tag:blogger.com,1999:blog-86695199931363492522012-02-19T14:48:17.595+07:00ေရးခ်င္တာကို ေရးခ်င္သလိုေရးသည္...rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.comBlogger951100tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-8259817584680029022012-02-19T07:18:00.003+07:002012-02-19T07:36:46.201+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-R6knqOT2lNE/T0BD0NmalxI/AAAAAAAAAyk/ZXLXZrj-GrY/s1600/800px-Nilgiri_mountain_view.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-R6knqOT2lNE/T0BD0NmalxI/AAAAAAAAAyk/ZXLXZrj-GrY/s320/800px-Nilgiri_mountain_view.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5710638891788834578" /></a><br />(ပံုကို Google မွယူပါသည္)<br /><br /><br />ဒီေတာင္ထိပ္ေပၚကို သူေရာက္ရွိေနခဲ႔သည္မွာ ရက္အတန္ၾကာခဲ႔ၿပီၿဖစ္သည္… ယခုထက္ထိထိုေတာင္ထိပ္ေပၚမွ ထြက္ခြါသြားလိုစိတ္ သူ႔တြင္မရွိေသး… <br />………………………………………………………………………………………….<br />ထိုေတာင္ထိပ္ေပၚသို႔ သူေရာက္ရွိသြားဘို႔အတြက္ ခက္ခဲစြာဆံုးၿဖတ္ခဲ႔ရၿခင္းၿဖစ္သည္… သူ႔မွာ အိမ္ေထာင္ဖက္ႏွင္႔ သားသမီးမ်ား ရွိေနေသးသည္မို႔ သူလုပ္ခ်င္ရာလုပ္ပစ္ဖို႔ လြယ္ကူစြာမဆံုးၿဖတ္ႏိုင္ခဲ႔… ႏွစ္အတန္ၾကာ စိတ္ဖိစီးမႈမ်ားစြာကို ေအာင္႔အည္းသည္းခံလွ်က္ ထိုေန႔ရက္ေရာက္ရွိလာဘို႔ကို ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္တခုအၿဖစ္ သူနွလံုးသြင္းထားခဲ႔သည္….<br /><br />လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွ သူ႔ထက္ငါေနရာယူ ၿပိဳင္ဆိုင္မႈမ်ားမွ သူေဘးထြက္ခဲ႔ၿပီး ကိုယ္႔ကိုသတ္မွတ္ေပးထားေသာ တာဝန္မ်ားကိုသာ ေက်ၿပြန္ေအာင္သူထမ္းေဆာင္ခဲ႔သည္… ထိုကဲ႔သို႔ေဘးထြက္ေနရင္းကေန တိုက္ခိုက္မႈေတြခံရတာမ်ိဳးရွိလာလွ်င္လည္း သူအတတ္ႏိုင္ဆံုးေရွာင္ထြက္ခဲ႔သည္… ေရွာင္ထြက္ရင္းက ကိုယ္႔ကိုသာ ပစ္မွတ္ထား တိုက္ခိုက္ေနသူမ်ား ကိုယ္ႏွင္႔ေဝးရာ ပိုမိုေကာင္းမြန္ေသာေနရာမ်ားသို႔ ေရာက္ရွိသြားႏိုင္ၾကဘို႔ ဆုေတာင္းေပးေနမိသည္… ကိုယ္ကေတာ႔ဒီကထြက္သြားဘို႔မၿဖစ္ႏိုင္ေတာ႔ေသာေၾကာင္႔ ၿဖစ္သည္… ေနရာသစ္တခုသို႔ေၿပာင္းေရႊ႕ဘို႔ သူမစဥ္းစားေတာ႔ဘဲ သူ႔ပန္းတုိင္ေအာင္ၿမင္ေရးကိုသာ သူအေလးထားခ်င္ေတာ႔သည္….<br /><br />သူ႔မွာ သူမ်ားအေပၚ ပ်က္စီးေစလိုစိတ္မရွိဘဲ သူ႔ကိုမတိုက္ခိုက္ၾကရံုသာရည္ရြယ္ေတာင္းမိေသာထိုဆုေၾကာင္႔ သူ႔လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွ သူ႔ကိုတိုက္ခိုက္ၾကသူမ်ား သူဆုေတာင္းခဲ႔သလို သူ႔အနားမွ ရာထူးတိုးေၿပာင္းေရႊ႕သြားၾကေသာအခါ သူလိပ္ၿပာသန္႔စြာၿပံဳးေနႏိုင္ခဲ႔ပါသည္… သူကေတာ႔ ဒီေနရာ ဒီရာထူးမွာပင္ တာဝန္ေတြေက်ေအာင္ထမ္းေဆာင္ရင္း သူ႔ပန္းတိုင္သို႔ေရာက္ရွိေရးအတြက္ အကြက္ခ်စီစဥ္လွ်က္ရွိေနဆဲ…<br /><br />သူ႔အိမ္မွာ ဘာပစၥည္းအသစ္ဝယ္မလဲ စိတ္ဝင္စားတတ္ေသာ အိမ္နီးခ်င္းမ်ားကိုလည္း အလုပ္ကၿပန္လာခ်ိန္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႕တိုင္း ၾကည္လင္စြာၿပံဳးၿပဘို႔ သူၾကိဳးစားခဲ႔သည္… သူ႔အိမ္မွာ ကိုယ္႔အိမ္မွာထက္သာေသာ ဇိမ္ခံပစၥည္းမ်ား ကို လာၾကည္႔လွည္႔ပါဟုဖိတ္ေခၚတတ္ေသာ တအိမ္ေက်ာ္မွ အိမ္နီးခ်င္းထံသို႔ ၿပံဳးရႊင္စြာ သြားေရာက္လည္ပတ္ၿပီး ထိုပစၥည္းမ်ား သူမဝယ္ႏိုင္ပါေၾကာင္း ရိုးသားစြာဝန္ခံခဲ႔ရၿခင္းအား သူဂုဏ္ယူႏိုင္ခဲ႔ပါသည္… ေနာက္ေနာင္မေတြ႕ရေတာ႔မည္႔ထိုသူမ်ားအေပၚ စိတ္ေကာင္းၾကည္လင္စြာၿဖင္႔ သူဆက္ဆံႏိုင္ခဲ႔ၿခင္းက ထိုပန္းတိုင္ေၾကာင္႔သာၿဖစ္သည္… အရင္ကေတာ႔ ထိုအိမ္နီးခ်င္းမ်ားအေပၚ သူစိတ္ပ်က္ခဲ႔ၿခင္းကို ရိုးသားစြာဝန္ခံလိုပါသည္… အခုေတာ႔ သူ႔ပန္တိုင္ေရာက္ရွိေရးသာ သူ႔အာရံုထဲမွာရွိေသာေၾကာင္႔ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင္႔စိတ္အေထြေထြမ်ားကို သူအေရးမထားေတာ႔ပါ….<br />အိမ္ေထာင္ဖက္ႏွင္႔သားသမီးမ်ား၏ လိုအပ္ခ်က္မ်ားစြာအတြက္ နည္းနည္းမွ မညည္းညဴေတာ႔ဘဲ တေန႔ရေစရမည္ၿဖစ္ေၾကာင္း ကတိေပးႏိုင္လာသည္…ထိရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ ခ်မွတ္ၿပီးခ်ိန္မွၿပီး သူ႔စိတ္ေတြၿငိမ္းခ်မ္းလာခဲ႔ေၾကာင္း သူသတိထားမိသည္… <br />ခုေတာ႔သူ႔ရည္မွန္းခ်က္ၿပည္႔ဝေတာ႔မည္ၿဖစ္သည္…သူအႏွစ္ႏွစ္အလလစုေဆာင္းခဲ႔ေသာ ေငြေၾကးၿဖင္႔ လုပ္ငန္းအေသးစားတခု ၊ လုပ္ငန္းလည္ပတ္ရန္အတြက္ သူစိတ္ခ်ရေသာဝန္ထမ္းမ်ား အရာအားလံုးကို သူ႔အိမ္ေထာင္ဖက္ထံလႊဲေၿပာင္းေပးခဲ႔ၿပီးၿဖစ္ၿပီး သားသမီးမ်ားလည္း ပညာစံု အလုပ္ကိုယ္စီႏွင္႔ၿဖစ္ေသာေၾကာင္႔ သူ႔မွာေနာက္ဆံတင္းစရာ ဘာတခုမွမရွိေတာ႔ဟု သေဘာထားၿပီး ထိုခရီးကိုသူထြက္လာခဲ႔ေတာ႔သည္…<br /><br />………………………………………………………………………………………………………………………………………<br /><br />သူထိုေတာင္ထိပ္ေပၚတြင္ထိုင္ရင္း သူ႔ကိုယ္သူေက်နပ္ေနခဲ႔သည္…သူ႔မွာပိုင္ဆိုင္သမွ်သည္ ခုခ်ိန္တြင္ မိုးကာတဲေလး၊အိတ္ထဲတြင္ရွိေသာ ထမင္းေၿခာက္မ်ားႏွင္႔အဝတ္အနည္းငယ္သာၿဖစ္သည္… ေတာင္ေအာက္ကစမ္းေခ်ာင္းေလးတြင္ သူလိုအပ္သမွ်သယ္ယူရန္ လံုေလာက္ေသာေရရွိသည္… ဘဝတြင္ ဘာမွမလိုအပ္ေသာ ထိုခံစားခ်က္ကို တစိမ္႔စိမ္႔ခံစားရင္း ေတာင္ထိပ္ေပၚတြင္ သဘာဝတရားမ်ားႏွင္႔ လက္ပြန္းတတီးရွိေနလိုေသာ သူ၏ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ၿပည္႔ဝခဲ႔ၿခင္းအတြက္ ၾကည္ႏူးပီတိၿဖစ္မိသည္…<br /><br />ဒီေတာင္ထိပ္ေပၚကို သူေရာက္ရွိေနခဲ႔သည္မွာ ရက္အတန္ၾကာခဲ႔ၿပီၿဖစ္သည္… ယခုထက္ထိထိုေတာင္ထိပ္ေပၚမွ ထြက္ခြါသြားလိုစိတ္ သူ႔တြင္မရွိေသး….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-825981758468002902?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-64166725280836475332012-02-02T11:49:00.002+07:002012-02-02T11:59:55.386+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-cgIm_M50LKk/TyoYIc2SzpI/AAAAAAAAAyY/45JDn7eirnM/s1600/achildhoodmemorycfs.png"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 255px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-cgIm_M50LKk/TyoYIc2SzpI/AAAAAAAAAyY/45JDn7eirnM/s320/achildhoodmemorycfs.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5704398411480092306" /></a><br />(ပံုကိုဂူဂယ္လ္မွယူပါသည္)<br /><br /><br />အပူအပင္ကင္းတဲ႔ခေလးေလးဘဝကို တခါၿပန္ၿပီးေရာက္ခ်င္ေသးတယ္…… အၿပစ္မရွိေသးတဲ႔ခေလးေလးဘဝကို တခါၿပန္ၿပီးေရာက္ခ်င္ေသးတယ္….”<br />…………………………………………………………………………………………………………………………..<br />မၾကာမၾကာဒီသီခ်င္းေလးကိုဆိုညည္းမိရင္း အေဖ၊အေမနဲ႔ေမာင္ႏွမေတြကို အရမ္းလြမ္းတယ္… ေမာင္ႏွမေၿခာက္ေယာက္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္အသက္ႏွစ္ႏွစ္စီေလာက္ဘဲကြာၾကတာမို႔ ကစားေဖာ္ ကစားဖက္ေတြၿဖစ္ခဲ႔တယ္…. ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ အစ္ကိုအၾကီးဆံုးတစ္ေယာက္ဘဲ ေယာက်ၤားေလးပါတာမို႔ အဲဒီအစ္ကိုမ်ား မိန္းခေလးလုပ္ခ်င္စိတ္ေပါက္သြားမလားလို႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကစိုးရိမ္ခဲ႔ၾကေသးတာ.. တကယ္တမ္းမွာ ညီမေတြက အစ္ကိုၾကီးဦးေဆာင္ေဆာ႔တဲ႔ ကစားနည္းေတြကိုဘဲ လိုက္ေဆာ႔ခဲ႔ၾကတာမို႔ က်မတို႔ညီအစ္မေတြဘဲ မိန္းမသိပ္မဆန္သလို ၿဖစ္ခဲ႔ရတာ…<br />အစ္ကိုၾကီးက အိမ္မွာရွိတာေလးေတြနဲ႔ ကစားစရာေတြတီထြင္ေပးတတ္တယ္… ရာဘာဖိနပ္ေတြေဟာင္းသြားရင္ အဝိုင္းေလးေတြရေအာင္ၿဖတ္၊ သစ္သားအတိုအစေတြ ဝါးေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ လက္တြန္းၿပီးေဆာ႔လို႔ရေအာင္လုပ္ေပးတယ္… သူတီထြင္ေပးတာေတြတစ္ပံုၾကီးရယ္… က်မက သိပ္မမွတ္မိေတာ႔တာ… ပံုေၿပာလဲသိပ္ေကာင္းတယ္…ညီမေတြစိတ္ဝင္စားေအာင္ပံုေၿပာၿပရင္း မိဘေတြမအားခ်ိန္မွာ ညီမေတြကိုထိန္းခဲ႔တာ…<br />ေမာင္ႏွမေတြတရံုးရံုးနဲ႔ အိမ္မွာဘဲေပ်ာ္တဲ႔က်မဟာ ေက်ာင္းသြားဘို႔ အေၾကာက္အကန္ၿငင္းၿပီးငိုခဲ႔ရတာ… ဘယ္လိုငိုငို ေက်ာင္းကိုေတာ႔ေရာက္ေအာင္သြားခဲ႔ရတာပါဘဲ… က်မငိုလြန္းလို႔ က်မထက္ ႏွစ္ႏွစ္ဘဲၾကီးတဲ႔အမဟာ က်မအတန္းမွာလာလာထိုင္ေပးခဲ႔တယ္… အဲဒီအရြယ္မွာဘဲ အတန္းထဲမွာ အိမ္ကမုန္႔ဘိုးမရတဲ႔ က်မရဲ႕အတန္းေဖာ္တစ္ေယာက္ဟာ က်မဆီကမုန္႔ဘိုးေတြကိုညာညာယူတယ္… အဲဒီအမသိေတာ႔ အဲဒီအတန္းေဖာ္ဆီက က်မရဲ႕မုန္႔ဘိုးေတြကိုၿပန္ေတာင္းေပးတယ္… က်မကိုလဲ ေနာက္ထပ္အညာမခံရေအာင္ဆံုးမခဲ႔တယ္… သူငယ္တန္းၿပီးလို႔ တစ္တန္းေရာက္ေတာ႔ ေက်ာင္းတက္တာေနသားက်သြားခ်ိန္မွာ အတန္းပိုင္ဆရာမေၿပာင္းတယ္… အဲဒီဆရာမက အသားေတာ္ေတာ္မဲတယ္… က်မငယ္ငယ္က အသားမဲတဲ႔သူဆိုအရမ္းေၾကာက္တာ… ေက်ာင္းေရာက္တိုင္း ဆရာမမ်က္ႏွာၿမင္တာနဲ႔ေအာ္ေအာ္ငိုတာ… ထိုင္ခ်င္ေတာ႔လည္းေရွ႕ဆံုးတန္းမွာဆိုေတာ႔ က်မအငိုတိတ္ေအာင္ ဆရာမခင္မ်ာ သူ႔မ်က္ႏွာကို သူ႔ဆြဲၿခင္းေလးနဲ႔ ကာကာထားရွာတာ…<br />ငယ္ငယ္တုန္းကစာသိပ္ေတာ္ခဲ႔ဘူးတယ္… ႏွစ္တိုင္းဆုေပးပြဲမွာဆုတတ္ယူခဲ႔ရတယ္..