Thursday, October 3, 2013

ခ်စ္ေသာVenice

                                                           တံတားေပၚကသမီးနဲ႔သား
                                                               ေလွေပၚကသမီးနဲ႔သား


San Marco (Venice) ရဲ႕ညေနခင္း






ပံုကိုgoogleမွယူပါသည္




ဟိုးငယ္ငယ္ေလးထဲက Time Magazine မွာပါတဲ႔ Venice ျမိဳ႕ေလးရဲ႕ပံုေလးကိုေတြ႕ျပီးသိပ္ေရာက္ဖူးခ်င္ခဲ႔တာ… ေလွေလွာ္ေနတဲ႔ဥေရာပႏိုင္ငံသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ပံုကကိုယ္႔လိုခေလးတစ္ေယာက္အတြက္အထူးအဆန္းျဖစ္ေနခဲ႔သလို ကိုယ္႔ႏိုင္ငံမွာလိုမဟုတ္ဘဲ တိုက္တာအေဆာက္အဦးေတြရဲ႕လမ္းၾကားေလးေတြမွာေရေတြျပည္႕ျပီး အဲဒီထဲမွာေလွာ္ခတ္ေနတဲ႔ေလွေလးထဲကိုယ္ထိုင္စီးဖူးခ်င္ခဲ႔တာ… ေရာက္ဖူးခ်င္လိုက္တာဆိုတဲ႔အေတြးေလးသာရွိခဲ႔ျပီးအေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔အထိေတာ႔အေလးအနက္မထားမိခဲ႔…
ဒီႏွစ္ေတာ႔ခေလးေတြရဲ႕ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ရန္ကုန္တစ္လ၊ျပင္သစ္တစ္လျပန္လည္ၾကမယ္ဆံုးျဖတ္ၾကတယ္.... ဒီတခါျပင္သစ္သြားရင္ အီတလီပါ ဝင္လည္ၾကရေအာင္လို႔ဘာရယ္မဟုတ္ေျပာမိလိုက္တဲ႔စကားေလးတစ္ခြန္းကအတည္ျဖစ္သြားျပီး အီတလီႏိုင္ငံက မီလန္နဲ႔ဗန္းနစ္စ္ျမိဳ႕ေလးကိုလည္ၾကဖို႔ အစီအစဥ္ဆြဲခဲ႔လိုက္ၾကတယ္…
မီလန္ကိုေတာ႔ေရာက္ဖူးတယ္ရွိရံုသာသြားျဖစ္ခဲ႔တာ…နဂိုထဲကသိပ္စိတ္မပါခဲ႔လို႔လားမသိ… မီလန္ကိုကိုယ္မၾကိဳက္ဘူး… ေဈ းၾကီးတဲ႔အဝတ္အထည္၊ဟိတ္ၾကီးဟန္ၾကီးစားေသာက္ဆိုင္ေတြနဲ႔ လမ္းေဘးတြန္းလွည္းဆိုင္ေလးေတြက လူတန္းစားႏွစ္ရပ္ကိုပိုင္းျခားထားေလရဲ႕…
အဝတ္အထည္ေတြက သူ႔Brandနဲ႔သူတန္ရာတန္ေဈ းမို႔ မေျပာသာေပမဲ႔ စားေသာက္ဆိုင္ေတြကေတာ႔မတန္တရာ ေဈ းၾကီးလြန္းျပီး ေပးရတာနဲ႔လဲမတန္ဘူးထင္ရဲ႕…
အီတလီစာၾကိဳက္ၾကတဲ႔ခင္ပြန္းနဲ႔သားသမီးေတြမွာစားၾကတာေတြကတခုမွမေကာင္း… ေငြရွင္းရေတာ႔မတန္တရာေဈ းၾကီးတဲ႔ဟင္းပြဲေတြအတြက္သာမပါ taxကလဲနင္႔ကနဲ…
မီလန္မွာစိတ္တိုင္းမက်ခဲ႔သမွ် Veniceျမိဳ႕ေလးမွာေတာ႔ ပထမဆံုးေျခလွမ္းေလးအခ်ထဲကကို ဘဝင္ေတြ႕တာ….
အဂၤလိပ္၊ျပင္သစ္၊စပိန္စကားေတြေျပာႏိုင္ၾကတဲ႔ျမိဳ႕ခံေတြရယ္၊ ဒီျမိဳ႕ေလးမွာအလုပ္လာလုပ္ၾကတဲ႔ဘာသာစကားက်ြမ္းက်င္တဲ႔အျပင္ ေဖာ္ေရြလြန္းတဲ႔ေဈ းသည္ေတြ စားေသာက္ဆိုင္ဝန္ထမ္းေတြရယ္နဲ႔ သြားရလာရစားရေသာက္ရတာအစစအရာရာအဆင္ေတြကိုေျပလို႔…
တပတ္စာလတ္မွတ္ဝယ္ထားျပီး အခ်ိန္မေရြးတက္စီးလို႔ရတဲ႔ အမ်ားသံုးသေဘာၤေလးနဲ႔ ဟိုကူးဒီကူးေလွ်ာက္လည္ရတာ ေပ်ာ္စရာ…
ခေလးေတြကအနက္ေရာင္ေလွေလးထဲထိုင္စီးခ်င္ၾကေသးတယ္ဆိုလို႔ ကိုယ္တိုင္လဲစီးဖူးခ်င္တာနဲ႔ အေတာ္ျဖစ္သြားတယ္…
