲ႔ရပါတယ္.... ခေလးငိုတိုင္း ေဆးရံုကိုေၿပးလြန္းလို႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေဆးရံုကဆရာဝန္မေလးက သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ ေပးထားၿပီး တခုခုၿဖစ္ရင္ သူ႔ဆီ အရင္ဖုန္းဆက္ခိုင္းၿပီး ဘာၿဖစ္လဲ အရင္ေမးပါတယ္...လိုအပ္မွ ေဆးရံုကိုလာခိုင္းပါတယ္.... အဲဒီဆရာဝန္မေလးကို အခုအခ်ိန္ၿပန္မေတြ႕ရေတာ႔ေပမဲ႔ စဥ္းစားမိတိုင္း အရမ္းေက်းဇူးတင္မိပါတယ္.... တကယ္႔ေစတနာဆရာဝန္မေလးပါ....... သမီးေလးတဖက္နဲ႔ ဟိုခ်ီမင္းနဲ႔ ဟႏိြဳင္းကို တလတခါ အၿမဲသြားရတယ္... ခေလးရွိလာတဲ႔အခါ ဟိုခ်ီမင္းမွာေနရတာ ပိုအဆင္ေၿပပါတယ္... ဟႏိြဳင္းၿမိဳ႕ေလးက ေအးခ်မ္းေပမဲ႔ လိုခ်င္တဲ႔ ပစၥည္း ရွာဝယ္ရတာ အဆင္မေၿပေသးပါဘူး(၂၀၀၂ခုႏွစ္မွာပါ)..... ဟိုခ်ီမင္းမွာေတာ႔ အဲဒီအခ်ိန္ထဲက ႏိုင္ငံတကာ အဆင္႔မွီ စူပါမားကတ္ေတြ ရွိေနပါၿပီ.... အဲဒီႏွစ္ထဲမွာဘဲ ခင္မင္ခဲ႔ရတဲ႔ အခုခ်ိန္ထိ ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာေတြလို ရင္းႏွီးသြားခဲ႔တဲ႔ သီသီ၊ဝါဝါ နဲ႔ မအဲတို႔ဟာ က်မအတြက္ ဟိုခ်ီမင္းအမွတ္တရေတြပါဘဲ...ေရၿခားေၿမၿခားမွာ ဆံုေတြ႔ခဲ႔ရၿပီး ေၿပာမနာဆိုမနာ တေယာက္ကိုတေယာက္ ေဖးေဖးမမနဲ႔ ခင္မင္ခဲ႔ၾကရတာေတြေၾကာင္႔ သူတို႔ကို က်မဘယ္ေတာ႔မွ မေမ႔ပါဘူး.... အဲဒီကစလို႔ ဟိုခ်ီမင္းမွာ ၿမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြ တအိမ္အိမ္မွာ အၿမဲစုၿပီး ၿမန္မာ အစားအစာ ေတြခ်က္စားၾကတာ အစဥ္အလာတခုလိုၿဖစ္သြားခဲ႔တာပါ......... ၿမန္မာတိုင္းေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး..... ၿမန္မာလို႔ေၿပာရမွာ ရွက္တဲ႔သူေတြလဲရွိပါတယ္... အဲလိုလူမ်ိဳးေတြကေတာ႔ က်မတို႔လို ကိုယ္႔အိတ္ကိုယ္စိုက္ၿပီး ၿမန္မာလိုက္စုတတ္သူေတြကို ေရွာင္ပါတယ္.......တခါတုန္းကလဲ က်မသူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ရန္ကုန္မွာမ်က္မွန္းတန္းထားသူတေယာက္ကို ဟိုခ်ီမင္းတေနရာမွာ ေတြ႔လိုက္ရလို႔ ဝမ္းသာအားရသြားႏႈတ္ဆက္တဲ႔ အခါ ဘာေတြလာေၿပာေနတာလဲ...နားမလည္ဘူးလို႔ English လိုၿပန္ေၿပာလိုက္တယ္....... ေနာက္တခါ စားေသာက္ဆိုင္တခုမွာ က်မနဲ႔ တၿခားၿမန္မာ၃ေယာက္ ေန႔လည္စာစားေနတုန္း တၿခားဝိုင္းမွာထိုင္ေနတဲ႔ ၿမန္မာတေယာက္က သူ႔ေဘးကလူကို သူၿမန္မာၿဖစ္ေၾကာင္း က်မတို႔ကို မေၿပာၿပဘို႔မွာေၾကာင္း ေနာက္ပိုင္းမွာ ၿပန္သိရပါတယ္....... လြန္ခဲ႔တဲ႔၆လေလာက္တုန္းကလဲ က်မရဲ႕ခင္ပြန္းသည္က သူ႔ရံုးခန္းကိုအခုလာခဲ႔ဘို႔ မွာပါတယ္..... ဘာမွန္းမသိ ကမန္းကတန္း ထလိုက္သြားမိတယ္... ဟိုေရာက္ေတာ႔ သူ႔ဆီကို အလုပ္ကိစၥနဲ႔ တၿခားCompanyက လာေတြ႔တဲ႔သူက ၿမန္မာၿဖစ္ေနလို႔ က်မနဲ႔မိတ္ဆက္ေပးဖို႔ပါ.... စကားေတြေၿပာရင္း ဖုန္းနံပါတ္လဲၾကတယ္... ေနာက္ၿမန္မာေတြဆံုမဲ႔ အစီအစဥ္ရွိရင္ လွမ္းဖုန္းဆက္မယ္လို႔ ေၿပာလိုက္တယ္... ေနာက္တပါတ္မွာ ၿမန္မာေတြဆံုမဲ႔ေနရာကို ဖုန္းဆက္ေၿပာေတာ႔ အဲဒီတေယာက္ ဖုန္းမကိုင္ပါဘူး.... တၿခားတေယာက္လာကိုင္ၿပီး မရွိဘူးလို႔ေၿပာပါတယ္... လာကိုင္တဲ႔သူေၿပာတာ ၿမန္မာသံေပါက္တဲ႔ Englishစကားသံနဲ႔ပါ.... က်မလဲ အက်ိဳးအေၾကာင္းကို English လိုဘဲေၿပာၿပလိုက္ၿပီး သူၿပန္လာရင္ ဖုန္းၿပန္ဆက္ခိုင္းဘို႔ mesage ထားခဲ႔လိုက္တယ္... ခဏေနေတာ႔ ဖုန္းၿပန္ေခၚၿပီး မလာႏိုင္ေၾကာင္းေၿပာပါတယ္... က်မလဲေနာက္ပိုင္း မဆက္သြယ္ေတာ႔ဘဲ ၾကံဖန္ၿပီးေတာ႔ဘဲ နားလည္ေပးလိုက္ပါတယ္... အဲလိုၿမန္မာလို႔အသိမခံခ်င္သူေတြ ၿမန္မာအသိုင္းအဝိုင္းကို ေရွာင္ခ်င္သူေတြဟာ..... တေနေနရာရာမွာ ၿမန္မာမို႔လို႔ ဆိုးဆိုးရြားရြား အႏိွမ္ခံခဲ႔ရဘူးတာမ်ိဳး ဒါမွမဟုတ္ ၿမန္မာအခ်င္းခ်င္းစိတ္နာစရာ ေတြၾကံဳခဲ႔ရတာမ်ိဳး တခုခုရွိခဲ႔လို႔ ေနမွာပါလို႔ ေၿဖေတြးေပးလိုက္ပါတယ္...... အေၾကာင္းအရာတိုင္းမွာသူ႔ reason နဲ႔သူေတာ႔ရွိၾကတာဘဲေလ.....
(ဆက္ရန္)

Thursday, October 8, 2009

သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဆိုတာ

(သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ email ပို႔ေပးတာကို မွ်ေဝေပးတာပါ)






Friend ( သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဆိုတာ)

A - Accepts you as you are.

သင့္ကုိအရွိအတုိင္းလက္ခံသူ

B - Believes in ''you'' .

သင့္ကုိယုံၾကည္သူ

C - Calls you just to say ''HI'' .

"ေနေကာင္းရဲ႕လား"ဟုမၾကာခဏ ႏွဳတ္ခြန္းဆက္သသူ

D - Doesn't give up on you.

သုံးလုိ႕မရပါဘူးဟု စြန္႕ပယ္မပစ္တတ္သူ

E - Envisions the whole of you (even the unfinished parts)

သင့္လုပ္ေဆာင္ခ်က္အားလုံး (မၿပီးေသးေသာ အစိတ္အပုိင္းမ်ားအပါအ၀င္)ကုိ
မွန္းေမွ်ာ္ပီတိျဖစ္ေနသူ

F - Forgives your mistakes.

သင့္အမွားမ်ားကုိ ခြင့္လႊတ္တတ္သူ

G - Gives unconditionally.

ျခြင္းခ်က္မရွိေသာ ေမတၱာေစတနာကုိ ေပးတတ္သူ

H - Helps you.

ကူညီေဖးမသူ

I - Invites you over.

ေႏြးေထြးစြာ ႀကိဳဆုိဖိတ္ေခၚတတ္သူ

J - Just ''be'' with you.

သင္ႏွင့္အတူရွိေနတာကုိ ေက်နပ္သူ

K - Keeps you close at heart.

လွဳိက္လွဲပြင့္လင္းစြာ ခင္မင္သူ

L - Loves you for who you are.

ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာမပါေသာ ခ်စ္ျခင္းျဖင့္ခ်စ္ခင္သူ

M - Makes a difference in your life.

သင့္ဘ၀မွာ သူရွိေနသည့္အတြက္ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ေစသူ

N - Never judges.

အျပစ္တင္ေ၀ဖန္ျခင္းမျပဳသူ

O - Offer support.

သင့္ဘက္မွ ရပ္တည္ေထာက္ခံေပးမည့္သူ

P - Picks you up.

၀မ္းနည္းအားငယ္ျခင္းကုိ ေျဖသိမ့္ေပးမည့္သူ

Q - Quiets you fears.

ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္ကုိ ေျပေပ်ာက္ေစသူ

R - Raises your spirits.

စိက္ဓာတ္ျမွင့္ေပးသူ

S - Says nice things about you.

သင့္ရဲ႕ေကာင္းကြက္ေလးမ်ားကုိသာ ေရြးခ်ယ္ေျပာသည့္သူ

T - Tells you truth when you need to hear it.

သင့္ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္ျဖင့္နားေထာင္ပါက အမွန္ကုိေျပာမည့္သူ

U - Understand you.

သင့္ကုိနားလည္သူ

V - Values you.

သင့္ကုိတန္ဖုိးထားသူ

W - Walks beside you.

သင့္နားမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းေပးမည့္သူ

X - Xplains thing you don't understand.

သင္နားလည္လာသည္အထိ ရွင္းျပေပးမည့္သူ

Y - Yells when you won't listen.

သူ႕စကားကုိနားမေထာင္ပါက ေအာ္တတ္သူ

Z - Zaps you back to reality.
သင့္အားအမွန္တရားဘက္သုိ႔ပုိ႕ေဆာင္ေပးမည့္သူ

Tuesday, October 6, 2009

ဗီယက္နမ္မွာ(၃)

(က်မႏွင္႔ Mrs Kim)

ပိုဆိုးတာက သူတို႔မိသားစုထဲမွာ လူစဥ္မမီ ဥာဏ္ရည္မမီတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ပါလာတယ္... စစ္ရဲ႕ဆိုးေမြေပါ႔.... ဗီယက္နမ္မွာ အဲလိုမ်ိဳး Agent Orange Victims ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္.... အဲလိုမ်ိဳး စာဝတ္ေနေရး အဆင္မေၿပတဲ႔ၾကားက ဒီလိုလူ မိသားစုထဲပါလာတဲ႔အခါ စိတ္ေရာလူေရာ ပိုၿပီးပင္ပန္းၾကရပါတယ္...အဲဒီအေၾကာင္းအက်ယ္တဝင္႔သိခ်င္ရင္(http://www.vn-angentorange.org/) မွာၾကည္႔ႏိုင္ပါတယ္... ဒါေပမဲ႔ သူ(က်မရဲ႕အိမ္ေဖာ္ အမ်ိဳးသမီးၾကီးMrs Kim)ကေတာ႔ တၿခားသူေတြေလာက္ မရိုင္းပါဘူး... ဆင္းရဲေပမဲ႔ပညာကို မရ ရေအာင္ ၾကိဳးစားသင္ယူခဲ႔လို႔ ဗဟုသုတ လဲၾကြယ္ဝပါတယ္.... အဂၤလိပ္စကားလည္း ေကာင္းေကာင္းေၿပာႏိုင္ပါတယ္... အခုေတာ႔ သူ႔သားေတြလဲ ပညာတတ္ေတြ ၿဖစ္ အိမ္ေထာင္ေတြက်ကုန္လို႔ ေၿမးေတြထိန္းရေတာ႔မွာမို႔ သူအလုပ္မလုပ္ေတာ႔ပါဘူး... က်မဆီေတာ႔ တခါတေလ လာလည္ပါတယ္...(သူ႔အေၾကာင္းေရးရတာက ေပါက္ကရအေတြးမ်ားပိုင္ရွင္ စည္သူကေတာင္းဆိုထားလို႔ပါ)



