Sunday, January 29, 2017

28/01/17

ဘဝမွာ ကိုယ္ကသူမ်ားကိုေစာင့္ေနရတာနဲ႔ ကိုယ့္ကိုသူမ်ားကေစာင့္ေနရတဲ့အခ်ိန္ ဘယ္ဟာကပိုမ်ားလဲလို႔ စဥ္းစားမိလိုက္ေတာ့ ကိုယ္ကသူမ်ားကိုေစာင့္ရခ်ိန္ပိုမ်ားခဲ့ပါတယ္
ကိုယ့္ကိုသူမ်ားေစာင့္ေနရရင္ အရမ္းေတြအားနာၿပီး အထပ္ထပ္ေတာင္းပန္ေနမိေတာ့တာ
သူမ်ားကိုျပန္ေစာင့္ရတဲ့အခါ ေနာက္က်မွေရာက္လာမဲ့သူကိုယ့္ကိုအားနာေနမွာစိုးလို႔ သူေျဖသာမဲ့စကားေတြ ရွာၾကံေျပာရင္း ေျဖသိမ့္ဖို႔ဘဲႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္
အမ်ားစုကေတာ့ အေၾကာင္းအရာတခုခုေၾကာင့္ ေနာက္မက်ခ်င္ဘဲ ေနာက္က်တတ္တာမ်ိဳးက မ်ားပါတယ္
ဒါေပမဲ့ တခ်ိဳ႕က တမင္ကိုေနာက္က်ၿပီးမွ လာေလ့ရွိတာမ်ိဳး
ဥပမာအေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ၁နာရီခ်ိန္းထားရင္ ၁နာရီမွ အိမ္ကထြက္တာမ်ိဳး
သူလဲေနာက္က်မွာပါဘဲဆိုၿပီး သူနဲ႔ႏိႉင္းၿပီး ေလွ်ာ့တြက္တာမ်ိဳးျဖစ္ႏိုင္သလို အရင္ေရာက္ေနရင္ တေယာက္ထဲေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္မွာေၾကာက္လို႔ သူမ်ားေရာက္ၿပီးမွ ေရာက္ခ်င္တာမ်ိဳးလဲျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္
ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ကေတာ့ ႀကိဳေရာက္ေနသူဘဲျဖစ္ခ်င္ပါတယ္
ဒီစာကို ႀကိဳေရာက္ေနရင္း တစံုတေယာက္ကိုေစာင့္ရင္းေရးပါတယ္ 😄😄😄

Monday, January 23, 2017

အခ်ိန္မီေလးျပန္လိုခ်င္

အမ်ားအျမင္မွာ အရာရာၿပီးျပည့္စံုေနေပမဲ့ ေပ်ာ္ေနမယ္ထင္ပါသလား
အရီအျပံဳးေတြ မမွတ္မိေတာ့တာ အေတာ္ကိုၾကာခဲ့ၿပီ
အဆင္မေျပတာေတြ ၾကံဳရတဲ့ခဏ စိတ္ဓာတ္က်ငိုေႂကြးေနမယ္ထင္ပါသလား
မ်က္ရည္ေတြခမ္းေျခာက္ေနခဲ့တာ အေတာ္ကိုၾကာခဲ့ၿပီ
ဘဝရဲ႕ အခ်ိဳးအေကြ႕ အလွည့္အေျပာင္းေတြမွာ ဟန္ခ်က္ညီဖို႔ ႀကိဳးစား႐ုန္းကန္ရင္း  ခံစားတတ္တဲ့အာရံုေတြ            ဆြံ ့အသြားခဲ့ၿပီလို႔ သတိထားမိတဲ့အခ်ိန္ဟာအေတာ္ကိုလြန္သြားခဲ့ၿပီ
ျပန္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ႏုပ်ိဳျခင္းေတြမွာ အရာရာလြင့္ပ်က္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ၿပီ
လြတ္လပ္စြာဟားတိုက္ရီေမာခဲ့ဘူးတာ ကိုယ္မွဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ ေဆးေရာင္ပ်ံ႕လြင့္ေနတဲ့ ဓာတ္ပံုေလးကို အားက်စြာေငးေမာေနမိတာ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ
ဝမ္းနည္းစြာရိႉက္ငိုခဲ့ဘူးတဲ့ အတိတ္ကအရိပ္ကခပ္မွိန္မွိန္
လက္သီးဆုပ္ေတြ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာျပန္ျဖည္မရေအာင္ နာက်ည္းစြာမ်က္ရည္က်ငိုေႂကြးခဲ့ရတဲ့ ကိုယ္က ႏွလံုးသားထဲကေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ထြက္ေနတဲ့ဒဏ္ရာနာက်င္မႉအတြက္ မ်က္ရည္တစက္မွမက်တာ  သိပ္အံ့ၾသစရာေကာင္းမေနဘူးလား
ျပန္မရႏိုင္တဲ့ႏုပ်ိဳမႉေတြကို မေတာင့္တမိေပမဲ့ အဆိုးအေကာင္းကိုလိုက္ၿပီး ခံစားတတ္တဲ့ ႏွလံုးသားကိုေတာ့ ျပန္လိုခ်င္မိပါတယ္
ကိုယ့္ဘဝသက္တမ္း မကုန္ဆံုးခင္ေလးအခ်ိန္မီ ျပန္လိုခ်င္မိပါတယ္