ေဖာ္ေရြျပီးသေဘာေကာင္းတဲ႔ေလွထိုးသားက ေလွထိုးရံုတင္မက လမ္းေဘးကအေဆာက္အဦးေတြရဲ႕ သမိုင္းေၾကာင္းေတြကိုပါ ေျပာျပေနတာ မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္... စကားေတြဘဲေျပာေနရလို႔ထင္ရဲ႕... ကိုယ္ၾကားဖူးထားသလိုေတာ႔ ဒီေလွထိုးသားက ေလွထိုးရင္းသီခ်င္းမဆိုျပခဲ႔....
အစစအရာရာေဈ းၾကီးေပမဲ႔ ကိုယ္ႏွစ္သက္ရာမို႔ ႏွေမ်ာစိတ္ေလးနဲနဲမွမဝင္မိခဲ႔ပါ....
ေလွ်ာက္လည္တဲ႔ေနရာတိုင္းမွာ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးေတြ ကိုရီးယားလူမ်ိဳးေတြ တရုတ္လူမ်ိဳးေတြ စတဲ႔အာရွတိုက္သားေတြ ေနရာမလြဲေတြ႕ေနရတာမို႔ သမီးေလးက ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြလဲ အဲလိုေနရာတိုင္းမွာေတြ႕ရရင္သိပ္ေကာင္းမွာဘဲေနာ္လို႔ေျပာေတာ႔ တေန႔ေတာ႔ျဖစ္လာမွာေပါ႔သမီးရယ္လို႔ ေျပာမိေပမဲ႔ သိပ္ေတာ႔အားမရွိလွ…
ေနာက္တစ္ရက္ညေနဟိုတယ္ခန္းထဲမွာနားေနတုန္း ေဖ႔ဘြတ္ဖြင္႔မိေတာ႔ မက္ေဆ႔ဂ်္ဝင္ေနတာေတြ႕တယ္… ဖတ္မိေတာ႔ ေဖ႔ဘြတ္ထဲမွာခင္ေနတဲ႔အမတစ္ေယာက္ပို႔ထားတာျဖစ္ေနတယ္…သူ႔မိသားစုနဲ႔Veniceမွာ ေလွ်ာက္လည္ေနရင္း က်မကိုလွမ္းေတြ႕လိုက္လို႔… ရုတ္တရက္ျမင္ဖူးသလိုဘဲလို႔ စဥ္းစားေနတုန္း က်မမွန္းမွတ္မိသြားတဲ႔အခ်ိန္မွာ သူက်မကိုမေတြ႕ေတာ႔လို႔ မႏႈတ္ဆက္လိုက္ရတဲ႔အေၾကာင္းေလးေရးထားတာဖတ္လိုက္ရျပီး အရမ္းၾကည္ႏူးမိပါတယ္… သမီးေလးကိုလဲေျပာျပလိုက္တယ္… ေလွ်ာက္လည္ေနတဲ႔လူအုပ္ထဲမွာ ျမန္မာေတြလည္းရွိေနပါတယ္သမီးရယ္လို႔….
Veniceမွာေနခဲ႔လည္ခဲ႔ၾကတဲ႔ အခ်ိန္တိုင္းမိနစ္တိုင္းမွာက်မတို႔မိသားစု သိပ္ကိုေပ်ာ္ခဲ႔ၾကပါတယ္…
ဥေရာပသားတို႔ရဲ႕ေဖာ္ေရြမႈကို Venice မွာေတြ႕ခဲ႔ရတယ္… ဟိုတယ္ဝန္ထမ္းေတြ စားေသာက္ဆိုင္ဝန္ထမ္းေတြ အမွတ္တရပစၥည္းအေရာင္းဆိုင္ကဝန္ထမ္းေတြ သူတို႔ေတြရဲ႕ ႏွိမ္႔ခ်မႈမပါတဲ႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္လည္းယံုၾကည္မႈရွိျပီး သူမ်ားအေပၚလည္းေလးစားစြာဆက္ဆံတဲ႔ အက်င္႔စရိုက္ အျပဳအမူေလးေတြကို က်မအရမ္းသေဘာက်ပါတယ္…
Veniceတစ္ျမိဳ႕လံုးရဲ႕အေကာင္းဆံုးစားေသာက္ဆိုင္ဝန္ထမ္းဆုေပးသင္႔တဲ႔ စားေသာက္ဆိုင္ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ကိုေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွမေမ႔ဘဲ အျမဲအမွတ္ရေနမွာပါ… ဘာသာစကား၅မ်ိဳးေလာက္ကိုကြ်မ္းက်င္စြာေျပာတတ္ျပီး တျခားဘာသာစကားေတြအေတာ္မ်ားမ်ားကို အနည္းငယ္စီေျပာႏိုင္တဲ႔သူျဖစ္ပါတယ္… စားသံုးသူေတြကိုလည္း ခင္မင္ရင္းႏွီးစြာ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ေတြလို စကားေျပာႏႈတ္ဆက္ေလ႔ရွိျပီး ဟာသဥာဏ္ေလးနဲ႔ အရြမ္းေဖာက္တတ္တာမို႔ သူ႔ဆိုင္မွာအျမဲလူျပည္႕ေနတတ္တယ္…သားနဲ႔သမီးကေတာ႔ သူ႔ကို ခုထိသတိရျပီး သူ႔အေၾကာင္းတခါတေလေျပာေနတတ္ၾကေလရဲ႕…
Venice ကိုသိပ္ခ်စ္ျပီး Veniceမွာေအပ်ာ္ေတြလြန္ေနခဲ႔တဲ႔ က်မတို႔မိသားစုရဲ႕ အခ်စ္ကို 