(ငယ္ငယ္ကပါ)… စာေတာ္သေလာက္အေဆာ႔လဲအရမ္းမက္ခဲ႔တယ္… ေမာင္ႏွမထဲမွာ အေသးဆံုးအညွပ္ဆံုးက်မက အေၿပးကေတာ႔အရမ္းသန္တာ… စိမ္ေၿပးတိုင္းေဆာ႔ရင္ က်မကိုေတာ္ေတာ္နဲ႔မမိၾကဘူး… ထုတ္ဆီးတိုးရင္လည္း လူကေသးေသးနဲ႔ လွစ္ကနဲ လွစ္ကနဲ ေၿပးႏိုင္ေတာ႔ ကိုယ္ပါတဲ႔အဖြဲ႔ကႏိုင္တာမ်ားတယ္… အီဆြတ္ခုန္ရင္လဲ ကိုယ္ကအၿမဲသူမ်ားကိုကူရေသးတာ… အဖြဲ႔လိုက္ကစားတိုင္းကိုယ္က ေခါင္းေဆာင္…<br />အိမ္မွာလဲကိုယ္ကအရမ္းအသံုးဝင္တာ… အေမဟင္းခ်က္ခါနီး တခုခုလိုလို႔ေၿပးဝယ္ဆို ကိုယ္ဘဲ… အေမက ေၿခၿမန္ေတာ္လို႔ေခၚၿပီးခိုင္းရင္ သေဘာေတြက်ၿပီးေၿပးေတာ႔တာ… ငယ္ငယ္က က်မတို႔ေနရတဲ႔ ဝန္ထမ္းအိမ္ယာဝင္းေလးဟာ သိပ္ေအးခ်မ္းၿပီးေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္… ဝင္းထဲက ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္တန္းလ်ားေလးေတြ ကိုေက်ာ္လာလိုက္ရင္ ေဘာလံုးကြင္းၾကီးရွိတယ္… အဲဒီေဘာလံုးကြင္းၾကီးရဲ႕ေနာက္မွာကိုယ္တို႔ေနတဲ႔ ႏွစ္ထပ္တိုက္လိုင္းေလးရွိတယ္… ၿခံကလဲ အေရွ႕အေနာက္အက်ယ္ၾကီးဆိုေတာ႔ ၿခံထဲမွာ စားပင္ေတြ ပန္းပင္ေတြလဲအမ်ားၾကီးရွိတယ္… ဒန္႔သလြန္ပင္၊ေပါက္ပန္းၿဖဴပင္ ေတြက တို႔စရာလိုတိုင္း ကိုယ္တက္ခူးေပးေနက်… ကိုယ္က မိသားစုအတြက္ အပင္တက္ရာမွာလဲ အသံုးဝင္ခဲ႔ေသးတာ… မာလကာပင္ကေတာ႔ ကိုယ္နဲ႔တခိ်န္လံုးရွိေနခဲ႔တဲ႔ ကိုယ္႔ရဲ႕အေဖာ္… တခါတေလ မာလကာပင္ေပၚမွာ စာက်က္၊ တခါတေလ မ်က္စိေလးမွိတ္ၿပီးမွိန္းေနခဲ႔ရတာ ကို သိပ္သေဘာက်တာ….မာလကာသီးေတြကို ၿမန္ၿမန္စားလို႔ရေအာင္ ပလတ္စတစ္ေလးနဲ႔ အုပ္ထားေပးၿပီး ကိုယ္ဦးထားမွန္းသိေအာင္ နာမည္လဲထိုးထားရေသးတာ…..<br />မိုးတြင္းဆို ေမာင္ႏွမေတြ မိုးရြာတာနဲ႔ အိမ္ေရွ႕ကေဘာလံုးကြင္းထဲ ပတ္ေၿပးၿပီး မိုးေရခ်ိဳးခဲ႔ၾကတာ… တခါေတာ႔ မိုးေရခ်ိဳးရင္း က်မရဲ႕အမတစ္ေယာက္ ငါးရွဥ္႔တစ္ေကာင္ဖမ္းလာၿပီး ငါးရွဥ္႕ၾကိဳက္တတ္တဲ႔ အေဖ႔ဆီအေၿပးအလႊားသြားပို႔တယ္… အေဖက ေသခ်ာၾကည္႔ၿပီး ဟဲ႔အဲဒါငါးရွဥ္႕မဟုတ္ဘူး၊ ေၿမြဆိုၿပီးလႊင္႔ပစ္လိုက္ေတာ႔မွ အမခင္မ်ာ ေၾကာက္ၿပီးငိုလိုက္တာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မတိတ္ဘူး…<br />အေဖနဲ႔အေမ မအားတာတို႔ အၿပင္သြားစရာတို႔ရွိတိုင္း က်မတို႔ေမာင္ႏွမတေတြ ၾကီးစဥ္ငယ္လိုက္ တစ္ေယာက္တစ္လွည္႔ေစာင္႔ေရွာက္ရင္း အိမ္မွာေနၾကရတယ္… တေန႔ အေဖနဲ႔အေမမရွိတုန္း က်မတို႔ညီအမေတြခ်ည္း အိမ္မွာက်န္ခဲ႔တယ္… အိမ္မွာ က်မတို႔ေမာင္ႏွမေတြ အရပ္ရွည္ေအာင္လို႔ အေဖက ဘားတန္းခိုလို႔ရေအာင္ ထုတ္တန္းမွာ လုပ္ေပးထားတယ္… က်မတို႔ေတြ တလွည္႔စီခိုရင္း အရပ္ရွည္ဘို႔ထက္ လႊားခနဲ လႊားခနဲ ခုန္ခုန္ၿပီးေဆာ႔ၾကတယ္… က်မတို႔အလွည္႔မွာ အဆင္ေၿပေပမဲ႔ က်မအစ္မတစ္ေယာက္ အလွည္႔မွာ လႊားခနဲအခုန္ ဘားတန္းကို မခိုမိဘဲ ၿပန္ၿပဳတ္က်တာ အြတ္ခနဲဘဲ… ၿပီးေတာ႔ သူကမလႈပ္ေတာ႔ဘူး… က်မတို႔ညီအမေတြ သူေသသြားတာလားေတြးၿပီး သူ႔အနားလဲမကပ္ရဲၾကဘဲ ဒီတိုင္းၾကည္႔ေနၾကရင္း သူၿပန္လႈပ္လာေတာ႔မွ သူ႔အနားသြားရဲၾကေတာ႔တယ္… အဲဒီထဲက သူ႔ခင္မ်ာဘားတန္းမခိုၿဖစ္ေတာ႔ဘူးထင္ရဲ႕… ေမာင္ႏွမထဲမွာ သူအပုဆံုးၿဖစ္သြားတယ္… :D<br />က်မရဲ႕ခေလးဘဝဟာ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ေဆာ႔ကစားရတာထက္ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ေဆာ႔ရတာကိုဘဲ ပိုၿပီးေပ်ာ္ေမြ႕ခဲ႔ပါတယ္… သူငယ္ခ်င္းေတြက ေဆာ႔ကစားရင္ အၿငင္းအခံုၿဖစ္ရင္ မေခၚၾကေတာ႔ဘူး… ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔က ၿငင္းရလဲခဏဘဲ… ေမာင္ႏွမေတြတည္႔ေအာင္ေဆာ႔ၾကလို႔ ေဖေဖ လွမ္းဟန္႕လိုက္တာနဲ႔ ေအးေဆးၿပန္ၿဖစ္သြားေရာ…<br />ငယ္ငယ္ကဘဝကိုတကယ္လြမ္းပါတယ္… ကိုယ္ေရြးတဲ႔လမ္းဟာ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ေဝးရမဲ႔လမ္းမို႔ ေဝးေနရေပမဲ႔ က်မရဲ႕ေမာင္ႏွမေတြကို က်မအၿမဲလြမ္းေနမိတယ္… ငယ္ငယ္တုန္းကလို တစ္အိမ္ထဲ အတူၿပန္ေနရဖို႔မၿဖစ္နိုင္ေတာ႔တဲ႔ဆုကို တခါတေလ ေတာင္႔တမိတယ္… ရန္ကုန္ၿပန္တိုင္းလဲ ငယ္ငယ္ကေနခဲ႔ဘူးတဲ႔ အဲဒီဝန္ထမ္းအိမ္ယာေလးေရွ႕ကၿဖတ္တိုင္း ငယ္ဘဝကိုၿပန္ၿမင္ေယာင္ၿပီး မ်က္ရည္လည္လြမ္းဆြတ္မိတယ္… ခေလးဘဝရဲ႕အရိပ္ေတြဟာ ဘယ္ေတာ႔မွေမ႔ေပ်ာက္မရတဲ႔အရာေတြ….အလြမ္းေၿပဝင္ၾကည္႕လို႔ေတာင္မရေတာ႔တဲ႔(စစ္တပ္ကသိမ္းလိုက္လို႔) အဲဒီဝင္းေလးကို အခုထိ အိပ္မက္ေတြထဲထည္႔မက္ေနတုန္း….<br /><br />(ခုတေလာစာေရးရမွာပ်င္းေနတုန္း အဲဒီပို႔စ္ေလးေရးခ်မိေတာ႔ ေရးခ်င္တာေတြ အမ်ားၾကီး ထြက္လာေပမဲ႔ အရမ္းရွည္သြားမွာစိုးလို႔အက်ဥ္းဘဲခ်ံဳးလိုက္ရေတာ႔တယ္… )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-6416672528083647533?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-78128291700059429982012-01-19T06:51:00.004+07:002012-01-19T07:08:45.043+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-No4amE7__MY/Txdehs6HhgI/AAAAAAAAAyM/temQHA_x-m4/s1600/scan0031.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 276px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-No4amE7__MY/Txdehs6HhgI/AAAAAAAAAyM/temQHA_x-m4/s320/scan0031.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5699127786544268802" /></a><br />(ေက်ာင္းကပို႔တဲ႔စာ)<br /><br /><br />ဗီယက္နမ္နွစ္သစ္ကူးရာသီအတြက္ ေက်ာင္းေတြမပိတ္ခင္ေနာက္ဆံုးေန႔က ခေလးေတြရဲ႕ေက်ာင္းလြယ္အိတ္ထဲမွာ ေက်ာင္းကထည္႔ေပးလိုက္တဲ႔စာပါလာတယ္… ဖြင္႔ဖတ္ၾကည္႔ေတာ႔ ေက်ာင္းလခေတြေနာက္ႏွစ္တက္မယ္ဆိုတာရယ္… တက္မဲ႔ေက်ာင္းစာရိတ္ေတြရယ္… တကယ္ကို အံ႕ၾသသြားမိတယ္….<br />--------------------------------------------------------<br />ဒီေက်ာင္းေလးကိုေၿပာင္းလိုက္တာတစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ဘဲရွိေသးတယ္… ခေလးေတြအရင္တက္တဲ႔ေက်ာင္းက ႏွစ္ႏွစ္တစ္ခါ ေက်ာင္းလခေတြတိုးတိုးေတာင္းတာကိုမႏွစ္သက္တာရယ္… ဒီေက်ာင္းမွာ အရင္ေက်ာင္းကနဲ႔မတူတဲ႔ ေက်ာင္းသင္ရိုးညႊန္းတမ္းေတြကို သေဘာက်လို႔ရယ္…ဒီေက်ာင္းေလးကိုေရြးၿပီးေၿပာင္းထားခဲ႔တာ…<br /><br /><br /> အဲဒီအရင္ေက်ာင္းက ၄ႏွစ္သားအရြယ္ေက်ာင္းခလ တစ္ႏွစ္စာ ေဒၚလာ၆၀၀၀ အစား ေဒၚလာ၈၀၀၀ေလာက္ၿဖစ္သြားၿပီး ၉ႏွစ္သမီးအရြယ္ေက်ာင္းလခတစ္ႏွစ္စာ ေဒၚလာ၈၀၀၀ေက်ာ္ကေန ေဒၚလာ၁၀၈၀၀ ေလာက္ၿဖစ္သြားတယ္… ဒီေတာ႔ ေနာက္ႏွစ္ႏွစ္မွာ ထပ္တက္ဦးမွာသိေနတာမို႔ တၿခားေက်ာင္းဘဲေၿပာင္းေတာ႔မယ္ဆိုၿပီး စိတ္ၾကိဳက္ေတြ႕ဘို႔ေက်ာင္းကိုရွာခဲ႔ရပါတယ္…<br /><br /><br />သင္ရိုးညႊန္းတမ္းထဲမွာ အက်င္႔စာရိတၱအတြက္ တစ္ဘာသာထည္႔သင္တာကို အရမ္းႏွစ္သက္မိတယ္… ၿပီးေတာ႔ ၿပင္သစ္စကားလဲ ဘာသာရပ္တစ္ခုအေနနဲ႔သင္တာကိုလဲ သေဘာက်တယ္… အဲဒါအၿပင္ ေက်ာင္းလခကလဲ ၄ႏွစ္သားအတြက္ ေဒၚလာ၄၉၅၀ ၿဖစ္ၿပီး ၉ႏွစ္သမီးအတြက္က ေဒၚလာ၈၉၀၀ ဆိုေတာ႔ အရင္ေက်ာင္းနဲ႔ယွဥ္လိုက္ရင္ ေတာ္ေတာ္သက္သာတယ္… ဒီေက်ာင္းက အသစ္ဖြင္႔တဲ႔ေက်ာင္းမို႔ ေက်ာင္းလခေလွ်ာ႔ေပးထားတာၿဖစ္ၿပီး ၂၀၁၂မွာ ေက်ာင္းလခတိုးရင္တိုးမယ္… ေလွ်ာ႔ရင္လည္းေလွ်ာ႔မယ္လို႔ ၾကိဳေၿပာထားပါတယ္… ကိုယ္ကေတာ႔ ေလွ်ာ႔မွာေတာ႔မဟုတ္ဘူး တိုးဘို႔ဘဲရွိမွာလို႔ ၾကိဳေတြးထားပါတယ္… တိုးခဲ႔ရင္လည္း ခေလးေတြကို ဒီေက်ာင္းမွာဘဲအထက္တန္းၿပီးတဲ႔ထိထားဘို႔ဆံုးၿဖတ္ထားပါတယ္… ေက်ာင္းရဲ႕ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းကိုႏွစ္သက္လို႔ပါ….<br /><br /><br /><br />တကယ္တမ္းတိုးၿပီဆိုတဲ႔စာရေတာ႔… ဘုရား ဘုရား ဆိုၿပီး မ်က္လံုးၿပဴးသြားတယ္… နည္းနည္းေနာေနာတိုးတာမွမဟုတ္ဘဲ… ေနာက္ႏွစ္စာသင္ႏွစ္မွာ ၆ႏွစ္အရြယ္သားအတြက္ ေဒၚလာ၁၀၈၀၀ ေလာက္ေပးရမွာၿဖစ္ၿပီး ၁၁ႏွစ္အရြယ္သမီးအတြက္ ေဒၚလာ၁၃၀၀၀နီးပါးေပးရမွာၿဖစ္တယ္…. ဒါ႔အၿပင္ admission fee ေတြလဲ ထပ္ေပးရမွာဆိုေတာ႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ေပါင္းကို ေဒၚလာႏွစ္ေသာင္းခြဲေလာက္သြင္းရမွာၿဖစ္တယ္…<br /><br /><br /><br />ဗီယက္နမ္မွာေနတဲ႔ ႏိုင္ငံၿခားသားခေလးေတြအတြက္ ေရြးခ်ယ္စရာမရွိပါဘူး… International School ဘဲတက္စရာရွိပါတယ္… တၿခားေဈးနဲနဲပိုသက္သာတဲ႔ေက်ာင္းရွာရင္ရႏိုင္ေပမဲ႔ ခေလးေတြဘဝမွာ ခဏခဏ အေၿပာင္းအလဲေတြ မၾကံဳေတြ႕ေစခ်င္တာရယ္… ဒီေက်ာင္းရဲ႕ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းမ်ိဳး တၿခားေက်ာင္းမွ မရွိႏိုင္တာရယ္ေၾကာင္႔ ဒီေက်ာင္းမွာဘဲဆက္ထားရမွာပါ… စားသံုးကုန္ လူသံုးကုန္ေတြ ေဈးတက္ေနခ်ိန္မွာ ပညာေရးကပါေဈးလိုက္တက္ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ဦးေႏွာက္ေၿခာက္ရတယ္….<br /><br /><br /><br />ဒီေတာ႔… အေဖကပိုက္ဆံပိုရွာဘို႔ၿပင္… အေမက အသံုးေခြ်တာဘို႔ဘဲရွိေတာ႔တာေပါ႔… အသံုးေခြ်တာဘို႔ကလဲ အစစ အရာရာ ေဈးတက္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ ဘာကိုမ်ားေလွ်ာ႔လို႔ရမလဲ မသိပါဘူး… ခရီးအထြက္ေတြေလွ်ာ႔… ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြ ၿပည္တြင္းခရီးေတြဘဲထြက္ … ၿပီးေတာ႔… ၿပီးေတာ႔… စဥ္းစားရင္ အေၿဖမထြက္ႏိုင္ေသးတာမို႔… ဘယ္လိုမ်ားအသံုးေလွ်ာ႔ရမလဲ… လာလည္သူ သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ… အၾကံေလးမ်ားေပးသြားၾကပါေနာ္…..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-7812829170005942998?