Rose of Sharon

Thursday, July 7, 2016

ျမန္မာျပည္မွာ ကိုယ္ပိုင္ဝင္ေငြရဘို႔ ႀကိဳးစားရတာ ပင္ပန္းတယ္
အလုပ္သမားေတြကိုေငြေပးခိုင္းလို႔ရေပမဲ့ အလုပ္သမားေကာင္းမရတဲ့အခါစိတ္ပင္ပန္းရတယ္
ထြက္လာတဲ့ရလာဒ္ေတြေၾကာင့္စိတ္ဆင္းရဲရတယ္
ေစတနာမပါ ေငြရရံု အေပၚယံၿပီးစလြယ္လုပ္သြားလို႔ ျပန္လိုက္လုပ္ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ေငြေတြ အတြက္ႏွေမ်ာရတာ အႀကိမ္ႀကိမ္
လိုခ်င္တဲ့အေနအထားတခုရဘို႔ က်သင့္တာထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာပိုအကုန္အက်ခံၿပီးတာေတာင္ သိပ္စိတ္တိုင္းမက်
ပင္ပန္းရတာနဲ႔မတန္တဲ့ ေပးလိုက္ရတဲ့ေငြေတြ အခ်ိန္ေတြဟာ သိပ္တန္ဘိုးရွိမွန္းသူတို႔မသိၾကဘူး
စိတ္ပင္ပန္းမႉမ်ားစြာနဲ႔ႏံုးခ်ိလာ ေခါင္းေတြအရမ္းကိုက္ၿပီး ထင္သေလာက္အလုပ္မတြင္တာနဲ႔ ဒီညေနအိမ္မွာနားေနလိုက္တယ္
လူကနားစရာလိုလို႔ အိပ္ယာေပၚလွဲလိုက္ေပမဲ့ ခဏခဏဝင္လာတဲ့ဖုန္းေတြ အီးေမးလ္ေတြေၾကာင့္ မနားရမဲ့အတူတူ မီးဖိုထဲဝင္ၿပီး ေရခဲေသတၱာေမႊေတာ့ ေရွာက္သီးတစိတ္ေတြ႕တာနဲ႔ ဓာတ္ၾကမ္းတိုက္မယ္လို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္
ၾကက္သြန္နီ၂လံုး အခြံႏႊာ ပါးပါးလွီး ေရွာက္သီးမႊာၿပီး င႐ုတ္သီးစိမ္း၄ေထာင့္ပါးပါးလွီးထည့္တယ္
င႐ုတ္သီးအက်က္မႉန္႔တဇြန္း
ငံျပာရည္တဇြန္း
ပုဇြန္ေျခာက္မႉန္႔၂ဇြန္း
အားလံုးကိုနယ္ၿပီးသုတ္စားလိုက္တာ ေနေကာင္းသြားသလိုလို

Monday, June 15, 2015

ရန္ကုန္ေက်ာင္းဝင္ခြင္႔





လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ မိသားစုေန႔လည္စာထြက္စားၾကတဲ့တစ္ရက္မွာ ဘာအဆက္အစပ္မွမ႐ွိ ဆိုင္းမဆင့္ဘံုမဆင့္နဲ႔ သမီးေလးက သူ႔အေဖကို ဗီယက္နမ္မွာမေနခ်င္ေတာ့ဘဲ ျမန္မာျပည္မွာျပန္ေနခ်င္ေၾကာင္း ႐ုတ္တရက္ႀကီးေတာင္းဆိုလိုက္တယ္... အေဖလုပ္သူက အံ့ၾသသင့္ၿပီး ဘာလို႔လဲလို႔ေမးေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာေနရတဲ့ဘဝအေတြ႕အၾကံဳကိုလိုခ်င္လို႔ လို႔ျပန္ေျဖတယ္... သူက ေနာက္ဆိုမိသားစုနဲ႔ခြဲၿပီး တကၠသိုလ္ပညာရပ္ကို တနယ္တေက်းမွာသင္ၾကားရမွာ... ပညာစံုလို႔ လုပ္ငန္းခြင္ဝင္ရတဲ့အခါ ဒီအခြင့္အေရးရႏိုင္ေပမဲ့ ႀကီးလာလို႔အမွတ္တရအေၾကာင္းေလးေတြျပန္ေတြးရင္ သူ႔ရဲ႕အတိတ္မွာ ျမန္မာျပည္နဲ႔ပတ္သတ္တာေတြ ႐ွိေနခ်င္တယ္တဲ့ေလ.... အဲဒီအခ်ိန္မွာ ၁၂ႏွစ္ဘဲ႐ွိေသးတဲ့ ခေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေလးနက္တဲ့စကားကို က်မတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလို႔မရေတာ့ပါဘူး... ဟိုးအရင္ထဲက တစ္ေန႔မွာ ျမန္မာျပည္မွာသာျပန္လည္အေျခခ်ေနထိုင္ဘို႔စဥ္းစားထားၿပီးသားမို႔ သိပ္ျပင္ဆင္စရာမလိုေပမဲ့ ဗီယက္နမ္ကလုပ္လက္စလုပ္ငန္းေတြအတြက္ေတာ့ အေတာ္ေလး အခ်ိန္ယူျပင္ဆင္ရပါတယ္... ေနာက္ဆံုးမွာ ခေလးေတြကိုျမန္မာျပည္ျပန္ထားၿပီး အလုပ္ကိစၥနဲ႔ဗီယက္နမ္ကို ၂လ၃လတခါေလာက္ ျပန္လာၾကဘို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္...