သူတို႔လူမ်ိဳးေတြက အဂၤလိပ္စကားေၿပာမွာ အားနည္းပါတယ္... အမ်ားအားၿဖင္႔ ဒီမွာေနတဲ႔ႏိုင္ငံၿခားသားေတြဟာ သူတို႔စကားကို အနည္းဆံုး ေဈးဝယ္ဖို႔ေလာက္ေတာ႔ သင္ထားၾကရပါတယ္... အဂၤလိပ္စကားေၿပာႏိုင္ၾကသူေတြရွိေပမဲ႔ အမ်ားစုက အသံထြက္ေတာ္ေတာ္ ညံ႕တာမို႔ သိပ္နားမလည္ပါဘူး... ေနတာၾကာသြားမွသာ သူတို႔ရဲ႕ အဂၤလိပ္စာအသံထြက္ကို ဘာေၿပာရင္ ဘာကိုဆိုလိုတယ္ ဆိုတာ မွန္းတတ္သြားမွဘဲ အဆင္ေၿပပါတယ္... ဥပမာ Saigon Square ဆိုရင္ ဆိုင္ဂံုကဲြ လို႔အသံထြက္ၾကတယ္... Lucky Plaza ဆိုရင္ လူကီလာဇာလို႔ အသံထြက္တယ္... Village ကိုဗီလာ လို႔အသံထြက္တယ္... အဲလိုေတြသိသြားတဲ႔အခါ သူတို႔စကားမေၿပာႏိုင္ေပမဲ႔လဲ အဆင္ေၿပသြားပါတယ္.... က်မကေတာ႔ အဲဒီ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ကေန ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးပိုင္းအထိ ရန္ကုန္နဲ႔ ဗီယက္နမ္ကို သြားလိုက္ၿပန္လိုက္ပါဘဲ... ဗီယက္နမ္မွာ အၾကာၾကီးလိုက္မေနႏိုင္တာေၾကာင္႔ ရန္ကုန္မွာ စီးပြါးေရး တစ္ခုခု လုပ္ဖို႔ ဆံုးၿဖတ္ၿပီး စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ဖြင္႔လိုက္ပါေသးတယ္... ဒါေပမဲ႔ တစ္ႏွစ္ပါဘဲ.... အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင္႔ ဆက္မလုပ္ေတာ႔ဘို႔ဆံုးၿဖတ္လိုက္တာပါ (အဲဒီအေၾကာင္းေနာက္မွေရးပါမယ္) ေနာက္ဆံုးႏွစ္စာေမးပြဲေၿဖရေတာ႔မဲ႔၂၀၀၁ခုႏွစ္မွာ ခေလးယူေတာ႔မယ္လို႔ဆံုးၿဖတ္လိုက္္ၿပီး ခင္ပြန္းသည္နဲ႔ အတူ ဗီယက္နမ္မွာ လိုက္ေနတယ္...ကိုယ္ဝန္ရွိတယ္လို႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ သံသယဝင္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ဗီယက္နမ္မွာ ခေလးေမြးရမွာေၾကာက္မိတယ္... ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ၿမန္မာဆရာဝန္နဲ႔ဘဲၿပခ်င္တယ္... ဒါေပမဲ႔ခင္ပြန္းသည္ သေဘာမတူမွာစိုးလို႔ သူ႔ကိုဖြင္႔မေၿပာဘဲ ရန္ကုန္ၿပန္ဘို႔ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ စီစဥ္တယ္.... ေလယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္ၿပီးေတာ႔ မၿပန္ခင္ ႏွစ္ရက္အလိုမွာ ၿမန္မာသံရံုးကို အသြား လမ္းမွာ ဆိုင္ကယ္ေမွာက္တယ္... စိတ္ထဲမွာကိုယ္ဝန္ပ်က္သြားရင္ဒုကၡလို႔ ေတြးၿပီးေၾကာက္လိုက္တာ... ေယာက်ၤားကို မေၿပာထားေတာ႔ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္တိတ္တိတ္ေလး လန္႔ေနမိတယ္.... ရန္ကုန္ေရာက္ေရာက္ၿခင္း test လုပ္ေတာ႔ ကိုယ္ဝန္ရွိတာ ေသခ်ာသြားတယ္... ဆရာဝန္သြားၿပေတာ႔ bleeding ၿဖစ္ေနတာကို ဆရာဝန္အရင္မၿပဘဲ ဒီတိုင္းၿပန္ခ်လာတဲ႔ ကိုယ္ အဆူခံရတယ္... ဘုရားေပးတဲ႔ခေလးမို႔ သမီးေလးလူ႔ေလာကထဲေရာက္လာရတာ... က်မရဲ႕တဇြတ္ထိုး စိတ္ကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ေနာင္တရမိတယ္.... ေဆးထိုးေဆးေသာက္နဲ႔ ကိုယ္ဝန္ၿမဲေအာင္ အိပ္ရာေပၚမွာ ၂လေလာက္ နားလိုက္ရတယ္.... ကိုယ္ဝန္တစ္ဖက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးႏွစ္စာေမးပဲြကိုလည္း ေၿဖဆိုေအာင္ၿမင္ခဲ႔ပါတယ္... ၾကင္ယာစံုၿပီးမွ ပညာစံုခဲ႔တာပါ.... ၂၀၀၁ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘၤာလ ၂၀ရက္ ညသန္းေခါင္ မွာကိုယ္ဝန္ ၃၇ ပတ္နဲ႔ ဗိုက္ေတြနာလာတယ္...မနက္၆နာရီေလာက္ေဆးရံုကိုေရာက္သြားတယ္...သားအိမ္ပြင္႔တာ 5cmနဲ႔ရပ္သြားၿပီး ဆက္မပြင္႔ေတာ႔လို႔ အေရးေပၚ ဗိုက္ခြဲၿပီး မနက္၈နာရီ၁၆မိနစ္မွာ က်မ္းမာ လွပတဲ႔ သမီးေလးကို ေမြးဖြားခဲ႔ပါတယ္.... က်မအတြက္ ဘာနဲ႔မွ တန္ဖိုးမၿဖတ္ႏိုင္တဲ႔ ဘုရားေပးတဲ႔ဆုေလးပါ.... သမီးေလး ကာကြယ္ေဆးေတြ အကုန္ထိုးၿပီးလို႔ ၆ေလာက္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ဗီယက္နမ္ ကိုၿပန္လာၾကပါတယ္....


(ဆက္ရန္)

Monday, September 28, 2009

Virtual world မွာ

Restaurant city
Pet society

Farm town


Farm ville



တေန႔တေန႔Virtual world မွာအခ်ိန္ေတြ ကုန္ေနတယ္.... ဒါေပမဲ႔ေက်နပ္တယ္.... တေန႔တေန႔ ကိုယ္႔ဘေလာ႔ေလးရယ္ Facebook ရယ္ အလွည္႕က်လည္ပတ္ရင္း အခ်ိန္ေတြ ကုန္မွန္းမသိ ကုန္သြားတယ္.... Facebook ထဲမွာနဲ႔ ကိုယ္႔ဘေလာ႔ေလးမွာ ကိုယ္႔ဘဝအမွန္ရွိတယ္.... နာမည္အရင္းနဲ႔ ဘေလာ႔နာမည္က အဓိပၸါယ္ အတူတူဘဲ.... ဘေလာ႔ေလးကို ဖြင္႔မယ္.... comment ေလးေတြ.... c box ကႏႈတ္ဆက္ စကားေလးေတြနဲ႔ ၾကည္ႏူးမႈေတြ အစၿပဳတယ္.... ၿပီးရင္ လင္႔ထားတဲ႔ ဘေလာ႔ list ေတြထဲက အသစ္တက္လာသမွ် အကုန္လိုက္လည္တယ္... post မတင္တာ ၾကာသြားတဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြကို c box မွာ လိုက္ႏႈတ္ဆက္တယ္.... post အသစ္ေတြ ဖတ္ၿပီးရင္ ကိုယ္ ခံစားနားလည္ တဲ႔အတိုင္း comment ေရးခဲ႔တယ္.... Face book မွာ friend request ေတြကို add လုပ္တယ္... friend suggestions ထဲက ကိုယ္သိတဲ႔သူေတြကို add လုပ္တယ္.... home page မွာ ေပၚလာတဲ႔ လင္႔ေတြကို comment ေရးတယ္... ၿပီးရင္ Farmtown,Farmville,Pet society,restaurant city ေဆာ႔တယ္... Mafia wars ေတာ႔ တခါတေလမွ ကလစ္လုပ္တယ္.... ကိုယ္႔ဘဝေလး Virtual world မွာၿငိမ္းခ်မ္းတယ္....

Thursday, September 24, 2009

ဗီယက္နမ္မွာ(၂)

ေကာင္ေလးေတြကေတာ႔ၾကည္႔လို႔ေကာင္းသူ ေတာ္ေတာ္နည္းပါတယ္.... စကားေၿပာသံေတြက အစ ကိုယ္႔နားထဲမွာ ေယာက်ၤားမပီသဘူးလို႔ ထင္တယ္... လမ္းေလွ်ာက္တာလဲၾကည္႔လို႔မေကာင္း.... အရပ္ေတြကလဲပုတာမ်ား... စိတ္ေတြကလဲ တိုတတ္လိုက္ၾကတာ ... တေလာကတီဗီြထဲမွာေတာ႔ အရပ္ေလးရွည္ရွည္ ရုပ္ကေလးလဲ မဆိုးတဲ႔ မင္းသားတစ္ေယာက္ ေတြ႔လိုက္ေတာ႔ ဟဲ႔ ေခ်ာတာေလးရွိသားဘဲ လို႔မွတ္ခ်က္ေလး ေပးမယ္မၾကံေသးဘူး အဲဒီေကာင္ေလး night club သြားၿပီး ကတဲ႔အခန္းလဲေရာက္ေရာ ႏြဲ႔လိုက္တာဆိုတာ မိန္းခေလးေတာင္ ရႈံးမယ္... ဒီေတာ႔ခ်ံဳေၿပာရမယ္ဆိုရင္ ဗီယက္နမ္ေကာင္ေလးေတြက ဗီယက္နမ္မေလးေတြလို ဆြဲေဆာင္အား မေကာင္းၾကပါဘူး... ေကာင္မေလးေတြ ဆြဲေဆာင္အား ေကာင္းလြန္းလို႔ ၿပိဳကဲြသြားၾကတဲ႔ ရင္းႏွီးသူတခ်ိဳ႕ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေတြ အေၾကာင္း ေနာက္အပိုင္းေတြမွာ ေရးပါအုန္းမယ္... ကိုယ္႔အေၾကာင္းဆက္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ အဲဒီ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္မွာ ေက်ာင္းမၿပီးေသးတာေၾကာင္႔ ခေလးမယူေသးဘူးလို႔ စဥ္းစားထားတယ္... ေက်ာင္းၿပီးသြားၿပီး ခင္ပြန္းသည္နဲ႔ အခ်ိန္ၿပည္႔ အတူလာေနႏိုင္မွ ခေလးယူဘို႔ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္... ဒီေတာ႔ အိမ္ေထာင္က်ခါစ သိပ္လဲ မရင္႔က်က္ေသးခ်ိန္မွာ ခေလးလဲမရွိၾကေတာ႔ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ ရန္ၿဖစ္လိုက္ ၿပန္ခ်စ္လိုက္ ၾကနဲ႔ေပါ႔... အဲဒီတုန္းက ၿမန္မာ လူမ်ိဳး အသိလဲ တစ္ေယာက္မွ မရွိဘဲ ႏိုင္ငံၿခားသား သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ဘဲ ေပါင္းေနရတယ္... ၿမန္မာသံရံုး ကိုဆက္သြယ္ျပီး ေရာက္ရွိေနထိုင္ေၾကာင္း သတင္းပို႔ပါတယ္....... ဒါေပမဲ႔ သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ ခင္ပြန္းသည္ တင္းနစ္ ရိုက္ေနက် ေနရာမွာ တာဝန္က်ေနတဲ႔ မန္ေနဂ်ာက ၿမန္မာရုပ္ေပါက္တယ္ ဆိုၿပီး ၿမန္မာလားလို႔ ေမးေတာ႔ ဟုတ္တယ္လို႔ ၿပန္ေၿပာရင္း စကားေတြေၿပာရင္း ခင္မင္သြားၾကရာက ၿမန္မာသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ပထမဆံုး ရခဲ႔ပါတယ္... သူကမွတဆင္႔ မနန္းစိုးနဲ႔ အဆက္အသြယ္ရၿပီး မိတ္ဆက္ ၾကရာကေန မနန္းစိုးနဲ႔လဲ ေနာက္ပိုင္းမွာ ညီအမေတြလို ခင္မင္သြားခဲ႔ပါတယ္... သူကက်မထက္ ေစာေရာက္ေနတဲ႔ အၿပင္ ဗီယက္နမ္စကားလဲ အနည္းငယ္ေၿပာတတ္ေတာ႔ က်မအတြက္ အေတာ္ေလးအားကိုးရပါတယ္... သူ႔ေၾကာင္႔ဘဲ တနဂၤေႏြမွာ ဘုရားရွိခိုးတဲ႔ ဆီလဲေရာက္ခဲ႔ရတယ္... အခုေတာ႔ သူနဲ႔ အဆက္အသြယ္ၿပတ္ေနေပမဲ႔ တခါတခါ သတိရတိုင္း သူ႔ကိုေက်းဇူးတင္မိပါတယ္... အဲဒီအခ်ိန္တုုန္းက ခင္ပြန္းသည္ရဲ႕ အလုပ္က ဟႏိြဳင္းမွာေရာ ဟိုခ်ီမင္းမွာပါ တာဝန္ယူရေတာ႔ ကူးလိုက္သန္းလိုက္နဲ႔ပါဘဲ... ဟိုခ်ီမင္းၿမိဳ႕ကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္က်ယ္တယ္... ၿမိဳ႕ၾကီးသေလာက္ လူေနလဲ ထူထပ္တယ္... ဗီယက္နမ္ေတြရဲ႕ ပ်မ္းမွ်အိမ္အက်ယ္ဟာ ၁၀/၄၀ေပ ေလာက္ဘဲရွိတာမို႔ ေတာ္ေတာ္ေလးက်ဥ္းပါတယ္... ဒါေၾကာင္႔ အိမ္အမ်ားစုဟာ အနဲဆံုး ၃ထပ္ၿမင္႔ေတြ ေဆာက္ထားၾကပါတယ္... က်မမ်က္ေစ႔ထဲမွာေတာ႔ စာကေလးအိမ္ေလးေတြလိုပါဘဲ... လမ္းေတြကလဲ က်ဥ္းပါတယ္... ၁၉၉၉ခုႏွစ္ေလာက္တုန္းကေတာ႔ ကားလမ္းေပၚမွာ ဆိုင္ကယ္ေတြသာမ်ားၿပီး ကားေတြကနည္းေနလို႔ လမ္းေတြက်ဥ္းတာ သိပ္ၿပသနာ မဟုတ္ေပမဲ႔ အခုအခ်ိန္မွာေတာ႔ လမ္းေတြအရမ္းပိတ္ပါတယ္... လမ္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးေပၚမွာ ဆိုင္ကယ္ေတြလဲပိတ္ ကားေတြကလဲမ်ားလာေတာ႔ တခါတခါ မီပိြဳင္႔ကို ၄ခါ၅ခါေလာက္ ၿပန္မိပါတယ္... သူတို႔လူမ်ိဳးေတြက စိတ္ဓာတ္လဲၿပင္းထန္ပါတယ္... တခါတခါ လမ္းေပၚမွာ လမ္းလုၾကရင္ ဆိုင္ကယ္ႏွစ္စီးထိပ္တိုက္တိုးၿပီး ဘယ္သူမွ တုတ္တုတ္မလႈပ္ အေလွ်ာ႔မေပးၾကလို႔ ေဘးလူေတြက သူတို႔ကို ေကြ႔ပတ္ၿပီးေက်ာ္သြားရတဲ႔ အၿဖစ္မ်ိဳးလဲ ေတြ႔ဘူးပါတယ္... တခါတုန္းက အေမရိက ကလာလည္တဲ႔ က်မရဲ႕ အမနဲ႔ေစ်းဝယ္ထြက္တုန္းကလဲ အရပ္အရွည္ၾကီးနဲ႔ လူေကာင္ၾကီးတဲ႔ က်မ အမရဲ႕ SIZEကေတာ္ေတာ္ရွာရခက္ပါတယ္... ဗီယက္နမ္မွာ လူေတြကေသးေတာ႔ အဝတ္အစားေတြ ဖိနပ္ေတြက ဆိုက္ေသးေတြဘဲမ်ားပါတယ္.... ဒီေတာ႔ဘယ္ဆိုင္ဝင္ဝင္ သူ႔ဆိုက္ရွာမရပါဘူး... သူ႔ဆိုက္ေမးလိုက္တိုင္း မရွိဘူးလို႔ ေၿပာၿပီး ရွာလဲမရွာေပးပါဘူး... ဒိအၿပင္ သူ႔ဆိုက္မရရင္ မဝယ္ဘူးဆိုတာသိေနလို႔ သူတို႔ပစၥည္းေတြကို ကိုင္ေတာင္မကိုင္ခိုင္းပါဘူး... စိတ္တိုလြယ္တဲ႔ က်မရဲ႕အမက အဲဒီအထိ သည္းခံေနပါေသးတယ္... ဒါေပမဲ႔ေနာက္တဆိုင္ေရာက္တဲ႔ အခါ သူၾကိဳက္တဲ႔ အက်ီၤပံုစံေလး လက္ညိဳးထိုးၿပၿပီး ငါ႔ဆိုက္ရွိလားလို႔ ေမးတဲ႔အခါ အဲဒီဆိုင္ရွင္ အမ်ိဳးသမီးက မရွိဘူးလို႔ ပါးစပ္နဲ႔တင္ မေၿပာဘဲ က်မရဲ႕ အမ ကို ဆိုင္အၿပင္ကို တြန္းထုတ္ပါတယ္... အဲဒီေတာ႔ သူလဲ အရမ္းစိတ္တိုသြားၿပီး မရွိရင္မရွိဘူး လို႔ပါးစပ္ကေၿပာပါလား... ဘာလို႔ အၿပင္ကိုတြန္းထုတ္တာလဲဆိုၿပီး ရန္ေတြ႔ပါေလေရာ... သူမ်ားေတြက ဝိုင္းၾကည္႔ေနေတာ႔ က်မလဲရွက္တာနဲ႔ သူ႔ကို အတင္းဆြဲေခၚၿပီး အိမ္ၿပန္လာရပါတယ္... တၿခားလူမ်ိဳးေတြရဲ႕အၿမင္မွာ သူတို႔ေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးရိုင္းပါတယ္... ဒါေပမဲ႔ သူတို႔ေတြဟာ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းလွတဲ႔ ဘဝကိုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေက်ာ္ၿဖတ္လာၾကရေတာ႔လဲ ဘယ္လိုလုပ္ယဥ္ေက်းႏိုင္ပါေတာ႔မလဲ .... တၿခားႏိုင္ငံေတြ လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ႏိုင္ငံသစ္ထူေထာင္ေနၾကခ်ိန္မွာ သူတို႔ေတြဟာ စစ္ဒါဏ္ခံေနရဆဲေလ... အစာေရစာေခါင္းပါးၿခင္း.... ပစၥည္းဥစၥာခ်ိဳ႕တဲ႔ၿခင္းနဲ႔အတူ... ဗံုးဒါဏ္ေၾကာင္႔ ဆိုးရြားစြာ က်န္းမာေရးေတြ ထိခိုက္ခဲ႔ရတယ္....က်မရဲ႕ ဗီယက္နမ္သူ အိမ္ေဖာ္ အမ်ိဳးသမီးၾကီး ၿပန္ေၿပာၿပတဲ႔ သူ႔ရဲ႕ငယ္ဘဝဟာ အေတာ္ သနားစရာ ေကာင္းပါတယ္... အၿပင္သြားရင္ ဝတ္ဖို႔ အဝတ္အစားေတာင္ တစံုထက္ ပိုမရွိခဲ႔ဘူးတဲ႔....
(ဆက္ရန္)