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-64496189586297079382012-01-10T12:41:00.004+07:002012-01-10T13:28:00.249+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-M3ciOgPncuc/TwvQhjdLiTI/AAAAAAAAAyA/iu6Zkro5grY/s1600/new%2Byear%2B2012%2Bbackground%2Bpictures.gif"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-M3ciOgPncuc/TwvQhjdLiTI/AAAAAAAAAyA/iu6Zkro5grY/s320/new%2Byear%2B2012%2Bbackground%2Bpictures.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5695875428612016434" /></a><br />(ပံုကို Google မွယူပါသည္)<br /><br /><br />ကုန္သြားခဲ႔တဲ႔၂၀၁၁ဟာ ကိုယ္႔အတြက္ေတာ႔ ေကာင္းၿခင္းေတြကပိုမ်ားခဲ႔တယ္….<br /><br /> မိသားစုရဲ႕ က်န္းမာေရး စီးပါြးေရးေတြလည္း အရင္ႏွစ္ေတြထက္ပိုေကာင္းခဲ႔တယ္…. <br /><br />အိမ္ေထာင္ေရးမွာလည္း ႏွစ္ၾကာလာတဲ႔အမွ် ၂၀၁၁ ထဲမွာ နားလည္မႈေတြပိုရလာခဲ႔တယ္…<br /><br /> ခင္ပြန္းရဲ႕ ဘာေၾကာင္႔မွန္းမသိ ေခါင္းထဲမိုက္ခနဲၿဖစ္ၿဖစ္သြားတာဟာ တၿခားေရာဂါတခုခုေၾကာင္႔မဟုတ္ဘဲ stress ေၾကာင္႔ၿဖစ္ရတယ္ဆိုတာကို ခင္ပြန္းသည္လက္ခံေအာင္ ေဆြးေႏြးေဖာ္ထုတ္ေပးႏိုင္တဲ႔ ဆရာဝန္ေကာင္းနဲ႕လည္းေတြ႕ဆံုခဲ႔ရၿပီး အနာသိသြားလို႔ ေဆးရွိသြားခဲ႔ရတယ္…<br /><br /><br />ရန္ကုန္မွာရွိေနတဲ႔ ေမေမလည္း ဆရာဝန္ရဲ႕ပံုမွန္ေဆးကုသမႈခံယူရင္း အေၿခအေနေကာင္းေအာင္ ထိန္းခ်ဴပ္ထားႏိုင္လို႔ ေဆးရံုတက္ရတာေတြမရွိေတာ႔ဘူး….<br /><br /><br />AaBနဲ႕အတူ ကုသိုလ္ၿပဳအလႈေတြ တတ္ႏိုင္သေလာက္ပါဝင္ခဲ႔ရတာကိုၾကည္ႏူးခဲ႔ရတယ္….<br /><br /><br />ကိုယ္နဲ႔ကိုယ္႕မိသားစုအတြက္ ၂၀၁၁ဟာ အရာရာေကာင္းခဲ႔ေပမဲ႔ သဘာဝေဘးအႏ ၱရယ္ေတြေတာ႔ ႏိုင္ငံအခ်ိဳ႕မွာ က်ေရာက္ခဲ႔တယ္… ငလွ်င္ေဘး ေရေဘး စစ္ေဘးေတြ ၂၀၁၂မွာကင္းေဝးပါေစလို႔ဆုေတာင္းပါတယ္…<br /><br /><br />၂၀၁၂မွာပိတ္ေတာ႔မယ္ဆိုတဲ႔ Facebook လဲခုထိေတာ႔ အိုေကေနတုန္း…<br /><br /> ၂၀၁၂ဒီဇင္ဘာ ရဲ႕ေဘးအႏ ၱရယ္ ဇာတ္လမ္းအေၾကာင္းလည္း ဒီႏွစ္ထဲမွာ လူေတြေၿပာသံ သိပ္မၾကားမိေတာ႔….<br /><br /><br />ဘာဘဲၿဖစ္ၿဖစ္ တႏွစ္ကုန္လို႔ တႏွစ္ေၿပာင္းတိုင္း ႏွစ္ေဟာင္းက မေကာင္းခဲ႔တာေတြကို ထားခဲ႔ၿပီး ႏွစ္သစ္ရဲ႕ေကာင္းၿခင္းေတြကို ခံစားခ်င္မိတာေတာ႔ ႏွစ္တိုင္းပါဘဲ… <br /><br /><br />ပိုေကာင္းတာေတြေတာင္႔တရင္း ကိုယ္တိုင္က ပိုမိုေကာင္းမြန္တဲ႔ စိတ္ထားနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ အေကာင္းဆံုးအသက္ရွင္ႏိုင္ဖို႔ ဒီတႏွစ္လည္း ၾကိဳးစားအသက္ရွင္သြားမွာပါ…<br /><br /> အေကာင္းေတြကို ေမွ်ာ္လင္႔ရင္း အဆိုးေတြၾကံဳလာတဲ႔အခါ ခံႏိုင္ရည္ရွိတဲ႔ ရင္႔က်က္မႈမ်ိဳးကိုလည္း ၾကိဳးစားရယူရဦးမယ္…<br /><br /><br />အရာရာကို အေကာင္းဘက္ကၿမင္တတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရင္း မထင္မွတ္တဲ႔တိုက္ခိုက္မႈေတြအေပၚ စိတ္ပ်က္မသြားဘဲ သခၤန္းစာယူႏိုင္ဘို႔လည္း ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ေလ႔က်င္႔ရမယ္…<br /><br /><br />ကဲ… ၂၀၁၂ ေရ… ကိုယ္ကေတာ႔ ဒီႏွစ္ထဲမွာ စိတ္ဓာတ္ေတြပိုမိုရင္႔က်က္ဘို႔ကို ေမွ်ာ္လင္႔ရင္း မိသားစုနဲ႔အတူ ဘဝခရီးကိုေလွ်ာက္လွမ္းလိုက္ပါဦးမယ္….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-6449618958629707938?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-67380029272684661572011-12-31T20:13:00.005+07:002011-12-31T21:43:21.896+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-GlVdwrbcONM/Tv8MveooOqI/AAAAAAAAAxc/ELgZCHrD1uc/s1600/018.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 192px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-GlVdwrbcONM/Tv8MveooOqI/AAAAAAAAAxc/ELgZCHrD1uc/s320/018.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5692282463836453538" /></a><br />အမဲသားကင္<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-UMforQq-FDw/Tv8MvkYIxBI/AAAAAAAAAxo/JcO48hHxG6E/s1600/021.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 250px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-UMforQq-FDw/Tv8MvkYIxBI/AAAAAAAAAxo/JcO48hHxG6E/s320/021.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5692282465377895442" /></a><br />ၾကက္ေပါင္ကင္<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-hWySAP9lGMM/Tv8MBYfLazI/AAAAAAAAAwo/7xKH9UvCpTU/s1600/008.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 275px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-hWySAP9lGMM/Tv8MBYfLazI/AAAAAAAAAwo/7xKH9UvCpTU/s320/008.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5692281671912221490" /></a><br />ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ဘို႔အသင္႔ၿပင္<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-rMe4BVZErEQ/Tv8MCQ38qWI/AAAAAAAAAxA/wVAH2XuT9rI/s1600/015.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 210px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-rMe4BVZErEQ/Tv8MCQ38qWI/AAAAAAAAAxA/wVAH2XuT9rI/s320/015.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5692281687048497506" /></a><br />ေခါက္ဆြဲေၾကာ္<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-YT6gknJiAok/Tv8MB3eCedI/AAAAAAAAAw0/UMP0KF-G8mQ/s1600/012.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 258px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-YT6gknJiAok/Tv8MB3eCedI/AAAAAAAAAw0/UMP0KF-G8mQ/s320/012.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5692281680228940242" /></a><br />ၾကက္အူေခ်ာင္း<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-GROm0sDeaKU/Tv8MCy1woOI/AAAAAAAAAxM/WeUESNPnFs8/s1600/017.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 236px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-GROm0sDeaKU/Tv8MCy1woOI/AAAAAAAAAxM/WeUESNPnFs8/s320/017.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5692281696166125794" /></a><br />အာလူးေၾကာ္<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-z-11H_JfUP0/Tv8MBN-q_0I/AAAAAAAAAwc/XWBz1BJhMcU/s1600/019.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 195px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-z-11H_JfUP0/Tv8MBN-q_0I/AAAAAAAAAwc/XWBz1BJhMcU/s320/019.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5692281669091524418" /></a><br /><br />ရွန္ပိန္<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-f3qLXPscOYY/Tv8fObuKyLI/AAAAAAAAAx0/6F7p7xheftg/s1600/023.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-f3qLXPscOYY/Tv8fObuKyLI/AAAAAAAAAx0/6F7p7xheftg/s320/023.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5692302786839627954" /></a><br />ကိတ္မုန္႔<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-6738002927268466157?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-23146625431733857532011-12-18T07:04:00.008+07:002011-12-18T07:18:22.377+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-riJCUsyXX6c/Tu0uhwL5R-I/AAAAAAAAAuY/-ubI-Zby3FY/s1600/scan0002.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 210px; height: 296px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-riJCUsyXX6c/Tu0uhwL5R-I/AAAAAAAAAuY/-ubI-Zby3FY/s320/scan0002.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687253061844158434" /></a><br />သမီးေလးတစ္ႏွစ္တစ္လ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-I_xPVxEuKW4/Tu0uiFveEjI/AAAAAAAAAug/NVZP_UwJ1IM/s1600/scan0003.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 237px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-I_xPVxEuKW4/Tu0uiFveEjI/AAAAAAAAAug/NVZP_UwJ1IM/s320/scan0003.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687253067630514738" /></a><br />သမီးေလးႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-q16cCJCftng/Tu0uiGPmxDI/AAAAAAAAAuw/3hfaDaQJeSg/s1600/scan0004.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 259px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-q16cCJCftng/Tu0uiGPmxDI/AAAAAAAAAuw/3hfaDaQJeSg/s320/scan0004.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687253067765302322" /></a><br />သမီးေလးငါးႏွစ္ၿပည္႔ခါနီး<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-sdhAu4yerhY/Tu0uizXoxJI/AAAAAAAAAu8/RccihukJXls/s1600/fi%2B8.