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီးတဲ့အခါ ေနဘို႔က အဆင္သင့္႐ွိေပမဲ့ အဓိက ေခါင္းစားရတာက ခေလးေတြရဲ႕ပညာေရးပါ... ဗီယက္နမ္မွာ International School တက္လက္စမို႔ ရန္ကုန္က ေက်ာင္းေတြစံုစမ္းတဲ့အခါထင္သေလာက္မလြယ္ပါဘူး... လမ္းေတြသိပ္မပိတ္တဲ့ ... အိမ္နဲ႔ေက်ာင္းသိပ္မေဝးလြန္းတဲ့ေက်ာင္းေတြ႐ွာရတဲ့အျပင္ တက္လက္စေက်ာင္းနဲ႔ ပညာေရးအဆင့္အတန္းသိပ္မကြာတဲ့ေက်ာင္းကို႐ွာရပါတယ္.... တကယ္ေတာ့ ရန္ကုန္ကေက်ာင္းေတြဟာ လက္႐ွိဒီမွာတက္လက္စေက်ာင္းရဲ႕အဆင့္ကိုမွီတာေက်ာင္းလခတစ္ခုထဲပါ.... တက္လက္စေက်ာင္းနီးနီးအဆင့္မွီတဲ့ အေဆာက္အဦနဲ႔ Facilitiesေတြ၇ွိတဲ႕ေက်ာင္းရဲ႕ေက်ာင္းလခက က်မတို႔ေရ႐ွည္မတတ္ႏိုင္တဲ့ႏႉန္းထားေတြမို႔ ထည့္ေတာင္မစဥ္းစားရဲ... ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပညာေရးအဆင့္မွီၿပီး အျပင္ပန္းလကၡဏာလဲ တစ္ျခားေက်ာင္းေတြေလာက္သိပ္မဆိုးလွတဲ့ ေက်ာင္းေလးတစ္ေက်ာင္းကို တမိသားစုလံုး သေဘာတူေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါတယ္...

ကိုယ့္ဘက္ကေရြးခ်ယ္တိုင္းလဲ သူတို႔ကတန္းလက္မခံပါဘူး... ေလွ်ာက္လႊာအရင္တင္ထားရေသးတာ.... အဲဒီေလွ်ာက္လႊာေတြထဲကမွ သူတို႔ကေရြးၿပီး ဝင္ခြင့္စာေမးပြဲလာေျဖခိုင္း.... အဲဒီကမွ အရည္အခ်င္းအ႐ွိဆံုးခေလးေတြကို စိစစ္ေရြးခ်ယ္ၿပီးမွ သူတို႔ေက်ာင္းကိုတက္ခြင့္ရမွာပါ....

ပထမဆံုးဝင္ခြင့္ေျဖဘို႔ အီးေမးလ္ပို႔တဲ့အခါ သားေလးကိုဘဲေခၚတာမို႔ ကမန္းကတန္းေလယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္ၿပီး ရန္ကုန္ျပန္ေျပးရပါတယ္... သမီးေလးကိုပါတခါတည္းေခၚသြားလိုက္တယ္... ဝင္ခြင့္ေျဖဘို႔ေခၚတဲ့အခါအဆင္သင့္ျဖစ္ေနေအာင္ပါ... သားေလးဝင္ခြင့္ေျဖတာ တစ္နာရီခြဲေလာက္ၾကာပါတယ္...နႉတ္ေျဖ ေရးေျဖ ေသေသခ်ာခ်ာကို စာေမးပြဲေျဖသလိုစစ္တာပါ...ေနာက္တစ္ပတ္မွာေတာ့ သားေလးဝင္ခြင့္ေအာင္တဲ့အေၾကာင္း.. ေက်ာင္းအပ္လို႔ရၿပီျဖစ္ေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားပါတယ္... ဒါေပမဲ့ သမီးေလးပါအတူတက္ခြင့္ရမွေက်ာင္းအပ္မွာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းေျပာထားၿပီးသားမို႔ ေက်ာင္းတန္းမအပ္ဘဲေစာင့္ေနခဲ့ပါတယ္... ဗီယက္နမ္ျပန္ဖို႔ရက္နီးလာတဲ့အထိေက်ာင္းက သမီးေလးဝင္ခြင့္စာေမးပြဲအတြက္ မဆက္သြယ္တာမို႔ က်မကဘဲ သမီးေလးကို ဝင္ခြင့္စာေမးပြဲႀကိဳစစ္ေပးထားဘို႔ ေတာင္းဆိုရပါတယ္... သူတို႔ေက်ာင္းရဲ႕ထံုးစံအရ ေလွ်ာက္လႊာေစာတင္ထားသူေတြ အရင္ႏွစ္ေတြထဲက waiting listနဲ႔ေစာင့္ေနသူေတြကို အရင္ေခၚဖို႔စီစဥ္ထားတာ... ဒါေပမဲ့ ခေလးကသိပ္ေတာ္ေနရင္ေတာ့ ဒီအခ်က္ေတြမၾကည့္ဘဲ ေက်ာင္းဝင္ခြင့္ျပဳမွာျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာတာေၾကာင့္ သမီးေလးကိုယံုၾကည္ၿပီး ဝင္ခြင့္ႀကိဳေျဖခြင့္ျပဳဖို႔... ေနာက္မွ တျခားေျဖတဲ့သူေတြနဲ႔ ယွဥ္ေရြးဖို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္တာပါ...