Monday, September 21, 2009

ဗီယက္နမ္မွာ(၁)

ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံ ဟႏိြဳင္းၿမိဳ႕ကို ၁၉၉၉ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လမွာ ပထမဆံုး အၾကိမ္ ေရာက္ရွိခဲ႔တယ္... ေလွ်ာင္ေနာက္ဆံထံုးပါ ခင္ပြန္းသည္ေနာက္လိုက္လာတယ္ ဆိုေပမဲ႔ ေက်ာင္းမၿပီးေသးတာေၾကာင္႔ အလည္အေနနဲ႔ဘဲ အရင္ေရာက္ခဲ႔တာပါ... ၿမန္မာၿပည္ထက္တိုးတက္ေပမဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စတိုးတက္ခါစမို႔ လူေတြရဲ႕ အက်င္႔စရိုက္ေတြကေတာ႔ မေကာင္းတာမ်ားေနပါေသးတယ္.... ေလဆိပ္က လက္ကမ္းစာေစာင္ေတြမွာ အလစ္သုတ္သမားေတြကို သတိထားဖို႔ ေၾကာ္ၿငာထားပါတယ္.... တကၠစီေတြ ကလည္းမီတာစတပ္ခါစမို႔ ကားေမာင္းသမားေတြဟာ မီတာနဲ႔ ေမာင္းခ်င္စိတ္ သိပ္မရွိၾကဘဲ ခရီးသည္ေတြကို မီတာပ်က္ေနတယ္ေၿပာၿပီး သူတို႔လိုခ်င္တဲ႔ေစ်းေတာင္းပါတယ္... က်မကေတာ႔ နဂိုထဲက မတရားတာ အားမေပးတတ္သူမို႔ ကားေပၚေရာက္တာနဲ႔ မီတာခလုတ္ဖြင္႔ခိုင္းပါတယ္.... ပ်က္ေနတယ္ေၿပာရင္ တၿခားကားေၿပာင္းတက္ပါတယ္... ေစ်းသြားရင္လဲ အရမ္းသတိထားရပါတယ္.... ပုိက္ဆံအိတ္ေလး လက္ထဲကိုင္ထားမိလို႔ကေတာ႔ ပါၿပီသာမွတ္ေပေရာ႔.... ေက်ာပိုးအိတ္ေလးကို စတိုင္နဲ႔လြယ္ၿပီး ပဲထုတ္လမ္းသလားမယ္ မၾကံပါနဲ႔ ... အိမ္ၿပန္ေရာက္ရင္ ေက်ာပိုးအိတ္ အကြဲရာဘဲေတြ႔ရၿပီး အထဲကဟာေတြ ဘာမွ မရွိေတာ႔တာေတြ႔ရပါလိမ္႔မယ္... လက္ကိုင္အိတ္ေလးကိုင္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္မိရင္လဲ ဆိုင္ကယ္နဲ႔လူတစ္ေယာက္ ကဆက္ကနဲ ဆြဲလုသြားပါလိမ္႔မယ္.... ဒါမ်ိဳးေတြေၾကာင္႔ ဗီယက္နမ္ေရာက္ၿပီး တပတ္အၾကာမွာ လူကပံုစံေပးထားသလို ေနသားက်သြားပါတယ္.... ေက်ာပိုးအိတ္လံုးဝ မလြယ္ေတာ႔ပါဘူး.... လက္ကိုင္အိတ္ကို ပုခံုးမွာမလြယ္ လက္ကေလးေဘးခ်လဲမကိုင္ႏိုင္ဘဲ လက္နဲ႔က်စ္ေနေအာင္ ကိုင္ထားၿပီး ရင္ဘတ္နားမွာ ကပ္ထားပါတယ္... တကၠစီထဲဝင္မထိုင္ခင္ မီတာနဲ႔ေမာင္းမေမာင္း အရင္ေမးပါတယ္... လမ္းသြားရင္လဲ တစ္လမ္းသြားလမ္းဆိုၿပီး ယံုၾကည္လို႔မရပါဘူး... ဆိုင္ကယ္ေတြက သြားခ်င္သလိုသြားပါတယ္... ေရွ႕တည္႔တည္႔လဲၾကည္႔ရတယ္... ေနာက္ကိုလဲလွည္႔လွည္႔ၾကည္႔ရတယ္... ပလက္ေဖာင္းေတြေပၚလဲ တက္ေမာင္းၾကလို႔ စိတ္ခ်လက္ခ် လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရတယ္ကို မရွိပါဘူး... ေရာက္ခါစမွာ သူတို႔ေန႔စဥ္စားေနက်အစားေတြကို ေခါက္ဆြဲၿပဳတ္က လြဲလို႔ တၿခား ဟင္းလ်ာေတြကို ဘယ္လိုမွ မစားႏိုင္ပါဘူး... ထမင္းဆိုင္ေတြက ဟင္းေတြအကုန္လံုးက သၾကားေတြနဲ႔ နယ္ၿပီး ခ်က္ထားတာဆိုေတာ႔ ခ်ဥ္ငံစပ္မွ အရသာေတြ႕တတ္တဲ႔ က်မအတြက္ လံုးဝအဆင္မေၿပပါဘူး... ေရာက္ခါစမွာ ကိုယ္ဝတ္ဖို႔ယူလာတဲ႔ အဝတ္အစားေတြနဲ႔ သူ႔ေဒသနဲ႔က ဘယ္လိုမွ အံဝင္ခြင္က်မၿဖစ္.... အဲဒီအခ်ိန္တံုးက ရန္ကုန္မွာ ဂ်င္းစကတ္အရွည္ေလးေတြနဲ႔ ေဝါ႔ကင္းရႈး လွလွေလးေတြဝတ္တာ ေခတ္စားေနခ်ိန္မို႔ ကိုယ္႔မွာ ဒါမ်ိဳးေတြဘဲ ပါလာတာ.... ဒါေပမဲ႔ သူတို႔ေတြက လူကို အထူးအဆန္းလို ဝိုင္းၾကည္႔ၾကတာနဲ႔ဘဲ သိပ္မဝတ္ရဲေတာ႔ဘဲ သူတို႔ေတြလို ဂ်င္းေဘာင္းဘီအရွည္နဲ႔ တီရွပ္နဲ႔ တြဲဝတ္လိုက္မွဘဲ အၾကည္႔ခံရတာ သက္သာပါေတာ႔တယ္...ဗီယက္နမ္မေလးေတြက လူေကာင္ေသးတာမ်ားပါတယ္... သူတို႔ဘယ္ေလာက္ေသးလဲဆို သူတို႔နဲ႔ အၿပင္အတူတြဲသြားမိရင္ ၅ေပ၄လက္မသာရွိတဲ႔ ကိုယ္႔ရဲ႕ သာမန္အရပ္က ေခါင္းတစ္လံုးထြက္ေနပါတယ္... ဗီယက္နမ္ေကာင္မေလးေတြက ၿဖဴၿဖဴသြယ္သြယ္ေလးေတြနဲ႔လွၾကပါတယ္... ဒါေပမဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္တာေတာ႔မလွၾကပါဘူး... ေလ႔က်င္႔ထားတဲ႔ မိုဒယ္မေလးေတြေတာ႔ လမ္းေလွ်ာက္လွၾကမွာေပါ႔... အမ်ားစုကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ၾကည္႔ရဆိုးတယ္... ေမြးကထဲက စက္ဘီးခြစီး ဆိုင္ကယ္ခြစီးေနၾကေတာ႔ ဘာမွ မစီးထားလဲ တခုခုကို ခြထားသလို ကြတီးကြတ နဲ႔ .... ထိုင္ေနၾကရင္ေတာ႔ ၾကည္႔လို႔ေကာင္းသား...
(ဆက္ရန္)

Tuesday, September 15, 2009

အပ်င္းေၿပ

ဘယ္ႏွစ္အိမ္ရွိလဲ...မွန္းၾကည္႔လို႔ရတယ္ဟုတ္ .... သြားၾကားထိုးတံတေခ်ာင္းကို ေဒါင္၅၀၀၀ သတ္မွတ္ၿပီး ပြဲၿပီးမွ သြားၾကားထိုးတံအေရအတြက္နဲ႔ ပိုက္ဆံရွင္းပါတယ္


ၿပီးခဲ႔တဲ႔စေနေန႔တုန္းက သမီးေလးကိုၿပင္သစ္စာသင္တန္းလိုက္ပို႔ရင္း အဲဒီနားမွာေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အိမ္ကိုဝင္လည္ဖို႔စဥ္းစားလိုက္တယ္... သားနဲ႔ရြယ္တူခေလး တစ္ေယာက္လဲ သူ႔မွာရွိေတာ႔ သားေလးကိုပါေခၚသြားလိုက္တယ္... သူငယ္ခ်င္းကလဲ သူ႔ေယာက်ၤား ခရီးထြက္မယ္ အေတာ္ဘဲတဲ႔... ဟိုခ်ီမင္းက အိမ္ေထာင္ရွင္ၿမန္မာအမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ထံုးစံအတိုင္း ပြဲေတာ္က်င္းပၾကမယ္ေပါ႔.... အသုတ္စံုလုပ္စားဖို႔တိုင္ပင္ၾကတယ္.... သူ႔အိမ္ေရာက္သြားေတာ႔ တံခါးလာဖြင္႔တာက သူ႔ခင္ပြန္း.... ဟင္...ခရီးထြက္မယ္ဆိုလို႔ေမးေတာ႔ အခ်ိန္ေၿပာင္းသြားတာတဲ႔ ညေနမွသြားေတာ႔မွာတဲ႔... ဒါေပမဲ႔ စီစဥ္ၿပီးသားဆိုေတာ႔ ပဲြက မပ်က္ပါဘူး... ခေလးေတြတဝုန္းဝုန္း စကားသံတညံညံနဲ႔ သူ႔ခင္ပြန္းခင္မ်ာ ကြန္ပ်ဳတာနဲ႔ အခန္းထဲမွာဘဲ ဝင္ေနရွာပါတယ္....


လူကလဲ စံုသေလာက္ရွိေတာ႔ အပ်င္းေၿပ ဖဲကစားဖို႔ ၾကိဳတင္စီစဥ္ထားတဲ႔ အတိုင္းပိုကာဆဲြၾကပါတယ္... အေပ်ာ္ကစားတာမို႔ ေလာင္းေၾကးေတာ႔နဲပါတယ္.... ဗီယက္နမ္ေဒါင္ ၅၀၀၀ ပါ... usတေဒၚလာကို ဗီယက္နမ္ေဒါင္ ၁၈၀၀၀ ဝန္းက်င္ရွိပါတယ္.....


အေပ်ာ္ကစားတာဆိုေပမဲ႔ အရွိန္ကတက္သြားတယ္.... စားၿပီးေသာက္ၿပီးခ်ိန္ ေန႔လည္တနာရီခြဲေလာက္က ပဲြစလိုက္တာ က်မခင္ပြန္းသည္က dinner အၿပင္မွာထြက္စားၾကမယ္ဆိုၿပီး ဆိုင္ကိုလိုက္လာဘို႔ ဖုန္းလွမ္းဆက္ေတာ႔မွဘဲ ၆နာရီေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ခေလးေတြနဲ႔ထၿပန္ခဲ႔ပါတယ္.... ေလာင္းေၾကးနဲတာေတာင္ ေဒါင္၅သိန္းခြဲရံႈးပါတယ္... ေဒၚလာ၃၀ ေလာက္ရွိမွာေပါ႔... ဒါေပမဲ႔ တခါတေလ မို႔ရံႈးေပ်ာ္ပါတယ္...

Wednesday, September 9, 2009

ဆားခ်က္ၿခင္း

ပုဇြန္အေသးေလးေတြ ရလို႔ ေၿခာက္ေၿခာက္ေလးနဲ႔စပ္စပ္ေလးခ်က္ထားတာ...
ဒါက ခေလးေတြစားဘို႔ Fish fingers ( Fingers fish လို႔လဲေခၚလားမသိဘူး၊ ငါးအေခ်ာင္းေၾကာ္ လို႔လဲ ေခၚၾကတယ္)

အခုတေလာ စာေရးဖို႔ mood မဝင္ပါဘူး.... စိတ္ထဲမွာမေပ်ာ္လို႔ပါ... ဆားခ်က္ဖူးတယ္ရွိေအာင္ ခ်က္ၾကည္႔လိုက္ပါတယ္... ဘေလာ႔ေလးကို ပစ္မထားခ်င္လို႔ပါ...