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 255px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-sdhAu4yerhY/Tu0uizXoxJI/AAAAAAAAAu8/RccihukJXls/s320/fi%2B8.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687253079878583442" /></a><br />သမီးေလး၈ႏွစ္ေက်ာ္<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-RQINzxTtAXM/Tu0ujQU3ULI/AAAAAAAAAvI/SuzE6O69YLE/s1600/fi-fille.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 244px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-RQINzxTtAXM/Tu0ujQU3ULI/AAAAAAAAAvI/SuzE6O69YLE/s320/fi-fille.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687253087651582130" /></a><br />ေမေမသိပ္ခ်စ္ရတဲ႔သမီးေလးေရ…<br /> ၂၀၀၁ခုႏွစ္ဒီဇင္ဘာလ၂၁ရက္ေန႔မနက္၈နာရီနဲ႔၁၆မိနစ္မွာ ေမေမ႔သမီးေလး လူ႔ေလာကထဲေရာက္လာခဲ႔တယ္… ေမြးခန္းထဲကေနအၿပင္ကေစာင္႔ေနတဲ႔အမ်ိဳးေတြဆီကို ခြဲခန္းထဲကနာ႔စ္က သြားၿပကထဲက မ်က္လံုးၿပဴးၿပဴးေလးနဲ႔ အသံလာရာဆီကို လိုက္ၾကည္႔တတ္တဲ႔သမီးေလးဟာ ေဆြမ်ိဳးေတြထဲမွာ ေၿပာစမွတ္ၿဖစ္ခဲ႔တယ္… ေမ႔ေမ႔ရဲ႕အေပ်ာ္ဆံုးေန႔ေလးဟာ သမီးေလးေမြးတဲ႔ေန႔ပါဘဲ… သမီးေလးကိုၾကည္႔မဝလို႔ ညေတြေတာင္ မအိပ္ၿဖစ္ခဲ႔တာမ်ားတယ္… ေမေမ႔သမီးေလး ေမေမအိပ္ေနခ်ိန္ တခုခုၿဖစ္သြားမလားေတြးရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားမွာစိုးရိမ္မိခဲ႔ေသးတာ… သမီးေလးကို ခဏခဏနမ္းတဲ႔သမီးေဖေဖကိုလည္း ဖြဖြေလးဘဲနမ္းဘို႔ခဏခဏသတိေပးခဲ႔ရတယ္… ႏုနယ္လြန္းတဲ႔သမီးေလးရဲ႕အသားေလးေတြဟာ ႏွာေခါင္းထိပ္ေလးနဲ႔နမ္းလိုက္တာေတာင္ နီရဲၿပီးက်န္ရစ္ခဲ႔တာမို႔ေလ…. သမီးေလးတခုခုစိတ္အလိုမက်ၿဖစ္ခ်ိန္ မ်က္ႏွာေလးစမဲ႔လာတာနဲ႔ သမီးေလးမငိုခင္က ေမေမက ေခ်ာ႔ႏွင္႔ၿပီးသားၿဖစ္ေနခဲ႔တယ္… ေမေမ႔ဘဝရဲ႕ေန႔ရက္ေတြဟာ သမီးေလးေရာက္လာၿပီးမွ အဓိပၸါယ္ေတြ ၿပည္႔ဝလာခဲ႔တာ… သမီးေလးအတြက္ အသက္ရွင္ေနတယ္ဆိုတဲ႔အသိေတြနဲ႔ အရင္က က်န္းမာေရးေတြဘာေတြဂရုမစိုက္တတ္ခဲ႔တဲ႔ေမေမက က်န္းမာေအာင္ ေနဘို႔ သတိထားတတ္လာခဲ႔ၿပီ…. သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔သမီးေလးကို အၿပင္ေခၚသြားတိုင္း ေတာင္းခ်ီၾက လာနမ္းၾကသူေတြမ်ားလြန္းလို႔ သမီးေလး ေရာဂါတခုခုကူးလာမွာ ေမေမစိုးရိမ္ခဲ႔လိုက္ရတာကြယ္… သမီးေလး၆လသမီးမွာ ဗီယက္နမ္ၿပန္ေခၚလာခဲ႔ေတာ႔ ၿမန္မာၿပည္မွာဘဲေပ်ာ္တဲ႔ အေမတူသမီးေလးက ငိုလိုက္တာမရပ္တမ္း… ေမေမ႔ရင္ေတြကြဲေၾကမတတ္ပါဘဲ… သမီးေလးငိုတိုင္း ေဆးခန္းေၿပးလြန္းလို႔ ဆရာဝန္ကေတာင္ ဖုန္းဘဲဆက္ေခၚလိုက္ပါ..သူအိမ္လာခဲ႔ပါ႔မယ္လို႔ ေၿပာယူခဲ႔ရတယ္… ေရာက္တဲ႔ေနရာမွာ အဆင္ေၿပေအာင္ေနတတ္တဲ႔ သမီးေလးက တစ္လအတြင္းမွာ အိမ္နီးခ်င္းေတြနဲ႔ခင္မင္သြားၿပီး ေနသားက်သြားေတာ႔မွ ေမေမ႔မွာ စိတ္ခ်မ္းသာရေတာ႔တယ္…<br />သမီးေလးေက်ာင္းစတတ္တဲ႔ေန႔ဟာလဲ ေမေမ႔အတြက္ မေမ႔ႏိုင္တဲ႔ေန႔တေန႔ပါဘဲ…. သမီးေလးကိုေက်ာင္းမပို႔ခင္ထဲက ေမေမကငိုခ်င္ေနခဲ႔တာ… စိတ္ကို တင္းထားၿပီး သမီးေလးကို ေက်ာင္းေရာက္ေအာင္ပို႔ရေပမဲ႔ ေမေမကိုယ္တိုင္က သမီးေလးနဲ႔ ခဏေလးေတာင္ မခြဲခ်င္ခဲ႔တာ… ဆရာမေတြေရွ႕မွာဘဲ ဖက္ၿပီးငိုခဲ႔ၾကတဲ႔ ေန႔ေတြ ကို ခုထိသတိရေနေသးတယ္သမီးေလးရယ္…ေမေမနဲ႔မခြဲႏိုင္လို႔ပါလို႔ငိုေၿပာေလးနဲ႔ေအာ္ငိုတဲ႔သမီးေလးကို ေခ်ာ႔ရတဲ႔ဆရာမေတြ ေတာ္ေတာ္ေမာခဲ႔ၾကမွာဘဲ… အတန္းထဲမွာငိုေနတဲ႔သမီးေလးကို ဆရာမေတြေခ်ာ႔ေနခ်ိန္မွာ အတန္းၿပင္မွာငိုေနတဲ႔ေမေမ႔ကိုလဲ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးကလာေခ်ာ႔ခဲ႔ရၿပီး ခေလးေရွ႕ေရးအတြက္ စိတ္တင္းထားဘို႔ ဆံုးမရွာတဲ႔ အဲဒီဆရာၾကီးကိုလဲ ေမေမေက်းဇူးတင္ပါတယ္… သူ႔ဆံုးမစကားေတြေၾကာင္႔ ေမေမစိတ္ေတြတင္းထားႏိုင္ခဲ႔တာ… သမီးေလးမေတြ႕ေအာင္ၾကိတ္ငိုရင္း ေက်ာင္းပို႔ၿပီးရင္အိမ္မၿပန္ႏိုင္ဘဲ ေက်ာင္းနားမွာဘဲ တခ်ိန္လံုးေစာင္႔ေနခဲ႔တဲ႔ေန႔ေတြဟာ အခုထိမေန႔ကလိုပါဘဲ….<br />သမီးအတြက္ေမာင္ေလးေမြးေပးၿပီးတဲ႔ေနာက္တပတ္မွာ သမီးေလးဝက္သက္ေတြေပါက္ေတာ႔ ေမေမ႔မွာစိတ္မေကာင္းလိုက္တာ… တပတ္သားဘဲရွိေသးတဲ႔ေမာင္ေလးကို ကူးမွစိုးလို႔ ဆရာဝန္က အိပ္ရာခြဲအိပ္ခိုင္းတဲ႔အခါ သမီးေလးငိုေတာ႔ ေမေမသနားလိုက္တာကြယ္… ေလးႏွစ္အရြယ္သမီးေလးဟာ ေမေမ႔ရင္ေငြ႕မွာခိုလံႈခ်င္တုန္းဆိုတာ ေမေမနားလည္တာမို႔ အဲဒီညေတြမွာ ေမာင္ေလးအိပ္ရင္ သမီးဆီေၿပး၊ သမီးအိပ္ရင္ ေမာင္ေလးဆီေၿပးနဲ႔ အိပ္ခန္းႏွစ္ခန္း ဟိုဒီကူးရင္း ေမေမမအိပ္ၿဖစ္ဘဲ မိုးလင္းခဲ႔ရတဲ႔ေန႔ေတြဟာ အမွတ္တရေတြပါဘဲ… ေမေမ႔သမီးေလးဟာ သြက္လက္ၿပီးဥာဏ္ေကာင္းသလို စိတ္ထားၿမင္႔ၿမတ္သူေလးလဲၿဖစ္တယ္… ေမာင္ေလးအေပၚအႏိုင္ယူ ဗိုလ္က် မနာလိုၿခင္းေတြလဲမရွိခဲ႔ဘူး… သမီးေလးခုႏွစ္ႏွစ္အရြယ္မွာသမီးေမာင္ေလးကိုလဲ သမီးေလးတတ္တဲ႔ေက်ာင္းမွာဘဲစထားခဲ႔တယ္… အဲဒီႏွစ္က သမီးတို႔ေက်ာင္းကထုတ္တဲ႔ Year Book အတြက္ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္စာေမေမ ပိုက္ဆံေပးထားေပမဲ႔ ေက်ာင္းက သမီးေလးကိုဘဲ စာအုပ္ေပးၿပီး ေမာင္ေလးအတြက္ မေပးလိုက္ဘူးတဲ႔… သူ႔ေမာင္ေလးစာအုပ္မရမွန္းလဲသိေရာ သမီးေလးဟာ ေက်ာင္းရဲ႕ ရံုးခန္းကိုသြားၿပီး ေမေမက ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္စာ ပိုက္ဆံေပးထားရက္နဲ႔ သူဘဲစာအုပ္ရၿပီး သူ႔ေမာင္ေလးမရေသးလို႔ အခုသူ႔ေမာင္ေလးအတြက္ တအုပ္ေပးပါလို႔ သြားေတာင္းခဲ႔တယ္… ရံုးခန္ကအမ်ိဳးသမီးက ေမေမက တစ္အုပ္စာဘဲေပးထားလို႔ သမီးေလးကိုဘဲေပးတဲ႔အေၾကာင္းၿငင္းတဲ႔အခါ သမီးေလးက ေမေမႏွစ္ေယာက္စာေပးထားတာေသခ်ာေၾကာင္း ေငြလက္ခံၿဖတ္ပိုင္းစာရြက္လဲ သူ႔မွာပါမသြားဘဲနဲ႔ ခပ္တည္တည္ၿပန္ၿငင္းၿပီး ရံုးခန္းမွာဘဲ ေပရပ္ေနတဲ႔အခါ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးမွာ မေနႏိုင္ေတာ႔ဘဲ စာရင္းၿပန္စစ္ၾကည္႔မွ ႏွစ္အုပ္စာေပးထားေၾကာင္း ေတြ႕သြားေတာ႔ သမီးေလးကို ေတာင္းပန္ၿပီး ေမာင္ေလးအတြက္တစ္အုပ္ေပးလိုက္တယ္တဲ႔… အဲဒီေန႔က ေမေမေက်ာင္းသြားၾကိဳေတာ႔ သူ႔ေမာင္ေလးအတြက္ စာအုပ္ရေအာင္ေတာင္းေပးလိုက္ႏိုင္တဲ႔သမီးေလးက ပီတိေတြနဲ႔ၿပံဳးလို႔… <br />သမီးေလးဟာေက်ာင္းမွာလဲ စာေတာ္တဲ႔စာရင္းဝင္သူၿဖစ္တယ္… အက်င္႔စာရိတၱမွာလဲ ဆရာမေတြခ်ီးက်ဴးရတဲ႔သူၿဖစ္တယ္… သူငယ္ခ်င္းေတြခ်စ္ခင္ၿခင္းကိုလဲခံရတဲ႔သူၿဖစ္တယ္… သမီးေလးသူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕မိဘေတြက လိမၼာယဥ္ေက်းတဲ႔သမီးေလးနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ခေလးေတြ သူငယ္ခ်င္း ၿဖစ္ရတဲ႔အတြက္ သူတို႔ဝမ္းသာေၾကာင္းေၿပာၾကတဲ႔အခါ ေမေမသိပ္ဝမ္းသာရတယ္… ေမေမ႔သမီးေလးဟာ ေမေမ႔ အသက္ရွင္ရာအေၾကာင္းရင္းေလးပါကြယ္… သမီးေလးဟာ ေမေမ႕ဘဝရဲ႕အလင္းေရာင္ၿဖစ္သလို ေမေမ႔ရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးၿခင္းေလးလည္းၿဖစ္တယ္… သမီးေလးဟာ ေမေမ႔သမီးေလးလာၿဖစ္ေနတာကို ေမေမသိပ္ဝမ္းသာသလို ေက်းဇူးလည္းတင္တယ္…. သမီးေလးေၾကာင္႔ေမေမ႔ဘဝအသက္ရွင္ရပ္တည္မႈဟာ အဓိပၸါယ္ရွိလာတာမို႔ သမီးေလးကို ေမေမသိပ္ေက်းဇူးတင္တယ္…. သမီးေလးေၾကာင္႔ ေမေမ႔ရဲ႕ ေနထိုင္ ေၿပာဆိုမႈေတြ ကိုယ္ႏႈတ္အမူအရာေတြဟာ တၿဖည္းၿဖည္း တည္ၿငိမ္ရင္႔က်က္လာခဲ႔ရတာ… ေမေမဘာလုပ္လုပ္ သမီးေလးဟာ ေမေမ႔ကို အတုယူၿပီးလိုက္လုပ္ေနမွာဆိုတဲ႔အေတြးနဲ႔ ေမေမ အစစအရာရာ ဆင္ၿခင္လာႏိုင္ခဲ႔တာ… အဲဒါေတြဟာ သမီးေလးေၾကာင္႔မို႔ သမီးေလးကို ေမေမသိပ္ေက်းဇူးတယ္…<br />အခုသမီးေလးဆယ္ႏွစ္ၿပည္႔ေတာ႔မယ္… <br />သမီးေလးရဲ႕ ဆယ္ႏွစ္ၿပည္႔ေမြးေန႔မွာ သမီးေလးအတြက္ ဆယ္ခ်က္ေသာဆုကို ေမေမေတာင္းဆုၿပဳေပးလိုက္ပါတယ္..<br />၁။ ေမေမ႔သမီးေလးလုပ္ေဆာင္သမွ်အရာရာတိုင္းေအာင္ၿမင္မႈရရွိပါေစ…<br />၂။ပတ္ဝန္းက်င္က ကိုယ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ႔သူတိုင္းအေပၚ အလင္းေပးလမ္းၿပႏိုင္သူ နားလည္ေပးႏိုင္သူၿဖစ္ပါေစ။<br />၃။ၿပသနာတခုခုနဲ႔ရင္ဆိုင္ရတိုင္း သူမ်ားကို အၿပစ္မဖို႔တတ္ဘဲ ဥာဏ္ပညာနဲ႔ေၿဖရွင္းႏိုင္တဲ႔သူၿဖစ္ပါေစ။<br />၄။အမွားနဲ႔အမွန္ကို ခြဲၿခားသိၿမင္ႏိုင္တဲ႔ ထိုးထြင္းဥာဏ္ရွိသူၿဖစ္ပါေစ။<br />၅။ကိုယ္႔အေပၚမေကာင္းၿမင္ မနာလိုသူေတြနဲ႔ေတြ႕တဲ႔အခါ မတုန္႔ၿပန္ဘဲ သူတို႔ရဲ႕အားနည္းခ်က္ေတြကိုၿမင္တတ္ၿပီး နားလည္ခြင္႔လႊတ္ကာ ေမတၱာၿဖင္႔အႏိုင္ယူတတ္ပါေစ။<br />၆။သူမ်ားေၿပာစကားေတြကိုနားမေယာင္ဘဲ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ အမွန္တရားကို <br />စြဲၿမဲစြာဖက္တြယ္ထားႏိုင္တဲ႔သူၿဖစ္ပါေစ။<br />၇။အားငယ္သူကိုအားေပးတတ္ၿပီး ဆင္းရဲသူကို ေမတၱာၿပ ေပးကမ္းႏိုင္သူၿဖစ္ပါေစ။<br />၈။ၾကီးသူကိုရိုေသ ငယ္သူကို ၾကင္နာတတ္ၿပီး ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕သူေလးၿဖစ္ပါေစ။<br />၉။ဘဝမွာ မထင္မွတ္တဲ႔တိုက္ခိုက္မႈေတြၾကံဳရတဲ႔အခါ မယိုင္လဲဘဲ အဆိုးထဲကေန အေကာင္းေတြကို ရွာၾကံသင္ယူတတ္သူၿဖစ္ပါေစ။<br />၁၀။ေမ႔သမီးေလး ၿဖစ္ခ်င္တာေတြနဲ႔ ၿဖစ္လာတာေတြ တထပ္တည္းက်ပါေစ။<br /><br />သမီးေလးကိုသိပ္ခ်စ္တဲ႔<br />ေမေမ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-2314662543173385753?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-80487509161268417002011-12-09T18:36:00.001+07:002011-12-09T18:52:54.019+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-bmVk9J_6Koc/TuH2hMqlgnI/AAAAAAAAAuM/U-f4xcM_I-E/s1600/318.