ဝင္ခြင့္ႀကိဳေျဖခြငိ့ျပဳလိုက္တာက က်မတို့္အတြက္ေကာင္းသြားတာပါ... မျပန္ခင္တစ္ရကိအလိုမွာသမီးေလး ဝင္ခြင့္သြားေျဖရပါတယ္... အထက္တန္းတက္မွာမို႔ သားေလးေျဖတုန္းကထကိ ပိုၾကာပါတယ္..၃နာရီေလာက္ စာေျဖခန္းအျပင္မွာ ေစာင့္ေနခဲ့ရတယ္... သမီးေလးစာေျဖခန္းကထြက္လာေတာ့ စာစစ္တဲ့ထဲက ဆရာမတစ္ေယာက္နဲ႔စကားေျပာရင္း ေက်ာင္းရဲ႕ရံုးခန္းက သမီးေလးတက္ခြင့္ရဘို႔ဖို္မေသခ်ာေၾကာင္း အေ႐ွ႕မွာ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီးေစာင့္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကိုဦးစားေပးရမွာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းေျပာထားတာေတြ ျပန္ေျပာျပလိုက္ပါတယ္... အဲဒီဆရာမေလးက စိတ္မပူဘို႔နဲ႔ ဝင္ခြင့္အေျဖလႊာရဲ႕ရလာဒ္ကိုဘဲ ၾကည့္ၿပီးေရြးခ်ယ္မွာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းေျပာၿပီး သမီးေလးရဲ႕အေျဖလႊာကို သူဘဲယူထားမယ္လို႔ေျပာေတာ့ အနည္းငယ္စိတ္ေအးရပါတယ္...သူ႔ရဲ႕ အီးေမးလ္လိပ္စာလဲေပးလိုက္ပါတယ္....

ဒါေပမဲ့တပတ္ၾကာတဲ့အထိမဆက္သြယ္ေတာ့ စိတ္ပူမိၿပီး အဲဒီေက်ာင္းနဲ႔ပတ္သက္ေနတဲ့သူတစ္ေယာက္နဲ႔ရင္းႏွီးတဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကိုေျပာျပမိေတာ့ သူက ေမးၾကည့္ေပးပါတယ္... အေျဖကေတာ့ ေစာင့္ေနဘို႔ပၚဘဲ... ေမးၾကည့္ေပးတဲ့သူငယ္ခ်င္းကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္... ဘာမွမသိရတာထက္စာရင္ သတင္းေလးေမးလို႔ရတာက စိတ္သက္သာရာရေစပါတယ္...
ေနာက္တပတ္အထိမဆက္သြယ္တာမို႔ ဝင္ခြင့္ေျဖၿပီး ႏွစ္ပတ္ေျမာက္တဲ့ေန႔မွာ က်မဘယ္လိုမွၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ က်မနဲ႔စကားေျပာထားတဲ့ စာစစ္တဲ့ဆရာမဆီကို အီးေမးလ္လွမ္းပို႔လိုက္ပါတယ္...အဲဒီဆရာမက ေနာက္တနာရီမွာစာျပန္ပါတယ္... သူတို႔မွာ ဝင္ခြင့္ေလွ်ာက္တဲ့သူအရမ္းမ်ားလို႔ အခ်ိန္ယူစိစစ္ေနရေၾကာင္း... သို႔ေပမဲ့ သမီးေလးက ေျဖထားတဲ့သူေတြထဲက အေတာ္ဆံုးစာရင္းထဲမွာပါေနေၾကာင္း... ခဏထပ္ေစာင့္ေပးဘို႔နဲ႔ သူျပန္ဆက္သြယ္မဲ့အေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္... သမီးေလးကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပါဘဲ... က်မကသာစိတ္ေတြပူေနတာ... အဲဒီေက်ာင္းသာဝင္ခြင့္မရရင္ တျခားေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းထပ္႐ွာဘို႔အခ်ိန္မ႐ွိေတာ့သလို ၾကံဳရာေက်ာင္းမွာလဲမထားခ်င္တာမို႔ ဗီယက္နမ္မွာဘဲ ဆက္ထားလိုက္ေတာ့မယ္လို႔ကို ႀကိဳတင္စဥ္းစားထားလိုက္ေတာ့တာ... သမီးေလးေက်ာင္းကေန တျခားေက်ာင္းေျပာင္းဘို႔ ဝင္ခြင့္ေျဖထားတဲ့ခေလးတစ္ခ်ိဳ႕ ဝင္ခြင့္ေအာင္တဲ့သတင္းရလို႔ အတန္းထဲမွာ ထခုန္တယ္လို႔ သမီးေလးျပန္ေျပာျပေတာ့ သမီးေလးမ်ားစိုးရိမ္ေနမလားလို႔ က်မကခဏေစာင့္ဖို႔ေျဖာင္းဖ်ေတာ့ သူက ရပါတယ္လို႔ဘဲျပန္ေျပာတယ္....

ျပန္စာရၿပီး ႏွစ္ပတ္အၾကာ မိသားစုေတြအတူထိုင္စကားေျပာေနတုန္း ဖုန္းသံျမည္လို္႔ဖြင့္ၾကည့္တဲ့အခါ ေက်ာင္းကအီးေမးလ္ျဖစ္ေနတယ္... ဒါဟာ ဝင္ခြင့္ရလာဒ္ဆိုတာ တန္းသိလိုက္ပါတယ္... စာဖတ္အၿပီးမွာ သမီးဝင္ခြင့္ရၿပီ ေက်ာင္းအပ္လို႔ရၿပီလို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ အိုေက လို႔ဘဲတခြန္းျပန္ေျပာတယ္... ဒါနဲ႔က်မက သမီးသူငယ္ခ်င္းလိုလဲထမခုန္ပါလားဆိုေတာ့ သူကသိၿပီးသားဆိုဘဲ... ၿပီးေတာ့ ေျပာလိုက္ေသးတယ္...

