Monday, June 15, 2015

ရန္ကုန္ေက်ာင္းဝင္ခြင္႔





လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ မိသားစုေန႔လည္စာထြက္စားၾကတဲ့တစ္ရက္မွာ ဘာအဆက္အစပ္မွမ႐ွိ ဆိုင္းမဆင့္ဘံုမဆင့္နဲ႔ သမီးေလးက သူ႔အေဖကို ဗီယက္နမ္မွာမေနခ်င္ေတာ့ဘဲ ျမန္မာျပည္မွာျပန္ေနခ်င္ေၾကာင္း ႐ုတ္တရက္ႀကီးေတာင္းဆိုလိုက္တယ္... အေဖလုပ္သူက အံ့ၾသသင့္ၿပီး ဘာလို႔လဲလို႔ေမးေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာေနရတဲ့ဘဝအေတြ႕အၾကံဳကိုလိုခ်င္လို႔ လို႔ျပန္ေျဖတယ္... သူက ေနာက္ဆိုမိသားစုနဲ႔ခြဲၿပီး တကၠသိုလ္ပညာရပ္ကို တနယ္တေက်းမွာသင္ၾကားရမွာ... ပညာစံုလို႔ လုပ္ငန္းခြင္ဝင္ရတဲ့အခါ ဒီအခြင့္အေရးရႏိုင္ေပမဲ့ ႀကီးလာလို႔အမွတ္တရအေၾကာင္းေလးေတြျပန္ေတြးရင္ သူ႔ရဲ႕အတိတ္မွာ ျမန္မာျပည္နဲ႔ပတ္သတ္တာေတြ ႐ွိေနခ်င္တယ္တဲ့ေလ.... အဲဒီအခ်ိန္မွာ ၁၂ႏွစ္ဘဲ႐ွိေသးတဲ့ ခေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေလးနက္တဲ့စကားကို က်မတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလို႔မရေတာ့ပါဘူး... ဟိုးအရင္ထဲက တစ္ေန႔မွာ ျမန္မာျပည္မွာသာျပန္လည္အေျခခ်ေနထိုင္ဘို႔စဥ္းစားထားၿပီးသားမို႔ သိပ္ျပင္ဆင္စရာမလိုေပမဲ့ ဗီယက္နမ္ကလုပ္လက္စလုပ္ငန္းေတြအတြက္ေတာ့ အေတာ္ေလး အခ်ိန္ယူျပင္ဆင္ရပါတယ္... ေနာက္ဆံုးမွာ ခေလးေတြကိုျမန္မာျပည္ျပန္ထားၿပီး အလုပ္ကိစၥနဲ႔ဗီယက္နမ္ကို ၂လ၃လတခါေလာက္ ျပန္လာၾကဘို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္...

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီးတဲ့အခါ ေနဘို႔က အဆင္သင့္႐ွိေပမဲ့ အဓိက ေခါင္းစားရတာက ခေလးေတြရဲ႕ပညာေရးပါ... ဗီယက္နမ္မွာ International School တက္လက္စမို႔ ရန္ကုန္က ေက်ာင္းေတြစံုစမ္းတဲ့အခါထင္သေလာက္မလြယ္ပါဘူး... လမ္းေတြသိပ္မပိတ္တဲ့ ... အိမ္နဲ႔ေက်ာင္းသိပ္မေဝးလြန္းတဲ့ေက်ာင္းေတြ႐ွာရတဲ့အျပင္ တက္လက္စေက်ာင္းနဲ႔ ပညာေရးအဆင့္အတန္းသိပ္မကြာတဲ့ေက်ာင္းကို႐ွာရပါတယ္.... တကယ္ေတာ့ ရန္ကုန္ကေက်ာင္းေတြဟာ လက္႐ွိဒီမွာတက္လက္စေက်ာင္းရဲ႕အဆင့္ကိုမွီတာေက်ာင္းလခတစ္ခုထဲပါ.... တက္လက္စေက်ာင္းနီးနီးအဆင့္မွီတဲ့ အေဆာက္အဦနဲ႔ Facilitiesေတြ၇ွိတဲ႕ေက်ာင္းရဲ႕ေက်ာင္းလခက က်မတို႔ေရ႐ွည္မတတ္ႏိုင္တဲ့ႏႉန္းထားေတြမို႔ ထည့္ေတာင္မစဥ္းစားရဲ... ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပညာေရးအဆင့္မွီၿပီး အျပင္ပန္းလကၡဏာလဲ တစ္ျခားေက်ာင္းေတြေလာက္သိပ္မဆိုးလွတဲ့ ေက်ာင္းေလးတစ္ေက်ာင္းကို တမိသားစုလံုး သေဘာတူေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္...

ကိုယ့္ဘက္ကေရြးခ်ယ္တိုင္းလဲ သူတို႔ကတန္းလက္မခံပါဘူး... ေလွ်ာက္လႊာအရင္တင္ထားရေသးတာ.... အဲဒီေလွ်ာက္လႊာေတြထဲကမွ သူတို႔ကေရြးၿပီး ဝင္ခြင့္စာေမးပြဲလာေျဖခိုင္း.... အဲဒီကမွ အရည္အခ်င္းအ႐ွိဆံုးခေလးေတြကို စိစစ္ေရြးခ်ယ္ၿပီးမွ သူတို႔ေက်ာင္းကိုတက္ခြင့္ရမွာပါ....

ပထမဆံုးဝင္ခြင့္ေျဖဘို႔ အီးေမးလ္ပို႔တဲ့အခါ သားေလးကိုဘဲေခၚတာမို႔ ကမန္းကတန္းေလယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္ၿပီး ရန္ကုန္ျပန္ေျပးရပါတယ္... သမီးေလးကိုပါတခါတည္းေခၚသြားလိုက္တယ္... ဝင္ခြင့္ေျဖဘို႔ေခၚတဲ့အခါအဆင္သင့္ျဖစ္ေနေအာင္ပါ... သားေလးဝင္ခြင့္ေျဖတာ တစ္နာရီခြဲေလာက္ၾကာပါတယ္...နႉတ္ေျဖ ေရးေျဖ ေသေသခ်ာခ်ာကို စာေမးပြဲေျဖသလိုစစ္တာပါ...ေနာက္တစ္ပတ္မွာေတာ့ သားေလးဝင္ခြင့္ေအာင္တဲ့အေၾကာင္း.. ေက်ာင္းအပ္လို႔ရၿပီျဖစ္ေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားပါတယ္... ဒါေပမဲ့ သမီးေလးပါအတူတက္ခြင့္ရမွေက်ာင္းအပ္မွာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းေျပာထားၿပီးသားမို႔ ေက်ာင္းတန္းမအပ္ဘဲေစာင့္ေနခဲ့ပါတယ္... ဗီယက္နမ္ျပန္ဖို႔ရက္နီးလာတဲ့အထိေက်ာင္းက သမီးေလးဝင္ခြင့္စာေမးပြဲအတြက္ မဆက္သြယ္တာမို႔ က်မကဘဲ သမီးေလးကို ဝင္ခြင့္စာေမးပြဲႀကိဳစစ္ေပးထားဘို႔ ေတာင္းဆိုရပါတယ္... သူတို႔ေက်ာင္းရဲ႕ထံုးစံအရ ေလွ်ာက္လႊာေစာတင္ထားသူေတြ အရင္ႏွစ္ေတြထဲက waiting listနဲ႔ေစာင့္ေနသူေတြကို အရင္ေခၚဖို႔စီစဥ္ထားတာ... ဒါေပမဲ့ ခေလးကသိပ္ေတာ္ေနရင္ေတာ့ ဒီအခ်က္ေတြမၾကည့္ဘဲ ေက်ာင္းဝင္ခြင့္ျပဳမွာျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာတာေၾကာင့္ သမီးေလးကိုယံုၾကည္ၿပီး ဝင္ခြင့္ႀကိဳေျဖခြင့္ျပဳဖို႔... ေနာက္မွ တျခားေျဖတဲ့သူေတြနဲ႔ ယွဥ္ေရြးဖို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္တာပါ...

ဝင္ခြင့္ႀကိဳေျဖခြငိ့ျပဳလိုက္တာက က်မတို့္အတြက္ေကာင္းသြားတာပါ... မျပန္ခင္တစ္ရကိအလိုမွာသမီးေလး ဝင္ခြင့္သြားေျဖရပါတယ္... အထက္တန္းတက္မွာမို႔ သားေလးေျဖတုန္းကထကိ ပိုၾကာပါတယ္..၃နာရီေလာက္ စာေျဖခန္းအျပင္မွာ ေစာင့္ေနခဲ့ရတယ္... သမီးေလးစာေျဖခန္းကထြက္လာေတာ့ စာစစ္တဲ့ထဲက ဆရာမတစ္ေယာက္နဲ႔စကားေျပာရင္း ေက်ာင္းရဲ႕ရံုးခန္းက သမီးေလးတက္ခြင့္ရဘို႔ဖို္မေသခ်ာေၾကာင္း အေ႐ွ႕မွာ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီးေစာင့္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကိုဦးစားေပးရမွာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းေျပာထားတာေတြ ျပန္ေျပာျပလိုက္ပါတယ္... အဲဒီဆရာမေလးက စိတ္မပူဘို႔နဲ႔ ဝင္ခြင့္အေျဖလႊာရဲ႕ရလာဒ္ကိုဘဲ ၾကည့္ၿပီးေရြးခ်ယ္မွာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းေျပာၿပီး သမီးေလးရဲ႕အေျဖလႊာကို သူဘဲယူထားမယ္လို႔ေျပာေတာ့ အနည္းငယ္စိတ္ေအးရပါတယ္...သူ႔ရဲ႕ အီးေမးလ္လိပ္စာလဲေပးလိုက္ပါတယ္....