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-bmVk9J_6Koc/TuH2hMqlgnI/AAAAAAAAAuM/U-f4xcM_I-E/s320/318.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684095254914237042" /></a><br />စကာၤပူသြားဘို႔အတြက္ ေအာက္တိုဘာလထဲကၾကိဳတင္ၿပင္ဆင္ထားခဲ႔ပါတယ္… ဒီဇင္ဘာလမွာဟိုတယ္ေတြအခန္းၿပည္႔တတ္တာမို႔ ဟိုတင္ဘြတ္ကင္အတြက္ အရင္ စလႈပ္ရွားရတယ္… ခင္ပြန္းသည္ေရာ ခေလးေတြပါ ႏွစ္သက္အဆင္ေၿပမဲ႔ ေဈးႏႈန္းလည္း သင္႔တဲ႔ဟိုတယ္ကိုရွာရပါတယ္… အၾကိဳက္ေတြ႕တဲ႔ ဟိုတယ္ရဲ႕လိပ္စာရွာ ဆက္သြယ္ၿပီးမွ ေယာကၡမေမာင္ႏွံက သူတို႔လဲစကာၤပူလာခဲ႔မယ္ ဆိုေတာ႔ ဘြတ္ကင္ကို ၿပန္ၿပင္ရပါတယ္… ဒါနဲ႔တင္မၿပီး၊ မေလးရွားက မလႅကာကိုလည္း ႏွစ္ရက္သြားလည္ဦးမယ္ဆိုေတာ႔ အဲဒီအတြက္ ဟိုတယ္ရွာရၿပန္ေရာ… ဟိုတယ္ဘြတ္ကင္ၿပီးေတာ႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္ဘြတ္ကင္တင္ၿပီးသားကိုေငြေခ်ၿပီး E Ticket ကို ပရင္႔ထုတ္ မိတၱဴကူးၿပီး စကာၤပူဗီဇာေလွ်ာက္ရပါတယ္… မေလးဗီဇာလဲယူရဦးမွာမို႔ စကာပူဗီဇာကို အရင္ေလွ်ာက္တာလိုက္တာ ဗီဇာလည္းရေရာ ကိုယ္မေလးကေန စကာၤပူကို ၿပန္ဝင္မဲ႔ေန႔က E Visa ထဲမွာ valid မၿဖစ္ေတာ႔ဘူး… သံရံုးကိုၿပန္ေၿပာၿပေတာ႔ စကာၤပူေရာက္မွ extention ထပ္လုပ္လိုက္ပါတဲ႔… ကိုယ္ကေတာ႔ အရင္လို သံုးလအတြင္း valid ၿဖစ္မယ္ထင္လို႔ ၾကိဳေလွ်ာက္လိုက္တာ အခု တစ္လအတြင္းဘဲ valid ၿဖစ္ေတာ႔ အလုပ္ကေတာ႔ ရႈတ္ရဦးမယ္… <br />စကာၤပူဗီဇာကေလွ်ာက္ရတာ အဆင္ေၿပလြယ္ကူေပမဲ႔ မေလးဗီဇာက ဟိုတယ္ဘြတ္ကင္နဲ႔ေလယာဥ္လက္မွတ္တင္မကဘူး… တၿခား အေထာက္အထားေတြပါေပးရတယ္… သူတို႔ေတာင္းတာေတြ ကိုယ္ေပးႏိုင္လို႔သာ ဗီဇာေပးတာ… ကိုယ္သြားေလရာ အၿမဲေခၚေနက် ကိုယ္႔ရဲ႕အိမ္အကူအတြက္ေတာ႔ ဗီဇာမရဘူး… သူ႔ကို စကာၤပူမွာဘဲႏွစ္ရက္ထားခဲ႔ရေတာ႔မွာ…<br />အားလံုးအဆင္သင္႔ၿဖစ္ေနေပမဲ႔ အရင္တေခါက္လို ဘေလာ႔ဂါသူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕နဲ႔ေတာ႔ ေတြ႕ၿဖစ္ေတာ႕မယ္မထင္ဘူး… ဖုန္းဆက္ၿပီးေတာ႔ဘဲႏႈတ္ဆက္မယ္လို႔ စဥ္းစားထားပါတယ္… အလႈအတြက္ပိုက္ဆံစိုက္ေပးထားတဲ႔ ေၾကြးရွင္ညီမေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ေတာ႔ ေတြ႕ၿဖစ္မွာပါ… တၿခားေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ေတြ႕ဘို႔ကေတာ႔ အေၿခအေနအရပါဘဲ… ေယာကၡမေမာင္ႏွံက တေကာက္ေကာက္ ပါမွာမို႔ က်မဆႏၵရွိသလို က်မရဲ႕ဘေလာ႔ဂါေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ မေတြ႕ဆံုႏိုင္ရမွာကိုေတာ႔ စိတ္မေကာင္းပါဘူး… က်မမွာဖုန္းနံပါတ္ရွိတဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြကိုေတာ႔ က်မဖုန္းဆက္ၿပီးႏႈတ္ဆက္မွာပါ…<br /><br />ေရွာ႔ပင္းစန္တာနဲ႔ ကစားကြင္းေတြမွာ ခေလးႏွစ္ေယာက္လက္တြဲထားတဲ႔ မ်က္လံုးၿပဴးၿပဴး ႏႈတ္ခမ္းေထာ္ေထာ္ ဗိုက္ပူပူ မိန္းမတစ္ေယာက္ကိုေတြ႕ရင္ ေတာ႔ က်မပါဘဲ…လွမ္းေခၚလိုက္ပါေနာ္… း))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-8048750916126841700?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-84000211708314695692011-12-07T15:48:00.003+07:002011-12-07T15:57:09.524+07:00pls see the latest update for the kid operation. The status has been updated at our post at Facebook. <br /><br />လူ႔ဘ၀ဆုိတာ ရခဲပါတယ္။ အဲဒီလုိရခဲလွတဲ႔ လူ႔ဘ၀ေလးမွာ ေကာင္းမြန္စြာ ရွင္သန္ေနနုိင္ဖို႔က ပိုျပီးအေရးၾကီးလွပါတယ္။ ဒီကေလးေလးဟာ သူ႔အသက္နဲ႔မမွ်တဲ႔ အသည္းေရာဂါေ၀ဒနာကို ခံစားေနရရွာျပီး အၾကီးစားခြဲစိတ္ကုသမႈကို အခ်ိန္မီရရွိနုိင္မွသာ အသက္ဆက္လက္ ရွင္သန္နုိင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ေငြေၾကးပုိင္းမွာ အခက္အခဲၾကီးမားစြာ ျဖစ္ေနသည္႔အတြက္ မိမိတုိ႔တတ္စြမ္းသေလာက္ ၀ုိင္း၀န္းကူညီေပးၾကမယ္ဆုိရင္ ရခဲလွတဲ႔ ဒီအသက္ေလးတစ္ေခ်ာင္းဟာ သူ႔ဘ၀ေလးကို ဆက္လက္ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထုိင္သြားနုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ <br /><br /><br /><br />၂၆၊ ႏုိ၀င္ဘာ၊ ၂၀၁၁<br />... ကေလးနာမည္က ေမာင္သန္းေဇာ္ဦးပါ။ အသက္က ရႏွစ္ပါ။ ဖခင္ကေတာ႔ မရွိေတာ႔ပါဘူး။ သူခံစားေနရတဲ႕ေရာဂါက အသည္းမွာ ေရအိတ္တည္ေနတာပါ။ လက္ရွိ စစ္ေတြမွာရွိေနျပီး မိခင္ျဖစ္သူႏွင္႔အတူ တနဂၤေႏြေန႔ကုိ ရန္ကုန္ကိုေရာက္ပါမယ္။တနလၤာေန႔မွာ ရန္ကုန္ကေလးေဆးရံုၾကီးကို တင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ရရွိရသမွွ်အေျခအေနမ်ားကို ဆက္လက္တင္ျပသြားပါမယ္။<br /><br />၂၇၊ ႏို၀င္ဘာ၊ ၂၀၁၁<br />ေမာင္သန္းေဇာ္ဦးရန္ကုန္သုိ႔ေရာက္ရွိပါျပီ။ သူႏွင္႔အတူ မိခင္၊ အေဒၚႏွင္႔ ၇လသားညီေလးပါလာပါတယ္။ မနက္ျဖန္ အလံုကေလးေဆးရံုၾကီးကိုတင္မွာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />၂၈၊ ႏုိ၀င္ဘာ၊ ၂၀၁၁<br />ေမာင္သန္းေဇာ္ဦးအား ကေလးေဆးရံုၾကီး အေဆာင္ ၁၊ အခန္း ၂၊ ကုတင္ ၃ တြင္တင္ထားျပီး လုိအပ္ေသာ ေဆးစစ္မႈမ်ားကိုျပဳလုပ္လ်က္ရွိပါသည္။<br /><br />၅၊ ဒီဇင္ဘာ၊ ၂၀၁၁<br />ေမာင္သန္းေဇာ္ဦးအား အလံုကေလးေဆးရံုၾကီးတြင္ တင္ထားျပီး 64 CT Scan ရုိက္ျပီးသြားပါျပီ။ ၆ ရက္ေန႔တြင္ ေဆးစစ္ခ်က္အေျဖမ်ားရရွိျပီး ကေလး၏အေျခအေနမွာ အသည္းတစ္ခုသာထိခုိက္ေနျပီး က်န္ေသာကိုယ္တြင္းအဂၤါမ်ားမွာ ေကာင္းမြန္စြာအလုပ္လုပ္လ်က္ရွိသည္ဟု သိရွိရပါသည္။ ဆရာ၀န္မ်ား၏ ထပ္မံညႊန္ၾကားခ်က္အရ ယေန႔ ၇ရက္ေန႔တြင္ ေဆးစစ္ရန္ေနာက္ဆံုးလုိအပ္အခ်က္အေနျဖင္႔ ရင္ဘတ္ဓါတ္မွန္ရိုက္ပါမည္။ ခန္႔မွန္းထားသည္႔အတုိင္း အစစအရာရာအဆင္ေျပပါက ေနာက္အပါတ္တြင္ ခြဲစိတ္မႈကို ျပဳလုပ္မည္ဟု ဆရာ၀န္မ်ားက အေၾကာင္းၾကားထားပါသည္။ <br /><br />လက္ရွိေကာက္ခံရရွိေသာအလွဴေငြမ်ားမွာ ျမန္မာ၊ စင္ကာပူ၊ ဒူဘုိင္းႏွင္႔ အေမရိကမွျဖစ္ျပီး စုစုေပါင္း ၃၅ သိန္းေက်ာ္ရရွိျပီျဖစ္ပါသည္။ ဆရာ၀န္မ်ား၏ ၾကိဳတင္ခန္႔မွန္းကုန္က်စရိတ္မွာ ၁၀ ~ ၃၀ သိန္း ျဖစ္သျဖင္႔ ခြဲစိတ္မႈကုန္က်စရိတ္ လံုေလာက္ျပီဟု လတ္တေလာအေနျဖင္႔ သတ္မွတ္နုိင္ပါသည္။ သုိ႔ျဖစ္ပါ၍ အလွဴေငြေကာက္ခံျခင္းကို ရပ္လုိက္ျပီး ခြဲစိတ္မႈျပီးေနာက္ထပ္မံလုိအပ္ဦးမည္ဆုိပါက လွဴဒါန္းရန္စိတ္၀င္စားေသာ အလွဴရွင္မ်ားအား အေၾကာင္းၾကားေပးပါမည္။ ေမာင္သန္းေဇာ္ဦးဓါတ္ပံုႏွင္႔အကူအညီလုိအပ္ေၾကာင္းပို႔စ္ကုိတင္ျပီးသည္႔ရက္မွစ၍ တစ္ပါတ္ေက်ာ္အတြင္း ယခုကဲ႔သုိ႔လံုေလာက္ေသာအလွဴေငြမ်ားရရွိသည္႔အတြက္ ေမာင္သန္းေဇာ္ဦးႏွင္႔မိသားစုကိုယ္စား အထူးပင္၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာျဖစ္ရပါသည္။ လွဴဒါန္းၾကေသာအလွဴရွင္အေပါင္းအားလည္း က်မ မဆုမြန္ေအာင္၊ မမိုးမိုးေအးေဒြး၊ မျငိမ္းနဳျဖဴ ႏွင္႔ ကာယကံရွင္မိသားစု တုိ႔မွ လွိုက္လွုိက္လွဲလွဲေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။ ခြဲစိတ္ျပီးအေျခအေနကုိလည္း ဓါတ္ပံုႏွင္႔တကြ တင္ေပးပါမည္။<br /><br />လွဴဒါန္းထားၾကေသာအလွဴရွင္မ်ားအေနျဖင္႔ယခင္ဆက္သြယ္ရန္ေပးထားေသာ ဖုန္းနံပါတ္၊ အီးေမးလ္ ႏွင္႔ ေနရပ္လိပ္စာမ်ားအတုိင္း ဆက္သြယ္နုိင္ၾကပါသည္။ အလႈရွင္မ်ား၊ လွဴဒါန္းေငြအေသးစိတ္ ႏွင္႔ ခြဲစိတ္မႈကုန္က်စရိတ္အားလံုးကို စာရင္းႏွင္႔တကြ ျပန္လည္တင္ေပးပါမည္။ ေမးျမန္းစံုစမ္းလုိၾကေသာသူမ်ားအေနျဖင္႔ ယခု ေဖ႔စ္ဘုတ္လိပ္စာကုိ မက္႔ေဆ႔ခ်္ပို႔၍ ေမးျမန္းနုိင္ၾကပါသည္။ ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါသည္။<br /><br />ၤ(Facebook ရဲ႕ AaB wall မွာ<a href="http://www.luthit.blogspot.com">ကလူသစ္</a>တင္ထားတာကို Copy, paste လုပ္လိုက္တာပါ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-8400021170831469569?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-66532595050104294862011-12-03T07:19:00.009+07:002011-12-03T14:54:57.498+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-6lOpd8V9yx0/TtnVyuWPtoI/AAAAAAAAAuA/_bR8Tt78zfw/s1600/scan0001.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 278px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-6lOpd8V9yx0/TtnVyuWPtoI/AAAAAAAAAuA/_bR8Tt78zfw/s320/scan0001.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5681807472316102274" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-J46UkK2HcKM/Ttlrd_Gms1I/AAAAAAAAAt0/LDb1OtM1CpA/s1600/sick%2Bboy.