"သမီးလိုလူကိုသူတို႔လက္မခံဘူးဆိုရင္သူတို႔အတြက္ဆံုးရံႉးမႉႀကီးျဖစ္သြားမွာေပါ့" တဲ့ :D :D :D󾌰󾌰󾌰

Monday, May 18, 2015

၁၁၊၀၅၊၂၀၁၅

ရင္ထဲမွာစိုးရိမ္ျခင္း စိတ္မေကာင္းျခင္းမ်ားစြာျဖင့္ ေနမထိထိုင္မသာ... ခေလးေတြကိုေက်ာင္းပို့္ၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ကထဲက သူ႔နဲ႔ကိုယ္အျပန္အလွန္မက္ေဆ့ေတြပို႔ေနၾကသည္... တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္လိုအပ္လို႔ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ အိမ္ေထာင္တစ္ခုတည္ေထာင္ခဲ့ၾကတာမို႔ ခုလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ သူကိုယ့္ကိုပိုလို႔ေနအပ္ေနမွာအေသအခ်ာ...

သူအေရးေပၚခြဲစိတ္ရမည္ဆိုမွ ကိုယ့္ပတ္စပို႔သက္တမ္းက ဗီဇာေလွ်ာက္ဘို႔ အဆင္မေျပတာမို႔ သက္တမ္းတိုးၿပီးမွဗီဇာေလွ်ာက္ဘို႔ ျပင္ရသည္... သက္တမ္းတိုးအၿပီးမွာ ခေလးေတြေက်ာင္းက စာေမးပြဲေတြ႐ွိေနတာမို႔ ေဆြမ႐ွိမ်ိဳးမ႐ွိ တနယ္တေက်းမွာေနထိုင္ေနသူမ်ားအတြက္ ခေလးေတြကိုထားခဲ့လို႔လည္းမျဖစ္ႏိုင္တာေၾကာင့္
ကိုယ္လိုက္သြားလို႔မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့... အေရးေပၚခြဲစိတ္စရာမလိုဘဲ အခ်ိန္တခုမ်ားေစာင့္လို႔ရပါခဲ့လွ်င္ အဆင္ေျပေအာင္စီစဥ္လို႔ရႏိုင္ေပမဲ့ ဆရာဝန္က အခ်ိန္ေတြအမ်ားႀကီးမေစာင့္ေစခ်င္ခဲ့... ဟိုးအရင္ထဲကခြဲစိတ္ကုသသင္႔တာကို အလုပ္ေတြဦးစားေပးျပီးရက္ေရႊ႔ခဲ႔တာမ်ားျပီမို႔ ဒီတခါေရႊ႔မရေတာ႔....


ခုေတာ့စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရံု.. စိတ္ပူေနရံုထက္ ဘာမွမတတ္ႏိုင္တာမို႔ ဝမ္းနည္းစြာငိုေႂကြးမိသည္... သူကေတာ့ စိတ္မပူဘို႔ ေျပာရင္း သူေဆးရံုတက္ဘို႔ စာရင္းသြင္းခ်ိန္... ေဆးရံုမွာသူေနရမဲ့အခန္းနံပါတ္ .. တခုၿပီးတခု ကိုယ့္ဆီ သတင္းပို႔ေနခဲ့သည္... အစစအရာရာ အဆင္ေျပေၾကာင္း သူက ကိုယ့္ကိုျပန္အားေပးေနခဲ့သည္...
သူခြဲခန္းထဲဝင္ေတာ့မည္... သတိရတာနဲ႔ မက္ေဆ့ပို႔မည္ဆိုေသာအခါ ရင္ထဲမွာ အတိုင္းအဆမဲ့ စိုးရိမ္စိတ္ေတြက ပိုလို႔ႀကီးစိုးလာခဲ့သည္... ခေလးမ်ားႏွင့္အတူ သူ႔အတြက္ဆုေတာင္းေနရင္း စားလို့္လဲမရ... အိပ္လို႔လဲမေပ်ာ္... ခြဲစိတ္ျခင္းေအာင္ျမင္ဘို႔... တစံုတရာခြၽတ္ေခ်ာ္ျခင္းမျဖစ္ဘို႔ တခ်ိန္လံုးဆုေတာင္းေနခဲ့ရသည္...