ဒါေပမဲ့တပတ္ၾကာတဲ့အထိမဆက္သြယ္ေတာ့ စိတ္ပူမိၿပီး အဲဒီေက်ာင္းနဲ႔ပတ္သက္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္နဲ႔ရင္းႏွီးတဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကိုေျပာျပမိေတာ့ သူက ေမးၾကည့္ေပးပါတယ္... အေျဖကေတာ့ ေစာင့္ေနဘို႔ပၚဘဲ... ေမးၾကည့္ေပးတဲ့သူငယ္ခ်င္းကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္... ဘာမွမသိရတာထက္စာရင္ သတင္းေလးေမးလို႔ရတာက စိတ္သက္သာရာရေစပါတယ္...
ေနာက္တပတ္အထိမဆက္သြယ္တာမို႔ ဝင္ခြင့္ေျဖၿပီး ႏွစ္ပတ္ေျမာက္တဲ့ေန႔မွာ က်မဘယ္လိုမွၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ က်မနဲ႔စကားေျပာထားတဲ့ စာစစ္တဲ့ဆရာမဆီကို အီးေမးလ္လွမ္းပို႔လိုက္ပါတယ္...အဲဒီဆရာမက ေနာက္တနာရီမွာစာျပန္ပါတယ္... သူတို႔မွာ ဝင္ခြင့္ေလွ်ာက္တဲ့သူအရမ္းမ်ားလို႔ အခ်ိန္ယူစိစစ္ေနရေၾကာင္း... သို႔ေပမဲ့ သမီးေလးက ေျဖထားတဲ့သူေတြထဲက အေတာ္ဆံုးစာရင္းထဲမွာပါေနေၾကာင္း... ခဏထပ္ေစာင့္ေပးဘို႔နဲ႔ သူျပန္ဆက္သြယ္မဲ့အေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္... သမီးေလးကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပါဘဲ... က်မကသာစိတ္ေတြပူေနတာ... အဲဒီေက်ာင္းသာဝင္ခြင့္မရရင္ တျခားေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းထပ္႐ွာဘို႔အခ်ိန္မ႐ွိေတာ့သလို ၾကံဳရာေက်ာင္းမွာလဲမထားခ်င္တာမို႔ ဗီယက္နမ္မွာဘဲ ဆက္ထားလိုက္ေတာ့မယ္လို႔ကို ႀကိဳတင္စဥ္းစားထားလိုက္ေတာ့တာ... သမီးေလးေက်ာင္းကေန တျခားေက်ာင္းေျပာင္းဘို႔ ဝင္ခြင့္ေျဖထားတဲ့ခေလးတစ္ခ်ိဳ႕ ဝင္ခြင့္ေအာင္တဲ့သတင္းရလို႔ အတန္းထဲမွာ ထခုန္တယ္လို႔ သမီးေလးျပန္ေျပာျပေတာ့ သမီးေလးမ်ားစိုးရိမ္ေနမလားလို႔ က်မကခဏေစာင့္ဖို႔ေျဖာင္းဖ်ေတာ့ သူက ရပါတယ္လို႔ဘဲျပန္ေျပာတယ္....

ျပန္စာရၿပီး ႏွစ္ပတ္အၾကာ မိသားစုေတြအတူထိုင္စကားေျပာေနတုန္း ဖုန္းသံျမည္လို္႔ဖြင့္ၾကည့္တဲ့အခါ ေက်ာင္းကအီးေမးလ္ျဖစ္ေနတယ္... ဒါဟာ ဝင္ခြင့္ရလာဒ္ဆိုတာ တန္းသိလိုက္ပါတယ္... စာဖတ္အၿပီးမွာ သမီးဝင္ခြင့္ရၿပီ ေက်ာင္းအပ္လို႔ရၿပီလို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ အိုေက လို႔ဘဲတခြန္းျပန္ေျပာတယ္... ဒါနဲ႔က်မက သမီးသူငယ္ခ်င္းလိုလဲထမခုန္ပါလားဆိုေတာ့ သူကသိၿပီးသားဆိုဘဲ... ၿပီးေတာ့ ေျပာလိုက္ေသးတယ္...

"သမီးလိုလူကိုသူတို႔လက္မခံဘူးဆိုရင္သူတို႔အတြက္ဆံုးရံႉးမႉႀကီးျဖစ္သြားမွာေပါ့" တဲ့ :D :D :D󾌰󾌰󾌰

Monday, May 18, 2015

၁၁၊၀၅၊၂၀၁၅

ရင္ထဲမွာစိုးရိမ္ျခင္း စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ ေနမထိထိုင္မသာ... ခေလးေတြကိုေက်ာင္းပို့္ၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ကထဲက သူ႔နဲ႔ကိုယ္အျပန္အလွန္မက္ေဆ့ေတြပို႔ေနၾကသည္... တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္လိုအပ္လို႔ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ အိမ္ေထာင္တစ္ခုတည္ေထာင္ခဲ့ၾကတာမို႔ ခုလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ သူကိုယ့္ကိုပိုလို႔ေနအပ္ေနမွာအေသအခ်ာ...

သူအေရးေပၚခြဲစိတ္ရမည္ဆိုမွ ကိုယ့္ပတ္စပို႔သက္တမ္းက ဗီဇာေလွ်ာက္ဘို႔ အဆင္မေျပတာမို႔ သက္တမ္းတိုးၿပီးမွဗီဇာေလွ်ာက္ဘို႔ ျပင္ရသည္... သက္တမ္းတိုးအၿပီးမွာ ခေလးေတြေက်ာင္းက စာေမးပြဲေတြ႐ွိေနတာမို႔ ေဆြမ႐ွိမ်ိဳးမ႐ွိ တနယ္တေက်းမွာေနထိုင္ေနသူမ်ားအတြက္ ခေလးေတြကိုထားခဲ့လို႔လည္းမျဖစ္ႏိုင္တာေၾကာင့္
ကိုယ္လိုက္သြားလို႔မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့... အေရးေပၚခြဲစိတ္စရာမလိုဘဲ အခ်ိန္တခုမ်ားေစာင့္လို႔ရပါခဲ့လွ်င္ အဆင္ေျပေအာင္စီစဥ္လို႔ရႏိုင္ေပမဲ့ ဆရာဝန္က အခ်ိန္ေတြအမ်ားႀကီးမေစာင့္ေစခ်င္ခဲ့... ဟိုးအရင္ထဲကခြဲစိတ္ကုသသင္႔တာကို အလုပ္ေတြဦးစားေပးျပီးရက္ေရႊ႔ခဲ႔တာမ်ားျပီမို႔ ဒီတခါေရႊ႔မရေတာ႔....


ခုေတာ့စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရံု.. စိတ္ပူေနရံုထက္ ဘာမွမတတ္ႏိုင္တာမို႔ ဝမ္းနည္းစြာငိုေႂကြးမိသည္... သူကေတာ့ စိတ္မပူဘို႔ ေျပာရင္း သူေဆးရံုတက္ဘို႔ စာရင္းသြင္းခ်ိန္... ေဆးရံုမွာသူေနရမဲ့အခန္းနံပါတ္ .. တခုၿပီးတခု ကိုယ့္ဆီ သတင္းပို႔ေနခဲ့သည္... အစစအရာရာ အဆင္ေျပေၾကာင္း သူက ကိုယ့္ကိုျပန္အားေပးေနခဲ့သည္...
သူခြဲခန္းထဲဝင္ေတာ့မည္... သတိရတာနဲ႔ မက္ေဆ့ပို႔မည္ဆိုေသာအခါ ရင္ထဲမွာ အတိုင္းအဆမဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ေတြက ပိုလို႔ႀကီးစိုးလာခဲ့သည္... ခေလးမ်ားႏွင့္အတူ သူ႔အတြက္ဆုေတာင္းေနရင္း စားလို့္လဲမရ... အိပ္လို႔လဲမေပ်ာ္... ခြဲစိတ္ျခင္းေအာင္ျမင္ဘို႔... တစံုတရာခြၽတ္ေခ်ာ္ျခင္းမျဖစ္ဘို႔ တခ်ိန္လံုးဆုေတာင္းေနခဲ့ရသည္...