Friday, September 4, 2009

အၾကိဳက္ဆံုးဘေလာ႔မ်ား

ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ ဝက္ဝံေလးက တဂ္ထားတယ္.... အၾကိဳက္ဆံုးဘေလာ႔၅ခုႏွင္႔ဘာေၾကာင္႔ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ရသလဲဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းေလး ....
အၾကိဳက္ဆံုးလို႔ေရြးရမွာ က်မအတြက္ ေတာ္ေတာ္ခက္ပါတယ္... က်မရဲ႕ဘေလာ႔စာမ်က္ႏွာမွာလင္႔ထားတဲ႔ ဘေလာ႔ေတြဟာ က်မၾကိဳက္ႏွစ္သက္လို႔ အသစ္တင္တိုင္း သိရေအာင္ လင္႔ထားတာပါ...
အကုန္လံုးက ကိုယ္႔ထက္စာေရးေကာင္းသူေတြခ်ည္းပါဘဲ....
အမွတ္တရေလးမ်ား၊ေမေလး(ဆံုႏိုင္ခြင္႔)၊ေၿခလွမ္းသစ္၊နဒီမိုးညိဳ၊ကိုလူေထြး၊ Craton၊ စိတ္ကူးယဥ္အိမ္မက္၊ Idiotlove၊ ငွက္ကေလးရဲ႕စာမ်က္ႏွာ၊ MANORHARY၊ We She Me၊ The world of Moe Thanzin၊ ဆံုစည္းရာ၊ဂ်ာမုန္းဒန္၊ ေရခဲၿပင္မွာပြင္႔တဲ႔ပန္း၊ Thu Hnin See၊ စူးႏြယ္ရဲ႕ကမာၻ၊ မ်က္မွန္ေလး၊ Nine Nine Sanay၊ စႏၵကူး၊ Nge Naing၊ ရြက္လႊင္႔ၿခင္း၊ သားၾကီး၊ ထမင္းအိုး၊ ၿမဴးသွ်ရီ၊ My little world၊ Kin Oo May၊ Sonata-Cantata၊ ပန္ဒိုရာ၊ၿပည္႔စံု၊ လသာည၊ ေလႏုေအး၊ သက္ေဝ၊ လူအအိမ္မက္၊ ရင္ခြင္တစ္ခုဖန္ဆင္းၿခင္း၊ စုဗူးအိမ္၊ K ၊ Ah-Pauk၊ ၾကယ္ကေလး၊ ေပါက္ကရအေတြးအပိုင္းအစမ်ား၊ ၿဖဴစင္ၾကယ္၊ ေက်ာပိုးအိတ္၊ မီးမီးခ်စ္၊ အိမ္႔ခ်မ္းေၿမ႕၊ May Nyane၊ ယုယေႏြးေထြးေသာဘဝေလးတစ္ခု၊ My Nc Diary၊ မိုးစက္အိမ္၊ Prosper & Peace၊ Evergreen Phyo၊ ႏုသဲြ႕ရဲ႕ကမာၻ၊ ေမတၱာရပ္ဝန္းမီးဖိုေဆာင္၊ Smoke and Spice၊ ဟိန္းနီ၊ Shinlay၊ အာဇာနည္၊ ကိုမင္းဒင္၊ မိုးသီးဇြန္..... အမ်ားၾကီးဘဲ... ဒါေတာင္ မမွတ္မိလို႔ က်န္ခဲ႔တာေတြရွိေသးတယ္... ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ?
ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ႔ အဲဒီအမ်ားၾကီးထဲက ၅ခုဘဲေရြးရမွာ ေတာ္ေတာ္ ေခါင္းစားပါတယ္... ကဲ ၃၄ေခါက္စဥ္းစားၿပီး... အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီးေပးၿပီးေရြးထုတ္လိုက္ပါတယ္...
We She Me....ကိုယ္ဘေလာ႔မေရးခင္ကထဲက အၿမဲသြားလည္ၿဖစ္တာပါ... လူမႈေရး၊ ပညာေရး ဗဟုသုတေတြ အမ်ားၾကီးရလို႔ပါ....
MANORHARY.... အေရးအသား အဖြဲ႔အႏဲြ႔ အရမ္းကိုေကာင္းလြန္းတယ္... တစ္ခ်ိဳ႕စာေတြဆို ၂ေခါက္ေလာက္ၿပန္ဖတ္ရတယ္... သိပ္ကိုအားက်မိလို႔ပါ...
Nine Nine Sanay... ဗဟုသုတရတယ္.... ဘာသာၿပန္ေတြ သေဘာက်တယ္... လူမႈေရး စိတ္ဓာတ္ကို ခ်ီးက်ဳးမိတယ္...
May Nyane.... ေလးစားတယ္... အေရးအသားကို သေဘာက်တယ္... ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းေတြေရးတာ စိတ္ဝင္စားဘို႔ေကာင္းတယ္... ပညာလဲရတယ္... အတုယူစရာေတြလဲေတြ႕တယ္....
အာဇာနည္.... ႏိုင္ငံေရးသတင္းေတြ up to date သိရတယ္....
ကိုလူေထြး.... အေရးအသားေကာင္းတယ္... ပညာသားပါတယ္.... ရသစံုေပးႏိုင္တယ္....
ေမေလး.... ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ ဒုကၡေရာက္သူကိုကူညီတယ္... စိတ္ဓာတ္ေလးၿဖဴစင္တယ္.... ကိုယ္႔ထက္ငယ္ေပမဲ႔ တကယ္ကိုေလးစားတယ္....
ကဲ... ငါးခုေရြးရတာနဲလြန္းတယ္... ယံုတယ္ဟုတ္... ေတာ္ေတာ္ေလးစိစစ္ၿပီးေရြးတာေတာင္၇ခုထြက္တယ္....
ဘယ္သူ႔ကိုမွဆက္မတဂ္ေတာ႔ဘူး... ကိုယ္႔လိုဘဲေရြးရခက္ေနၾကမွာစိုးလို႔....

Thursday, August 20, 2009

ငါ႔စိုက္ခင္းမ်ားလန္းခ်င္ၿပီ

ဒီကဗ်ာေလးကို ဖတ္ၿပီး heart ထိသြားလို႔
Blogger ေမာင္ႏွမမ်ားအတြက္
ေဝငွေပးလိုက္ပါတယ္
ကဗ်ာဆရာရဲ႕ရင္တြင္းၿဖစ္စစ္စစ္ပါ
သူကေတာ႔(ရင္တြင္းညွစ္)လို႔ေၿပာပါတယ္










ငါ႔စိုက္ခင္းမ်ားလန္းခ်င္ၿပီ


ႏွလံုးသားပတ္ပတ္လည္မွာ

ေနေပ်ာက္မထိုးေအာင္ကာရံထားတဲ႔

ငါ႔ရင္ထဲကနာမည္ေလးတစ္ခုဟာ

ဂါဇာအရပ္ကအုတ္တံတိုင္းေတြထက္

ပိုမိုေအးစက္မာေက်ာခဲ႔ပါတယ္

တစ္စိုက္မက္မက္က်င္႔သံုးခဲ႔တဲ႔မူဝါဒက

ဥေပကၡာ

ပို႔လႊတ္ခဲ႔တဲ႔ခ်စ္ၿခင္းမွာ

ယမ္းစိမ္းနံ႔ေတြေပးမေဝႏိုင္ခဲ႔ဘူး

တစ္ဝုန္းဝုန္းက်ေရာက္ေပါက္ကြဲခဲ႔တဲ႔

ဒံုးက်ည္အစင္းစင္းဟာ...ငါ႔ရင္ထဲ

မသိေက်းကြ်န္ၿပဳမႈရဲ႕တစ္စြန္းတစ္စထဲ

ဘဝတစ္ခုလံုးစာေတာက္ေလာင္ၿမည္ဟီးလို႔

ငါကမင္းဖတ္ခ်င္စိတ္မရွိတဲ႔အေပါ႔စားဂ်ာနယ္

ပ်င္းစရာေကာင္းလြန္းတဲ႔က်မ္းစာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔

နားေထာင္စရာမလိုတဲ႔သတင္းတစ္ပုဒ္ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မယ္

မ်ိဳသိပ္ထားရတဲ႔ကိစၥေတြထဲ

ဒါဝင္ရဲ႕ေမ်ာက္ေတြစပ္စုတာကအစ

ဆံပင္ေတြရွည္လာတဲ႔ၿဖစ္စဥ္အဆံုး

မီးနီမီးစိမ္းၿပတာကအစ

ႏႈတ္မဆက္ဘဲၿပန္တာအဆံုး

စကားလက္ဆံုက်ခ်င္တာကအစ

ဝါးပင္ေတြစကၠဴၿဖစ္တာအဆံုး

ေၿပာင္းဝတဲ႔တဲ႔ကငါ႔မ်က္ႏွာကို

ငါ႔လက္ကေလးမေကြးႏိုင္ေသးသ၍

ခိုလံႈရာမဲ႔ငါ႔စိတ္ကေလး

အေညာင္းမိမပုပ္သိုးေသးသ၍

က်ည္မကုန္ခင္ကတည္းက

အလံၿဖဴၿပခဲ႔သူပါ

ငါ႔စိုက္ခင္းမ်ားလန္းခ်င္ၿပီ။



မင္းစစ္အိမ္

(ကဗ်ာပိုင္ရွင္မင္းစစ္အိမ္ ဟာဟိုခ်ီမင္းၿမိဳ႕မွာ အလုပ္လုပ္ရင္း အခ်ိန္မရတဲ႔ၾကားက ဝါသနာအရ ကဗ်ာေရးေနသူပါ... လူပ်ိဳၾကီးၿဖစ္ပါတယ္)

လင္ေတာ္ေမာင္ခရီးသြားတဲ႔အခါ

ဝက္သားဒုတ္(ခက္ရင္း)ထိုး
မုန္႔ဟင္းခါး

ဒီတပတ္ဆံုၿဖစ္ၾကမယ္ဆိုေတာ႔ က်မလက္ရာမုန္႔ဟင္းခါးေလးခ်က္ေကြ်းဖို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္.... ဒါေပမဲ႔ ကုလားပဲက အၿခမ္းဝယ္မရေတာ႔ အလံုးလိုက္ကို ေရစိမ္ၿပီး အခြံခြ်တ္ရတာ အေတာ္လက္ဝင္ပါတယ္... ၿပီးေတာ႔လဲၿပီးသြားတာပါဘဲ... မခ်က္ခင္တရက္အလိုမွ ဆန္မႈန္႔မရွိမွန္းသိလို႔ ဖုန္းလိုက္ဆက္မိေတာ႔ အမတေယာက္ဆီမွာ ရွိတယ္ဆိုလို႔ သြားေၿပးယူရပါတယ္... မဟုတ္ရင္ ဆန္ကိုေလွာ္ အမႈန္႔ေထာင္းနဲ႔ အေတာ္အလုပ္ရႈပ္မွာ... ေနာက္ဆံုးေတာ႔ အားလံုးစံုစံု လင္လင္နဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးတစ္အိုး ခ်က္ၿဖစ္သြားပါတယ္.... တခ်ိဳ႕ကေတာင္းဆိုတာေၾကာင္႔ ဝက္သားဒုတ္ထိုးေလးလဲ လုပ္လိုက္ပါေသးတယ္... ဓာတ္ပံုက ေနာက္မွရိုက္ၿဖစ္လို႔ နဲနဲေလးဘဲပံုမွာ ပါသြားတယ္... ညီမေလးတေယာက္က အခ်ိဳပဲြအတြက္ မာလကာသီး၊ ပီေလာပီနံေပါင္း၊ ငွက္ေပ်ာေပါင္းေတြ ယူလာပါတယ္... ေနာက္တေယာက္က ကိတ္မုန္႔၊ သူငယ္ခ်င္း ရခိုင္အမ်ိဳး သမီးက ထံုးစံအတိုင္း မုန္႔တီ သုတ္စားခ်င္သူမ်ား စားႏိုင္ေအာင္ အစာပလာေတြ သယ္လာပါတယ္... အဲဒီေန႔ ကလဲ အရင္တပတ္ကလိုပါဘဲ... အားလံုးေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္စားၾကေသာက္ၾကနဲ႔ ဓာတ္ပံုရိုက္ဘို႔ အခ်ိန္ မရလိုက္ပါဘူး...


ကဲ.. ဒီေလာက္ပါဘဲ... အခုတေလာ ဘေလာ႔ကိုပစ္ထားမိသလို ၿဖစ္ေနပါတယ္... လာလည္သူေမာင္ႏွမမ်ား ခြင္႔လႊတ္ၾကပါေနာ္....


Sunday, August 16, 2009

ခုတေလာ

ငွက္ကေလးဆီသြားလည္ရင္းမေရးရေသးသူမ်ားကိုtagထားတဲ႔ ခုတေလာ ေလးကို ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးေလးမို႔ ေရးလိုက္ပါတယ္...

ေတြးေနမိတာက

ကေလးေတြရဲ႕ေရွ႕ေရး

ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ၿပန္ဆင္ၿခင္မိတာက

ရင္႔က်က္ဘို႔လိုေသးတယ္

က်န္းမာေရး

မဆိုးပါဘူး

ဖတ္ၿဖစ္တဲ႔စာအုပ္ေတြက

ကေလးေတြေက်ာင္းပိတ္ထားလို႔စာအုပ္ဖတ္ခ်ိန္မရွိပါဘူး

ေရာက္ၿဖစ္ေနတာက

shopping center,game center(ကေလးေတြကိုလိုက္ပို႔တာ)

ေရးၿဖစ္ေနတာက

ခုတေလာtag

နားေထာင္ၿဖစ္ေနတာက

သမီးနဲ႔သား ေအာ္ဆိုေနေသာသီခ်င္းမ်ား

ရြတ္ေနမိတဲ႔ကဗ်ာက

သံေယာဇဥ္အမွ်င္တန္းကို၊ရွင္ခန္းဘယ္သူၿဖတ္ႏိုင္ပ

ၿဖစ္ခ်င္ေနတာက

ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ဝန္ထမ္း

စားၿဖစ္ေနတတ္တာက

ငါးပိရည္၊မုန္႔ဟင္းခါး၊ရခိုင္မုန္႔တီ

သနားေနမိတာက

နယ္စပ္ကဒုကၡသည္ေတြ

လြမ္းေနမိတာက

ခရီးထြက္ေနတဲ႔ခ်စ္ခင္ပြန္း

ေမ႔ေလ်ာ႔ပစ္ေနမိတာက

ေမ႔ခ်င္တာမွန္သမွ်

ခါးသက္ေနမိတာ

အူခါး(အူခ်ိဳနဲ႔မွားဝယ္လာတာ)

တမ္းတေနမိတာက

ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာနိဗၺာန္ဘံု

ၾကိတ္ၿပီးအထင္ေသးေနမိတာက

ကြယ္ရာမွာသူမ်ားအေၾကာင္းသြားပုတ္ေလလြင္႔ေၿပာတဲ႔သူေတြ

ၾကိတ္ၿပီးခ်ီးက်ဳးမိေနတာက

ကိုယ္ပိုက္ဆံနဲ႔ကိုယ္ဒုကၡေရာက္သူကိုကူညီေနသူေတြ
ေမေလး(ဆံုႏိုင္ခြင္႔ေလး)

ဆႏၵမရွိတဲ႔ေနရာ

ေယာကၡမအိမ္

ဆႏၵရွိေနတဲ႔ကိစၥ

နယ္စပ္ကဒုကၡသည္ကေလးငယ္ေတြကိုစာသင္ေပးခ်င္တယ္(ကိုယ္႔စားရိတ္နဲ႔ကိုယ္)

မုန္းတီးေနမိတာက

မမုန္းမိေအာင္ၾကိဳဳးစားတယ္... ရုပ္ရင္႔မွာစိုးလို႔

ခ်စ္ေနတာက

ခ်စ္ခင္ပြန္း၊ခ်စ္သားသမီး၊ခ်စ္မိဘ၊ခ်စ္ေမာင္ႏွမ၊ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား

စိတ္ပ်က္ေနမိတာက

ေပ်ာ္ရာမွာမေနရတဲ႔ကိုယ္႔ဘဝ

စဲြလမ္းေနမိတာက

ဖတ္ခ်င္ၿပီးမဖတ္ရေသးတဲ႔စာအုပ္ေတြ

လိုအပ္ေနတာက

ရင္႔က်က္မႈ

ေတာင္းေနမိတဲ႔ဆု

ၿမန္မာႏိုင္ငံသူႏိုင္ငံသားမ်ားဆင္းရဲတြင္းမွလြတ္ေၿမာက္ရေစရန္၊ဘယ္ႏိုင္ငံသြားသြားၿမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား တၿခားႏိုင္ငံသားမ်ားႏွင္႔တန္းတူညီတူဆက္ဆံၿခင္းခံရရန္

ထပ္ၿပန္တလဲလဲေအာ္ဟစ္ေနမိတာက

(ဘာမွမေအာ္ဟစ္မိဘူးထင္တယ္)

ဝန္ခံခ်င္တာက

I am nothing.

(ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းေလးလသာညကိုဆက္tagပါတယ္)

Friday, August 14, 2009

ထူးအိမ္သင္အမွတ္တရ


သူ႔သီခ်င္းေလးေတြကိုခံစားရင္း ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာရင္ခုန္ခဲ႔ဘူးတယ္... တေန႔ေန႔ေတာ႔ခ်စ္လာလိမ္႔မည္ ဆိုတဲ႔သီခ်င္းေလးကိုသေဘာက်ၿပီး အဲဒီသီခ်င္းထဲကအတိုင္း ထီးနီနီနဲ႔ ဖိနပ္နီနီေလး ဝယ္ေပးဘို႔ အေမ႔ကိုပူဆာခဲ႔ဘူးတယ္.... ရထားနဲ႔ခရီးထြက္ရတိုင္း အေမ႔အိမ္သီခ်င္းထဲက ရထားခုတ္သံေလးကို လြမ္းမိတယ္... ဘယ္သူနဲ႔ေဝးေဝး သူ႔ရဲ႕ ေဝးသြားတဲ႔အခါ ဆိုတဲ႔သီခ်င္းေလး ဖြင္႔ၿပီး ေၾကြခဲ႔ဘူးတယ္... ေက်ာင္းဆင္းေခါင္းေလာင္းထိုးတိုင္း ေခါင္းေလာင္းေလးေတြၿမည္ေနၿပီလို႔ အတန္းထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေအာ္ဆိုခဲ႔ဘူးတယ္...

ရင္ခုန္ခံစားခဲ႔ရသမွ် သူ႔သီခ်င္းစာသားတိုင္းကိုသာ ခ်ေရးရရင္ ကုန္ႏိုင္မယ္မထင္ပါဘူး... အခု သူမရွိေတာ႔တဲ႔အခါ ရင္ခုန္လို႔ေကာင္းတဲ႔သီခ်င္းေလးေတြ လက္ေတြ႔ဘဝအေၿခအေနကို သီကုံးထားတဲ႔သံစဥ္ေလးေတြ သူ႔ကိုယ္စားဘယ္သူက ဖန္ဆင္းေပးႏိုင္မွာလဲ....

(ထူးအိမ္သင္ပံုကို htooeainthin.com မွယူပါသည္။)

Saturday, August 8, 2009

ေလးစားရေသာတိုင္းရင္းသားတစ္ေယာက္


တကယ္ေတာ႔ဒီtagဟာအေလးအနက္ထားၿပီးေရးရမွာၿဖစ္တဲ႔အတြက္ ေရးရမွာမရဲလို႔အခ်ိန္ေတြၾကာေနတာကို ကိုလူေထြးတေယာက္နားလည္ေပးမယ္ထင္ပါတယ္... ကိုယ္တိုင္က ကရင္လူမ်ိဳးၿဖစ္တဲ႔အတြက္ ေရးမဲ႔ေရးေတာ႔လည္းကရင္တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ အေၾကာင္းဘဲေရးခ်င္ပါတယ္... မေရးတတ္ေရးတတ္နဲ႔ ဘေလာ႔ပါးလဲမဝေသးတာေၾကာင္႔ အမွားပါရင္ခြင္႔လႊတ္ၾကဘို႔ ပထမဆံုး ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္....
က်မေလးစားမိတဲ႔တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္တေယာက္ကေတာ႔ ကရင္အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ၾကီး ေစာဘဦးၾကီး ၿဖစ္ပါတယ္...သူဟာကရင္႔သမိုင္းမွာသာမကဘဲ ၿမန္မာႏိုင္ငံလြတ္လပ္ေရးရဘို႔ၾကိဳးပမ္းခဲ႔ရာမွာလည္း ၿမန္မာ႔သမိုင္းဝင္ထင္ရွားတဲ႔ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးလဲၿဖစ္ပါတယ္... ၁၉၄၆ခုႏွစ္ ၿမန္မာႏိုင္ငံအုပ္ခ်ဳပ္ေရးစံနစ္ၿပန္လည္ေဖာ္ေဆာင္ရာမွာ အဂၤလိပ္တို႔ကဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဦးေဆာင္တဲ႔ အစိုးရအဖြဲ႔ကိုဖဲြ႕စည္းေပးခဲ႔ရာ ဝတ္လံုေတာ္ရေစာဘဦးၾကီးဟာ ၿပန္ၾကားေရးဝန္ၾကီးအၿဖစ္ တာဝန္ေပးအပ္ၿခင္း ခံခဲ႔ရပါတယ္... ဖဆပလအဖဲြ႕ၾကီးရဲ႕ဗဟိုေကာ္မတီမွာလည္း ဝတ္လံုေတာ္ရေစာဘဦးၾကီးဟာ ဗဟိုေကာ္မတီဝင္ အၿဖစ္ထည္႔သြင္းဖြဲ႔စည္းတဲ႔အထဲမွာ ပါဝင္ခဲ႔ပါတယ္... ၁၉၄၇ခုႏွစ္အတြင္း ၿမန္မာႏိုင္ငံလြတ္လပ္ေရးရရွိရန္အတြက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဦေဆာင္တဲ႔ၿမန္မာကိုယ္စားလွယ္ အဖဲြ႕မွာ ေစာဘဦးၾကီးဟာ ကႏၵီအစည္းအေဝးသို႔ လိုက္ပါတက္ေရာက္ခဲ႔ပါတယ္... ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔အတူ လြတ္လပ္ေရးရဘို႔ ၾကိဳးပမ္းတဲ႔ကာလမွာ အတူတကြ လက္တဲြေဆာင္ရြက္ခဲ႔ပါတယ္... ၁၉၄၈ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ၄ရက္ေန႔ လြတ္လပ္ေရးေန႔မတိုင္ခင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က်ဆံုးခဲ႔ၿပီး လြတ္လပ္ေရးရၿပီး မၾကာမီ ေစာဘဦးၾကီးက်ဆံုးခဲ႔ပါတယ္... ေစာဘဦးၾကီးဟာ အစိုးရ ရာထူးဂုဏ္ရွိန္ကို မမက္ေမာဘဲ ကရင္အမ်ိဳးသားေရးအတြက္ ရာထူးဂုဏ္ရွိန္ကိုစြန္႔လႊတ္ခဲ႔ပါတယ္... "ကရင္တက်ပ္သား၊ဗမာတက်ပ္သား" ဆိုၿပီး တန္းတူညီတူ ရရွိမႈ အတြက္ ေၾကြးေၾကာ္သံကိုခ်မွတ္ခဲ႔ပါတယ္... ၁၉၅၀ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁၂ ရက္ေန႔မွာ နဘူးၿမိဳ႕နယ္ ေကာ႔ကိုးေက်းရြာအနီး လယ္တဲထဲမွာ ေတာလွန္ေရးတာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနရင္း သစၥာေဖာက္ထီးစြမ္းရြာသား ေမာင္အဲ၏ သစၥာေဖာက္မႈေၾကာင္႔ ရန္သူ၏ပစ္ခတ္မႈမ်ားကို အင္အားမမွ်ေသာ္လည္း လက္မေၿမွာက္ဘဲ ၿပန္လည္ခုခံရင္း က်ဆံုးခဲ႔ရပါတယ္....
ၾသဂုတ္လ၁၂ရက္ေန႔(ကရင္အမ်ိဳးသားအာဇာနည္ေန႔)တြင္ က်ဆံုးခဲ႔ေသာ ကရင္အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ၾကီးေစာဘဦးၾကီး ႏွင္႔တကြ ကရင္႔ေတာ္လွန္ေရး ရဲေဘာ္အေပါင္းတို႔အား ဦးညြတ္ဂါရဝၿပဳလွ်က္
Rose of Sharon
မွတ္ခ်က္။ ။ကရင္အမ်ိဳးသားေစာဘဦးၾကီး၏ပံုႏွင္႔မွတ္တမ္းအေထာက္အထားမ်ားကို ဖားစည္သံ ကရင္ဘေလာ႔မွယူပါသည္။

Tuesday, August 4, 2009

လင္ေတာ္ေမာင္ခရီးသြားတဲ႔အခါ

ရခိုင္မုန္႔တီအသုတ္ႏွင္႔အရည္ေသာက္
ဆိတ္သားနဲ႔အာလူးဟင္း၊ၾကက္အသည္းအၿမစ္ဆီၿပန္
ငါးပိရည္ေဖ်ာ္ႏွင္႔ဓညင္းသီးၿပဳတ္

က်မတို႔ဟိုခ်ီမင္းၿမိဳ႕မွာေနတဲ႔အိမ္ေထာင္ရွင္ၿမန္မာအမ်ိဳးသမီးအမ်ားစုမွာထံုးစံလိုလုပ္ၿဖစ္ေနတဲ႔ ဓေလ႔တခုရွိပါတယ္.... ကိုယ္႔ခင္ပြန္းသည္ခရီးထြက္တဲ႔အခါ အိမ္မွာၿမန္မာသူငယ္ခ်င္းေတြဖိတ္ၿပီး ၿမန္မာအစားအစာေတြစုၿပီးခ်က္စားၾကတာပါ... ခေလးေတြတရံုးရံုး... လူၾကီးေတြတၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ေပါ႔...
ဒီတေခါက္ေတာ႔က်မရဲ႕ေက်းဇူးရွင္ခင္ပြန္းသည္ၿပင္သစ္ကို၃ပတ္ခရီးထြက္ပါတယ္... ဒါေၾကာင္႔က်မအိမ္မွာသူငယ္ခ်င္းေတြဖိတ္ၿပီးစုစားၾကပါတယ္...က်မသူငယ္ခ်င္း ရခိုင္အမ်ိဳးသမီးကရခိုင္မုန္႔တီခ်က္ပါတယ္.... က်မကဆိတ္သားနဲ႔အာလူးဟင္း ၊ၾကက္အသည္းအၿမစ္ဆီၿပန္ဟင္း၊ ငါးပိရည္ေဖ်ာ္နဲ႔ကန္ဇြန္းရြက္ခ်ဥ္ရည္ဟင္းခ်က္ပါတယ္... ကန္ဇြန္းရြက္ခ်ဥ္ရည္ဟင္းကဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႔ေမ႔သြားပါတယ္... အမတေယာက္ကေရႊၾကည္မုန္႔ထိုးလာပါတယ္... ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႔အခ်ိန္မမွီလိုက္ပါဘူး... ေနာက္တေယာက္ကကိတ္မုန္႔ယူလာတယ္... ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔အၿမင္မလွေတာ႔တာနဲ႔မရိုက္လိုက္ေတာ႔ပါဘူး... ေနာက္တေယာက္ကဝိုင္တပုလင္းသယ္လာပါတယ္... လင္ေတာ္ေမာင္ၿပန္လာရင္ေရႊစိတ္ေတာ္ညိဳမွာစိုးလို႔ဝိုင္ပုလင္းကိုလဲဓာတ္ပံုမရိုက္လိုက္ပါဘူး... ေနာက္တပတ္လဲတခုခုလုပ္ၿဖစ္ပါအုန္းမယ္... ဒီေန႔ေတာ႔ဒီေလာက္ပါဘဲ...နားလိုက္ပါအုန္းမယ္...

Saturday, August 1, 2009

မ်က္ရည္


တခါတခါ

ဘဝမွာ

လိုတာေတြမရတဲ႔အခါ....

တခါတခါ

ဘဝမွာ

လိုတာေတြရတဲ႔အခါ....

တခါတခါ

ဘဝမွာ

ကိုယ္ဟာအေဖာ္မဲ႔ေနတဲ႔အခါ....

တခါတခါ

ဘဝမွာ

ေဘာ္ဒါေဟာင္းေတြနဲ႔ၿပန္ဆံုတဲ႔အခါ....

မ်က္ရည္ေတြက

ေပ်ာ္ရင္က်တယ္

ေၾကကြဲရလဲ

က်ရတာဘဲ

ကိုယ္႔ဘဝထဲ

သူလဲ...မရွိမၿဖစ္အေရးပါတယ္.....


(ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး... မအားတာရယ္... ဘေလာ႔ေလးကိုလဲပစ္မထားခ်င္တာရယ္ေၾကာင္႔... ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးကဗ်ာေလးဘဲ စပ္လိုက္တာပါ)

Sunday, July 26, 2009

ေဖေဖ(သို႔မဟုတ္)က်မရဲ႕HERO




ဟိုတပတ္ကအိမ္ကိုဖုန္းဆက္ေတာ႔ေဖေဖနဲ႔စကားေတြေၿပာရင္း... ေၿပးေတြ႔ခ်င္စိတ္ေတြေပါက္ၿပီး.... မေတြ႔တာ၃ႏွစ္ၾကာၿပီၿဖစ္တဲ႔ေဖေဖ႔ပံုရိပ္ကိုစိတ္ထဲမွာၿမင္ေယာင္ၾကည္႔မိတယ္.... အသက္၆၁ႏွစ္ရိွၿပီၿဖစ္တဲ႔ေဖ႔ေဖ႔ရဲ႕က်န္းမာေရးကမေကာင္းလွဘူး... သားသမီး၆ေယာက္ကို လူလားေၿမာက္ေအာင္... ပညာေတြတတ္ေအာင္ လူတန္းေစ႔ေနႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရုန္းကန္ခဲ႔ရတဲ႔ေဖေဖတေယာက္ သားသမီးေတြ ပညာစံုၾကင္ယာစံုခ်ိန္မွာေတာ႔ ေၿခကုန္လက္ပန္းက်ၿပီး အထီးက်န္ ေနခဲ႔ရၿပီ.... ဒီႏွစ္ဒီဇဘၤာၿပန္လာဖို႔ကိုၾကိဳးစားမယ္လို႔ဘဲေၿပာႏိုင္တဲ႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ တကယ္အားမရဘူး....


ေဖေဖဟာတကယ္ေတာ႔က်မရဲ႕Heroပါ... သားသမီးေတြအတြက္အၿမဲဂုဏ္ယူခ်င္တတ္တဲ႔ေဖေဖဟာ... အလုပ္ဆင္းလို႔အိမ္ၿပန္လာရင္ေတာင္မနားဘဲနဲ႔ေက်ာင္းစာေတြၿပန္စစ္တတ္တာ... အဂၤလိပ္စကားကိုေၿပာရဲေအာင္ေလ႔က်င္႔ေပးခဲ႔တာေတြ... ကရင္စာေတြကိုသင္ေပးၿပီးေမာင္ႏွမေတြအကုန္လံုးကိုစာေမးပဲြစစ္သလိုၿပန္စစ္ၿပီး.. အေတာ္ဆံုးသူကိုဆုခ်ခဲ႔တာေတြ.... ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္းမွာလက္ေရးလွေအာင္ေလ႔က်င္႔ခိုင္းခဲ႔တာေတြကို သတိရမိတိုင္း... က်မတို႔ရဲ႕အနာဂါတ္ေတြလွပေအာင္ အပင္ပန္းခံခဲ႔တဲ႔အေဖ႔ကို ေက်းဇူးအရမ္းတင္မိတယ္...