 ေနာက္ဆံုးမက္ေဆ့ရၿပီး ၆နာရီေက်ာ္အၾကာမွာ သူ႔ဆီက မက္ေဆ့ဝင္လာခဲ့သည္... ပိုက္ေတြတန္းလန္းမို႔ စာ႐ိုက္ရအဆင္မေျပေၾကာင္း... သူေနေကာင္းေၾကာင္း စာတိုေလးေတြေရးအၿပီးမွာ သူ႔လုပ္ငန္းတခုရဲ႕ အေကာင့္ကိုစစ္ေပးဘို႔ ေျပာလာသည့္အခါ က်မစိုးရိမ္စိတ္ေတြ တဝက္ေလာက္ေလ်ာ့က်သြားေတာ့သည္... သူေနေကာင္းတာေသခ်ာၿပီ... က်မစိတ္မပူေအာင္ေျပာေနျခင္းမဟုတ္ေၾကာင္း က်မယံုၾကည္လိုက္ရၿပီ... သူသည္ စီးပြါးေရးသမားစစ္စစ္ျဖစ္သည္... သူ႔အလုပ္ကိစၥေတြက သူ႔ေခါင္းထဲအျမဲ႐ွိေနတာမို႔ သူ႔ကိုယ္အဂၤါအစိတ္အပိုင္းေတြ ပံုမွန္လည္ပတ္လွ်က္႐ွိေၾကာင္း က်မသိလိုက္ရၿပီ...
စိုးရိမ္စိတ္ေတြေလ်ာ့ပါးသြားေပမဲ့ က်မဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါသည္... ေနာက္တခါ ဒီလိုအေရးေပၚကိစၥမ်ိဳး ထပ္မံၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရပါလွ်င္ သူ႔ေနာက္မရရေအာင္လိုက္သြားပါမည္ဟု။

Sunday, March 8, 2015

ကိုယ္႔အတြက္၂၀၁၅ရဲ႕ႏွစ္ဦး

၂၀၁၅ ရဲ႕ႏွစ္ဦးကို အေရာင္နဲ႔တင္စားရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အနက္ေရာင္စစ္စစ္သာျဖစ္ေနခဲ့...
 ျဖဴလြလြအေရာင္ေလးကို လွမ္းအကိုင္မွာ ကိုယ့္လက္နဲ႔ထိခ်ိန္မွ အနက္ေရာင္႐ုတ္တရက္ေျပာင္းသြားခဲ့... အညိဳေရာင္ေျမလမ္းေလးက ကိုယ္ေျခအခ်မွာ အနက္ေရာင္ဖံုးကာ ေမွာင္မိုက္သြားခဲ့ျပန္...
 ႏွစ္သစ္ရဲ႕အဝါေရာင္ပန္းပြင့္လွလွေလးေတြကို ေျခဖ်ားေထာက္လွမ္းဆြတ္ယူၿပီးမွ ကိုယ့္လက္ထဲေရာက္တဲ့အခါ အနက္ေရာင္ပန္းေတြျဖစ္သြားခဲ့...
 ဘာကိုမွမထိမကိုင္ရဲ ဘယ္ကိုမွမသြားရဲေတာ့ေအာင္ ေျပာင္းလဲသြားမဲ့အနက္ေရာင္ေတြကိုေၾကာက္လန္႔ေနရင္း ၂၀၁၅က ကိုယ့္ကိုတုတ္ေႏွာင္သြားခဲ့ၿပီ...

၂၀၁၅ရဲ႕ႏွစ္ဦးကို ခံစားမႉနဲ႔ႏိႉင္းယွဥ္ျပရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့နာက်င္မႉေတြဘဲ... ဦးစပ္မွေျခဖ်ားထိ... ဆံပင္အဖ်ားမွ ေျခသည္းအဆံုးထိ ေနရာမလပ္နာက်င္ေနေလရဲ႕... နာက်င္မႉေတြကိုႀကိတ္မွိတ္ၿမိဳခ်ရင္း ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကိုလွမ္းၾကည့္မိတဲ့အခါ ကိုယ့္အၾကည့္ခံရတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေဆာ့ကစားေနတဲ့ ခေလးငယ္ေလးက ႐ုတ္တရက္နာက်င္စြာေအာ္ဟစ္ငိုေႂကြးေလတယ္...

 က္ိုယ့္မ်က္ႏွာအလႊဲမွာ ခေလးငယ္ကိုေခ်ာ့ျမႇဴဖို႔အေျပးေရာက္လာတဲ့ ခေလးမိခင္နဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိ...
သူမ႐ုတ္တရက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚလဲက် နာက်င္စြာလူးလွိမ့္... ဘယ္သူ႔ကိုမွမၾကည့္ရဲေတာ့... ကိုယ့္ရဲ႕နာက်င္မႉေတြ တျခားသူဆီမကူးစက္ေစဘို႔ ၂၀၁၅က ကိုယ့္ကို အိပ္ခန္းက်ဥ္းထဲမွာ အက်ယ္ခ်ဳပ္ထားခဲ့ၿပီ....

၂၀၁၅ရဲ႕ႏွစ္ဦးကိုအရသာတစ္မ်ိဳးနဲ႔ဥပမာျပရပါလွ်င္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ခါးသီးျခင္းပါဘဲ...

 ျမည္းစမ္းၾကည့္သမွ်အရာရာခါးလြန္းေနေတာ့တာ....
 ခံတြင္းထဲဝင္လာသမွ် ခၚးလို႔သာေနခဲ့... 
မိတ္ေဆြေတြနဲ႔စားဝိုင္းဖြဲ႔ေလတိုင္း ဒါေလးေကာင္းလိုက္တာ ဆိုသမွ် ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ခါးလြန္းေနတာ... ဘာကိုမွ်စားခ်င္စိတ္မျဖစ္ေအာင္ထိန္းသိမ္းရင္း ၂၀၁၅ဟာ ကိုယ့္ကိုဆာေလာင္ငတ္မြတ္ေစခဲ့ၿပီ...

၂၀၁၅ရဲ႕ႏွစ္ဦးမွာ ၾကားရသမွ်ဟာ ေပါက္ကြဲသံေတြသာျဖစ္ေနခဲ့...