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-J46UkK2HcKM/Ttlrd_Gms1I/AAAAAAAAAt0/LDb1OtM1CpA/s320/sick%2Bboy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5681690567804105554" /></a><br /><br />ဒီသတင္းေလးကို <a href="http://thevoicemyanmar.com/index.php?option=com_content&view=article&id=863%3A2011-11-30-08-01-14&catid=3%3Alocal&Itemid=2">The Voice Myanmar</a><br />မူရင္းသတင္း မွာဖတ္မိလိုက္ၾကမယ္လို႔ထင္ပါတယ္... ဒီခေလးေလးဟာ အသည္းေရာဂါေၾကာင္႔ အခုလိုၿမင္ေတြ႕ရၿခင္းၿဖစ္ၿပီး အခ်ိန္မီ အၾကီးစားခြဲစိတ္မႈၿပဳလုပ္ရန္အတြက္ ေငြက်ပ္သိန္း၃၀ခန္႔လိုအပ္ေနပါတယ္... ေလာေလာဆယ္ အလႈေငြ၄သိန္းခန္႔ရရွိထားတယ္လို႔သိရပါတယ္... ေဖ႔ဘြတ္စာမ်က္ႏွာေပၚမွာဖြဲ႔စည္းထားတဲ႔ AaB အဖြဲ႔မွ ဘေလာ႔ဂါမ်ားလည္း ခေလးငယ္အတြက္ အလႈေငြေကာက္ခံလွ်က္ရွိပါတယ္... ရန္ကုန္သို႔တိုက္ရိုက္လႈဒါန္းမည္႔သူမ်ား ဖုန္းနံပါတ္ ၀၉၅၀၇၉၇၆၅ သို႔ဆက္သြယ္လႈဒါန္းႏိုင္ၿပီး AaB( All about Bloggers) မွတဆင္႔လႈဒါန္းလိုသူမ်ား comment မွာ ဆက္သြယ္ရန္ အီေမးလ္လိပ္စာမ်ားခ်န္ထားေပးခဲ႔ၾကပါက လႈဒါန္းရန္အေသးစိတ္အခ်က္အလက္မ်ားကို အီးေမးလ္နဲ႔ပို႔ေပးပါမယ္ရွင္...<br /><br />ကိုယ္႔အတြက္ ကိုယ္သံုးမဲ႔ထဲက နည္းနည္းေလးဖဲ႔လႈၿပီး အသက္တစ္ေခ်ာင္းကို ကယ္တင္ႏိုင္လိုက္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီအတြက္ ခံစားရတဲ႔ၾကည္ႏူးပီတိဟာ ဘာနဲ႔မွႏိႈင္းယွဥ္လို႔မရႏိုင္ပါဘူး... <br />စာဖတ္သူ ဘေလာ႔လာလည္သူေမာင္ႏွမမ်ား ေစတနာစိတ္ေရွ႕ထားၿပီး ဒီခေလးေလးအတြက္ လႈဒါန္းႏိုင္ၾကေစရန္ရည္ရြယ္လွ်က္.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-6653259505010429486?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-74006015161920349862011-11-22T18:16:00.005+07:002011-11-22T18:25:45.422+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-fe4p7t6KDZo/TsuFMJGd1pI/AAAAAAAAAto/IP5Gv_XjHZQ/s1600/Vietnam_map.gif"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 274px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-fe4p7t6KDZo/TsuFMJGd1pI/AAAAAAAAAto/IP5Gv_XjHZQ/s320/Vietnam_map.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5677778198878606994" /></a><br />တစ္ေန႔က ခေလးေတြေက်ာင္းသြားခ်ိန္ အိမ္လည္ေနတုန္း ေဆြမ်ိဳးေတြလိုၿဖစ္ေနတဲ႔ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ဆီက ဖုန္းလာတယ္…ဟိုခ်ီမင္းကို အလည္လာတဲ႔ ၿမန္မာအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ၿပန္ဖို႔ အသြားဟိုခ်ီမင္းေလဆိပ္မွာ ၿပသနာတက္ေနတယ္… သူကပိုက္ဆံအိတ္အလုခံရၿပီး အဲဒီထဲမွာ ပတ္စပို႔ပါသြားလို႔ သံရံုးကထုတ္ေပးတဲ႔ ယာယီပတ္စပို႔နဲ႔ ၿပန္အထြက္မွာ ၿပသနာတက္ၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္… ေလယာဥ္က ေနာက္တစ္နာရီထြက္မွာၿဖစ္ၿပီး အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကေတာ႔ လိုအပ္တဲ႔စာရြက္စာတမ္းတခ်ိဳ႕အတြက္ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္မွာရွိတဲ႔ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးရံုးကိုသြားရမယ္… အဲဒီအစ္ကိုက လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ ၿဖစ္ေနတဲ႔အတြက္ က်မကို တဆင္႔အကူအညီေတာင္းၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္… ခ်က္ခ်င္းကိုကူညီရမဲ႔ကိစၥၿဖစ္ေနေတာ႔ ဦးေႏွာက္ကိုအေရးေပၚအလုပ္ေပးလိုက္ၿပီး အဲဒီအစ္ကိုကိုဘဲ အကူအညီလိုေနတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးကို က်မကူညီပါ႔မယ္… ေလဆိပ္နဲ႔ ၿမိဳ႕ထဲကေဝးတာမို႔ ေလယာဥ္မမွီေတာ႔မွာေသခ်ာတယ္… ေလယာဥ္ကိုအရင္ရက္ေရႊ႕ခိုင္းထားလိုက္ပါ… ၿပီးရင္ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးရွိတဲ႔ေနရာကို က်မသြားေတြ႕လိုက္မယ္လို႔ ေၿပာလိုက္ပါတယ္…<br /><br />ခဏေနတဲ႔အထိဘာသံမွမၾကားရတာမို႔ က်မခုနကဖုန္းဆက္တဲ႔အစ္ကိုဆီကိုဘဲ ဖုန္းၿပန္ဆက္ၿပီး သြားေတြ႕ရမဲ႔ေနရာရဲ႕လိပ္စာကိုေတာင္းပါတယ္… ဟိုဘက္ကေပးမဲ႔လိပ္စာကို အဲဒီအစ္ကိုကလဲေစာင္႔ေနတုန္းမို႔ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးရဲ႕ဖုန္းနံပါတ္ကိုဘဲ က်မေတာင္းလိုက္ပါတယ္… ၿပီးေတာ႔ ဖုန္းဆက္လိုက္တယ္… ဖုန္းထဲမွာ သူေၿပာၿပေနတာေတြကို က်မနားထဲမွာမရွင္းပါဘူး… သူေရာက္ေနတဲ႔လိပ္စာကိုလဲသူမသိေနဘူး… သူ႕ကိုေလာေလာဆယ္လိုက္ကူညီေပးေနတဲ႔ ဗီယက္နမ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္သူ႔နားမွာရွိေနမွန္းသိလိုက္ရေတာ႔ အဲဒီေကာင္ေလးကိုဘဲ အခုသူရွိေနတဲ႔ေနရာကို ဖုန္းနဲ႔မက္ေဆ႔ဂ်္ပို႔ေပးခိုင္းရပါတယ္… ၁၀မိနစ္ေလာက္ၾကာတဲ႔အထိ မက္ေဆ႔ဂ်္မဝင္လို႔ ဖုန္းေနာက္တေခါက္ဆက္ၿပီး ေမးရတယ္… ေကာင္ေလးဆီက လမ္းနာမည္သိရေတာ႔မွ အဲဒီလမ္းအနီးတဝိုက္က ေလယာဥ္လက္မွတ္ေအးဂ်င္႔ေတြကိုစဥ္းစားမိၿပီး က်မမွန္းဆမိတဲ႔ စူပါမားကတ္ၾကီးတခုေအာက္မွာရွိတဲ႔ ေအးဂ်င္႔လားလို႔ဖုန္းေနာက္တခါဆက္ၿပီးေမးၾကည္႔မွ ဟုတ္တယ္ဆိုတာနဲ႔ က်မအေၿပးအလႊား တကၠစီငွားၿပီးသြားရပါတယ္…<br /><br />အဲဒီေရာက္ေတာ႔ အထဲမွာ ၿမန္မာနဲ႔တူတဲ႔သူရွာၾကည္႔တာ တစ္ေယာက္မွမေတြ႕ပါဘူး… ဗီယက္နမ္ေတြနဲ႕ အင္ဒီးယန္းအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရယ္ဘဲေတြ႕တယ္… အဲဒီအင္ဒီးယန္းလို႔က်မ ထင္တဲ႔တစ္ေယာက္က က်မကို အေသအခ်ာ လွမ္းၾကည္႔ေနေတာ႔ သူ႔နာမည္လွမ္းေခၚၾကည္႔လိုက္တာ ဟုတ္ေနတယ္… ဒါနဲ႔ဘဲ သူနဲ႔စကားခဏထိုင္ေၿပာ၊ အၿဖစ္အပ်က္ေတြေမးၿမန္းရတယ္… သူေၿပာၿပတာေတြ က်မနားထဲဘယ္လိုမွကို မရွင္းဘူး… ေနာက္ သူ႔ကိုကူညီေပးေနတဲ႔ ဗီယက္နမ္ေကာင္ေလးက ဝင္ေၿပာၿပတယ္… ေလယာဥ္လက္မွတ္ ရက္အရင္လာေရႊ႕ေၾကာင္းနဲ႔ ၿပီးရင္ လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးရံုးကို သြားရမဲ႔အေၾကာင္းေၿပာတယ္… ဒါနဲ႔ဘဲ က်မလဲအဲဒီရံုးကိုသူတို႔နဲ႔အတူလိုက္သြားတယ္… ရံုးေရာက္ေတာ႔ တနာရီခြဲေလာက္ရွိေနေပမဲ႔ မဖြင္႔ေသးဘူး… ဗီယက္နမ္ထံုးစံအရ ရံုးေတြမွာ ၁၁နာရီခြဲရင္ ေန႔လည္စာစားၾကၿပီး တေရးအိပ္(သို႔) အနားယူၾကၿပီး ၁နာရီခြဲမွာ အလုပ္ၿပန္စၾကပါတယ္… တခ်ိဳ႕ရံုးေတြမွာ ၁၂နာရီေန႔လည္စာစားၿပီး ၂နာရီ အလုပ္ၿပန္စၾကပါတယ္… က်မမွာ ခေလးေတြေက်ာင္းသြားၾကိဳရဦးမွာမို႕ က်မရဲ႕လိပ္စာကဒ္ကို ဗီယက္နမ္ေကာင္ေလးရဲ႕လက္ထဲထည္႔ခဲ႔ၿပီး ဒီရံုးကၿပန္ရင္ က်မအိမ္ကို အဲဒီအမ်ိဴးသမီးကို လိုက္ပို႔ေပးဖို႔မွာခဲ႔တယ္… ၿပီးေတာ႔ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးရဲ႕ခရီးေဆာင္အိတ္ေတြနဲ႔ က်မအိမ္ကို အရင္ၿပန္ႏွင္႔ၿပီး ခေလးေတြကို ေက်ာင္းသြားၾကိဳပါတယ္..<br /><br />က်မတို႔သားအမိေတြနဲ႔ သူတို႔အိမ္ေရာက္ခ်ိန္ေရွ႕ဆင္႔ေနာက္ဆင္႔ပါဘဲ… အဲဒီေတာ႔မွ က်မမွာ ဗီယက္နမ္ေကာင္ေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာေမးရပါတယ္… ဘာေတြေၾကာင္႔ၿပသနာၿဖစ္တာလဲ… အခုဘာလိုေနတာလဲ… ဘာေတြလုပ္ၿပီးၿပီလဲဆိုတာေတြေပါ႔… ကာယကံရွင္က မေၿပာၿပႏိုင္လို႔ ဒီေကာင္ေလးကိုဘဲေမးရတာပါ… အဲဒီေတာ႔မွ တကယ္တမ္းလိုေနတာက ဗီဇာတဲ႔.. ဗီဇာတံုးကို ယာယီပတ္စပို႔ထဲမွာထုၿပီးမွ ဒီႏိုင္ငံက ၿပန္ထြက္လို႔ရမွာ ၿဖစ္တယ္… အဲဒီဗီဇာအတြက္ လိုအပ္တဲ႔စာရြက္စာတမ္းေတြကို လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးရံုးကိုေပးႏိုင္မွဗီဇာထုေပးမွာၿဖစ္တယ္… သူ႔မွာ တၿခားစာရြက္စာတမ္းေတြၿဖစ္တဲ႔ ေပ်ာက္သြားတဲ႔ပတ္စပို႔ မိတၱဴ၊ ေပ်ာက္သြားတဲ႔အေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားထားတဲ႔ ရဲစခန္းေထာက္ခံစာ၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္မိတၱဴတို႔ ရွိေပမဲ႔ ၿမန္မာသံရံုးေထာက္ခံစာက ၿမန္မာလိုေရးထားေတာ႔ အဲဒါကို အဂၤလိပ္လိုၿပန္ေရးေပးခိုင္းပါတယ္… အဲဒီအဂၤလိပ္လိုၿပန္ထားတဲ႔စာရြက္မွာ ၿမန္မာသံရံုးတံဆိပ္တံုးပါရမယ္ဆိုေတာ႔ အဲဒါက ၿပသနာၿဖစ္ေနတယ္… ၿမန္မာသံရံုးက ဟႏိြဳင္းမွာဆိုေတာ႔ ဆက္သြယ္ရတာလဲ အဆင္မေၿပပါဘူး… ၿပီးေတာ႔ သံရံုးအေနနဲ႔လဲ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္အတိုင္း အကုန္လုပ္ေပးၿပီးၿပီမို႔ ေနာက္ထပ္ေထာက္ခံစာအတြက္က အခ်ိန္ေနာက္တခုထပ္ေပးရမွာၿဖစ္တယ္… ဟိုခ်ီမင္းမွာ Consulate ရံုးရွိေပမဲ႔ ဗီယက္နမ္ေတြအတြက္ဘဲရည္ရြယ္ဖြင္႔ထားၿခင္းၿဖစ္ၿပီး ၿမန္မာေတြရဲ႕ အခြန္ကိစၥ၊ ပတ္စပို႔ကိစၥအတြက္က ဟႏိြဳင္းကၿမန္မာသံရံုးမွာဘဲ လုပ္ေပးတာပါ… ဒါေပမဲ႔ လိုက္ကူညီေပးေနတဲ႔ဗီယက္နမ္ေကာင္ေလးက သူတို႔လူမ်ိဳးခ်င္းေတာင္းပန္ၿပီး မရရေအာင္ Consulate တံဆိပ္တံုးနဲ႔ ေထာက္ခံစာ ရေအာင္ယူေပးတဲ႔အတြက္ အဆင္ေၿပခဲ႔ပါတယ္.. အဲဒီဗီယက္နမ္ေကာင္ေလးဟာ အခေၾကးေငြမယူဘဲနဲ႔ ေစတနာနဲ႔ ကူညီေပးၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္… စိတ္ထားေကာင္းၿပီး ကူညီတတ္တဲ႔ဗီယက္နမ္လူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ၿဖစ္တဲ႔ အဲဒီေကာင္ေလးကို က်မေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေလးစားေၾကာင္း ေၿပာတဲ႔အခါ သူ႔အေနနဲ႔ ကူညီရတာ ဝမ္းသာေၾကာင္း ၿပန္ေၿပာပါတယ္…<br /><br />ေနာက္တေန႔မွာဗီဇာရပါတယ္… ဒါေပမဲ႔ ေလယာဥ္ကတနဂၤေႏြေန႔မွရွိတာမို႔ က်မအိမ္မွာဘဲ သူ႔ကို ေနခိုင္းၿပီး တနဂၤေႏြေန႔မွ ေလဆိပ္ကိုလိုက္ပို႔ေပးလိုက္ပါတယ္… ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ႔လဲ အဂၤလိပ္စကားလည္လည္ဝယ္ဝယ္မေၿပာႏိုင္တဲ႔သူ႔အတြက္ က်မစိတ္ပူလို႔ အၿပင္ကေနေစာင္႔ေနခဲ႔ပါတယ္…. အဲလိုေစာင္႔ေနတုန္း သူ႔သူငယ္ခ်င္းကိုေလဆိပ္လိုက္ပို႔တဲ႔ က်မရဲ႕မိတ္ေတြတစ္ေယာက္နဲ႔တိုးေတာ႔ အဆင္ေၿပသြားပါတယ္… ေလယာဥ္လဲအတူတူဘဲဆိုေတာ႔ အဂၤလိပ္စကားေရာ ဗီယက္နမ္စကားပါေၿပာႏိုင္တဲ႔ အဲဒီတစ္ေယာက္နဲ႔ သူ႔ကိုမိတ္ဆက္ေပး၊ အဲဒီသူကိုလဲ ကူညီေပးဖို႕ေၿပာၿပီး သူတို႔ အထဲဝင္သြားမွ က်မအိမ္ၿပန္ခဲ႔ပါတယ္… အိမ္ၿပန္ေရာက္ၿပီး ခဏေနေတာ႔ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးဖုန္းဆက္ပါတယ္… အားလံုးအဆင္ေၿပေၾကာင္း ၊ အခုေလယာဥ္ေပၚတက္ေတာ႔မဲ႔အေၾကာင္းေၿပာရင္း ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္…<br />သူလဲေပ်ာ္ရႊင္စြာ အိမ္ၿပန္သြားသလို က်မလဲ ၾကည္ႏူးၿခင္းေတြနဲ႕ က်န္ရစ္ခဲ႔ပါတယ္… း))<br /><br />+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++<br /><br />မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြကိုေဝငွခ်င္တာကေတာ႔ ဗီယက္နမ္ကိုလာလည္မဲ႔သူေတြအေနနဲ႕ ရင္းႏွီးစြာကူညီမဲ႔အသိမိတ္ေဆြမရွိဘူးဆိုရင္ ခရီးသြားကုမၸဏီေတြနဲ႔ဘဲ ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး အလည္လာၾကေစခ်င္ပါတယ္… ဗီယက္နမ္မွာ ဘာမွမသိထားဘဲ လာလည္မယ္ဆိုရင္ ထိုနည္းလည္းေကာင္း အၿဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ ၾကံဳရဘို႔မ်ားပါတယ္… ခါးပိုက္ႏိႈက္အရမ္းေပါတယ္…. ပိုက္ဆံအိတ္ေတြလုတယ္… အလုခံရတာေတြ႕ရင္လည္း ေဘးကလူေတြက မကူညီၾကပါဘူး… ဒါေၾကာင္႔ နယ္ခံတိုးရစ္စ္ဂိုက္ေတြနဲ႔ သြားလာတာက လံုၿခံဳစိတ္ခ်မႈေပးႏိုင္ပါတယ္…<br />အဲလိုမွမဟုတ္ဘဲ ကိုယ္႔အစီအစဥ္နဲ႔မွ လာခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ကိုယ္တည္းတဲ႔ အခန္းက safe box ထဲမွာ ပတ္စပို႔အပါအဝင္ အဖိုးတန္ပစၥည္းနဲ႔ ေငြေၾကးေတြကို ထားခဲ႔ပါ … သြားေလရာ မယူသြားပါနဲ႔… ကိုယ္႔အခန္းမွာ မသိမ္းခ်င္ဘူး၊ သိမ္းစရာ safe box မရွိဘူးဆိုရင္ ကိုတည္းတဲ႔ ေနရာရဲ႕ ဧည္႔ၾကိဳေကာင္တာမွာအပ္ထားခဲ႔ၿပီး အပ္ထားခဲ႔ေၾကာင္း အေထာက္အထားကိုလည္း သူတို႔ဆီက ေတာင္းထားပါ… လမ္းသြားရင္ ကိုယ္႔အိတ္ကို လြယ္ရံုလြယ္မထားဘဲ လက္နဲ႔လည္း အိတ္ကို ဆုပ္ကိုင္ထားပါ…ဒါမွ လုရင္ အလြယ္တကူပါမသြားမွာၿဖစ္ပါတယ္… လမ္းေလွ်ာက္ေနတုန္းဖုန္းေၿပာၿဖစ္ရင္လည္း ဖုန္းကိုေနာက္လက္တဖက္နဲ႔အုပ္ထားၿပီးေၿပာရင္ အလုခံရဘို႔နည္းပါတယ္… <br />အလုခံရလို႔ ပတ္စပို႔ပါသြားၿပီးဆိုရင္ေတာ႔ နီးစပ္ရာရဲစခန္းမွာတိုင္ခ်က္ဖြင္႔ၿပီး တိုင္ခ်က္ဖြင္႔ထားေၾကာင္း ေထာက္ခံစာရယူၿပီး အဲဒီေထာက္ခံစာ နဲ႔အတူ ကိုယ္တိုင္ေရး ေလွ်ာက္လႊာတစ္ေစာင္နဲ႔ သံရံုးကို ယာယီပတ္စပို႔ေလွ်ာက္ရပါမယ္… ယာယီပတ္စပို႔ရရင္ ဗီဇာေလွ်ာက္ၿပီး ဗီဇာပါမွ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံက ၿပန္ထြက္လို႔ရမွာၿဖစ္ပါေၾကာင္း က်မေတြ႕ၾကံဳရသမွ် အေတြ႕အၾကံဳမ်ားကို ေဝငွလိုက္ပါတယ္ရွင္…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-7400601516192034986?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-21360504447371660652011-11-12T06:41:00.003+07:002011-11-13T13:41:24.775+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-W6-h2HnErjw/Tr2zETZ9QVI/AAAAAAAAAtc/yT8GOYdU1as/s1600/colourful.png"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 131px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-W6-h2HnErjw/Tr2zETZ9QVI/AAAAAAAAAtc/yT8GOYdU1as/s320/colourful.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673887992066687314" /></a><br />ေရာင္စံုကမာၻၾကီးေပၚမွာေရာင္စံုလူသားမ်ားေနထို္င္လွ်က္ရွိၾကသည္… ေကာင္းကင္သည္ မိုးရြာၿပီးစအခ်ိန္မဟုတ္ဘဲႏွင္႔ တခ်ိန္လံုးသက္တံ႔ေရာင္စဥ္ ၿဖာတန္းလွ်က္ရွိသည္… အပင္မ်ားကလည္းေရာင္စံုအပင္မ်ားၿဖစ္၍ တပင္ထဲမွာပင္ ပင္စည္ကအနီေရာင္ အကိုင္းမ်ားကမဲနယ္ေရာင္ အခက္ေတြကအညိဳေရာင္ အရြက္ေတြကအၿပာေရာင္ အပြင္႔ေတြက တပြင္႔ထဲမွာတြင္ ပြင္႔ဖက္ေတြကေရာင္စံု အသီးေတြကလည္း တစ္လံုးထဲမွာ အေရာင္စံုေတြ႕ရသည္… <br />ေရာင္စံုကမာၻေပၚရွိလူမ်ား၏မ်က္ႏွာေတြကလည္း အေရာင္အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲၿပားလွ်က္ရွိသည္… ဆံပင္ကတစ္ေရာင္ ေၿခေထာက္ကတစ္ေရာင္ လက္ကအေရာင္ကလဲတမ်ိဳး မ်က္လံုးအေရာင္ကလဲတစ္မ်က္ႏွာထဲမွာတင္ တဖက္ႏွင္႔တဖက္အေရာင္မတူၾက..<br />တိရိစာၦန္ေတြကလဲကိုယ္လံုးေပၚမွာေရာင္စံုအေရာင္မ်ားတင္မက မ်က္ႏွာ ေၿခ လက္ နားရြက္ ႏွာေခါင္းတို႔ကလည္း အေရာင္ကြဲၿပားၾကေသးသည္.. <br />ေရာင္စံုလူသားမ်ား ေရာင္စံုေၿမၾကီးေပၚမွာ သြားလာလွ်က္ရွိသည္… ေရာင္စံုခေလးငယ္မ်ား ေရာင္စံု ေရာင္စံုေရေၿမေပၚတြင္ ေရာင္စံုကစားစရာမ်ားႏွင္႔ ေဆာ႔ကစားလွ်က္ရွိသည္… ေရာင္စံုငွက္ေလးမ်ား ေရာင္စံုေကာင္းကင္ထက္တြင္ ပ်ံသန္းလွ်က္ရွိသည္… ေရာင္စံုတိရိစာၦန္မ်ား ေရာင္စံုအပင္မ်ားရွိေသာ ေရာင္စံုသစ္ေတာထဲတြင္ က်င္လည္လွ်က္ရွိသည္… ေရာင္စံုကမာၻႏွင္႔ ေရာင္စံုသက္ရွိသက္မဲ႔မ်ား သဟဇာတၿဖစ္ေနၾကသည္…<br />တေန႔…. ေရာင္စံုလူသားမ်ားပံုမွန္က်င္လည္သက္ရွင္သြားလာေနေသာထိုတေန႔တြင္ ဝုန္းဆိုေသာ အသံၾကယ္ၾကီး ၿမည္ဟီးလွ်က္ ေရာင္စံုကမာၻၾကီး ရုတ္တရက္ေမွာင္အတိက်သြားေလေတာ႔သည္… ေရာင္စံုလူသားမ်ား ဘာဆိုဘာမွမၿမင္ရေတာ႔… ေအာ္ဟစ္ငိုယိုသံမ်ား ရုတ္ခ်ည္းဆူညံသြားေတာ႔သည္… ေရာင္စံုမိဘမ်ားက မိမိတို႔၏ေရာင္စံုသားသမီးမ်ား၏နာမည္မ်ားကိုေအာ္ေခၚၿပီး သူတို႔ရွိရာသို႔လာခိုင္းေသာအသံမ်ား… ေရာင္စံုသားသမီးမ်ား၏ေရာင္စံုမိဘမ်ား၏နာမည္မ်ားကိုေအာ္ေခၚလွ်က္ငိုေၾကြးေနသံမ်ားၿဖင္႔ဆူညံေနေတာ႔သည္… ဆူညံေနေသာအသံမ်ား… လႈပ္ရွားရုန္းကန္သံမ်ား… ထိခိုက္ၿပိဳလဲသံမ်ား ၿဖင္႔ေရာင္စံုကမာၻၾကီး ေမွာင္အတိက်ၿပီး နာရီအေတာ္ၾကာေသာအခါ ရုတ္တရက္ အလင္းတန္းတခုၿဖတ္ခနဲေပၚလာလွ်က္ ဆူညံသံမ်ားရုတ္ခ်ည္းတိတ္ဆိတ္သြားသည္… ထို႔ေနာက္ ေရာင္စံုလူသားမ်ား အရာအားလံုးအားၿပန္လည္ၿမင္ေတြ႕ႏိုင္လာသည္… ေရာင္စံုလူသားမ်ား ေပ်ာ္ရႊင္စြာေအာ္ဟစ္သံမ်ားၿဖင္႔ ေခတၱခဏၿပန္လည္ဆူညံသြားၿပန္သည္… ဆူညံသံမ်ားခဏေလးမွာပင္ ၿပန္လည္ရပ္တန္႔သြားသည္… အဘယ္ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္ ေရာင္စံုလူသားမ်ားရပ္တည္ေနေသာကမာၻၾကီးသည္ ေရာင္စံုကမာၻၾကီးမဟုတ္ေတာ႔… ေကာင္းကင္ ႏွင္႔ ေၿမၾကီးသည္ အၿဖဴေရာင္ ဆြတ္ဆြတ္ အၿဖဴေရာင္ကမာၻၾကီး အၿဖစ္သို႔ေၿပာင္းလဲသြားသည္ကို ေရာင္စံုလူသားမ်ား အံ႔ၾသမွင္သက္လွ်က္ ....<br />ေရာင္စံုလူသားမ်ား ပံုမွန္ၿပန္လည္ အသက္ရွင္လႈပ္ရွားၾကရန္ အင္တိုက္အားတိုက္ ၾကိဳးစားၾကေသာ္လည္း ပံုမွန္အေၿခအေနသို႔ ၿပန္မေရာက္ႏိုင္ၾက… မိမိတို႔ႏွင္႔ အသားက်ေနၿပီးၿဖစ္ေသာ ေရာင္စံုကမာၻၾကီးကိုသာ တမ္းတလွ်က္ တိတ္ဆိတ္စြာ… အၿဖဴေရာင္ကမာၻၾကီးကေတာ႔ ၿဖဴေဖြးၾကည္လင္လွ်က္ … ေရာင္စံုလူသားမ်ားကေတာ႔ ေရာင္စံုကမာၻၾကီးကိုသာတမ္းတလွ်က္…. ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ေရာင္စံုလူသားမ်ားသည္ မိမိတို႔ႏွင္႔ အသားက်ၿပီးေသာေရာင္စံုကမာၻၾကီးကို ရွာေဖြရန္၊ ေရာင္စံုကမာၻၾကီးႏွင္႔ ဆင္တူယိုးမွား အေရာင္မ်ားရွိေသာ ကမာၻသစ္တခုအား ရွာေဖြရန္ အၿဖဴေရာင္ ကမာၻၾကီး ေပၚမွ တေရြ႕ေရြ႕ထြက္ခြါသြားၾကေလေတာ႔သည္…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-2136050444737166065?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-68860474798258402932011-11-04T17:53:00.007+07:002011-11-04T18:42:39.523+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-GC800hLtRPI/TrPKbWbXrkI/AAAAAAAAAsI/8X4gI6xEv7E/s1600/004.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-GC800hLtRPI/TrPKbWbXrkI/AAAAAAAAAsI/8X4gI6xEv7E/s320/004.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671098927015243330" /></a><br /><br />ထမင္းေၾကာ္<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-JYgHFu0j2qs/TrPKacqyuFI/AAAAAAAAAr8/oTF5fF5FaoY/s1600/009.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-JYgHFu0j2qs/TrPKacqyuFI/AAAAAAAAAr8/oTF5fF5FaoY/s320/009.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671098911510673490" /></a><br /><br />ေဆာ္လမြန္စူရွီ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-KGrrQ7U8yOo/TrPKcAn7bMI/AAAAAAAAAsU/7-O6HUpPYWk/s1600/007.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-KGrrQ7U8yOo/TrPKcAn7bMI/AAAAAAAAAsU/7-O6HUpPYWk/s320/007.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671098938342206658" /></a><br /><br />ၾကက္ဥထမင္းေၾကာ္(ၾကက္ဥေခါက္ေၾကာ္ထဲမွာထမင္းေၾကာ္ကိုထည္႔ၿပီးလိပ္ထားတာပါ) ႏွင္႔ Sausages<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-PeBGIIz8ZGs/TrPHoDscw_I/AAAAAAAAArQ/LMtn4XAh718/s1600/006.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-PeBGIIz8ZGs/TrPHoDscw_I/AAAAAAAAArQ/LMtn4XAh718/s320/006.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671095846790022130" /></a><br /><br />ၾကာဇံေၾကာ္<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-qHjSF9kDgNI/TrPHmi0bmtI/AAAAAAAAArI/Nk3hA5dp6jk/s1600/005.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-qHjSF9kDgNI/TrPHmi0bmtI/AAAAAAAAArI/Nk3hA5dp6jk/s320/005.