သားသမီးေတြကိုလဲေဖေဖက သူငယ္ခ်င္းလိုေပါင္းတတ္ေသးတယ္.... ဂစ္တာတီးကၽြမ္းက်င္တဲ႔ ေဖေဖဟာက်မတို႔ ႏွစ္သက္တဲ႔ ေခတ္ေပၚသီခ်င္းမွန္သမွ်ကိုတီးခတ္ေပးေသးတာ...(အဲဒီတုန္းကေမဆြိရဲ႕ ကိုကို႔ကို တို႔ ေမခလာရ႕ဲမေၿပာခ်င္လို႔ၾကည္႔ေနတာၾကာၿပီသိရဲ႕လားတို႔ေပါ႔)... စေနေန႔တိုင္းမွာလဲေနာက္တေန႔ ဘုရားေက်ာင္းမွာဆိုဘို႔ ခရစ္ယာန္ဓမၼေတးေတြေလ႔က်င္႔ေပးခဲ႔တာေတြလ ဲသတိရလြမ္းဆြတ္မိတယ္... Churchမွာဆိုက်မတို႔မိသားစုကိုစံၿပခရစ္ယာန္အိမ္ေထာင္အၿဖစ္သတ္မွတ္ထားၾကလို႔ မိသားစုရွစ္ေယာက္လံုး ဘုရားေက်ာင္းအတူတူသြားၾကတိုင္း ဂုဏ္ယူဝင္႔ၾကြားစြာနဲ႔ ေဖေဖ႔ေခါင္းေတြေမာ႔လို႔.... အလုပ္ထဲမွာအဆင္မေၿပတဲ႔အခါ သိပ္ပင္ပန္းလာတဲ႔အခါတိုင္း တခြက္တဖလားေသာက္ခ်င္တဲ႔ေဖေဖဟာ ေမေမ႔သေဘာက် အိမ္မွာဘဲခြက္ပုန္းခ်ရတဲ႔အခါတိုင္း က်မရယ္က်မရဲ႕အမရယ္ဟာ ေဖေဖ႔ကိုအလြတ္မေပးဘဲ သမီးတို႔လဲၿမည္းခ်င္တယ္လို႔ေၿပာတဲ႔အခါ ခြက္ေသးေသးေလးေတြထဲ အခ်ိဳရည္ေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ေရာေပးၿပီး အၿမည္းေတြေကၽြးတဲ႔ေဖေဖတေယာက္ စိတ္ညစ္ေၿပသြားလားမေၿပလားေတာ႔မသိ က်မတို႔ညီအမေတြကေတာ႔ အၿမည္းလုစားရတာေပ်ာ္လို႔မဆံုးဘူး... ေဖေဖလခထုတ္တဲ႔ေန႔ေတြဆို အစားအေသာက္ေကာင္းမက္တဲ႔ေဖေဖဟာ မိသားစုကိုအၿပင္ေခၚသြားၿပီးစားခ်င္တာေတြဝယ္ေကၽြးတတ္တယ္... အၿပင္ဆိုင္ေတြမွာဟန္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔စားႏိုင္ဘို႔ က်မတို႔ကို တူကိုင္နည္း၊ဇြန္းခက္ရင္းကိုင္နည္းေတြကိုလဲ ငယ္ငယ္ထဲကသင္ေပးထားခဲ႔တယ္... ေမာင္ႏွမေတြၾကားထဲမွာလူေကာင္အေသးဆံုးၿဖစ္တဲ႔က်မကိုအရပ္ရွည္ေအာင္ အိမ္မ်က္ႏွာက်က္မွာ ဘားတန္းရိုက္ၿပီးခိုခိုင္းခဲ႔လို႔ အခုက်မအရပ္မရွည္ေပမဲ႔ ပုတယ္လို႔ေခၚလို႔မရတဲ႔၅ေပ၄လက္မဆိုတဲ႔အရပ္ေလးရွိခဲ႔ရတာေဖေဖ႔ေက်းဇူးေပါ႔... က်မတို႔ညီအမေတြကိုလဲေဖေဖကိုယ္တိုင္ဘဲေရကူးသင္ေပးခဲ႔ေသးတာ...


က်မေဖေဖ႔ေၾကာင္႔လူေတာတိုး လူဝင္ဆန္႔ခဲ႔တယ္... ေဖေဖ႔ေၾကာင္႔ဘုရားကိုသိခဲ႔ရတယ္... ေဖေဖ႔ေၾကာင္႔သူမ်ားေတြနဲ႔တန္းတူဘဲြ႔တခုရခဲ႔တယ္... ေဖေဖ႔ေၾကာင္႔အဆိုးအေကာင္းကိုခြဲၿခားသိရွိႏိုင္တဲ႔ဥာဏ္ပညာေတြရရွိခဲ႔တယ္... ေဖေဖ႔ရဲ႕ေက်းဇူးေတြက ခ်ေရးရင္ကုန္ႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး...


ဒါေပမဲ႔က်မဆိုးခဲ႔တယ္.... ေဖေဖခြင္႔လႊတ္တယ္ဆိုတာသိေပမဲ႔ေတြးမိတိုင္းေနာင္တရမိတယ္... အခ်စ္ကိုကိုးကြယ္ခဲ႔မိတဲ႔က်မ... ေဖေဖ႔ခံစားခ်က္ကိုဥေပကၡာၿပဳခဲ႔တယ္.... သူသေဘာမတူတဲ႔သူနဲ႔လက္မထပ္ေစခ်င္လို႔... စကားလံုးရင္႔ရင္႔ေတြသံုးၿပီးတားခဲ႔တဲ႔ေဖေဖ႔ကိုစိတ္နာ တဇြတ္ထိုးစိတ္နဲ႔ မဂၤလာပြဲကို ကိုယ္႔ဟာကိုယ္စီစဥ္ၿပီး ေဖေဖ႔ကိုအသိမေပးဘဲက်င္းပေနခ်ိန္မွာ... က်မဘာလုပ္လုပ္သိေနတဲ႔ေဖေဖက သူ႔သူငယ္ခ်င္းတေယာက္အိမ္မွာသြားရင္ဖြင္႔ၿပီးမ်က္ရည္ေတြက်ခဲ႔တယ္ဆိုတာ ေနာက္က်မွသိခဲ႔ရတယ္ က်မ ေနာင္တေတြရၿပီး အခ်ိန္ေတြကိုေနာက္ၿပန္ဆြဲၿပီး ၿပန္ၿပင္ခ်င္တာေတြၿပင္ခြင္႔ရခ်င္လိုက္တာ... တကယ္ဆို က်မေရြးခ်ယ္မႈမမွားဘူးဆိုတာကိုေဖေဖသိေအာင္ အခ်ိန္ယူနားခ်သင္႔ခဲ႔တာေပါ႔... သမီးေတြမဂၤလာေဆာင္တိုင္း ခရစ္ယာန္ထံုးစံအရ ကိုယ္႔သမီးကို သတို႕သားလက္ထဲလြဲေၿပာင္းေပးတဲ႔အေနနဲ႔ ဧည္႔ပရိသတ္ေတြအလည္မွာ သတို႔သားဆီကို သမီးနဲ႔လက္တဲြၿပီးလမ္းေလွ်ာက္ခဲ႔တဲ႔အေဖဟာ က်မလက္ကိုတဲြၿပီးသူသေဘာက်တဲ႔သူရဲ႕လက္ထဲအပ္ဘို႔ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြဆံုးရႈံးခဲ႔ရတယ္... ဒါေပမဲ႔ခုခ်ိန္မွာက်မရဲ႕ခင္ပြန္းနဲ႔ေတြ႔တိုင္း စကားေတြေဖာင္ဖဲြ႔ေၿပာတတ္တဲ႔ေဖေဖတေယာက္ က်မကိုခြင္႔လႊတ္တယ္ဆိုတာက်မသိေနေပမဲ႔ဒီေနာင္တေတြကေပ်ာက္မသြားပါဘူး... က်မေၾကာင္႕မ်က္ရည္က်ခဲ႔ရတဲ႔ေဖေဖက က်မေငြလႊဲတာရလို႔ေက်းဇူးတင္တယ္ေၿပာတိုင္း က်မရင္ထဲမွာ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိတယ္... တကယ္ဆိုက်မဘက္က ေပးဆပ္ဘို႔အမ်ားၾကီးလိုအပ္ေနေသးတာေလ... အခုေဖေဖ႔အေၾကာင္းေရးရင္းနဲ႔ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါၿပီ... ဒီဇဘာၤအေရာက္ၿပန္ခဲ႔မယ္ေဖေဖ.... ႏိုင္ငံေရးအေၿခအေနေတြဘယ္လိုရိွရွိ၊ ဘာေရာဂါေတြဘယ္လိုဘဲၿဖစ္ေနၿဖစ္ေန သမီးဂရုမစိုက္ေတာ႔ပါဘူး... ေဖေဖေတြ႔ခ်င္တဲ႔ေဖေဖ႔ေၿမးေလးေတြကိုလက္ဆြဲၿပီးသမီးလာခဲ႔ပါ႔မယ္ေဖေဖ


ေဖေဖ႔ကိုခ်စ္တဲ႔ေဖေဖ႔သမီးဆိုး


Thursday, July 23, 2009

ဖူးစာ(သို႔မဟုတ္)နံရိုး


က်မတို႔ဆယ္ေက်ာ္သယ္အရြယ္ေလာက္တုန္းက ညီအမေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးလိုလို ကိုယ္႔ဖူးစာရွင္ဘယ္သူၿဖစ္မလဲလို႔ အရမ္းသိခ်င္ၿပီး ၾကားဖူးသမွ်ေတြနဲ႔စမ္းသပ္ခဲ႔ၾကတယ္... အမ်ားစုကဖူးစာရွင္လို႔ေၿပာၾကတယ္... က်မတို႔ခရစ္ယာန္အသိုင္းအဝိုင္းမွာေတာ႔ နံရိုးပိုင္ရွင္လို႔ေၿပာၾကပါတယ္...အာဒံအတြက္လက္တြဲေဖာ္ကိုဘုရားသခင္ကဖန္ဆင္းေတာ႔ အာဒံရဲ႕ကိုယ္ထဲကေနနံရိုးတေခ်ာင္းကိုထုတ္ၿပီး ဧဝကိုဖန္ဆင္းခဲ႔လို႔ပါ... အိမ္ေထာင္ေရးအဆင္မေၿပၾကရင္ ဖူးစာလြဲလို႔ သို႔မဟုတ္ နံရိုးလဲြလို႔ ဆိုၿပီးေၿပာၾကတာ ၾကားဖူးပါတယ္... ဖူးစာရွင္သိခ်င္လို႔စမ္းသပ္ၾကသူ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕က မအိပ္ခင္ၾကက္ဥစားၿပီးေရမေသာက္ဘဲအိပ္တယ္တဲ႔... အိပ္မက္ထဲမွာဖူးစာရွင္ကေရလာတိုက္မယ္ဆိုဘဲ... တခ်ိဳ႕ကအပင္ေပၚကေၾကြတဲ႔ပန္းကိုေၿမမခခင္ေကာက္ၿပီးေခါင္းအံုးေအာက္ထားအိပ္ရင္ ဖူးစာရွင္ကိုအိပ္မက္မက္လိမ္႔မယ္တဲ႔... စမ္းသပ္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုး အိပ္မက္ထဲမွာတေယာက္ေယာက္ေတာ႔ေတြ႕ၾကတယ္... အၿပင္မွာအဲဒီသူနဲ႔တကယ္ေတြ႔ၿပီးလက္ထပ္ၿဖစ္လားမၿဖစ္လားေတာ႔က်မ မသိပါဘူး... က်မကေတာ႔ပန္္းပြင္႔ေလးနဲ႔စမ္းသပ္ဘူးပါတယ္... ဒါေပမဲ႔ဘယ္သူ႔ကိုမွအိပ္မက္ထဲမွာမေတြ႕ပါဘူး... ဘယ္ႏွစ္ခါစမ္းသပ္စမ္းသပ္ မေတြ႕ပါဘူး... တခါတခါစဥ္းစားမိတယ္... သူတို႔က်ေတြ႕ရၿပီးငါ႔က်မွဘာလို႔မေတြ႕ရပါလိမ္႔ အပ်ိဳၾကီးၿဖစ္မွာမို႔လို႔လားလို႔...

က်မအသက္၂၃ႏွစ္မွာ က်မသိပ္ခ်စ္ရတဲ႔သူ ကိုက်မအလုပ္လုပ္တဲ႔ေနရာမွာ ဆံုစည္းခဲ႔ၿပီး ၂၅ႏွစ္ၿပည္႔ဘို႔ ၃လေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္အလိုမွာလက္ထပ္ခဲ႔ပါတယ္... အခုအိမ္ေထာင္သက္ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္မွဒီအေၾကာင္းၿပန္စဥ္းစားမိေတာ႔... ငယ္ငယ္ကဘာေၾကာင္႔အိမ္မက္ထဲမွာသူ႔ကိုမေတြ႔ခဲ႔ရတာလဲဆိုတဲ႔အေၿဖကို ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ဘဲၿပန္ေၿဖမိေတာ႔တယ္... သူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔က တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ဆံုစည္းႏိုင္မယ္မထင္ရတဲ႔ တေၿမစီကမို႔ ဖူးစာေရးနတ္က က်မရဲ႕အိပ္မက္ထဲသူ႔ကိုအခ်ိန္မီမပို႔ေပးႏိုင္ခဲ႔ဘူးရယ္လို႔ေလ....

Saturday, July 18, 2009

မိသားစုအပန္းေၿဖခရီး


ခေလးေတြေက်ာင္းပိတ္တိုင္းက်မတို႔မိသားစု အလည္ခရီးထြက္ၾကပါတယ္... စကာၤပူနဲ႔ဘန္ေကာက္ကေတာ႔ အၿမဲသြားလည္ေနက်ေပါ႔... ဒါေပမဲ႔ ဒီႏွစ္ေတာ႔ swine flu ေၾကာက္လို႔ၿပည္တြင္းခရီးဘဲထြက္ဖို႔ဆံုးၿဖတ္ၿပီး မိသားစုေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းအနားယူႏိုင္ဘို႔ private beach ေလးရိွတဲ႔ Anoasis resort ကိုေရြးခ်ယ္ခဲ႔ပါတယ္... ဟိုခ်ီမင္းၿမိဳ႕ကေနအဲဒီေနရာကိုေရာက္ဖို႔ ကားနဲ႔သြားရင္ ၁နာရီနဲ႔၄၅မိနစ္ဘဲၾကာမယ္လို႔ ေၿမပံုအညႊန္းမွာ ေရးထားေပမဲ႔ တကယ္တမ္းသြားတဲ႔အခါအိမ္ကေနၿမိဳ႕ၿပင္ေရာက္တဲ႔အထိကိုနာရီဝက္ေလာက္ကားေမာင္းရေတာ႔ စုစုေပါင္း ၾကာခ်ိန္က ၂နာရီခဲြေလာက္ရွိပါတယ္... ဒီခရီးစဥ္ကက်မအတြက္ တကယ္႔ကိုအပန္းေၿဖခရီးပါဘဲ... ခေလးေတြအတြက္ဟင္းခ်က္စရာမလိုတဲ႔အၿပင္ သူတို႔ကိုအိမ္မွာလို activities ေတြတခုၿပီးတခုမပ်င္းရေအာင္စီစဥ္စရာလဲမလိုပါဘူး... ဗိုက္ဆာတယ္ဆိုစားေသာက္ဆိုင္ေခၚသြားလိုက္တယ္ ေဆာ႔ခ်င္တယ္ဆိုခေလးကစားခန္းေလးဆီပို႔ေပးတယ္... အဲဒါၿပီးရင္ သူတို႔အေဖနဲ႔ေရကူးၾကတယ္... ညေနဆိုပင္လယ္ကမ္းေၿခမွာခရုထြက္ေကာက္ၾကတယ္...

သူတို႔အတြက္က အေပ်ာ္ခရီး က်မအတြက္ေတာ႔အပန္းေၿဖခရီးေပါ႔...