 ေနာက္ဆံုးမက္ေဆ့ရၿပီး ၆နာရီေက်ာ္အၾကာမွာ သူ႔ဆီက မက္ေဆ့ဝင္လာခဲ့သည္... ပိုက္ေတြတန္းလန္းမို႔ စာ႐ိုက္ရအဆင္မေျပေၾကာင္း... သူေနေကာင္းေၾကာင္း စာတိုေလးေတြေရးအၿပီးမွာ သူ႔လုပ္ငန္းတခုရဲ႕ အေကာင့္ကိုစစ္ေပးဘို႔ ေျပာလာသည့္အခါ က်မစိုးရိမ္စိတ္ေတြ တဝက္ေလာက္ေလ်ာ့က်သြားေတာ့သည္... သူေနေကာင္းတာေသခ်ာၿပီ... က်မစိတ္မပူေအာင္ေျပာေနျခင္းမဟုတ္ေၾကာင္း က်မယံုၾကည္လိုက္ရၿပီ... သူသည္ စီးပြါးေရးသမားစစ္စစ္ျဖစ္သည္... သူ႔အလုပ္ကိစၥေတြက သူ႔ေခါင္းထဲအျမဲ႐ွိေနတာမို႔ သူ႔ကိုယ္အဂၤါအစိတ္အပိုင္းေတြ ပံုမွန္လည္ပတ္လွ်က္႐ွိေၾကာင္း က်မသိလိုက္ရၿပီ...
စိုးရိမ္စိတ္ေတြေလ်ာ့ပါးသြားေပမဲ့ က်မဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါသည္... ေနာက္တခါ ဒီလိုအေရးေပၚကိစၥမ်ိဳး ထပ္မံၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရပါလွ်င္ သူ႔ေနာက္မရရေအာင္လိုက္သြားပါမည္ဟု။

Sunday, March 8, 2015

ကိုယ္႔အတြက္၂၀၁၅ရဲ႕ႏွစ္ဦး

၂၀၁၅ ရဲ႕ႏွစ္ဦးကို အေရာင္နဲ႔တင္စားရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အနက္ေရာင္စစ္စစ္သာျဖစ္ေနခဲ့...
 ျဖဴလြလြအေရာင္ေလးကို လွမ္းအကိုင္မွာ ကိုယ့္လက္နဲ႔ထိခ်ိန္မွ အနက္ေရာင္႐ုတ္တရက္ေျပာင္းသြားခဲ့... အညိဳေရာင္ေျမလမ္းေလးက ကိုယ္ေျခအခ်မွာ အနက္ေရာင္ဖံုးကာ ေမွာင္မိုက္သြားခဲ့ျပန္...
 ႏွစ္သစ္ရဲ႕အဝါေရာင္ပန္းပြင့္လွလွေလးေတြကို ေျခဖ်ားေထာက္လွမ္းဆြတ္ယူၿပီးမွ ကိုယ့္လက္ထဲေရာက္တဲ့အခါ အနက္ေရာင္ပန္းေတြျဖစ္သြားခဲ့...
 ဘာကိုမွမထိမကိုင္ရဲ ဘယ္ကိုမွမသြားရဲေတာ့ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားမဲ့အနက္ေရာင္ေတြကိုေၾကာက္လန္႔ေနရင္း ၂၀၁၅က ကိုယ့္ကိုတုတ္ေႏွာင္သြားခဲ့ၿပီ...

၂၀၁၅ရဲ႕ႏွစ္ဦးကို ခံစားမႉနဲ႔ႏိႉင္းယွဥ္ျပရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့နာက်င္မႉေတြဘဲ... ဦးစပ္မွေျခဖ်ားထိ... ဆံပင္အဖ်ားမွ ေျခသည္းအဆံုးထိ ေနရာမလပ္နာက်င္ေနေလရဲ႕... နာက်င္မႉေတြကိုႀကိတ္မွိတ္ၿမိဳခ်ရင္း ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကိုလွမ္းၾကည့္မိတဲ့အခါ ကိုယ့္အၾကည့္ခံရတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေဆာ့ကစားေနတဲ့ ခေလးငယ္ေလးက ႐ုတ္တရက္နာက်င္စြာေအာ္ဟစ္ငိုေႂကြးေလတယ္...

 က္ိုယ့္မ်က္ႏွာအလႊဲမွာ ခေလးငယ္ကိုေခ်ာ့ျမႇဴဖို႔အေျပးေရာက္လာတဲ့ ခေလးမိခင္နဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိ...
သူမ႐ုတ္တရက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚလဲက် နာက်င္စြာလူးလွိမ့္... ဘယ္သူ႔ကိုမွမၾကည့္ရဲေတာ့... ကိုယ့္ရဲ႕နာက်င္မႉေတြ တျခားသူဆီမကူးစက္ေစဘို႔ ၂၀၁၅က ကိုယ့္ကို အိပ္ခန္းက်ဥ္းထဲမွာ အက်ယ္ခ်ဳပ္ထားခဲ့ၿပီ....

၂၀၁၅ရဲ႕ႏွစ္ဦးကိုအရသာတစ္မ်ိဳးနဲ႔ဥပမာျပရပါလွ်င္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ခါးသီးျခင္းပါဘဲ...

 ျမည္းစမ္းၾကည့္သမွ်အရာရာခါးလြန္းေနေတာ့တာ....
 ခံတြင္းထဲဝင္လာသမွ် ခၚးလို႔သာေနခဲ့... 
မိတ္ေဆြေတြနဲ႔စားဝိုင္းဖြဲ႔ေလတိုင္း ဒါေလးေကာင္းလိုက္တာ ဆိုသမွ် ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ခါးလြန္းေနတာ... ဘာကိုမွ်စားခ်င္စိတ္မျဖစ္ေအာင္ထိန္းသိမ္းရင္း ၂၀၁၅ဟာ ကိုယ့္ကိုဆာေလာင္ငတ္မြတ္ေစခဲ့ၿပီ...

၂၀၁၅ရဲ႕ႏွစ္ဦးမွာ ၾကားရသမွ်ဟာ ေပါက္ကြဲသံေတြသာျဖစ္ေနခဲ့...

 ေသနတ္ပစ္သံ...ဗံုးေပါက္သံေတြက အိပ္မရေအာင္ႏွိပ္စက္ေနခဲ့...
 ေက်းလက္႐ိုးရာေတးေလးေတြနားေထာင္ဘို႔ ကတ္ဆက္ခလုပ္ကိုႏွိပ္လိုက္တဲ့အခါ ႐ုတ္တရက္ၾကားလိုက္ရတဲ့ေပါက္ကြဲသံေတြေၾကာင့္ အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္လဲက်...
 ဘုရားေက်ာင္းထဲက ဓမၼေတးသံၾကားခ်င္စိတ္နဲ႔ ေယာင္လည္လည္ေရာက္သြားတဲ့အခါ နားထဲမွာ ေပါက္ကြဲၿပိဳလဲသံေတြသာဖံုးလႊမ္းသြားခဲ့...
 ဘာသံမွမၾကားရဲေတာ့ေအာင္ ၂၀၁၅ဟာ ကိုယ့္အၾကားအာရံုေတြကို ဖ်က္စီးထားခဲ့...

၂၀၁၅ရဲ႕ႏွစ္ဦးဟာ ပုတ္အတ္အတ္အနံ႔ေတြနဲ႔ဆီးႀကိဳေနခဲ့ေလရဲ႕...

 စြဲစြဲျမဲျမဲသံုးလာတဲ့ အီစီမီယာကီ ေရေမႊးပုလင္းက အပုတ္နံ႔ေတြထြက္လာတဲ့အခါ လန္႔ျဖန္ ့ၿပီးေပါက္ခြဲမိခဲ့...
 ေကာ္ဖီနံ႔ေမႊးေမႊးေလးဟာ ပုတ္အတ္တဲ့အနံ႔ေတြေျပာင္းလဲသြားခဲ့...
 စားေသာက္ဆိုင္ေတြနားကအျဖတ္ ရေနက်ရနံ႔ေမႊးေမႊးေတြအစား အပုတ္နံ႔ေတြသာ ရႉရိႉက္ခဲ့ရ.... ၂၀၁၅ရဲ႕ႏွစ္ဦးဟာ ေမႊးရနံ႔ေတြကိုပုတ္ပ်က္သြားေစခဲ့တယ္...

၂၀၁၅ရဲ႕က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြကို ဘယ္လိုခြန္အားေတြနဲ႔ဆက္လွမ္းရပါ့မလဲ...