ကိုေရႊVeniceတံု႔ျပန္လိုက္ပံုက ေတာ္ေတာ္ေတာ႔ ၾကမ္းတယ္ရွင္႔… Check out ထြက္ရမွာမနက္ခင္းမို႔ ညကတည္းက ဧည္႕ၾကိဳကိုအေၾကာင္းၾကားထားျပီးသား… မနက္ဧည္႕ၾကိဳမွာအဆင္သင္႔Check out ထြက္ေတာ႔မယ္ဆိုျပီး အခန္းခလက္က်န္ေငြေတြရွင္းဖို႔ ခရက္ဒစ္ကဒ္ထုတ္ေပးေတာ႔ ခင္ပြန္းသည္ရဲ႕ကဒ္ကို စက္ကလက္မခံဘူး… ဒီေတာ႔ က်မကဒ္ထုတ္ေပးလိုက္တယ္… က်မကဒ္ကိုလည္းလက္မခံျပန္ဘူး… cashနဲ႔ရွင္းဖို႔က်ေတာ႔လည္း Veniceမွာ၅ရက္တာအေပ်ာ္လြန္ျပီး သံုးစြဲလိုက္ၾကတာ ေန႔လည္စာစားဖို႔ေလာက္ဘဲက်န္ေတာ႔တယ္…
ဟိုတယ္ရဲ႕စက္ေၾကာင္႔မ်ားလားလို႔ အျပင္က ATMမွာထုတ္ၾကည္႕ေတာ႔လဲမရ… Credit card ရဲ႕ပင္ရင္းကုမၸဏီကိုလွမ္းဖုန္းဆက္ေတာ႔ သူတို႔စစ္ေပးမယ္ ခဏေနမွျပန္ဆက္ပါတဲ႔… အဲဒီအခ်ိန္မွာ Milanကိုျပန္မဲ႔ရထားထြက္ခ်ိန္ကနာရီဝက္ေလာက္ဘဲလိုေတာ႔တယ္… ရထားလက္မွတ္ဝယ္ျပီးသားေရာ… မီလန္ကဟိုတယ္မွာလဲ ေငြၾကိဳေခ်ျပီးသားမို႔ ခင္ပြန္းသည္က က်မတို႔ သားအမိေတြကို အရင္သြားႏွင္႔ခိုင္းျပီး သူ႔ဟာသူျပသနာရွင္းျပီးေနာက္ကလိုက္ခဲ႔မယ္လို႔ေျပာပါတယ္…
က်မကေတာ႔ အဲလိုျပသနာၾကီးနဲ႔ခင္ပြန္းသည္ကိုမထားခဲ႔ခ်င္ပါဘူး… အခက္အခဲၾကံဳလာရင္ အတူရင္ဆိုင္ခ်င္တာပါဘဲ… သမီးေလးကေတာ႔ သြားရမယ္ဆိုသြားနွင္႔မယ္ေလဆိုေပမဲ႔ သားေလးက သူ႔အေဖကို က်မစိတ္နဲ႔ထပ္တူမထားခဲ႔ခ်င္ပါဘူး… ဒီလိုနဲ႔ဘဲဘာလုပ္ရမွန္းမသိ က်မတို႔သားအမိေတြက ဧည္႔ၾကိဳခန္းကဆိုဖာမွာထိုင္ငိုင္ေနၾကတုန္း ခင္ပြန္းသည္က Credit Card ရဲ႕ပင္ရင္းကုမၸဏီကို ဖုန္းထပ္ဆက္ပါတယ္… အဲဒီေတာ႔ ဟိုဖက္ကဖုန္းေျဖတဲ႔ဝန္ထမ္းက ဘဏ္႔အေကာင္႔မွာဘာျပသနာမွမရွိပါဘူး… Veniceရဲ႕ Networkကျဖစ္ေနတဲ႔ျပသနာပါလို႔ေျပာေတာ႔ ဟိုတယ္ဝန္ထမ္းက က်မတို႔ရဲ႕ကဒ္ကိုေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္ေတာင္းျပီး Tryၾကည္႕တဲ႔အခါ accessျဖစ္သြားျပီး ေငြရွင္းလို႔ရသြားပါတယ္…  ဒီေတာ႔မွက်မတို႔မိသားစု ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြဆြဲျပီး ရထားမီေအာင္ေျပးရပါေတာ႔တယ္… ရထားထြက္ဖို႔၅မိနစ္အလိုမွာ ဘူတာရံုကိုေရာက္ျပီး ရထားထြက္ခ်ိန္သီသီေလးကတ္မီျပီး ရထားေပၚကထိုင္ခံုေနရာမွာထိုင္မိၾကေတာ႔မွဘဲ က်မတို႔မိသားစုေလးေယာက္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည္႕ျပီး တဟားဟားရီၾကပါေတာ႕တယ္… ေနာက္တေခါက္ Veniceကိုျပန္လာၾကဦးမွာလားဆိုေတာ႔ ခေလးေတြကတစ္သံတည္း လာဦးမွာလို႔ေျဖၾကပါတယ္…
ဒါေၾကာင္႔ျဖစ္မယ္… က်မတို႔သိပ္ခ်စ္တဲ႔ Veniceက သူ႔ကိုသိပ္ခ်စ္မွန္းသိလို႔ က်မတို႔ကိုခ်စ္စႏိုးက်ီစားလိုက္တာ.… အမွတ္တရေတြနဲ႔ ဘယ္ေတာ႔မွမေမ႔ေအာင္ ေပ်ာ္စရာ ရင္ခုန္စရာ ခံစားခ်က္ေတြေပးခဲ႔တဲ႔ေနရာေလးကို အခါအခြင္႔သင္႔ရင္ ေနာက္တစ္ေခါက္ေတာ႔ သြားထပ္လည္ဦးမွာ….