အခုေတာ႔အားရပါးရနားလို႔ဝသြားပါၿပီ... က်မ မရွိေပမဲ႔က်မဘေလာ႔ေလးဆီလာလည္သြားၾကတဲ႔ က်မရဲ႕ဘေလာ္ဂါေမာင္ႏွမမ်ားကိုအထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္... အားလံုးရႊင္လန္းခ်မ္းေၿမ႕ၾကပါေစရွင္...

Thursday, July 9, 2009

Facebook ေကာင္းမႈ


ကိုးတန္းႏွစ္တုန္းကက်မမွာသိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရိွခဲ႔ဘူးတယ္... ဒါေပမဲ႔မိဘေတြရဲ႕တားၿမစ္ခ်က္ေၾကာင္႔က်မနဲ႔သူနဲ႔ေဝးခဲ႔ရတယ္... က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္သိပ္ခင္ခဲ႔ၾကပါတယ္... ၁၉၈၈ခုပညာသင္ႏွစ္အစပိုင္းဇြန္လနဲ႔ဇူလိုင္လဆန္းမွာက်မတို႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ခင္မင္ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ခဲ႔ၾကပါတယ္... ဒါေပမဲ႔ဇူလိုင္ပထမပတ္လားဒုတိယပတ္လားေတာ႔ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ႔ဘူး က်မတို႔ေက်ာင္းသားေတြအခ်င္းခ်င္းလက္တို႔ၿပီး ေရႊတိဂံုေစတီမွာေဟာေၿပာပဲြရွိတဲ႔အေၾကာင္း ဘယ္ေန႔၊ဘယ္ေနရာမွာစုမဲ႔အေၾကာင္းသတင္းေတြတိတ္တိတ္ေလးလက္ဆင္႔ကမ္းၾကပါတယ္... က်မတို႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ေက်ာင္းေၿပးၿပီးသြားဖို႔ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္... အဲဒီေန႔ေရႊတိဂံုေစတီကိုသြားၾကတဲ႔က်မတို႔ေက်ာင္းကအဖဲြ႕မွာမိန္းခေလးဆိုလို႔က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ဘဲပါပါတယ္... ေရႊတိဂံုေစတီကိုေရာက္ေတာ႔က်မသူငယ္ခ်င္းရဲ႕အစ္ကိုနဲ႔တိုးလို႔သူ႔ခမ်ာပတ္ေၿပးရပါေသးတယ္... က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္မ်က္ႏွာမွာေထာက္လွန္းေရးေတြမမွတ္မိေအာင္ပဝါေတြစည္းထားတာေတာင္မွ သူ႔အစ္ကိုကမွတ္မိတာအံ႔ေရာ... သိပ္မၾကာပါဘူးလံုထိန္းေတြေရာက္လာတာနဲ႔က်မတို႔ထဲကေကာင္ေလးေတြကက်မတို႔ကို အရင္လြတ္ေအာင္ထြက္ေၿပးခိုင္းပါတယ္... အဲဒီေန႔ကအဖမ္းမခံရ၊ေဘးမသီရန္မခဘဲအိမ္ၿပန္ေရာက္ပါတယ္... (ဖိနပ္ေတာ႔ဘယ္က်ြတ္က်န္ေနခဲ႔မွန္းမသိပါဘူး)...

ေနာက္ေန႔ေက်ာင္းေရာက္ေတာ႔က်မတို႔ရဲ႕နာမည္စာရင္းေတြကရံုးခန္းေရာက္ေနၿပီ...

က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုအတန္းေရွ႕ေခၚထုတ္ၿပီးဆရာမရိုက္ပါတယ္... ဒဏ္ေပးခံရတဲ႔အၿပင္ခြင္႔တိုင္စရာမလိုဘဲအိမ္မွာနားလိုက္ရပါတယ္... အိမ္မွာလဲေကာင္းေကာင္းမနားရပါဘူး... အေဖနဲ႔အေမကတလွည္႔စီမနားတမ္းဆူပါတယ္... အၿပင္လဲေပးမထြက္ပါဘူး... အေဖတို႔ငယ္ငယ္တုန္းက စစ္တပ္နဲ႔ကရင္ေတြနဲ႔တိုက္ပြဲၿဖစ္ရင္ စစ္တပ္ကေတြ႔သမွ် ကရင္ေတြေထာင္ထဲမွာထားၿပီးႏွိပ္စက္တယ္တဲ႔၊အစားလဲမေကၽြးဘဲအငတ္ထားတယ္တဲ႔.... အေဖတို႔မွာဗိုက္ဆာလြန္းလို႔ငိုလိုက္ရတာတဲ႔ ေတာ္ေသးတာေပါ႔အေဖကက်မကိုအိမ္ထဲမွာေထာင္ခ်ထားေပမဲ႔အငတ္မထားလို႔... အတိုခ်ံဳးရရင္ၾသဂုတ္လမွာ(၈၊၈၊၈၈)တႏိုင္ငံံလံုးဆႏၵၿပၾကတဲ႔အထိ က်မမွာမလြတ္လပ္ခဲ႔ပါဘူး... တဝက္တၿပတ္ႏိုင္ငံေရးစိတ္ဓါတ္ေလးနဲ႔က်မ ဘယ္လိုမွမေအာင္႔ႏိုင္ေတာ႔ဘဲေရခ်ိဳးခန္းၿပတင္းေပါက္ကခုန္ခ်ၿပီး ခ်ီတက္ဆႏၵၿပတဲ႔ဆီေၿပးပါေတာ႔တယ္... ထင္တဲ႔အတိုင္းက်မသူငယ္ခ်င္းေလးကက်မကိုၾကိဳလို႔ေပါ႔.... အဲဒီေန႔ညေနအိမ္ၿပန္ရင္ဘယ္ေတာ႔မွၿပန္မထြက္ရမွန္းသိလို႔က်မသူငယ္ခ်င္းကသူ႔အိမ္လိုက္ခဲ႔ဘို႔ေခၚပါတယ္... ဒီလိုနဲ႔ဘဲစိတ္တူကိုယ္တူသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ပိုလို႔ရင္းႏွီးခဲ႔ရပါတယ္...

ဒါေပမဲ႔မၾကာပါဘူး... အဆာငတ္ခံဆႏၵၿပေနတုန္းအစာအိမ္ေရာဂါရွိတဲ႔က်မရဲ႕က်န္းမာေရးအေၿခအေနေၾကာင္႔ အိမ္ၿပန္ခဲ႔ရပါတယ္... အဲဒီတုန္းကက်မသာက်န္းမာေရးေကာင္းခဲ႔ရင္ ႏိုင္ငံေရးကိုအဆံုးထိလုပ္ခဲ႔မိမယ္ထင္ရဲ႕... ဒီလိုနဲ႔ဘဲေက်ာင္းေတြအၾကာၾကီးပိတ္သြားပါတယ္... ေက်ာင္းေတြၿပန္ဖြင္႔ေတာ႔လဲအစိုးရိမ္ၾကီးလြန္းတဲ႔က်မရဲ႕မိဘေတြက စိတ္တူကိုယ္တူက်မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေလးကို မေပါင္းရဘူးလို႔အမိန္႔ထုတ္ပါတယ္.. က်မလဲမိဘအရိပ္ေအာက္မွာမွီခိုေနရေတာ႔မေက်မနပ္နဲ႔ဘဲမိဘစကားနားေထာင္ခဲ႔ရပါတယ္... ဆယ္တန္းႏွစ္မွာက်မတို႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္အတန္းကဲြသြားတဲ႔ေနာက္ပိုင္းသိပ္မေတြ႕ၿဖစ္ေတာ႔ပါဘူး... ဒီလိုနဲ႔တခါတေလမွဘဲဆံုၿဖစ္ၾကပါေတာ႔တယ္... ႏွစ္ေတြအေတာ္ၾကာၿပီးမွငယ္ငယ္တုန္းကအေၾကာင္းေတြ ၿပန္ေတြးၿဖစ္တဲ႔အခါ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းေလးကိုအရမ္းသတိရမိပါတယ္... မႏွစ္ကFacebook မွာသူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြၿပန္ရွာလို႕ရတဲ႔အေၾကာင္းသတင္းရလို႔က်မသူ႔နာမည္ေလးအကြက္ထဲမွာ ထည္႔ၿပီးရွာတာမေတြ႕ပါဘူး... ဒါေပမဲ႔လြန္ခဲ႔တဲ႔ႏွစ္လေလာက္က friend request တစ္ခုေရာက္လို႔ဖြင္႔ၾကည္႔မိေတာ႔အဲဒီသူငယ္ခ်င္းေလး ၿဖစ္ေနလို႔က်မအရမ္းကိုေပ်ာ္သြားၿပီး ခ်က္ခ်င္းဆက္သြယ္လိုက္တဲ႔အခါသူလဲဝမ္းသာအားရနဲ႔ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္စကားေတြအၾကာၾကီးေၿပာၾကပါတယ္...

အခု က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အရင္လိုၿပန္ၿဖစ္ေနပါၿပီ... ရီၾကေမာၾက၊တစ္ေယာက္အေၾကာင္းတစ္ေယာက္စပ္စုၾကနဲ႔ေပါ႔.... ႏွစ္ေယာက္စလံုးကခေလးႏွစ္ေယာက္အေမေတြၿဖစ္ေနေပမဲ႔စကားအတူေၿပာေနၾကတဲ႔အခါ ဟိုတုန္းက၁၄၊၅ႏွစ္အရြယ္ေလးေတြလိုဘဲႏုပ်ိဳလို႔....

က်မရဲ႕Bloggerသူငယ္ခ်င္းေတြလဲငယ္ငယ္တုန္းကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ၿပန္လည္ဆံုဆည္းခ်င္တဲ႔ဆႏၵရိွခဲ႔ရင္ Facebook ကေနတဆင္႔ရွာၾကည္႔ၾကပါလို႔အၾကံေပးရင္း Facebook အေၾကာင္းအခမဲ႔ေၾကာ္ၿငာလိုက္ပါတယ္ရွင္။


Monday, July 6, 2009

Federerႏိုင္ၿပီ


မေန႔ညကအိပ္ရာဝင္ေနာက္က်တယ္...တင္းနစ္ဖိုင္နယ္ကိုၿပီးတဲ႔အထိၾကည္႔ခ်င္တာကိုး...ခင္ပြန္းသည္ကRoddickကိုအားေပးၿပီး က်မကFedererကိုအားေပးပါတယ္...အရင္ပဲြေတြသူရံႈးတုန္းကငိုတဲ႔ပံုကိုသတိရၿပီး သူမငိုရပါေစနဲ႔လို႔ဆုေတာင္းေပးေနမိတယ္...ၿပီးေတာ႔ပဲြတိုင္းမွာအၿမဲလိုက္ပါအားေပးတဲ႔သူ႔ရဲ႕လက္တဲြေဖာ္ေလးကိုလဲေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တယ္... ကိုယ္ဝန္ၾကီးနဲ႔ဝမ္းမနည္းေစခ်င္ဘူး... ဒီပဲြရဲ႕ရလာဒ္ဟာသူေမြးလာမဲ႔ခေလးေလးအတြက္ဘုရားေပးတဲ႔ဆုေလး ၿဖစ္ေစခ်င္တယ္... က်မဆုေတာင္းၿပည္႕ပါတယ္... အားကုန္သံုးၿပီးကစားတဲ႔Roddickကိုသူႏိုင္သြားပါတယ္...

Roddick ကစားတာပိုေကာင္းေနေပမဲ႔ ပံုမွန္အတိုင္းခံစစ္ကေနကစားသြားးတဲ႕ Federer ကေနာက္ဆံုး ၃ မိနစ္ေလးနဲ႔ကပ္ၿပီးအႏိုင္ရရိွသြားပါတယ္... Roddick အတြက္ေတာ႔စိတ္မေကာင္းပါဘူး... သူတကယ္ကိုအေကာင္းဆံုးကစားသြားခဲ႔တာပါ... Tennis မွာပူးတဲြဆုေပးတဲ႔အစဥ္အလာသာရိွခဲ႔ရင္သိပ္ေကာင္းမွာဘဲလို႔စဥ္းစားမိတယ္.. ရံႈးတဲ႔သူကိုသနားလို႔..

အခုေတာ႔Federer တစ္ေယာက္ မႏွစ္ကလက္လႊတ္ခဲ႔ရတဲ႔ World No 1ေနရာကိုၿပန္လည္ရရိွသြားခဲ႔ပါၿပီ... ဒါ႔အၿပင္ Sampras ထက္ Grand Slam ဆုတစ္ခုအသာနဲ႔ Greatest player အၿဖစ္ သမိုင္းဝင္သြားခဲ႔ပါၿပီ.. အနာဂတ္မွာFederer တစ္ေယာက္ သူခ်စ္တဲ႔ဇနီး၊လာၿခင္းေကာင္းေသာသူ႔ရင္ေသြးေလးနဲ႔အတူေအာင္ၿမင္မႈေတြ ဒိထက္တိုးၿပီးရရိွႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္...