Rose of Sharon

Friday, February 6, 2015

သမီးေလးေမြးေန႔

(ေဖ့ဘြတ္မွာဘဲဖုန္းနဲ႔ေရးတင္ျဖစ္ျပီးဘေလာ့မွာမတင္ရေသးလို႔ပါ... ဘေလာ႔ေလးေျခာက္ကပ္ေနလို႔ တင္လိုက္ျခင္းပါ)







ဒီႏွစ္သမီးေလးရဲ႕ေမြးေန႔ကတနဂၤေႏြေန႔က်တာမို႔ သူ႔ေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ေသာၾကာေန႔ထဲက သူ႔ေမြးေန႔ေလးက်င္းပၿပီးခဲ့ၿပီျဖစ္သည္... ေက်ာင္းကေန႔တဝက္လႊတ္တာမို႔ ေက်ာင္းကအျပန္သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ေမြးေန႔အမွတ္တရပြဲေလးက်င္းပဖို႔ သူ႔ဟာသူစီစဥ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္...
ေက်ာင္းအျပန္မွာ သမီးႏွင့္အတူ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမေလးမ်ားကို ကားျဖင့္ႀကိဳလွ်က္ အိမ္နားက ေဈးဝယ္စင္တာသို႔ ပို႔ေပးၿပီး က်မကေအာက္ထပ္မွာ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္းထိုင္ေစာင့္ေနခဲ့သည္...
ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း သမီးေလး႐ွစ္ႏွစ္အရြယ္ကအေၾကာင္းကိုသတိရၿပီးျပံဳးမိသြားသည္...
သူ႐ွစ္ႏွစ္အရြယ္ ေသာၾကာေန႔တရက္ ေက်ာင္းကျပန္အလာမွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းႏွင့္စေနေန႔ခ်ိန္းထား၍ လိုက္ပို႔ေပးဖို႔ေျပာလာသည္...
ေသခ်ာရဲ႕လားသမီးရယ္ဆိုေတာ့ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ေသခ်ာတယ္ မနက္ကိုးနာရီတိတိ စီဒိုးနားဟိုတယ္ကေရကူးကန္မွာဆံုဖို႔ခ်ိန္းခဲ့တာလို႔ျပန္ေျဖသည္...
က်မတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္မွာ ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ရင္း သမီးေလးအလစ္မွာ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲတိုင္ပင္ၾကရသည္... ေနာက္ေတာ့ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္လိုက္ပို႔ေပးလိုက္ၿပီး တကယ္ဟုတ္မဟုတ္ေစာင့္ၾကည့္ရန္..တကယ္မဟုတ္ပါကလည္း ေရာက္လက္စႏွင့္ ေရဆင္းကူးခိုင္းလိုက္မည္ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကသည္...
ေနာက္ေန႔ခ်ိန္းထားသည့္အခ်ိန္မွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမေလးက တကယ္ကိုေရာက္လာခဲ့ပါသည္.. သူ႔မိဘမ်ားကလည္း မယံုရဲရဲႏွင့္လိုက္ပို႔ရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ရီေမာေျပာဆိုၾကရင္း မိဘခ်င္းပါမိတ္ေဆြမ်ားျဖစ္သြားခဲ့သည္... ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သမီးေလးကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ေတြ႕ဘို႔ခ်ိန္းလွ်င္ မိဘထံမွာအရင္ခြင့္ေတာင္းရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း နားလည္ေအာင္႐ွင္းျပသြန္သင္ခဲ့ရသည္..
အေစာႀကီးစကားေျပာတဲ့အျပင္ ေျပာတဲ့စကားေတြက ပီသေနတဲ့အခါ က်မအံ့ၾသရင္း သမီးေလးသည္ ဘာသာစကားတြင္ထူးခြၽန္သူျဖစ္ေလမလားဟု မွန္းဆၾကည့္ခဲ့ဖူးသည္...
သူ၂ႏွစ္သမီးအရြယ္မွာ အိမ္အကူေကာင္မေလးက မီးမီးေရ ..အျပင္သြားဖို႔နပ္နပ္လာစီးဟုေျပာသည့္အခါ အဲဒါနပ္နပ္မဟုတ္ဘူး..ဖိနပ္လို႔ေခၚတယ္..မွတ္ထားေနာ္ဟုေျပာေသာအခၚ လူႀကီးေတြက သေဘာက်ရီေမာခဲ့ရဖူးသည္...
အေရာင္ေတြမွာ အျဖဴ..အနီ..အစိမ္း..အျပာ ဆိုၿပီး အေ႐ွ႕က'အ'ထည့္ေခၚတာမို႔ ပန္းေရာင္ကိုလည္း အပန္းေရာင္လို႔ေခၚရမည္ဟုဆိုလွ်က္ သူ႔ဟာသူျပင္ေခၚခဲ့ဖူးသည္...
ျမန္မာေတြဟာ heart shapeကို အသည္းပံုလို႔ေခၚတာမွားတယ္... အသည္းဆိုတာ liver ဟုေျပာေသာအခါ ဟုတ္သားဘဲလို႔သေဘာတူခဲ့ရသည္.. ရန္ကုန္ခဏျပန္ခ်ိန္ေတြမွာ ႏိုင္ငံျခားမွာေနေပမဲ့ ျမန္မာလိုကြၽမ္းက်င္စြာေျပာဆိုႏိုင္ေသာသမီးေလးကို အိမ္နီးခ်င္းအခ်ိဳ႕က ျမန္မာစာေပါေမာကၡဟု ခ်စ္စႏိုးေခၚခဲ့ၾကသည္...
အခုအသက္၁၃ႏွစ္ျပည့္ခ်ိန္မွာ သမီးေလးက ျမန္မာ..အဂၤလိပ္ႏွင့္ျပင္သစ္ဘာသာစကားကိုကြၽမ္းက်င္စြာေျပာဆိုႏိုင္သလို အီတလီစကားလည္းအေတာ္ေလးေျပာဆိုေနႏိုငိၿပီျဖစ္သည္... လြန္ခဲ့တဲ့တလကရသည့္ေက်ာင္းရီပို႔ကတ္မွာလည္း ဘာသာစံု excellentရသည့္အတြက္ဂုဏ္ယူခဲ့ရသည္...
ထူးခြၽန္ထက္ျမက္သည့္သမီးေလး ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္သို႔ေရာက္လာၿပီမို႔ စိုးရိမ္စိတ္ကလည္းေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်စိုးမိုးလွ်က္႐ွိသည္... သမီးေလးအေပၚင္းအသင္းမွားမွာ... အားမက်သင့္တာေတြကိုအားက်မွာ က်မစိုးရိမ္လွပါသည္...
သမီးေလးရဲ႕ဆယ္ေက်ာ္သက္ဘဝကို မိဘေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအဝိုင္းရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့အၾကင္နာေမတၱာရိပ္မွာ ျဖတ္သန္းႏိုင္ဖို႔ က်မေတာင္းဆုျပဳခဲ့ဖူးပါသည္... ထိုဆုေတာင္းေလး မၾကာခင္ျပည့္ဝေတာ့မည္မို႔ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးရပါသည္...
သမီးေလးသည္ဘုရားေပးေသာဆုျဖစ္သည္
သမီးေလးသည္က်မရဲ႕ကမာၻျဖစ္သည္
သမီးေလးသည္က်မဘဝ႐ွင္သန္းျခင္းအေၾကာင္းရင္းျဖစ္သည္
က်မဘဝထဲသို႔ဝင္ေရာက္လာခဲ့ေသာသမီးေလးအားက်မသမီးေလးျဖစ္လာျခင္းအတြက္ေက်းဇူးအထူးတင္ပါသည္
သမီးေလးေလွ်ာက္လွမ္းရမဲ့ေ႐ွ႕အသက္တာခရီးမွာ ထာဝရဘုရားထံမွ ေကာင္းႀကီးမဂၤလာမ်ား ႂကြယ္ဝစြာ အစဥ္သျဖင့္ရ႐ွိႏိုင္ေစရန္ဆုေတာင္းရင္း
ဆယ္ေက်ာ္သက္သမီးတစ္ေယာက္၏မိခင္ဘဝကိုယေန႔(၂၁.၁၂.၂၀၁၄)မွစ၍အစျပဳပါေတာ့မည္...
Rose Of Sharon

Monday, November 10, 2014

ဆယ္ေက်ာ္သက္ရင္ခုန္သံ (ပစ္ကေလးရဲ႕တဂ္ပို႔စ္)



အေပါင္းအသင္းမ်ားစြာရွိခဲ႔ဖူးပါသည္… ထိုအေပါင္းအသင္းမ်ားကိုစစ္မွန္စြာခင္တြယ္လွ်က္ သူတို႔ေတာင္းေသာအကူအညီမွန္သမွ်ကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ျဖည္႔ဆည္းေပးခဲ႔ပါသည္… ထိုသူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာထဲမွ ေဝဆိုေသာသူမကို ဘယ္ေသာအခါမွေမ႔ႏိုင္ေတာ႔မည္မထင္….
..........................................................................

 ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားျဖစ္ေသာက်မႏွင္႔တိုးက အထက္တန္းေက်ာင္း၂ေက်ာင္းသာရွိေသာ ျမိဳ႕နယ္ေလးမွာ တစ္ေက်ာင္းစီတက္ရင္းဆံုစည္းခဲ႔ၾကျခင္းျဖစ္သည္…
တိုးကသူငယ္ခ်င္းေဝႏွင္႔တစ္ေက်ာင္းထဲျဖစ္သလို တစ္ရပ္ကြက္ထဲေန အိမ္နီးခ်င္းမ်ားျဖစ္သည္…ထိုရပ္ကြက္ေလးထဲမွ ကိုယ္႔အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ႏွင္႔သူတို႔ကသိေနျပန္ကာ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာရင္းႏွီးသြားခဲ႔ရသည္… အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းမိတ္ဆက္ေပးမႈေၾကာင္႔ ရင္းႏွီးခဲ႔ရေသာေဝႏွင္႔ ကိုယ္ကငယ္ေပါင္းေတြလိုအခ်ိန္တိုအတြင္းခင္မင္ခဲ႔ရျခင္းမွာ
 ေဝ႔ရဲ႕ပြင္႔လင္းေဖာ္ေရြမႈေတြေၾကာင္႔ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္…
ကိုယ္တက္ေနတဲ႔က်ဴရွင္နဲ႔ေဝတို႔အိမ္ကနီးသည္မို႔ က်ဴရွင္မတက္ခင္သူ႔အိမ္သို႔အျမဲဝင္လည္ေစခ်င္ေသာေဝေၾကာင္႔ အိမ္ကအျမဲေစာထြက္လွ်က္ ေဝနားမလည္ေသာစာေတြကိုရွင္းျပျပီး တခါတရံေဝတို႔အိမ္ေရွ႕မွာစကားရပ္ေျပာေနေလ႔ရွိသည္…
ထိုသို႔စကားရပ္ေျပာေနခ်ိန္တိုင္း ေဝတို႔အိမ္နား ေယာင္လည္လည္ေရာက္ေရာက္လာတတ္ေသာ တိုးကိုက်မသတိထားမိသြားသည္... သူ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕ႏွင္႔ေဝတို႔အိမ္နားမွာ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း ျခင္းလာခတ္ေလ႔ရွိေသာ၊
 ေဝတို႔အိမ္နားကမုန္႔ဆိုင္နားမွာ မၾကာခဏေတြ႕ရတတ္ေသာ တိုးကို ကိုယ္သတိထားမိခ်ိန္မွာ လွမ္းၾကည္႔တတ္တဲ႔တိုးမ်က္ဝန္းေလးေတြကို အလိုလိုအဓိပၸါယ္ေဖာ္တတ္သြားခဲ႔ျပီ… တိုးႏွင္႔သူ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ကိုယ္တို႔စကားေျပာေနတဲ႔အခ်ိန္ေဘးကျဖတ္သြားတုန္း ကိုယ္မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ႔အခါ “ခ်စ္ရတဲ႔သူေရ…မ်က္လံုးေလးမ်ားဝင္႔ကာ…ေခၚေနတာကိုလွည္႔ၾကည္႔ပါဦး” လို႔အနားကပ္ သီခ်င္းေလးညည္းသြားတဲ႔အခါ ကိုယ္႔ရင္ေတြတဖ်က္ဖ်က္ခုန္သြားရျခင္းရဲ႕အေၾကာင္းရင္းကို ကိုယ္နားလည္လာတတ္ျပီ…ေနာက္ပိုင္းမွာ အသားလတ္လတ္ အရပ္ရွည္ရွည္ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးႏွင္႔တိုးကို ကိုယ္မေတြ႔ရမေနႏိုင္ေအာင္စြဲလမ္းလာမိမွန္း တိုးရိပ္မိသြားတဲ႔အခါ
ေလွ်ာက္သံျပန္ေပးအဆင္႔ကေန သူထပ္တိုးလာခဲ႔သည္… ေဝႏွင္႔ကိုယ္စကားရပ္ေျပာတတ္သည္႔အခ်ိန္တိုင္း တိုးလဲေရာက္လာခါ ကိုယ္႔အနားလာရပ္ျပီး စကားေတြလာေျပာတတ္တဲ႔အခါ ေဝ႔မိဘေတြမၾကိဳက္မွာစိုးမိေသာကိုယ္က စကားရပ္မေျပာေတာ႔ဘဲ က်ဴရွင္သို႔တန္းသြားလိုက္ေတာ႔သည္... ထိုအခါတိုင္းမွာ သူအနားကကပ္ပါလာတာမို႔ ေျခလွမ္းေတြပ်က္လုလု…
အစ္ကိုတစ္ေယာက္အမသံုးေယာက္ရွိျပီး စည္းကမ္းၾကီးတဲ႔မိဘမ်ားကိုေၾကာက္ရေသာကိုယ္က ဆယ္တန္းမေအာင္ခင္ရည္းစားထားဘို႔စိတ္မကူးရဲခဲ႔ပါ… က်ဴရွင္သြားတိုင္းအနားမွာကပ္ပါလာတတ္ေသာတိုးကိုမလိုက္လာနဲ႔လို႔လဲေျပာမထြက္ေသာကိုယ္႔မွာ ၾကည္ႏူးျခင္း..ေၾကာက္ရြ႔ံျခင္းတို႔ေရာေထြးလွ်က္ ရင္ခုန္သံေတြဆူညံေနခဲ႔သည္…
တစ္ရက္မွာတိုးထံမွစာတိုေလးတစ္ေစာင္ကိုယ္႔လက္ထဲေရာက္လာခဲ႔သည္… ကိုယ္႔ကိုသူခ်စ္ေနမိျပီဆိုတဲ႔စာတိုေလးကိုရင္မွာအပ္လွ်က္ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ႔တာ အတိုင္းအဆမဲ႔စြာ… ႏွစ္ေယာက္သားနားလည္မႈယူလိုက္ၾကတာက ဆယ္တန္းစာေမးပြဲျပီးမွ ခ်စ္သူျဖစ္ေၾကာင္းအထိမ္းအမွတ္ ေလွ်ာက္လည္ၾကဖို႔ျဖစ္သည္…
စာက်က္မျပတ္ဘို႔ စာၾကိဳးစားဘို႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္အားေပးရင္း စာေမးပြဲၾကီးလည္းျပီးခဲ႔ျပီ… စည္းကမ္းၾကီးေသာမိဘေတြေၾကာင္႔ က်ဴရွင္တက္စရာမရွိေတာ႔ေသာအခါ အျပင္ထြက္ဖို႔အခြင္႔မသာခဲ႔ေသာကိုယ္က ေဝႏွင္႔သာတဆင္႔ဆက္သြယ္ခဲ႔ရသည္… သၾကၤန္ျပီးရင္ေအာင္စာရင္းထြက္ေတာ႔မည္မို႔ ေအာင္စာရင္းထြက္တဲ႔ေန႔မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔သြားေတြ႕မည္ဟု အိမ္ကိုလိမ္ေျပာကာ တိုးႏွင္႔ေလွ်ာက္လည္ဘို႔ စီစဥ္ထားခဲ႔မိသည္… ေလွ်ာက္လည္မည္႔ေန႔တြင္ေဝတို႔အိမ္ေရွ႕မွာဆံုျပီးအတူသြားၾကဘို႔ျဖစ္သည္…
ေဝ႔ထံမွၾကားရေသာစကားအရ တိုးကရုပ္ရွင္လက္မွတ္ၾကိဳဝယ္ထားျပီးျဖစ္ေၾကာင္း… ရုပ္ရွင္ၾကည္႔ျပီးလွ်င္ ပန္းျခံတစ္ခုထဲက မုန္႔ဆိုင္ေလးမွာ ေန႔လည္စာစားၾကဖို႕ စီစဥ္ထားေၾကာင္းသိရသည္… တိုးႏွင္႔အတူေလွ်ာက္လည္ၾကမည္႔အေရးကို ရင္ခုန္စြာေတြးေတာလွ်က္ မအိပ္ျဖစ္ဘဲမိုးလင္းခဲ႔ရသည္ …
မနက္ေစာေစာထဲကတက္ၾကြေနေသာကိုယ္႔ကိုအေမက သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင္႔ခဏဘဲေတြ႕ျပီး ေန႔လည္စာခ်ိန္အမွီအိမ္ျပန္လာခဲ႔ဘို႔မွာလိုက္သည္… ကိုယ္ကေတာ႔ ဟုတ္ကဲ႔ဟုလြယ္လြယ္ႏွင္႔ျပန္ေျဖခဲ႔ျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္မွ အဆူခံရင္ခံရပါေစဟုေတြးလိုက္သည္…
ခ်ိန္းထားတဲ႔အခ်ိန္ထက္ေစာေရာက္လာတဲ႔ကိုယ္႔ကို ေဝက အေတာ္ဘဲေျပာစရာရွိတယ္…အိမ္ထဲမွာေျပာမယ္ဟုဆိုကာ သူ႔အိပ္ခန္းထဲေခၚျပီး ကိုယ္မေမွ်ာ္လင္႔ထားတဲ႔စကားကိုေျပာေတာ႔သည္…
“ငါလဲအရမ္းအံ႕ၾသသြားတာ…သူ႔ကိုအဲလိုမထင္ခဲ႔ဘူးေလ… ေရပက္ခံကားေပၚမွာျဖစ္ပ်က္ေနလိုက္တာဟယ္… လမ္းေပၚကေခၚတင္လာတဲ႔ေကာင္မေလးနဲ႔ .. ရြံဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ”
……………………………………………………………………………….