Sunday, September 1, 2013

Happy Blogger's Day (31st August)



 

ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ႔ေလးကိုစဖြင္႔ခဲ႔သည္မွာ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ကုန္ခါနီးေလာက္မွာျဖစ္သည္။
နာဂစ္ေရေဘးအခ်ိန္မွာဘေလာ႔ေတြႏွင္႔စတင္ရင္းႏွီးခဲ႔ရျပီး စိတ္ထဲရွိသမွ်ေရးခ်လို႔ရမဲ႕ကိုယ္ပိုင္စာမ်က္ႏွာေလးတစ္ခုဖြင္႔ဘို႔စိတ္ကူးမိေပမဲ႔ လက္ေတြ႕မွာေတာ႔ခ်က္ခ်င္း အေကာင္အထည္မေဖာ္ျဖစ္ခဲ႔။
အိမ္ေထာင္ရွင္မတစ္ေယာက္၊ခေလးတို႔ရဲ႕မိခင္တစ္ေယာက္အေနႏွင္႔ ကိုယ္႔အတြက္ဆိုတာေရွ႕တန္းမတင္တာၾကာျပီမို႔ ကိုယ္႔ဆႏၵမွန္သမွ် ခ်က္ခ်င္းအေကာင္အထည္မေဖာ္ျဖစ္တာ အက်င္႔လိုျဖစ္ေနခဲ႔ျပီထင္ရဲ႕။
တကယ္တမ္းစေရးျဖစ္ေတာ႔လည္း ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ရင္ဖြင္႔စရာေလးမ်ားႏွင္႔စခဲ႔သည္။( အခုေတာ႔ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာပို႔စ္အခ်ိဳ႕ကိုဖ်က္လိုက္ပါသည္) ဘေလာ႔သက္ေလးရလာေတာ႔ စိတ္ကူးထဲကအေၾကာင္းေလးေတြ၊ ပတ္ဝန္းက်င္ကစရိုက္ေလးေတြကို စာဖြဲ႔ျပီးေရးမိသည္။
ဒီလိုေရးမိမွဘဲဘေလာ႔ေလာကႏွင္႔ ပံုႏွိပ္ေလာကရဲ႕ကြာဟမႈအခ်ိဳ႕ကိုသိသာစြာျမင္လာခဲ႔ရသည္။
ကိုယ္ကအေပါင္းအသင္းမ်ားသူမို႔ ကိုယ္႔အေပါင္းအသင္းထဲမွာ ကိုယ္႔အေပၚေကာင္းသူမေကာင္းသူမ်ားကေရာေႏွာေနခဲ႔သည္။ မိသားစုအေရးသာဦးစားေပးသူမို႔ ကိုယ္႔အေပၚမေကာင္းသူေတြကိုလြယ္လြယ္ဥေပကၡာျပဳႏိုင္ေပမဲ႔ ကိုယ္ေရးတဲ႔အေရးအသားအေပၚ ေစာ္ကားခဲ႔မႈမ်ားကိုေတာ႔ ဥေပကၡာျပဳႏိုင္ဘို႔ အေတာ္ၾကိဳးစားခဲ႔ရသည္။
ကိုယ္ေရးသမွ်ကိုယ္႔ဇာတ္လမ္းလား၊ သူတို႔ကိုေစာင္းေျမာင္းေရးေလသလားအထင္ႏွင္႔ အျမင္က်ဥ္းသူတစ္ခ်ိဳ႕ေၾကာင္႔ ဘေလာ႔ေရးျခင္းကို စိတ္အနည္းငယ္ပ်က္ခဲ႔ဘူးပါသည္။
ပံုႏွိပ္ေလာကထဲမွာစာေရးရင္သာတကယ္႔စာေပထင္သူမ်ားအၾကားမွာ ဘေလာ႔ေရးတယ္လို႔ေျပာရမွာ စိတ္မသက္မသာျဖစ္ခဲ႔ဘူးပါသည္။
သို႔ေပမဲ႔ ဝါသနာအရေရးသူမို႔ လြတ္လပ္စြာေပါ႔ပါးစြာေရးသားႏိုင္ေသာဘေလာ႔ေလးကို စြန္႔လႊတ္ဖို႔ဘယ္တုန္းကမွစိတ္မကူးခဲ႔မိပါ။
ဘေလာ႔ေရးမွခင္မင္ခဲ႔ရေသာ ဘေလာ႔ဂါေမာင္ႏွမမ်ားႏွင္႔ရရွိခဲ႔သည္႔ခင္မင္မႈကိုက်မတန္ဘိုးထားပါသည္။
ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ေတြလိုျဖစ္သြားခဲ႔ေသာဘေလာ႔ဂါသူငယ္ခ်င္းမ်ားက က်မအတြက္ ဘေလာ႔ေရးျခင္းမွရရွိေသာ အက်ိဳးအျမတ္ျဖစ္သည္။
ဘေလာ႔ေရးျခင္း၏စာေပလြတ္လပ္မႈကိုက်မျမတ္ႏိုးပါသည္။ ပံုႏွိပ္ေလာကသို႔ကူးေျပာင္းဖို႔လည္း က်မမွာရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္မရွိပါ။ စာေရးျခင္းကိုဝါသနာပါ၊ျမတ္ႏိုးေသာ္လည္း ဇြဲၾကီးၾကီးႏွင္႔ထိုင္ခံုေပၚမွာအၾကာၾကီးစာထိုင္ေရးႏိုင္သူတစ္ေယာက္လည္းမဟုတ္ပါ။စာအရွည္ၾကီးေရးရမွာ အလြန္ပ်င္းပါေသာေၾကာင္႔
ပံုႏွိပ္ေလာကသို႔ဝင္ေရာက္ရန္ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈမ်ိဳးက်မမွာမရွိေၾကာင္း ဝန္ခံပါသည္။
စာတိုေလးေတြသာ ဝါသနာအရေရးရင္း လြတ္လပ္ေသာဘေလာ႔ဂါဘဝကိုသာ တြယ္ဖက္ေနပါဦးမည္။
ဘေလာ႔ေရးျခင္းကိုက်မဘယ္ေတာ႔မွစြန္႔လႊတ္မည္မဟုတ္ေၾကာင္း ဘေလာ႔ေဒးမွာသစၥာဆိုပါသည္။

(မိတ္ဆက္ေပးခ်င္တဲ႔ဘေလာ႔ကေတာ႔တစ္ခုဘဲရွိပါသည္။
 http://kaillivingwithlove.blogspot.com
သြားေရာက္လည္ပတ္လက္တြဲေခၚယူဘို႔တိုက္တြန္းလိုပါသည္။)
 