Thursday, July 2, 2009

ေက်ာင္းေတြပိတ္ေတာ႔မည္


ဒီခေလးေလးႏွစ္ေယာက္ကက်မသိတ္ၿမတ္ႏိုးရတဲ႔က်မရဲ႕အဖိုးတန္ရတနာေလးေတြေပါ႔....ဘာနဲ႔မွကိုမလဲႏိုင္ပါဘူးရွင္...သူတို႔ေလးေတြေၾကာင္႔က်မရဲ႕ဘဝအသက္ရွင္မႈကအဓိပါယ္ရွိေနတာပါ...အေပၚကပံုေလးကသူတို႔ေမာင္ႏွစ္မႏွစ္ေယာက္အိမ္ေနာက္ဘက္ၿခံထဲမွာေဆာ႔ေနတဲ႔ပံုပါ...သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ေပ်ာ္ေနဖို႔က်မအၿမဲၾကိဳးစားပါတယ္..က်မငယ္ငယ္တုန္းကေတာ႔က်မတို႔မိဘေတြကက်မတို႔ ေပ်ာ္ေအာင္ၾကိဳးစားအားထုတ္စရာမလိုအပ္ခဲ႔ပါဘူး...ေမာင္ႏွစ္မေၿခာက္ေယာက္ရွိတဲ႔အတြက္အငယ္ကိုအၾကီးက တဆင္႔စီထိန္းရင္း ကစားနည္းမ်ိဳးစံုမရိုးေအာင္ကစားခဲ႔ၾကတာပါ...ကစားစရာေတြလည္းအထူးတလည္မလိုအပ္ခဲ႔ပါဘူး...အစ္ကိုအၾကီးဆံုးက တြန္းလွည္းေလးေတြကိုရာဘာဖိနပ္ေဟာင္း၊ဝါးလံုး၊သားေရကြင္းေတြနဲ႔ တီထြင္တတ္တယ္...အစ္မတစ္ေယာက္ကကတ္ထူစာရြက္နဲ႔အရုပ္မေလးေတြ အဝတ္ေတြလုပ္တတ္တယ္...က်န္တဲ႔အစ္မတစ္ေယာက္ကေပါက္ေပါက္ရွာရွာကစားနည္းေတြကိုဦးေဆာင္ကစားတတ္ပါတယ္...ေက်ာင္းပိတ္တဲ႔ေန႔ေတြဆိုက်မတို႔ဘယ္ေတာ႔မွမပ်င္းရပါဘူး...ခုေတာ႔က်မခေလးေတြလက္ထက္မွာက်မငယ္ငယ္ကလိုေမာင္ႏွစ္မအမ်ားၾကီးနဲ႔မေနရတဲ႔အၿပင္ ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔လဲမေတြ႔ရဘဲႏိုင္ငံၿခားမွာေန ေနရတဲ႔အတြက္သူတို႔ကိုေပ်ာ္ေအာင္၊သူတို႔အရိပ္အေၿခကိုတခ်ိန္လံုးေစာင္႔ၾကည္႕ၿပီး လိုအပ္ခ်က္မရိွရေအာင္အစြမ္းကုန္ၾကိဳးစားပါတယ္...ေနာက္ထပ္ခေလးယူဘို႔လဲဘယ္လိုမွ မၿဖစ္ႏိုင္ဘူးေလ...စားစရိတ္တတ္ႏိုင္ေပမဲ႔ပညာေရးစရိတ္မတတ္ႏိုင္လို႔ပါ...သူတို႔ရဲ႕က်န္းမာေရးကိုလဲအရမ္းဂရုစိုက္ရပါတယ္...ဖုန္းဆက္ေခၚတိုင္းလာေပးႏိုင္တဲ႔ ဗီယက္နမ္ဆရာဝန္မတစ္ေယာက္နဲ႔သိထားလို႔ေတာ္ေသးရဲ႕...ေက်ာင္းထားေတာ႔လဲစိတ္ထဲတထင္႔ထင္႔နဲ႔ထားရတာပါ...သမီးေလးကိုေက်ာင္းစ ထားတုန္းကဆိုသားဦးအရူးဆိုတဲ႔အတိုင္းက်မမွာအရူးမၾကီးလိုပါဘဲ...အတန္းထဲမွာငိုေနတဲ႔သမီးေလးကိုအၿပင္ကေနေခ်ာင္းၾကည္႔ၿပီးအိမ္မၿပန္ဘဲထိုင္ငိုေနလို႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးနဲ႔တၿခားအတန္းကဆရာမေတြက်မကို ဝိုင္းေခ်ာ႔ၾကရတာကိုသိထားတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဆို ခုထိသတိရတိုင္းေၿပာၿပီးရီေနၾကတုန္း...
က်မလဲအခုမွရွက္ရေကာင္းမွန္းသိၿပီး သားအလွည္႔က်အဲဒီေက်ာင္းမွာမထားေတာ႔ပါဘူး..ေက်ာင္းကေကာင္းပါတယ္...ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ရွက္လို႔ပါ..အခုေတာ႔သမီးေလးလဲေက်ာင္းေပ်ာ္၊သားေလးလဲေက်ာင္းမွာေနသားက်ေနပါၿပီ...ေနာက္တပတ္ဆိုခေလးေတြေက်ာင္းပိတ္ၿပီ...ႏွစ္လလံုးလံုးသူတို႔ေလးေတြ က်မမ်က္ေစ႔ေအာက္မွာဘဲရွိေနမွာမို႔က်မအရမ္းေပ်ာ္ေနပါတယ္...သူတို႔ေလးေတြကိုဘယ္ေနရာေတြလိုက္ပို႔ေပးရမလဲ၊ သူတို႔ေလးေတြနဲ႔ဘယ္လိုေဆာ႔ေပးရမလဲ၊ သူတို႔ေပ်ာ္ေအာင္ဘာလုပ္ေပးရမလဲ...စဥ္းစားေနရပါၿပီ...သူတို႔ေလးေတြနဲ႔အခ်ိန္ၿပည္႔ ေနေပးရေတာ႔မွာမို႔ အရင္လိုဘေလာ႔ေတြသိပ္မလည္ၿဖစ္ေတာ႔ရင္ ဘေလာ႔ေမာင္ႏွစ္မမ်ားနားလည္ေပးၾကပါေနာ္...

Monday, June 29, 2009

အမွား(၁)

က်မဘဝမွာလုပ္ခဲ႔ဘူးတဲ႔အမွားေတြအေၾကာင္းသတိရသေလာက္ေရးခ်င္ပါတယ္..ပထမဆံုးသတိရမိတဲ႔အမွားကေတာ႔ရွစ္တန္းႏွစ္တုန္းကအၿဖစ္အပ်က္ေလးပါ..က်မရွစ္တန္းႏွစ္တဝက္မရိွတရွိမွာရန္ကင္းအထက(၂)ကေနရန္ကင္းအထက(၁)ကိုေၿပာင္းရပါတယ္..ေနာက္က်မွေက်ာင္းဝင္တဲ႔အတြက္အၿမဲေရွ႕ဆံုးတန္းမွာထိုင္္ခဲ႔တဲ႔က်မအတြက္ေနာက္ဆံုးတန္းမွာဘဲေနရာရခဲ႔တယ္
အတူထိုင္ရတဲ႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ဟာက်မထက္အသက္ၾကီးၾကတယ္သူတို႔ႏွစ္ေယာက္နာမည္ကညိဳနဲ႔ၿဖဴေပါ႔
အဲဒီႏွစ္ေယာက္မွာညိဳကရိုးသားပြင္႔လင္းသေလာက္ၿဖဴကလွ်ိဳ႕ဝွက္ပါတယ္..က်မတို႔ေတြအရမ္းခင္သြားၾကၿပီးတေယာက္အိမ္တေယာက္လိုကလည္္ၾကပါတယ္ဒါေပမဲ႔ၿဖဴကသူ႔အိမ္ကိုဘယ္ေတာ႔မွအ
လည္မေခၚပါဘူး...ၾကာလာေတာ႔က်မနဲ႔ညိဳကသူဘာေၾကာင္႔မ်ားက်မတို႔ကိုအိမ္အလည္မေခၚလဲလို႔စဥ္းစားရင္းသူ႔အိမ္ကိုေရာက္ဖူးခ်င္
စိတ္ေတြတေန႔ထက္တေန႔ပိုၿပင္းၿပလာတယ္...ၿဖဴကသူတို႔မိသားစုဘယ္ေလာက္ခ်မ္းသာတာတို႔ ဘာတို႔ေၿပာေလက်မတို႔သူ႔အိမ္ေရာက္ဖူးခ်င္ေလဘဲ..က်မနဲ႔ညိဳနဲ႔ကသာမန္လူလတ္တန္းစားမိဘေတြရဲ႕သားသ
မီးေတြဆိုေတာ႔သိပ္ခ်မ္းသာတဲ႔ၿဖဴတို႔အိမ္ကိုတကယ္ကိုေရာက္ဖူးခ်င္တာပါ..ဒါနဲ႔ဘဲက်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ၾကိဳးစားအားထုတ္မႉေၾကာင္႔ၿဖဴ႕အိမ္လိပ္စာကိုရခဲ႔ပါတယ္..စေနေန႔ေက်ာင္းပိတ္ရက္တရက္မွာက်မနဲ႔ညိဳနဲ႔မိဘေတြကိုခြင္႔ေတာင္းၿပီးၿဖဴ႕ကိုအသိမေပးဘဲသူ႔အိမ္လိပ္စာကိုင္
ၿပီးသြားခဲ႔တယ္...သူ႔အိမ္လိပ္စာအရက်မတို႔ေတြ႕လိုက္ရတဲ႔ၿဖဴ႕အိမ္ဟာက်မတို႔္ကိုပါးစပ္ေဟာင္းေလာင္းၿဖစ္သြားေစတယ္
က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္ရဲ႕တဲသာသာအိမ္ေလးပါ..မယံုႏိုင္လြန္းလို႔တံခါးေခါက္ၾကည္႕ေတာ႔အဝတ္ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းဝတ္ထားတဲ႔အေဒၚၾကီးတေယာက္ထြက္လာၿပီးၿဖဴမရိွဘူး
လို႔ေၿပာပါတယ္..အဲဒီအေဒၚၾကီးကၿဖဴ႕အေမပါ...သေဘာေကာင္းပါတယ္..
အဲဒီေန႔ရဲ႕ရလာဒ္ကေတာ႔ၿဖဴတေယာက္က်မတို႔ကိုအရင္ေလာက္စကားမေၿပာေတာ႔ပါဘူး..ေက်ာင္းလဲမမွန္ေတာ႔ဘူး...အဲဒီႏွစ္မွာၿဖဴရွစ္တန္းက်ပါတယ္...က်မကိုးတန္းႏွစ္မွာသူကမႏွစ္ကအခန္းမွာရွစ္တန္းၿပန္တက္ပါတယ္...ဒါေပမဲ႔ၿဖဴကက်မကိုလံုးဝမေခၚေတာ႔ပါဘူး...ေနာက္ပိုင္းေတာ႔က်မလဲသူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြနဲ႔ဆိုေတာ႔ၿဖဴ႕ကိုေမ႔သြားပါတယ္..ဒါေပမဲ႔အိမ္ေထာင္ေတြက်အသက္ေတြၾကီးလာေတာ႔ငယ္ငယ္တုန္းကအေၾကာင္းေတြၿပန္ေတြးမိတိုင္းဒီအၿဖစ္
ကိုသတိရတဲ႔အခါေနာင္တရမိသလိုလိုအမွားတခုကိုက်ဴးလြန္မိခဲ႔သလိုခံစားမိပါတယ္...
ခုခ်ိန္မွာၿဖဴဟာအရင္လိုမဟုတ္ဘဲကိုယ္႔ဘဝကိုရွိတဲ႔အေၿခအေနတိုင္းေက်နပ္ေရာင္႔ရဲတဲ႔အမ်ိဳးသမီးတေယာက္
ၿဖစ္ေနၿပီဆိုရင္က်မသူ႕ကိုသြားေတြ႕ၿပီးေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္...
ငယ္ငယ္တုန္းကေတာင္းပန္ရေကာင္းမွန္းမသိခဲ႔လို႔ပါ...အခုအခ်ိန္ၿဖဴမ်ားဒီစာကိုဖတ္မိခဲ႔ရင္က်မကိုနားလည္
ခြင္႔လႊတ္ႏုိင္ပါေစလို႔ေမွ်ာ္လင္႔ရင္း.....

Saturday, June 27, 2009

ဝက္အူေခ်ာင္းနဲ႔အာလူးေခ်ာင္းေၾကာ္


သမီးေလးအတြက္ညစာပါ..

ဝက္အူေခ်ာင္းကိုအေပၚယံေလးဓါးနဲ႔ပါးပါးေလးမႊန္း၊

ေ၇နည္းနည္း ေထာပတ္နည္းနည္းနဲ႔မီးဖိုေပၚမွာတည္၊

ေရခမ္းရင္ဒယ္အိုးထဲမွာက်န္တဲ႔ေထာပတ္ဆီေလးနဲ႔

ဟိုလိွမ္႔ဒီလိွမ္႔လုပ္ၿပီးမီးဖိုေပၚကခ်၊ဝက္အူေခ်ာင္းကိုပန္းကန္ထဲထည္႔၊

ဒယ္အိုးထဲကိုဆီထပ္ထည္႔ၿပီးအားလူးေခ်ာင္းေၾကာ္ပါတယ္..

စားလို႔ရတဲ႔အေနရရင္မီးဖိုေပၚကခ်၊ပန္းကန္ထဲထည္႔၊

ခရမ္းခ်ဥ္သီးေလးပါးပါးလီွးၿပီးေဘးမွာထည္႔၊

အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာခဏေလးၿပီးပါတယ္..

ဟင္းခ်က္ရမွာပ်င္းတဲ႔ေန႔ေတြဆိုအဲလိုေလးဘဲအလြယ္ခ်က္လိုက္ပါတယ္..

သမီးေလးကၾကိဳက္လို႔ေတာ္ပါေသးရဲ႔...

Thursday, June 25, 2009

My Birthday




ဇြန္လ ၂၀ ရက္ေန႔ မွာ ၃၅ႏွစ္ၿပည္႕သြားၿပီ...လင္ေတာ္ေမာင္ကနားလည္မႈရွိစြာနဲ႔ကိတ္မုန္႔မွာတုန္းကနာမည္ေလးဘဲေရးခိုင္းလိုက္တယ္....


တကယ္ေတာ႔က်မကအသက္ေၿပာရမွာဝန္မေလးသူပါ(လွေနေသးသေရြ႕ေပါ႕..ဟီးဟီး)


ပန္းေတြလဲသူဘဲမွာေပးတယ္....


ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေတာ႔ကိုယ္.ဟာကိုယ္ဝယ္တဲ႔...တကယ္ေတာ.သူဝယ္ေပးတာေလးကိုၿပံဳးၿပံဳးေလးရယူခ်င္တာပါ....


ဒါေပမဲ႔..က်မကဂ်ီးမ်ားတတ္တာရယ္...ေနာက္တခုက ၃၁ႏွစ္ၿပည္႔ေမြးေန႔တုန္းကသူေမ႔ေနလို႔


ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ဝယ္ၿပီး..ဒီမွာ...ကိုယ္႔ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ဝယ္လာတယ္လို.


ၿပမိတဲ႔ေန႔က စၿပီး...


သူက အဲဒီအိုင္ဒီယာေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး...ေနာင္ေမြးေန႔က်တိုင္း ကိုယ္႔ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကို


ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ဘဲဝယ္ရပါေတာ႔တယ္...


အင္း.....အဲဒါေကာင္းတာလား မေကာင္းတာလားမသိေတာ႔ပါဘူးရွင္...

Wednesday, June 24, 2009

ကြာၿခားခ်က္မ်ား


ခေလးဘဝတုန္းကေတာ႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ကစားတိုင္း ကိုယ္ဘဲႏိုင္ခ်င္ခဲ႔တယ္


အရြယ္ေရာက္လာေတာ႔သူငယ္ခ်င္းေတြအေပၚ ကိုယ္ရံႈးခဲ႔တုန္းက ခံစားခဲ႔ရတာနဲ႔ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီး


ကိုယ္ခ်င္းစာ အေလွ်ာ႔ေပး တတ္လာတယ္......


အခ်ိန္ေတြေၿပာင္းလဲလာတာနဲ႔အမွ် လွပတဲ႔ဘဝၾကီးက က်မကိုအမ်ားၾကီးေၿပာင္းလဲေပးခဲ႔တယ္....


ကိုယ္သားသမီးၿဖစ္ရတုန္းကအေတြ႔အၾကံဳ ခံစားခ်က္ေတြကို နမူနာယူရင္း


ကိုယ္႔သားသမီးေတြအေပၚ နားလည္ ၾကင္နာမႈေတြနဲ႔ အစြမ္းကုန္ခ်စ္ရင္း


လွပတဲ႔ ဘဝၾကီးကိုအရမ္းဘဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္

Monday, June 22, 2009

က်မခ်စ္မိ အၿပစ္ရွိသည္။

က်မငယ္ငယ္တုန္းကႏွစ္သက္ခဲ႔မိတဲ႔ကဗ်ာေလးကုိခံစားၾကည္႕ပါေနာ္.....


သံေယာဇဥ္ၿဖင္႔
ေႏွာင္ငင္တြယ္ရစ္
က်မခ်စ္မိ
အၿပစ္ရွိသည္။

တြယ္ၿငိၿခင္းၿဖင္႔
ရင္တြင္းစူးနစ္
က်မခ်စ္မိ
အၿပစ္ရွိသည္။

အတြယ္အတာ
ဘယ္အရာၿဖင္႔
ဖယ္ခြါလို႔ရ
က်မ မသိ
ဝဋ္ရိွေလသမွ်
ခ်စ္မိေနရပါသလား။

ႏွလုံးသားမွာ
အနာတရ
ထာဝရၿဖစ္တည္
ခုေတာ႔.....
က်မခ်စ္မိအၿပစ္ရွိသည္။

(ေမာင္စိန္ဝင္း-ပုတီးကုန္း)

ေမ႔သမီး


ေမေမအ၇မ္းခ်စ္၇တဲ႔သမီးေလး၇ဲ႕ဘဝတေလွ်ာက္လုံးမွာဘု

၇ားသခင္ထံမွေကာင္းၾကီးမဂၤလာမ်ားၾကြယ္ဝစြာခံစား၇ပါေစ။