 ေသနတ္ပစ္သံ...ဗံုးေပါက္သံေတြက အိပ္မရေအာင္ႏွိပ္စက္ေနခဲ့...
 ေက်းလက္႐ိုးရာေတးေလးေတြနားေထာင္ဘို႔ ကတ္ဆက္ခလုပ္ကိုႏွိပ္လိုက္တဲ့အခါ ႐ုတ္တရက္ၾကားလိုက္ရတဲ့ေပါက္ကြဲသံေတြေၾကာင့္ အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္လဲက်...
 ဘုရားေက်ာင္းထဲက ဓမၼေတးသံၾကားခ်င္စိတ္နဲ႔ ေယာင္လည္လည္ေရာက္သြားတဲ့အခါ နားထဲမွာ ေပါက္ကြဲၿပိဳလဲသံေတြသာဖံုးလႊမ္းသြားခဲ့...
 ဘာသံမွမၾကားရဲေတာ့ေအာင္ ၂၀၁၅ဟာ ကိုယ့္အၾကားအာရံုေတြကို ဖ်က္စီးထားခဲ့...

၂၀၁၅ရဲ႕ႏွစ္ဦးဟာ ပုတ္အတ္အတ္အနံ႔ေတြနဲ႔ဆီးႀကိဳေနခဲ့ေလရဲ႕...

 စြဲစြဲျမဲျမဲသံုးလာတဲ့ အီစီမီယာကီ ေရေမႊးပုလင္းက အပုတ္နံ႔ေတြထြက္လာတဲ့အခါ လန္႔ျဖန္ ့ၿပီးေပါက္ခြဲမိခဲ့...
 ေကာ္ဖီနံ႔ေမႊးေမႊးေလးဟာ ပုတ္အတ္တဲ့အနံ႔ေတြေျပာင္းလဲသြားခဲ့...
 စားေသာက္ဆိုင္ေတြနားကအျဖတ္ ရေနက်ရနံ႔ေမႊးေမႊးေတြအစား အပုတ္နံ႔ေတြသာ ရႉရိႉက္ခဲ့ရ.... ၂၀၁၅ရဲ႕ႏွစ္ဦးဟာ ေမႊးရနံ႔ေတြကိုပုတ္ပ်က္သြားေစခဲ့တယ္...

၂၀၁၅ရဲ႕က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြကို ဘယ္လိုခြန္အားေတြနဲ႔ဆက္လွမ္းရပါ့မလဲ...


Rose of Sharon

Friday, February 6, 2015

သမီးေလးေမြးေန႔

(ေဖ့ဘြတ္မွာဘဲဖုန္းနဲ႔ေရးတင္ျဖစ္ျပီးဘေလာ့မွာမတင္ရေသးလို႔ပါ... ဘေလာ႔ေလးေျခာက္ကပ္ေနလို႔ တင္လိုက္ျခင္းပါ)