ထိုေန႔ကက်မေဝ႔ထံေစာေရာက္သြားခဲ႔တာကံေကာင္းသည္ဟု အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည္အထိယံုၾကည္္ထားခဲ႔မိသည္…
 ျဖဴစင္ေသာခ်စ္ျခင္းကိုသာလိုလားခဲ႔ေသာ ၁၆ႏွစ္သမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကို ညစ္ညမ္းမခံလိုေသာေၾကာင္႔ တိုးေရာက္မလာခင္ အိမ္သို႔အေျပးျပန္မိခဲ႔သည္…
 ထိုသို႔ေသာေကာင္ေလးႏွင္႔ ရုပ္ရွင္ရံုေမွာင္ေမွာင္ထဲမွာအတူကပ္ထိုင္ဘို႔ မစဥ္းစားရဲေတာ႔ပါ… ပန္းျခံထဲကေန႔လည္စာဆိုတာ ဘာအၾကံအစည္နဲ႔လဲဟုဆက္မေတြးရဲေတာ႔…
သတင္းေပးေသာေဝ႔ကိုေက်းဇူးေတြတင္ရင္း  ေနာက္ေန႔မွာေက်းဇူးတင္စကားေျပာဘို႔ၾကိဳးစားခဲ႔ေပမဲ႔
 ေဝႏွင္႔အဆက္အသြယ္မရေတာ႕… ဖုန္းဆက္တိုင္းအိမ္မွာမရွိသည္႔ေဝ႔ကို ဖုန္းမဆက္ဘဲလည္းသြားမေတြ႔ခ်င္… တိုးႏွင္႔ဆံုမိမွာစိုးေသာေၾကာင္႔လည္းျဖစ္သည္…
အခ်ိန္ေတြၾကာလာေပမဲ႔ေဝ႔ကိုတခါတေလသတိရမိေလ႔ရွိသည္…
မႏွစ္ကရန္ကုန္ျပန္ေတာ႔ ဆယ္တန္းတုန္းကအတန္းတူသူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ႔ဖူးေသာသူငယ္ခ်င္းနွင္႔ဆံုေတြ႔ခဲ႔သည္… မထင္မွတ္ထားေသာေနရာမွာဆံုေတြ႕ၾကတာမို႔ ရုတ္တရက္အံ႔ၾသကာ လက္ရွိအေျခအေနေတြအေၾကာင္းတလွည္႕စီစပ္စုျဖစ္ၾကသည္…
သူငယ္ခ်င္းေရာကိုယ္ေရာ အိမ္ေထာင္က်ေနျပီး ခေလး၂ေယာက္စီရွိေနၾကျပီျဖစ္သည္… ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြေျပာၾကရင္း တိုးလဲအိမ္ေထာင္က်ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္းသူေျပာျပသည္…
နင္တို႔ဘယ္လိုျဖစ္သြားတာလဲဟုရီရင္းေမးသည္႔အခါ ကိုယ္က ခ်ိန္းထားတဲ႔ေန႔မွာတင္ မေတြ႔ျဖစ္ေတာ႔တဲ႔အေၾကာင္းေျပာျပေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းကအလြန္အံ႔ၾသသြားလွ်က္ ေဝကတကယ္ဘဲအဲလိုေျပာခဲ႔သလားဟုေမးသည္…
တကယ္ေျပာတာေလ…ဘာလဲမယံုဘူးလားဆိုေတာ႔သူက
“တိုးနဲ႔နင္နဲ႔အေၾကာင္းငါသိလိုက္ေပမဲ႔ နင္ကေပၚမလာေတာ႔ဘဲ ေဝကတိုးကိုအရမ္းလိုက္ကပ္ေနလို႔ငါကအံ႔ၾသေနတာ… ဒါနဲ႔တိုးကိုငါက နင္နဲ႔ကဘယ္လိုလဲလို႔ေမးေတာ႔ နင္႔မွာတျခားေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရွိေနလို႔ခ်ိန္းထားတဲ႔ေန႔က နင္မလာခဲ႔ဘူးတဲ႔… သူအရမ္းေၾကကြဲေနခ်ိန္မွာ ေဝကသူ႔ကိုအားေပးခဲ႔လို႔ သူေျဖသာတာတဲ႔… ငါကသူ႔မွာတျခားေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရွိေနမွန္းနင္ဘယ္လိုလုပ္သိတာလဲဆိုေတာ႔ ေဝေျပာျပတာတဲ႔”
ရုတ္တရက္ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိေတာ႔ေအာင္ဆြံ႕အသြားေတာ႔သည္… သူငယ္ခ်င္းကေတာ႔ သူအခုမွေတြ႕လို႔ ခုမွေျပာျပျဖစ္တာ ခြင္႔လႊတ္ပါတဲ႔… 
” မလိုပါဘူးသူငယ္ခ်င္းရယ္… အခုခ်ိန္မွသိရတာေက်းဇူးတင္ပါတယ္… ဒို႔ေတြလဲ ကိုယ္႔အိမ္ေထာင္နဲ႔ကိုယ္ျငိမ္းခ်မ္းေနၾကျပီဘဲ… ျပီးခဲ႔တာေတြျပီးပါေစေတာ႔…” လို႔ျပန္ေျဖရင္း ေဝ႔ကိုသတိရစိတ္ေတြက ပိုမိုျပင္းထန္လာခဲ႔သည္…
ေဝသည္ ကိုယ္ဘယ္ေတာ႔မွေမ႔ျဖစ္မွာမဟုတ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေလသည္…..