ဘေလာ႔ဂါေမာင္ႏွမအားလံုးကိုေလးစားခ်စ္ခင္လွ်က္
Rose of Sharon

Tuesday, August 27, 2013

မသက္ေဝတဂ္တဲ႔ အိတ္ေမွာက္ဖာသြန္ ႏွစ္ဆယ္႔ခြန္



အစ္မသက္ေဝဘေလာ႔ပို႔စ္ေလးတင္ေတာ႔ကိုယ္ကတတိယေျမာက္လားစတုထၱေျမာက္လားမသိဖတ္ၾကည္႕ျပီးသေဘာတက်နဲ႔ေကာ္မန္႔ေရးျဖစ္တယ္… ခဏေနေတာ႔ facebookမွာအမသက္ေဝကေရးဘို႔တဂ္တဲ႔အခါဝမ္းသာအားရေရးမယ္လို႔ဆံုးျဖတ္မိေပမဲ႔ ခေလးေတြေက်ာင္းသြားၾကိဳရဦးမွာမို႔ ညက်မွေရးဖို႔စဥ္းစားထားခဲ႔တယ္…
တကယ္တမ္းေရးေတာ႔မယ္ဆိုေတာ႔ အိပ္ရာေပၚမွာအိပ္ကိုေမွာက္ခ်လိုက္တဲ႔အခါ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ေတာင္ဘယ္လိုျပန္ရွင္းရမွန္းမသိေတာ႔လို႔ခဏေလာက္ထိုင္ေနမိတယ္…
ဇြန္လကုန္ထဲကခရီးေတြဆက္တိုက္ထြက္ရင္း မရွင္းျဖစ္ခဲ႔တဲ႔အိတ္ထဲကထြက္က်လာသမွ်ရဲ႕၅၀ရာခိုင္ႏႈန္းက ေငြရွင္းေျပစာနဲ႔လိပ္စာကဒ္ေတြ။
ဗီယက္နမ္၊ရန္ကုန္၊ျပင္သစ္နဲ႔အီတလီကစားေသာက္ဆိုင္၊ေဈ းဝယ္စင္တာေတြကေငြရွင္းေျပစာေတြကြ်တ္ကြ်တ္အိတ္အလတ္နဲ႔တအိတ္စာေလာက္ရွိတယ္… ကိုယ္႔အိတ္အလတ္စားေလးထဲမဆန္႔မျပဲထိုးသိပ္ထည္႔ထားလိုက္တာေတြ အိတ္ခေလးကိုအားနာမိပါရဲ႕…
လြန္ခဲ႔တဲ႔ေျခာက္လေလာက္ကမွကိုယ္႔လက္ထဲေရာက္လာတဲ႔ေတာင္႔ေတာင္႔တင္းတင္းအိတ္ေလးက သခင္ႏွိပ္စက္မႈေအာက္မွာ အကူအညီမပါဘဲ မတ္တပ္ေတာင္မရပ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူးရယ္….
၁။ မရွိမျဖစ္ဖုန္း
၂။ေနကာမ်က္မွန္တလက္( ထည္႕ထားျပီးထုတ္မတပ္ျဖစ္တဲ႔ေနကာမ်က္မွန္ေလး ကိုင္းေတြေတာင္က်ိဳးေနမလားမသိ)
၃။Clinique face powder (သူ႔ကိုေတာ႔ ခေလးေတြကိုမနက္ေက်ာင္းသြားပို႔လို႔ေက်ာင္းေနာက္က်တဲ႔ေန႔ေတြမွာ မ်က္ႏွာေျဗာင္ကိုဖံုးဘို႔သံုးတယ္)
၄။Estee Lauder ႏႈတ္ခမ္းနီအညိုေဖ်ာ႔(တစ္ခါတစ္ေလမွထုတ္ဆိုးျဖစ္တာ)
၅။ပိုက္ဆံအိတ္အမည္းေရာင္(သူနဲ႔တင္ေတာ္ေတာ္ေလးတာ၊ ခရက္ဒစ္ကဒ္တစ္ကဒ္နဲ႔က်န္တာကdiscount card/member cardမ်ိဳးစံုရယ္… မိသားစုဝင္ေလးေယာက္လံုးရဲ႕ပတ္စပို႔ဓာတ္ပံုေတြရယ္ဖုန္းကဒ္နဲ႔အေရးၾကီးတဲ႔ေဘာင္ခ်ာေတြရယ္… ဗီယက္နမ္မွာေငြေၾကးကေဖာင္းပြေတာ႔အျပင္ထြက္ရင္ပိုက္ဆံကိုသန္းခ်ီသယ္ရေသးတာ :D )
၆။Eumovate cream(အထိခိုက္လြယ္အသားအေရကိုပိုင္ဆိုင္ထားတဲ႔ကိုယ္ရယ္သားေလးရယ္အတြက္ အေရးေပၚသံုးႏိုင္ဖို႔ အျမဲေဆာင္ထားရတယ္)
၇။Cetrizine ေဆးကဒ္(အစားမွား၊ဖုန္ရႈရင္ အလာဂ်ီျဖစ္တတ္တဲ႔ ကိုယ္နဲ႔သားေလးအတြက္ မရွိမျဖစ္)
၈။တစ္ရႈးထုတ္( wetေရာdryေရာအျမဲေဆာင္ထားရတယ္… ခေလးေတြအတြက္wetကအျမဲလိုလို႔)
၉။Strepsils (ဖုန္ထူတဲ႔ေနရာေရာက္တိုင္း လည္ပင္းထဲယားက်ိက်ိျဖစ္ျပီးေခ်ာင္းဆိုးတတ္တဲ႔ကိုယ္နဲ႔သားအတြက္အေဖာ္မြန္)
၁၀။မွတ္စုစာအုတ္အေသးေလးနဲ႔ေဘာပင္(ဖုန္းနံပါတ္မွတ္ဖို႔၊မွတ္ထားတဲ႔ဖုန္းနံပါတ္ေတြၾကည္႕ဖို႔နဲ႔…အဲဒီစာအုပ္ေလးထဲမွာအေရးၾကီးတဲ႔ေန႔ေတြအျပင္ ခေလးေတြရဲ႕အရပ္နဲ႔ကိုယ္အေလးခ်ိန္ သံုးလတစ္ခါတိုင္းထားတာပါရွိေသးတာ)
၁၁။ရႈေဆးဗူး(ခဏခဏေခါင္းမူးတတ္လို႔ ေဆာင္ထားတာ၊ တခါတေလကားေမာင္းတဲ႔သူနံေနရင္လဲ ႏွာေခါင္းပိတ္ဘို႔အေထာက္အကူရတယ္)
၁၂။အိမ္ေသာ႔(သိပ္မၾကီးတဲ႔အိမ္ေသာ႔ေလးပါ၊ကီးခ်ိန္းေလးမွာကိုယ္ေနတဲ႔ေနရာရယ္အိမ္နာမည္ေလးရယ္ေရးထားတယ္)
 

တကယ္ ေတာ႔ဒီစာရင္း၁၂ခုကအိတ္ရွင္းျပီးမွအိတ္ထဲျပန္ထည္႔မဲ႔ပစၥည္းေတြပါ...ပံုေလးထဲမွာသပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိသြားတာ မသက္ေဝကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္... မသက္ေဝသာမတဂ္ခဲ႔ရင္ ခုထိအိတ္ရွင္းျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး... ကိုယ္႔အတြက္ေတာ႔ဒီပို႔စ္ေလးကို ေခါင္းစဥ္ေနာက္တစ္ခုသာထပ္ေပးရမယ္ဆိုရင္ ေပးလိုက္ခ်င္ပါတယ္... 
'အိတ္ရွင္းျဖစ္ေသာေန႔တစ္ေန႔"လို႔..........



Tuesday, May 21, 2013

ေမာင္(ယုခ်စ္ခဲ႔ေသာ)