ဒီႏွစ္သမီးေလးရဲ႕ေမြးေန႔ကတနဂၤေႏြေန႔က်တာမို႔ သူ႔ေက်ာင္းကသူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ေသာၾကာေန႔ထဲက သူ႔ေမြးေန႔ေလးက်င္းပၿပီးခဲ့ၿပီျဖစ္သည္... ေက်ာင္းကေန႔တဝက္လႊတ္တာမို႔ ေက်ာင္းကအျပန္သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ေမြးေန႔အမွတ္တရပြဲေလးက်င္းပဖို႔ သူ႔ဟာသူစီစဥ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္...
ေက်ာင္းအျပန္မွာ သမီးႏွင့္အတူ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမေလးမ်ားကို ကားျဖင့္ႀကိဳလွ်က္ အိမ္နားက ေဈးဝယ္စင္တာသို႔ ပို႔ေပးၿပီး က်မကေအာက္ထပ္မွာ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္းထိုင္ေစာင့္ေနခဲ့သည္...
ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း သမီးေလး႐ွစ္ႏွစ္အရြယ္ကအေၾကာင္းကိုသတိရၿပီးျပံဳးမိသြားသည္...
သူ႐ွစ္ႏွစ္အရြယ္ ေသာၾကာေန႔တရက္ ေက်ာင္းကျပန္အလာမွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းႏွင့္စေနေန႔ခ်ိန္းထား၍ လိုက္ပို႔ေပးဖို႔ေျပာလာသည္...
ေသခ်ာရဲ႕လားသမီးရယ္ဆိုေတာ့ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ေသခ်ာတယ္ မနက္ကိုးနာရီတိတိ စီဒိုးနားဟိုတယ္ကေရကူးကန္မွာဆံုဖို႔ခ်ိန္းခဲ့တာလို႔ျပန္ေျဖသည္...
က်မတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္မွာ ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ရင္း သမီးေလးအလစ္မွာ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲတိုင္ပင္ၾကရသည္... ေနာက္ေတာ့ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္လိုက္ပို႔ေပးလိုက္ၿပီး တကယ္ဟုတ္မဟုတ္ေစာင့္ၾကည့္ရန္..တကယ္မဟုတ္ပါကလည္း ေရာက္လက္စႏွင့္ ေရဆင္းကူးခိုင္းလိုက္မည္ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကသည္...
ေနာက္ေန႔ခ်ိန္းထားသည့္အခ်ိန္မွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမေလးက တကယ္ကိုေရာက္လာခဲ့ပါသည္.. သူ႔မိဘမ်ားကလည္း မယံုရဲရဲႏွင့္လိုက္ပို႔ရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ရီေမာေျပာဆိုၾကရင္း မိဘခ်င္းပါမိတ္ေဆြမ်ားျဖစ္သြားခဲ့သည္... ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သမီးေလးကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ေတြ႕ဘို႔ခ်ိန္းလွ်င္ မိဘထံမွာအရင္ခြင့္ေတာင္းရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း နားလည္ေအာင္႐ွင္းျပသြန္သင္ခဲ့ရသည္..
အေစာႀကီးစကားေျပာတဲ့အျပင္ ေျပာတဲ့စကားေတြက ပီသေနတဲ့အခါ က်မအံ့ၾသရင္း သမီးေလးသည္ ဘာသာစကားတြင္ထူးခြၽန္သူျဖစ္ေလမလားဟု မွန္းဆၾကည့္ခဲ့ဖူးသည္...
သူ၂ႏွစ္သမီးအရြယ္မွာ အိမ္အကူေကာင္မေလးက မီးမီးေရ ..အျပင္သြားဖို႔နပ္နပ္လာစီးဟုေျပာသည့္အခါ အဲဒါနပ္နပ္မဟုတ္ဘူး..ဖိနပ္လို႔ေခၚတယ္..မွတ္ထားေနာ္ဟုေျပာေသာအခၚ လူႀကီးေတြက သေဘာက်ရီေမာခဲ့ရဖူးသည္...
အေရာင္ေတြမွာ အျဖဴ..အနီ..အစိမ္း..အျပာ ဆိုၿပီး အေ႐ွ႕က'အ'ထည့္ေခၚတာမို႔ ပန္းေရာင္ကိုလည္း အပန္းေရာင္လို႔ေခၚရမည္ဟုဆိုလွ်က္ သူ႔ဟာသူျပင္ေခၚခဲ့ဖူးသည္...
ျမန္မာေတြဟာ heart shapeကို အသည္းပံုလို႔ေခၚတာမွားတယ္... အသည္းဆိုတာ liver ဟုေျပာေသာအခါ ဟုတ္သားဘဲလို႔သေဘာတူခဲ့ရသည္.. ရန္ကုန္ခဏျပန္ခ်ိန္ေတြမွာ ႏိုင္ငံျခားမွာေနေပမဲ့ ျမန္မာလိုကြၽမ္းက်င္စြာေျပာဆိုႏိုင္ေသာသမီးေလးကို အိမ္နီးခ်င္းအခ်ိဳ႕က ျမန္မာစာေပါေမာကၡဟု ခ်စ္စႏိုးေခၚခဲ့ၾကသည္...
အခုအသက္၁၃ႏွစ္ျပည့္ခ်ိန္မွာ သမီးေလးက ျမန္မာ..အဂၤလိပ္ႏွင့္ျပင္သစ္ဘာသာစကားကိုကြၽမ္းက်င္စြာေျပာဆိုႏိုင္သလို အီတလီစကားလည္းအေတာ္ေလးေျပာဆိုေနႏိုငိၿပီျဖစ္သည္... လြန္ခဲ့တဲ့တလကရသည့္ေက်ာင္းရီပို႔ကတ္မွာလည္း ဘာသာစံု excellentရသည့္အတြက္ဂုဏ္ယူခဲ့ရသည္...
ထူးခြၽန္ထက္ျမက္သည့္သမီးေလး ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္သို႔ေရာက္လာၿပီမို႔ စိုးရိမ္စိတ္ကလည္းေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်စိုးမိုးလွ်က္႐ွိသည္... သမီးေလးအေပၚင္းအသင္းမွားမွာ... အားမက်သင့္တာေတြကိုအားက်မွာ က်မစိုးရိမ္လွပါသည္...
သမီးေလးရဲ႕ဆယ္ေက်ာ္သက္ဘဝကို မိဘေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအဝိုင္းရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့အၾကင္နာေမတၱာရိပ္မွာ ျဖတ္သန္းႏိုင္ဖို႔ က်မေတာင္းဆုျပဳခဲ့ဖူးပါသည္... ထိုဆုေတာင္းေလး မၾကာခင္ျပည့္ဝေတာ့မည္မို႔ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးရပါသည္...
သမီးေလးသည္ဘုရားေပးေသာဆုျဖစ္သည္
သမီးေလးသည္က်မရဲ႕ကမာၻျဖစ္သည္
သမီးေလးသည္က်မဘဝ႐ွင္သန္းျခင္းအေၾကာင္းရင္းျဖစ္သည္
က်မဘဝထဲသို႔ဝင္ေရာက္လာခဲ့ေသာသမီးေလးအားက်မသမီးေလးျဖစ္လာျခင္းအတြက္ေက်းဇူးအထူးတင္ပါသည္
သမီးေလးေလွ်ာက္လွမ္းရမဲ့ေ႐ွ႕အသက္တာခရီးမွာ ထာဝရဘုရားထံမွ ေကာင္းႀကီးမဂၤလာမ်ား ႂကြယ္ဝစြာ အစဥ္သျဖင့္ရ႐ွိႏိုင္ေစရန္ဆုေတာင္းရင္း
ဆယ္ေက်ာ္သက္သမီးတစ္ေယာက္၏မိခင္ဘဝကိုယေန႔(၂၁.၁၂.၂၀၁၄)မွစ၍အစျပဳပါေတာ့မည္...
Rose Of Sharon