Thursday, October 2, 2014

ယံုၾကည္လြန္းခဲ႔ေသာ



ခုတေလာမွာအေတာ္ကိုအလုပ္ရႈတ္ေနခဲ႔သည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင္႔လည္းမေတြ႕ျဖစ္ဘဲဖုန္းမက္ေဆ႔ႏွင္႔သာ သာေၾကာင္းမာေၾကာင္းေမးျဖစ္သည္။ဒီမနက္လည္း ခေလးေတြကိုေက်ာင္းဝင္ပို႔ျပီးတာႏွင္႔ တက္လက္စသင္တန္းအတိုေလးသို႔သြားရဦးမည္။ခေလးေတြေက်ာင္းကအထြက္မွာ ဖုန္းမက္ေဆ႔တစ္ခုဝင္လာခဲ႔သျဖင္႔ ဖတ္ၾကည္႔လိုက္ရာ ဒီႏိုင္ငံသူ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေကာ္ဖီအတူေသာက္ၾကရေအာင္ဟု ဆိုသည္။ ကိုယ္က သင္တန္းမဖ်က္ခ်င္သျဖင္႔ မနက္ျဖန္မွေတြ႕ၾကရေအာင္ဟု မက္ေဆ႔ျပန္ပို႔ခဲ႔သည္။ ခဏေနေတာ႔သူမကမက္ေဆ႔ထပ္ပို႔သည္။ ဒီေန႔ဘဲေတြ႕ခ်င္ေၾကာင္းႏွင္႔ သူ႔မွာရင္ဖြင္႔စရာျပသနာရွိေနေၾကာင္း ဖတ္လိုက္ရေသာအခါ သင္တန္းျပီးလွ်င္ဖုန္းဆက္လိုက္မည္ဟု အေၾကာင္းျပန္လိုက္သည္။
သင္တန္းသို႔ေရာက္ေသာအခါ သင္ခန္းစာထဲကိုမနဲအာရံုစိုက္ေနရသည္။ အေၾကာင္းက သူငယ္ခ်င္းထံသို႔ စိတ္ေရာက္ေနေသာေၾကာင္႔ျဖစ္သည္။ ထိုသူငယ္ခ်င္းသည္ အသားျဖဴျဖဴ အရပ္အေနေတာ္ႏွင္႔ စိတ္ထားေကာင္းလွသူျဖစ္သည္။ သူ႔သားသမီးမ်ားကိုလည္း ေမတၱာႏွင္႔ ဆံုးမတတ္သူျဖစ္ျပီး အေနေအးသူလည္းျဖစ္သည္။ အေနာက္ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရွိတကၠသိုလ္တစ္ခုမွဘြဲ႔ရရွိခဲ႔သူျဖစ္ျပီး လူမႈဆက္ဆံေရး ေျပျပစ္သူျဖစ္သည္။ အစဥ္သျဖင္႔ ျပံဳးရႊင္ေနေလ႔ရွိျပီး သူ႔မိသားစုကိစၥမ်ားအား က်မကိုရင္ဖြင္႔ေလ႔ရွိျပီး တခါတရံ အၾကံဥာဏ္ေတာင္းတတ္ေသးသည္။
သူ႔မွာဘာျပသနာေတြမ်ားရွိေနလဲ စိတ္ပူမိရင္း သင္တန္းျပီးတာႏွင္႔ဖုန္းလွမ္းဆက္ကာ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာဆံုၾကဘို႔ခ်ိန္းလိုက္သည္။ကိုယ္ကဆိုင္သို႔အရင္ေရာက္ႏွင္႔ျပီး ေနာက္၅မိနစ္ေလာက္မွာသူေရာက္လာခဲ႔သည္။
စားေသာက္စရာမ်ားမွာအျပီးမွာ က်မကသာစကားစေျပာရျပီး သူကေတာ႔တိတ္ဆိတ္ေနခဲ႔သည္။
ဘာျပသနာျဖစ္လို႔လဲဟုေမးေသာအခါ စကားကိုအားယူျပီးသူစေျပာလိုက္သည္။
“ငါ႔ဆီကိုေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ဖုန္းဆက္တယ္”
က်မရုတ္တရက္ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြားကာ “ဖုန္းဆက္ျပီးဘာေျပာလို႔လဲ”ဟုေမးလိုက္သည္။
ထိုေမးခြန္းအဆံုးမွာသူရုတ္တရက္ငိုခ်လိုက္ေသာအခါ က်မဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္သြားကာ သူ႔ကိုဘာမွထပ္မေမးေတာ႔ဘဲ သူစကားေျပာႏိုင္သည္အထိေစာင္႔ျပီးနားေထာင္ဘို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္ကာ
အိတ္ထဲမွ facial tissueထုတ္ကိုမ်က္ရည္သုတ္ဖို႔လွမ္းေပးလိုက္သည္။
ခဏအၾကာမွသူစကားစေျပာေတာ႔သည္။
“အဲဒီလူကငါ႔ကိုဖုန္းဆက္ျပီးေျပာတာ… ငါ႔ေယာက်ၤားေဖာက္ျပန္ေနတယ္တဲ႔”
က်မရုတ္တရက္အလြန္အမင္းအံ႔ၾသသြားကာ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိေတာ႔.. သူ႔ေယာက်ၤားသည္ ရိုးသားေအးေဆးပံုရကာ အလုပ္ၾကိဳးစားသူျဖစ္သည္။ဇနီးႏွင္႔သားသမီးမ်ားကို လိုေလေသးမရွိ ျပည္႕စံုေအာင္ထားႏိူင္သူျဖစ္သည္။ တစ္ေလာက ထိုသူဦးစီးလုပ္ကိုင္လွ်က္ရွိေသာလုပ္ငန္းကို တျခားႏိုင္ငံျခားကုမၸဏီၾကီးတစ္ခုမွ ဝယ္ယူလိုက္ေၾကာင္းႏွင္႔ သူကေတာ႔ အလုပ္ေတြ လက္ဆင္႔ကမ္းလႊဲေျပာင္းေပးရဖို႔ေနာက္တစ္ႏွစ္ေလာက္ဆက္လုပ္ေနရဦးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အလုပ္သစ္ရွာရဦးမွာမို႔ စိတ္ပူလွ်က္ရွိေၾကာင္း သူေျပာျပခဲ႔ဘူးသည္။
“သူကငါ႔ကိုဖုန္းဆက္ျပီးေျပာတာ...ငါ႔ေယာက်ၤားေဖာက္ျပန္ေနတာသူ႔မိန္းမနဲ႔တဲ႔”
ဒီစကားအဆံုးမွာက်မဘုရားတမိကာ သူေျပာေနတာဆက္နားေထာင္ျဖစ္သည္။
“အဲဒီလူသိတာ၆လေလာက္ရွိျပီတဲ႔၊သူ႔မိန္းမက ငါ႔ေယာက်ၤားရဲ႕ဝန္ထမ္းေလ၊သူကဖုန္းမက္ေဆ႔ကေနမသကာၤျဖစ္ရာက စံုစမ္းလိုက္လို႔သိရတာတဲ႔၊
အဲဒီလူကငါ႔ကိုေျပာေသးတယ္၊ကိုယ္႔ေယာက်ၤားေဖာက္ျပန္ေနတာ နဲနဲေလးမွမရိပ္မိဘူးလားတဲ႔၊
စေန၊တနဂၤေႏြေန႔ေတြမွာ နယ္ကရံုးခြဲေတြကိုသြားစစ္ရမယ္ေျပာျပီးခရီးထြက္ထြက္သြားတာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ သက္သက္ခ်ိန္းေတြ႕ၾကတာ၊ အလုပ္ကိစၥမဟုတ္ဘူးတဲ႔၊အခုအဲဒီေယာက်ၤားက သည္းမခံႏိုင္ေတာ႔လို႔ သူ႔မိန္းမနဲ႔ကြာရွင္းေတာ႔မယ္တဲ႔၊ သူတို႔ရဲ႕ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္ကို ငါနဲ႔ငါ႔ေယာက်ၤးဆီemailပို႔တယ္၊ငါ႔ေယာက်ၤားကိုအဲဒီလူေျပာတာေတြေျပာျပေတာ႔ သူဝန္ခံတယ္၊ ဒါေပမဲ႔သူတို႔ဇာတ္လမ္းအဆံုးသတ္ျပီးတာၾကာျပီတဲ႔”
သူ႔စကားအဆံုးမွာသူထပ္ငိုေနသည္။က်မသူ႔လက္ကိုကိုင္ရင္း အားေပးစကားေတြေျပာမိသည္။သူလဲခံစားရသမွ် က်မကိုမ်က္ရည္စက္လက္ျဖင္႔ရင္ဖြင္႔ကာ ဆိုင္ထဲမွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေနျဖစ္ခဲ႔ၾကသည္။
က်မသူ႔ကိုအားေပးရင္း အၾကံဥာဏ္တစ္ခ်ိဳ႕ေပးရင္း သူစိတ္ျငိမ္သက္လာပံုရေသာအခါ ဆိုင္မွထြက္လာကာလမ္းခြဲႏႈတ္ဆက္ရင္းအိမ္ျပန္လာခဲ႔သည္။ အိမ္ေရာက္တဲ႔အခါ က်မထိန္းထားသမွ် သူငယ္ခ်င္းအေပၚ သနားစိတ္ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္မ်ားျဖင္႔ မ်က္ရည္က်ငိုမိေလေတာ႔သည္။
က်မသူငယ္ခ်င္းက သူ႔ေယာက်ၤားအေပၚ သူ႔စိတ္ႏွင္႔ႏိႈင္းယွဥ္ျပီး စိတ္ခ်ယံုၾကည္ခဲ႔သည္။သူ႔ေယာက်ၤားက ထိုအခ်က္ကိုအခြင္႔ေကာင္းယူလွ်က္ အိမ္ေထာင္ျပင္ပမွာ လြတ္လပ္စြာေဖာက္ျပန္ေနခဲ႔သည္။
ေအးခ်မ္းလြန္းေသာက်မသူငယ္ခ်င္းခင္မ်ာ ဘာမွမသိရွာခဲ႔၊ တစ္ဖက္အိမ္ေထာင္က ေယာက်ၤားကသိသြားျပီး ျပသနာေတြျဖစ္၊ ေနာက္ဆံုးကြာရွင္းျပီးမွသာ သူမကေနာက္က်စြာသိခဲ႔ရသည္။
သားသမီးကိုဦစားေပးခ်စ္တတ္ေသာသူမကို ေယာက်ၤားကိုလည္းဂရုစိုက္ေပးဖို႔က်မအၾကံေပးခဲ႔သည္။ အလုပ္ကိစၥအတြက္ စိတ္ဖိစီးခံေနရခ်ိန္မွာ ေဖာက္ျပန္ဘို႔တြန္းအားေတြရရွိခဲ႔ပံုရေၾကာင္း၊ ထိုသို႔ေနာက္ထပ္ၾကံဳလာရလွ်င္ သူ႔ဖိစီးမႈေတြကို နားလည္ခံစားေပးလွ်က္ အားေပးသင္႔ေၾကာင္း၊ ေယာက်ၤားဆိုတာတခါတေလ ခေလးလိုဘဲ ဇနီးသည္အေပၚမိခင္တစ္ေယာက္လို ျပန္လည္မွီခိုခ်င္စိတ္ရွိတတ္ေၾကာင္း ၊ အရင္လိုမ်က္ေစ႔မွိတ္မယံုၾကည္ေနေတာ႔ဘဲ ဖုန္းမက္ေဆ႔ေတြ အီးေမးလ္ေတြစစ္ဖို႔ passwordသိထားသင္႔ေၾကာင္း တတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္ အၾကံေပးခဲ႔ပါသည္။
ထိုသို႔သာအၾကံေပးမိသည္မွာလည္း သူကသူ႔ေယာက်ၤားကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္သလည္းဆိုတာက်မကသိေနျခင္းၾကာင္႔ျဖစ္သည္။ သားသမီးအတြက္ ဦးစားေပးတတ္သူမို႔လည္း သားသမီးေတြ မိတကြဲ၊ဖတကြဲေနရဘို႔အေရးကို သူဆံုးျဖတ္မွာမဟုတ္မွန္းက်မသိေနခဲ႔ေသာေၾကာင္႔ျဖစ္သည္။
က်မကိုရင္မဖြင္႔ခင္ထဲက သူက်ေနေသာမ်က္ရည္ေတြမွာ နာက်ည္းမႈမပါေသာ ဝမ္းနည္းျခင္းသက္သက္မ်က္ရည္မ်ားေၾကာင္႔ သူ႔ေယာက်ၤားကို သူခြင္႔လႊတ္ေနျပီးျဖစ္ေၾကာင္း က်မခံစားသိရွိႏိုင္ခဲ႔၍ျဖစ္သည္။
သူ႔ေနရာမွာက်မဆိုရင္ေရာဟုေတြးမိသြားသည္။
အိုး… အဲလိုအျဖစ္မ်ိဳးေတြ အေတြးထဲမွာေတာင္မရွိပါရေစနဲ႔…….