ဒီေန႔ရာသီဥတုက အေတာ္သာယာေနသည္။ ေနမပူမိုးမရြာ ေအးခ်မ္းတဲ႔ေန႔လည္ခင္းမို႔ က်ဴရွင္အၿပီး အိမ္ကိုလမ္းေလွ်ာက္ၿပန္ရတာ အခါတိုင္းေန႔ေတြထက္ ပိုလို႔စိတ္ထဲဘဝင္က်ေနမိသည္။တစ္ေယာက္ထဲေအးခ်မ္းစြာလမ္းေလွ်ာက္လာရင္း မၾကာခင္ခ်စ္ရေသာ ေမာင္တို႔အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ႔မည္မို႔ ရင္ခုန္သံေတြၿမန္လာသလိုခံစားမိသည္။သူ႔အိမ္ေရွ႕အုတ္ခံုေလးမွာ ထိုင္ေစာင္႔ေနေသာ ေမာင္႔ကိုၿမင္ေတာ႔ ေလွ်ာက္လက္စယုေၿခလွမ္းေတြ ကရင္ခုန္သံစည္းခ်က္ေတြႏွင္႔အတူ ပိုလို႔ၿမန္ဆန္လာမိသည္။ ယုကိုေတြ႕ေတာ႔ေမာင္ကထိုင္ေနရာမွထလာၿပီး ယုလက္ထဲကက်ဴရွင္စာအုပ္ေတြလွမ္းယူလိုက္သည္။
“ယုပင္ပန္းလာလား… ဟိုေရွ႕ကအေအးဆိုင္ေလးမွာ တခုခုထိုင္ေသာက္ၾကရေအာင္..ၿပီးမွယုကိုေမာင္အိမ္လိုက္ပို႔ေပးမယ္ေနာ္”
“အင္း…ေမာင္႔သေဘာ”
က်ဴရွင္အၿပန္တိုင္းေမာင္ႏွင္႔အတူထိုင္ေသာက္ေနက်အေအးဆိုင္ေလးရဲ႕ေထာင္႔ဝိုင္းေလးမွာေနရာယူၿပီး အေအးထိုင္ေသာက္ရင္းစကားေတြထိုင္ေၿပာၾကသည္…. စကားေတြေၿပာၾကသည္ဆိုေသာ္လည္း တကယ္တမ္းက ယုကသာေၿပာၿပီး ေမာင္ကနားေထာင္သူၿဖစ္သည္…. ယုကက်ဴရွင္ကသူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း အိမ္ကအေၾကာင္းေတြ တရစပ္ေၿပာၿပေနေပမဲ႔ ေမာင္ကထံုးစံအတိုင္း ယုေၿပာသမွ်ကိုေငးေမာနားေထာင္ေနေလ႔ရွိသည္…. ေမာင္ေၿပာၿပီဆိုလွ်င္လည္း ယုဆံပင္ရွည္ရွည္ေပ်ာ႔ေပ်ာ႔ေလးေတြကို သူသိပ္သေဘာက်ေၾကာင္း၊ ယုလက္ေခ်ာင္းသြယ္သြယ္ေလးေတြကခ်စ္စရာေကာင္းေၾကာင္း၊ ယုလမ္းေလွ်ာက္ပံုေလးေတြက ႏြဲ႕လ်စြာ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းေၾကာင္းႏွင္႔ ယုရဲ႕မိန္းမပီသေသာ အလွအပမ်ားအေၾကာင္းသာၿဖစ္သည္… သမီးရီးစားသက္တမ္းတေလွ်ာက္လံုး ယုလက္ကေလးေတြကို ကိုင္ၾကည္႔ယံုမွအပ ဘာမွအခြင္႔အေရးမယူ ေတာင္းဆိုမႈေတြမရွိေသာ ေမာင္႔ရဲ႕တန္ဘိုးထားၿမတ္ႏိုးမႈေတြအတြက္ ယုဝမ္းသာၾကည္ႏူးရပါသည္…
အေအးေသာက္လို႔ၿပီးခ်ိန္ စကားေတြလည္းေၿပာလို႔ဝတဲ႔အခါ ေမာင္ကယုကို အခါတိုင္းေန႔ေတြလိုဘဲ အိမ္လိုက္ပို႔ေပးခဲ႔ပါသည္….အခါတိုင္းထက္စကားေတြနဲေနေသာေမာင္႔ကို ေမာင္ေနမေကာင္းဘူးလားေမးမိေတာ႔ ေကာင္းပါတယ္လို႔သာေၿဖရင္းေမာင္တိတ္ဆိတ္ေနခဲ႔သည္….
အခါတိုင္းလည္း ေမာင္ကစကားနဲသူမို႔ ယုလည္းဆက္မေမးၿဖစ္ေတာ႔ဘဲ ေမာင္ႏွင္႔အတူ ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္စြာ လမ္းအတူဆက္ေလွ်ာက္ရင္း အိမ္နားသို႔ေရာက္ေသာအခါ ေမာင္႔ကိုႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါသည္…
“ယုအိမ္နားေရာက္ၿပီ…ေမာင္ၿပန္ေတာ႔ေနာ္… စေနေန႔က်ဴရွင္အၿပန္က်ရင္ေမာင္႔အိမ္ေရွ႕မွာေစာင္႔ေနေနာ္”
…….
ေမာင္႔ဆီကတုန္႔ၿပန္သံထြက္မလာခဲ႔
“ေမာင္…ယုေမးတာေၿဖေလကြာ… ေမာင္မအားရင္လဲ ေနာက္ေန႔မွေတြ႕တာေပါ႔”
“အင္း… ေမာင္ၿပန္ေတာ႔မယ္ေနာ္”
ေၿပာၿပီးၿပီးခ်င္းေမာင္လွည္႔ၿပန္သြားခဲ႔သည္… ယုစိတ္ထဲေမာင္ဒီေန႔ဘာမ်ားၿဖစ္ေနပါလိမ္႔လို႔ အေတြးဝင္မိသည္..
အိမ္ေရာက္တဲ႔အထိ စိတ္ထဲမတင္မက်ႏွင္႔ ေမာင္တခုခုေတာ႔ၿဖစ္ေနတယ္လို႔ ေတြးရင္း စေနေန႔အၿမန္ေရာက္ပါေစလို႔သာ ဆုေတာင္းမိသည္….
ယုေမွ်ာ္လင္႔ထားေသာစေနေန႔ေရာက္လာခဲ႔ျပီ။ က်ဴရွင္ျပန္ခ်ိန္တိုင္းခ်စ္ရေသာေမာင္႔ကိုေတြ႕ခ်င္စိတ္ေတြကခါတိုင္းထက္ပိုလို႔ျပင္းျပေနခဲ႔သည္။အရင္တပတ္စေနေန႔က ခါတိုင္းထက္ထူးျခားစြာတိတ္ဆိတ္ေနခဲ႔ေသာေမာင္႔ အေျခအေနမွန္ကိုသိခ်င္ေနခဲ႔သည္။ေမာင္တို႔ျခံေရွ႕ေရာက္ေတာ႔ခါတိုင္းလိုေမာင္ရွိမေနခဲ႔။
ဘာလုပ္ရမွန္းမသိစြာ ေမာင္တို႔ျခံေရွ႕မွာ ခဏတာရပ္ေနမိခဲ႔သည္။ ေမာင္တို႔အိမ္ကလူေတြႏွင္႔ယုမသိသလို ဘယ္သူ႔ကိုမွလဲမျမင္ဖူးခဲ႔ပါ။ ျခံေရွ႕ကလူေခၚေခါင္းေလာင္းေလးတီးျပီး ေမးလိုက္ဖို႔အထိလဲ ယုမွာသတိၱမရွိ။
ဒီအတိုင္းလမ္းေလွ်ာက္လာရင္း အိမ္ကိုျပန္ေရာက္တဲ႔အထိ လူနဲ႔စိတ္နဲ႔ မကပ္ခ်င္ေတာ႔။ ေမာင္႔ကိုေတြ႕ခ်င္စိတ္၊ ေမာင္႔အေၾကာင္းသိခ်င္စိတ္ေတြသာ ျပင္းျပလွ်က္ ဘာကိုမွစိတ္ပါလက္ပါမလုပ္ခ်င္ေတာ႔။
တပတ္ျပီးတပတ္ကုန္ဆံုးသြားေသာ္လည္း ေမာင္ကေတာ႔ ေမာင္တို႔ျခံေရွ႕အုတ္ခံုေလးမွာ ယုကိုထိုင္ေစာင္႔မေနခဲ႔။ ယုကသာက်ဴရွင္ျပီးခ်ိန္တိုင္း ေမာင္မ်ားေစာင္႔ေနမလားဆိုေသာ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ႏွင္႔ ေမာင္တို႔ျခံေရွ႕ေရာက္ေရာက္သြားခဲ႔သည္။
တခုေသာစေနေန႔ က်ဴရွင္ျပန္ခ်ိန္မွာေတာ႔ ယုေမွ်ာ္လင္႔ထားေသာေမာင္မဟုတ္ဘဲ ေမာင္တို႔အိမ္ကျခံေစာင္႔ဟုယူဆရသူတစ္ေယာက္ကို ယုေတြ႕ခဲ႔ရသည္။ ျခံထဲကကားတစင္းထြက္သြားအျပီး ျခံတံခါးပိတ္ရန္ထြက္လာျခင္းျဖစ္သည္။
“ဦးေလး၊ ခဏေလးေနပါဦး၊ ေမးစရာရွိလို႔ပါ”
ထိုဦးေလးၾကီးက သူတခါမွမေတြ႕ဘူးေသာယုကို အံ႕ၾသစြာၾကည္႕လွ်က္ဘာေမးမလို႔လဲခေလးမဟုဆိုကာ
တံခါးမပိတ္ေသးဘဲ လွမ္းေျပာတာမို႔ ယုအားတက္သြားျပီး ဒီအိမ္က သူရိန္ဆိုတဲ႔ေကာင္ေလးေနမေကာင္းဘူးလားဟင္၊မေတြ႕တာၾကာလို႔ပါ ဟုေမးမိေတာ႔ ဦးေလးၾကီးမ်က္ႏွာပ်က္သြားတာယုသတိထားမိသည္။
သူရိန္ဆိုတဲ႔ခေလးက သူ႔အေဖနဲ႔စကားမ်ားျပီးအိမ္ကထြက္သြားတာၾကာျပီခေလးမရဲ႕… ဦးေလးအလုပ္ေတြရွိေသးလို႔ အိမ္ထဲျပန္ဝင္ေတာ႔မယ္ ဆိုကာ ျခံထဲျပန္ဝင္သြားခဲ႔သည္။
ယုေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏွင္႔ ျခံေရွ႕မွာ မတ္တပ္ရပ္ေနခဲ႔မိသည္။ ဒါဆို ေမာင္ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ၊ ယုနဲ႔ေမာင္နဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္ထပ္ေတြ႕ရေတာ႔မွာလဲ၊ ေမာင္ယုဆီဘာလို႔မဆက္သြယ္တာလဲ၊
အေတြးမ်ားစြာေခါင္းထဲမွာရႈတ္ေထြးလွ်က္မ်က္ရည္မ်ားကတားစီးမရစြာ ပါးျပင္ေပၚဆင္းသက္လာၾကသည္။
ယုေမာင္႔ကိုဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာေမာင္သိသားနဲ႔ကြယ္… ဘာေၾကာင္႔ဘဲျဖစ္ျဖစ္ယုကိုေတာ႔ တနည္းနည္းနဲ႔ဆက္သြယ္ခဲ႔သင္႔တာေပါ႔… ေမာင္႔ကိုေမ႔ပစ္လိုက္ရမွာလား… ေမာင္နဲ႔ျပန္ေတြ႕ရမဲ႔အခ်ိန္ကို ေမွ်ာ္လင္႔ေစာင္႔စားေနရမွာလား.. ဘာကိုဆံုးျဖတ္ရမလဲ ယုအေျဖရွာမရ…
………………………………………………………………………………………………………………
ေမာင္႔ကိုလြမ္းဆြတ္တမ္းတရင္း ယုစက္ရုပ္တစ္ရုပ္လိုသာ အသက္ရွင္ေနမိေတာ႔သည္.. လုပ္စရာရွိတာေတြကို အခ်ိန္ဇယားတစ္ခုႏွင္႔လုပ္ရင္း အျပံဳးအရယ္မဲ႔ကာ ေငးငိုင္ေနတတ္ေသာယုကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားက အားမလိုအားမရျဖစ္ကာ ေမာင္႔ကိုေမ႔ပစ္လိုက္ဖို႔တိုက္တြန္းၾကသည္… ယုဘာမွမတုန္႔ျပန္ျဖစ္ခဲ႔…
တစ္ေန႔မွာသူငယ္ခ်င္းမ်ားက စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္သူ႔တို႔ေဈ းဝယ္ထြက္ရာလိုက္ခဲ႔ဘို႔ အတင္းဆြဲေခၚၾကတာမို႔ ယုသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင္႔အတူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဈ းသို႔ေရာက္ခဲ႔သည္… စေနေန႔မို႔ လူအမ်ားၾကီးနွင္႔ ရႈတ္ယွက္ခတ္ေနေသာေဈ းထဲတြင္ ယုေခါင္းေတြေနာက္က်ိလာခဲ႔သည္။ သူငယ္ခ်င္းထဲမွႏွစ္ေယာက္ကလည္း ေခါင္းထဲမွာဖုန္ေတြဝင္ေနျပီ.. ေခါင္းဝင္ေလွ်ာ္ၾကမလားဟု အေဖာ္စပ္ေသာအခါ ယုအလြယ္တကူေခါင္းျငိမ္႕ျပရင္း သူတို႔ႏွင္႔အတူ ဆံပင္ညွပ္၊ေခါင္းေလွ်ာ္၊အလွျပဳျပင္ေသာ ဆိုင္ေလးထဲသို႔လိုက္ဝင္ခဲ႔မိသည္… ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ထဲမွာလည္းလူက်ေနသျဖင္႔ ယုအလွည္႕ေရာက္ဖို႔ အၾကာၾကီးေစာင္႔ေနခဲ႔ရသည္။ ဆိုင္ပိုင္ရွင္အန္တီၾကီးက ဘာမွေဇာတကမတက္ဘဲ ျငိမ္သက္စြာေစာင္႔ျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြကိုသာ အရင္ဝင္ခိုင္းေသာယုကို အားနာလာဟန္ျဖင္႔ သမီးကေခါင္းေလွ်ာ္ရံုဘဲဆိုရင္ အန္တီ႔မွာ အလုပ္သင္ခေလးတစ္ေယာက္ေတာ႔အားေနတယ္… သမီးသူနဲ႔ဘဲေလွ်ာ္မလားဟုေမးေသာအခါ ယုေခါင္းသာျငိမ္႕ျပလိုက္မိသည္…