Friday, September 12, 2014

ေလးဆယ္နိဒါန္း



အသက္ေလးဆယ္ကို၂လေက်ာ္ေက်ာ္စြန္းခဲ႔ျပီ…ဟိုးအရင္တုန္းက အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ရင္ ကိုယ္ပိုင္စီးပြါးေရးလုပ္ငန္းတစ္ခုႏွင္႔ရပ္တည္ေနႏိုင္ရမည္ဟု ရည္မွန္းထားခဲ႔ဖူးေသာ္လည္း  ခုခ်ိန္ထိ အိမ္ေထာင္ရွင္မဆိုေသာ ရာထူးတစ္ခုသာ ကိုယ္႔မွာရွိေနခဲ႔သည္။ အရာရာ အခ်ိန္ဇယားဆြဲအလုပ္လုပ္ခဲ႔သူမို႔ ဒီရည္မွန္းခ်က္ကိုအေကာင္အထည္ေဖာ္ကိုေဖာ္ရမည္ဟူေသာ စိတ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္​ကရင္ထဲမွာခိုင္မာေနခဲ႔သည္။
အသက္ေလးဆယ္ျပည္႔ျပီမို႔လည္း ထိုစိတ္ဆႏၵက ေမ႔ထားလို႔မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ႏိႈးဆြေနလွ်က္ရွိျပီး အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ အခ်ိန္သိပ္မရွိေတာ႔သလိုခံစားရသည္။အိမ္ေထာင္ရွင္မဘဝမွာ၁၅ႏွစ္ေက်ာ္ေက်နပ္စြာျဖတ္သန္းခဲ႔ျပီးကာမွ ဒီရည္မွန္းခ်က္ကိုအေကာင္အထည္ေဖာ္ဘို႔ရာ ဘယ္ကစရမွန္းမသိ။ မႏွစ္ကအခ်ိန္ေတြအထိေတာ႔ ကိုယ္႔မွာအားလပ္ခ်ိန္ဆိုတာတကယ္ကိုရွားပါးခဲ႔သည္။ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္မ်ားျဖစ္ေသာ ခေလးေတြေက်ာင္းသြားခ်ိန္မ်ားမွာေတာင္ခေလးေတြႏွင္႔ခင္ပြန္းသည္ရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကိုသာ ျဖည္႔ဆည္းဘို႔ၾကိဳးစားရင္းအခ်ိန္ေတြ ကုန္မွန္းမသိကုန္သြားေလ႔ရွိသည္။မႏွစ္တုန္းကေတာ႔ကိုယ္အေတာ္ေလးကိုအလုပ္ရႈတ္ေနခဲ႔သည္။
ရန္ကုန္မွာတစ္ေန႔ျပန္လည္အေျခခ်ခ်ိန္အဆင္သင္႔ျဖစ္ေနေစရန္ဆိုေသာအေတြးႏွင္႔ အနာဂတ္အတြက္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈမ်ားျပဳလုပ္ခဲ႔သည္။ရန္ကုန္ႏွင္႔ဗီယက္နမ္ကို ခေလးေတြေက်ာင္းပိတ္ရက္ရတိုင္း ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္ျပဳလွ်က္ စာခ်ဳပ္ေပါင္းမ်ားစြာ…ရံုးေပါင္းမ်ားစြာႏွင္႔ ရႈတ္ယွက္ခတ္ေနခဲ႔သည္။ဗီယက္နမ္မွာလည္း အိမ္အေျပာင္းအေရႊ႕၊ ခေလးေတြေက်ာင္းအေျပာင္းအေရႊ႕ႏွင္႔ အားလပ္ခ်ိန္ဆိုတာမရွိေလာက္ေအာင္ အရင္လိုကြန္ပ်ဴတာေရွ႕လဲမထိုင္ျဖစ္ေတာ႔။ ဖုန္းအင္တာနက္ကျမည္တဲ႔ notificationေတြကိုေတာင္ဖြင္႔မဖတ္ႏိုင္ခဲ႔ေလာက္ေအာင္ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥမ်ားက ကိုယ္႔အခ်ိန္ေတြကို သိမ္းပိုက္ထားခဲ႔သည္။
အခုေတာ႔ ဗီယက္နမ္မွာ အိမ္အသစ္နဲ႔ေနသားက်ေနျပီျဖစ္သလို ခေလးေတြလည္းေက်ာင္းအသစ္မွာအဆင္ေျပေနျပီ။ ရန္ကုန္မွာလည္း လုပ္စရာေတြျပီးလုျပီးခင္မို႔ ခဏခဏျပန္စရာလည္းမလိုအပ္ေတာ႔တဲ႔အခါ ဒီအေတြးကဝင္လာခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ကိုယ္႔ရည္မွန္းခ်က္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ျဖစ္ဖို႔ေတာ႔ၾကိဳးစားရမည္ျဖစ္သည္။
အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွာ အသက္ေလးဆယ္မွဘဝစတယ္ဆိုတာကို ကိုယ္ေကာင္းေကာင္းၾကီးလက္ခံလာႏိုင္ခဲ႔ျပီ။ တကယ္ကို ဘဝစလို႔ေကာင္းတဲ႔ အခ်ိန္အပိုင္းအျခားျဖစ္သည္။ အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးအၾကား အိမ္ေထာင္သက္ၾကာလာတဲ႔အေလွ်ာက္ ပိုမိုရင္းႏွီးျပီး တစ္ဦးႏွင္႔တစ္ဦး ပိုမိုနားလည္လာၾကေသာအခ်ိန္ျဖစ္သလို ခေလးမ်ားကလည္း အရင္လို၂၄နာရီ မ်က္ေစ႔ေဒါက္ေထာက္ၾကည္႕ေနစရာမလိုေတာ႔တဲ႔ အရြယ္ေတြေရာက္လာခဲ႔ျပီ။ သူတို႔ရဲ႕ေက်ာင္းသြားခ်ိန္ေတြမွာ ကိုယ္႔ဘဝကိုစတင္ဘို႔ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြတကယ္ကိုရလာခဲ႔ျပီ။
ဘဝဆိုတာ ေနတတ္ရင္ေက်နပ္စရာဆိုတာ တကယ္ကိုလက္ေတြ႕ပါဘဲ။ခေလးေတြကိုအရိပ္တၾကည္႕ၾကည္႕ထိန္းေက်ာင္းေနရခ်ိန္မ်ားမွာလည္း ၾကည္ႏူးစြာထိန္းေက်ာင္းခဲ႔ျပီး သူတို႔အတြက္သာ၂၄နာရီလံုးအခ်ိန္ေပးလွ်က္ သူတို႔အနားမွာေနရင္း ရင္မွျဖစ္ေသာထိုခေလးငယ္မ်ား၏ အဆင္႔ဆင္႔ၾကီးထြားလာျခင္းကို ၾကည္ႏူးပီတိမ်ားႏွင္႔ တစိမ္႔စိမ္႔ၾကည္႔ရင္း ေက်နပ္ဝမ္းေျမာက္ေနခဲ႔ရခ်ိန္ေတြကိုခုထိမေမ႔။
အခုေတာ႔ သူတို႔ေက်ာင္းသြားေနခ်ိန္ေတြမွာ ကိုယ္႔ရင္ခြင္ထဲမွာ ေထြးေပြ႔ရင္း ႏို႔ခ်ိဳတိုက္ေကြ်းခဲ႔ခ်ိန္မ်ားကို တခါတခါလြမ္းဆြတ္ေနမိသည္။ သူတို႔ေလးေတြေက်ာင္းကျပန္လာတဲ႔အခါ လြယ္အိတ္ထဲက စာအုပ္ေတြထုတ္ျပီး ကိုယ္႔အကူအညီေတာင္ သိပ္မလိုအပ္ေတာ႔ဘဲ အိမ္စာလုပ္ေနၾကတာကို ေဘးကထိုင္ၾကည္႕ရင္း ကိုယ္႔ဝမ္းထဲမွာအၾကာၾကီးလြယ္ထားျပီးမွ လူ႔ေလာကထဲသို႔ဝင္ေရာက္လာၾကေသာ ဒီေသးေသးေလးေတြ ဒီအရြယ္ေတာင္ေရာက္လာျပီေကာဟု ၾကည္ႏူးပီတိျဖစ္မိသည္။
သမီးတို႔သားတို႔က အခုကိုယ္႔ဟာကိုယ္ဘာမဆိုလုပ္ကိုင္တတ္ေနျပီ၊မာမီ႔အကူအညီသိပ္မလိုၾကေတာ႔ဘူးဆိုေတာ႔ မာမီအလုပ္လုပ္လို႔ရျပီေနာ္လို႔ေျပာမိေသာအခါ နားလည္တတ္ေနျပီျဖစ္ေသာ၁၂ႏွစ္ေက်ာ္သမီးငယ္က ေက်ေက်နပ္နပ္ခြင္႔ျပဳသလို ၈ႏွစ္ေက်ာ္သားငယ္က ေက်ာင္းမွန္မွန္လာၾကိဳရင္ရတယ္ ဟုဆိုကာခြင္႔ျပဳလိုက္ျပီျဖစ္သည္။ကိုယ္႔ဆႏၵမွန္သမွ်ကို ျဖည္႔ဆည္းေပးေလ႔ရွိေသာခင္ပြန္းကေတာ႔ သေဘာတူမွာေသခ်ာတာမို႔ ကိုယ္႔ရည္မွန္းခ်က္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဘို႔ရာ ကိုယ္႔ၾကိဳးစားမႈႏွင္႔ အခ်ိန္ကာလအတိုင္းအတာတစ္ခုသာလိုအပ္ပါေတာ႔သည္။

ခ်စ္ခင္စြာျဖင္႔
Rose of Sharon