အန္တီၾကီးက သူသူေရ .. ဒီမွာအလုပ္မ်ားေနလို႔ တစ္ေယာက္ကိုေခါင္းလာေလွ်ာ္ေပးပါလားဟုလွမ္းေခၚေသာအခါ ဆိုင္အေပၚထပ္ထပ္ခိုးေပၚက ျဖည္းျဖည္းဆင္းလာသူကို ယုလွမ္းၾကည္႕မိလိုက္သည္။
“ဟင္”
 အံ႕ၾသျခင္းႏွင္႔အတူ အသက္ရႈရပ္သြားသလိုခံစားရျပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ေခြက်သြားေတာ႔သည္….
…………………………………………………………………………………………………………………
သူငယ္ငယ္ေလးထဲက မိန္းခေလးျဖစ္ခ်င္စိတ္ေလးရွိေနခဲ႔တာ… အေဖျဖစ္သူကစည္းကမ္းတင္းက်ပ္လြန္းလို႔ သာေယာက်ၤားေလးတစ္ေယာက္လိုေနလာခဲ႔ရေပမဲ႔ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္လိုဘဲေနခ်င္ခဲ႔တာေလ… အေဖလုပ္သူရဲ႕စကားကိုနားေထာင္ခ်င္လို႔ သူ႔စိတ္ကိုခ်ိဳးႏွိမ္ျပီးေနလာခဲ႔ရွာပါတယ္… အန္တီနဲ႔ကေဆြမ်ိဳးမကင္းေတာ႔ သားအဖေတြ ကေတာက္ကဆက္ျဖစ္တိုင္း သိေနျမင္ေနရတာ ေတာ္ေတာ္စိတ္ဆင္းရဲရတာ…အန္တီ႔ကိုလဲရင္ဖြင္႔ရွာတယ္….သူက ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာတစ္ေယာက္နဲ႔ေတာင္ခ်စ္သူျဖစ္ခဲ႔ေသးတယ္တဲ႔… ဒါေပမဲ႔ ေကာင္မေလးနဲ႔ေတြ႕တိုင္း ေကာင္မေလးကိုအားက်ျပီး မိန္းခေလးလိုေနခ်င္စိတ္ေတြကပိုျပင္းျပလာခဲ႔တာနဲ႔ ေကာင္မေလးနဲ႔မေတြ႕ေတာ႔ဘဲေနခဲ႔လိုက္ေတာ႔တယ္တဲ႔… အေဖမၾကိဳက္မွန္းသိလို႔ မိန္းခေလးအဝတ္အစားအသံုးအေဆာင္ေတြကို ဖြက္ထားျပီး အေဖမရွိခ်ိန္ေတြမွ အခန္းေအာင္းျပီးဝတ္ဆင္ေလ႔ရွိတာကို အေဖမိသြားတဲ႔တေန႔ အၾကီးအက်ယ္ေဒါသေတြထြက္ျပီး အိမ္ေပၚကႏွင္ခ်လိုက္တာတဲ႔…အေဖျဖစ္သူသာ ႏူးႏူးညံ႕ညံ႕ကိုင္တြယ္ခဲ႔ရင္ ဒီလိုျဖစ္လာပါ႔မလားလို႔ အန္တီတခါတေလေတြးမိတယ္… ခုေတာ႔ ခေလးကိုသနားလို႔သာ အန္တီကအလုပ္သင္သေဘာမ်ိဳးဆိုင္မွာေခၚထားတာ… သူ႔အေဖကအန္တီ႔ကိုေတာင္စကားမေျပာေတာ႔ဘူးေလ..
ဆိုင္ရွင္အန္တီၾကီးေျပာျပေသာစကားေတြကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ပုခံုးကိုမွီထားရက္ကေန နားေထာင္ေနမိေသာယုတစ္ေယာက္ ျငိမ္သက္စြာနားေထာင္ရင္း မ်က္ရည္ေတြက်ေနမိသည္။
ယုနဲ႔ေမာင္ရဲ႕ဇာတ္လမ္းကတကယ္ကိုျပီးဆံုးသြားခဲ႔ျပီ…ေလွခါးေပၚမွႏြဲ႕လ်စြာျဖည္းျဖည္းေလးဆင္းလာေသာ ေမာင္႔ပံုရိပ္က မ်က္ဝန္းထဲကမထြက္… ေျခသည္းနီဆိုးထားတဲ႔ေမာင္႔ေျခဖ်ားေလးကိုမိန္းခေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ေျခဖ်ားေလးလို႔သာ ယုထင္ခဲ႔တာ… ေျခမ်က္စိဖံုးေအာင္လံုခ်ည္ဝတ္ထားတာေလးနဲ႔ညာဘက္ကိုဖံုးဝတ္ထားတာကယုနဲ႔အတူတူမို႔ သူ႔မ်က္ႏွာေလးကိုၾကည္႕ခ်င္စိတ္နဲ႔မ်က္ႏွာမလႊဲေစာင္႔ၾကည္႕မိခဲ႔တာ…ေမာင္႔မ်က္ႏွာကိုေတြ႕လိုက္ရတဲ႔အခါ ဘာဆက္ျဖစ္ခဲ႔လဲ ယုမွတ္ကိုမမွတ္မိေတာ႔… သူငယ္ခ်င္းကေျပာေတာ႔ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ထဲကေနေမာင္ထြက္ေျပးသြားတယ္တဲ႔…
တကယ္ေတာ႔ေမာင္ထြက္ေျပးသြားခဲ႔တာဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ထဲကမွမဟုတ္တာ… ယုႏွလံုးသားထဲကေနေမာင္ထြက္ေျပးသြားခဲ႔တာ….
ေမာင္႔ကိုေမွ်ာ္လင္႔လို႔မရေတာ႔ဘူးဆိုတာကို နာက်င္စြာနဲ႔ုလက္ခံလိုက္ပါျပီေမာင္…
ေမာင္ေပ်ာ္ပါေစလို႔ဆုေတာင္းရင္း ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ေမာင္လို႔တိုးတိုးေလးေခၚလိုက္ပါရေစ”ေမာင္”

Rose of Sharon