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671095820785261266" /></a><br /><br />သံုးထပ္သားကင္<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-vw1SSdjJzNE/TrPHllRAnwI/AAAAAAAAAq4/G7ZMIPEiNTw/s1600/004.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-vw1SSdjJzNE/TrPHllRAnwI/AAAAAAAAAq4/G7ZMIPEiNTw/s320/004.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671095804262129410" /></a><br /><br />ၾကက္အသည္းအၿမစ္ (ဝက္သားမစားတဲ႔သူေတြ အခ်ဥ္နဲ႔တို႔စားဘို႔ အေၿခာက္ခ်က္ထားတာ)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-wNEzv5iq9MQ/TrPHlBk7bcI/AAAAAAAAAqs/sp5k9wbs_Zg/s1600/003.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-wNEzv5iq9MQ/TrPHlBk7bcI/AAAAAAAAAqs/sp5k9wbs_Zg/s320/003.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671095794681998786" /></a><br /><br />ဝက္သားဒုတ္ထိုး<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-9ECHBwpElcE/TrPKZxnIxnI/AAAAAAAAArw/kpRjaT2HckA/s1600/008.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-9ECHBwpElcE/TrPKZxnIxnI/AAAAAAAAArw/kpRjaT2HckA/s320/008.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671098899952617074" /></a><br /><br />အခ်ဥ္ရည္<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-2kL1aAJqEsQ/TrPHokwTw7I/AAAAAAAAArc/v9Lyy6bHV9g/s1600/007.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-2kL1aAJqEsQ/TrPHokwTw7I/AAAAAAAAArc/v9Lyy6bHV9g/s320/007.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5671095855664579506" /></a><br /><br />ဘဲဥ (အခ်ဥ္နဲ႔တို႔စားဘို႔)<br /><br /><br /><br /><br />ေလာေလာဆယ္စာမေရးၿဖစ္ေလာက္ေအာင္ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနလို႔ လာလည္သူေတြကို ခ်က္စားၿဖစ္တာေလးေတြနဲ႔ ဧည္႔ခံလိုက္ပါတယ္....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-6886047479825840293?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-72365839587441923782011-10-20T19:36:00.005+07:002011-10-20T22:43:04.436+07:00ရင္ထဲကအၾကင္နာေတြကို<br />ၿမင္သာေအာင္သက္ေသၿပေနလဲ<br />တမင္မ်က္ႏွာလႊဲရက္သူ....<br /><br />ခ်စ္သူ႔ရင္ခြင္မွာ<br />တြယ္ငင္ကာခိုနားခ်င္ေပမဲ႔<br />ေရွာင္ဖယ္လွည္႔ထြက္ရက္သူ....<br /><br />နာက်င္ဖြယ္စကားေတြဆို<br />ရိႈက္ငိုေအာင္သူႏွိပ္စက္<br />စိမ္းကားစြာထားရစ္ခဲ႔သူ....<br /><br />ႏွလံုးသားေတြေၾကမြ<br />ႏြမ္းလ်ကာေခြယိုင္<br />ယွဥ္ၿပိဳင္မစိမ္းရက္ႏိုင္သူမွာ<br />ခ်စ္သူလွည္႔ၿပန္လာႏိုး<br />တိတ္တိတ္ေမွ်ာ္ကိုးလွ်က္<br />မနက္ၿဖန္တိုင္းကိုေက်ာ္ၿဖတ္<br />အသက္ဆက္လို႔ေန<br />ခ်စ္သူသိေစ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-7236583958744192378?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-26169160079545973652011-10-18T05:35:00.002+07:002011-10-18T05:39:20.214+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-OFEPSxCR66k/TpyujKSq_1I/AAAAAAAAAqc/HpiXIqycWss/s1600/min%2Bko%2Bnaing%2527s%2Bpoem.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-OFEPSxCR66k/TpyujKSq_1I/AAAAAAAAAqc/HpiXIqycWss/s320/min%2Bko%2Bnaing%2527s%2Bpoem.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5664594350406565714" /></a><br />က်မအေလးစားရဆံုးေသာ ၈၈မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ကိုမင္းကိုႏိုင္၏ေမြးေန႔ေပါင္းမ်ားစြာကို သူ႔ယံုၾကည္ခ်က္ကို အားေပးေထာက္ခံၾကေသာ သူခ်စ္ေသာသူမ်ား သူ႔ကိုခ်စ္ခင္ၾကေသာသူမ်ားႏွင္႔ ႏွစ္တိုင္းဆင္ႏႊဲႏိုင္ပါေစ၊ အၿမန္ဆံုးလြတ္ေၿမာက္ၿပီး လိုရာဆႏၵမ်ားၿပည္႔ဝႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလွ်က္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-2616916007954597365?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-38394843531008889632011-10-07T19:06:00.005+07:002011-10-07T20:21:21.248+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/--IwKeH7T0vk/To7uBPZStKI/AAAAAAAAAqU/oLnqMp0F2i0/s1600/sunset-sunset.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/--IwKeH7T0vk/To7uBPZStKI/AAAAAAAAAqU/oLnqMp0F2i0/s320/sunset-sunset.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5660723486731187362" /></a><br /><br />ပံုကိုgoogleမွယူပါသည္<br /><br /><br />ခ်စ္သူထားရစ္ခဲ႔ေသာထိုညေနကို ဘယ္လိုမွေမ႔လို႔မရ… အခ်ိန္ေတြၾကာလာေပမဲ႔ ရင္ထဲကဒဏ္ရာက ခုထိတိုင္ တဆစ္ဆစ္နာက်င္ေနဆဲ…<br />++++++++++++++++++++++++++++++++++<br />ခ်စ္သူႏွင္႔ကိုယ္ေတြ႕ဆံုခဲ႔ၾကတာ ဘာမွသိပ္မထူးၿခားေသာ ညေနခင္းတခုမွာၿဖစ္သည္… ပါတီပြဲတစ္ခု၏ တစ္ညေနမွာ မိတ္ေတြတစ္ဦး၏မိတ္ဆက္ေပးမႈေၾကာင္႔ စတင္သိကြ်မ္းခဲ႔ၾကေသာ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ဆံုစည္းမႈက အလြန္တရာရိုးစင္းလြန္းလွသည္… မရိုးစင္းသည္က ကိုယ္တို႔ႏွစ္ဦး၏မ်က္ဝန္းမ်ား… မ်က္လံုးခ်င္းဆံုၿပံဳးၿပၾကတဲ႔အခိုက္အတန္႔မွာ မ်က္ဝန္းၾကည္႔ေတြကိုၿပန္လည္ရုတ္သိမ္းဘို႔ သတိမရေတာ႔ေအာင္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ မ်က္လံုးခ်င္းဆံု ၿပံဳးၿပၿဖစ္ေနၾကမွန္း ႏွစ္ဦးလံုး သတိထားမိသြားေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္ၿပိဳင္တူ ရွက္ရီ ရီမိၾကသည္… အတူလာေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုေမ႔ၿပီး ႏွစ္ေယာက္အတူ စကားေတြထိုင္ေၿပာရင္း ရင္ခုန္ၾကည္ႏူးစြာ အခ်ိန္ေတြကုန္မွန္းမသိကုန္လြန္သြားခဲ႔တဲ႔ ထိုညေနခင္းပံုရိပ္ေလးက ရင္ထဲမွာ အမွတ္တယ…<br />ထိုညေနမွအစၿပဳတြယ္တာမိေသာ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕သံေယာဇဥ္ရစ္တြယ္မႈက ရုန္းထြက္မရႏိုင္ေတာ႔ေအာင္ခိုင္ၿမဲစြာ ၿငိတြယ္သြားမိေတာ႔သည္…မတူညီၿခင္းေတြအမ်ားၾကီးရွိေနၾကမွန္းသိရက္ႏွင္႔ တြယ္တာမိခဲ႔ၾကေသာ သံေယာဇဥ္ႏြံထဲက ႏွစ္ဦးသားရုန္းထြက္မရႏိုင္တာတစ္ခုကေတာ႔ တူညီခဲ႔သည္…<br />ႏွစ္ဘက္အေပါင္းအသင္းမ်ား အားက်ရေလာက္ေအာင္ သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ၾကတဲ႔ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ခ်စ္သူဘဝက သူငယ္ခ်င္းမ်ားၾကားမွာ ေၿပာစမွတ္ၿဖစ္ခဲ႔သည္…ေတြ႕ၿဖစ္ၾကတဲ႔အခ်ိန္တိုင္းမွာ မတူညီၾကတဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြကို ေရွာင္ဖယ္ေမ႔ထားရင္း၊ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာမညိႈးေအာင္ တစ္ေယာက္ကၾကိဳးစားရင္း နားလည္စာနာမႈေတြက ကိုယ္တို႔အခ်စ္ကို ပိုမိုခိုင္ၿမဲေစခဲ႔သည္…<br />အစထဲက အစမပ်ိဳးခဲ႔သင္႔တဲ႔ မ်ားစြာေသာ မတူညီၿခင္းေတြ ဘယ္ေလာက္ဘဲရွိေနပါေစ… ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ခ်စ္ၿခင္းသံေယာဇဥ္ကို ဘယ္လိုအရာကမွ မခ်ိဳးဖ်က္ႏိုင္ဟု ခိုင္မာစြာယံုၾကည္ခဲ႔သည္… ထိုယံုၾကည္ၿခင္းေတြကဘဲ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ခ်စ္သက္တမ္းကို အခ်ိန္ကာလအေတာ္ၾကာေအာင္ဆြဲဆန္႔ထားႏိုင္ခဲ႔သည္…<br />ကိုယ္မထင္မွတ္ထားတဲ႔အၿဖစ္အပ်က္က ကိုယ္မထင္မွတ္ထားတဲ႔ညေနခင္းတစ္ခုမွာ ၿဖစ္ခဲ႔သည္… ထိုမထင္မွတ္ထားၿခင္းကို ဖန္တီးသူက ခ်စ္သူ၏အသိုင္းအဝိုင္းမဟုတ္သလို ကိုယ္႔အသိုင္းအဝိုင္းဘက္ကလဲမဟုတ္ဘဲ ခ်စ္သူကိုယ္တိုင္ၿဖစ္ေနၿခင္းက ကိုယ္႔ရင္ကို ၿပင္းထန္စြာနာက်င္ေစခဲ႔သည္…<br />ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တခါမွမေတာင္းဆိုခဲ႔ဘူးတဲ႔ေတာင္းဆိုခ်က္ေတြ တပံုတပင္က ထိုညေနခင္းမွာခ်စ္သူႏွင္႔အတူလိုက္ပါလာခဲ႔သည္… အတူနီးႏိုင္ဘို႔ဆိုေသာ စကားတခြန္းက ေၿဖရွင္းခ်က္တစ္ခုဟု ကိုယ္လက္မခံႏိုင္ခဲ႔…ကိုယ္တို႔နီးၾကဘို႔ဆိုတာ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္၏ခ်စ္ၿခင္း၊ လံုေလာက္ေသာေငြေၾကးႏွင္႔ နားလည္မႈဘဲလိုအပ္သည္ဟု ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ သေဘာတူလာခဲ႔ၿပီးမွ ရုတ္တရက္ေၿပာင္းလဲသြားၿခင္းကို အေၿဖရွာမရခဲ႔…ခ်စ္သူဘဝမွာမလိုအပ္ခဲ႔ေပမဲ႔ အိမ္ေထာင္တစ္ခုတည္ေထာင္ဘို႔ရန္အတြက္ အေလးအနက္စဥ္းစားၿပီးေတာင္းဆိုၿခင္းၿဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းၿပေနေသာ ခ်စ္သူ႔မ်က္ဝန္းေတြမွာ ခ်စ္ၿခင္းေတြကို အေၿပးအလႊားရွာေဖြမိေပမဲ႔ မေတြ႕ရေတာ႔…<br />မိန္းကေလးၿဖစ္ေသာကိုယ္႔ဘက္က ခ်စ္သူကို အရွိအတိုင္းလက္ခံႏိုင္ရက္နဲ႔ ခ်စ္သူက မတူညီမႈေတြကို တူညီၿခင္းသို႔ အတင္းအက်ပ္ေၿပာင္းလဲခိုင္းၿခင္းကို ကိုယ္ဘယ္နည္းနဲ႔မွလက္မခံႏိုင္ခဲ႔…<br />ကိုယ္႔ဘက္ကမေၿပာင္းရင္ လက္တြဲဘို႔မၿဖစ္ႏိုင္ဟု ခ်စ္သူေၿပာရက္ၿခင္းက ကိုယ္႔ရင္ကိုစူးရွစြာနာက်င္ေစသည္…သန္႔ရွင္းၿဖဴစင္စြာ၊ၿမတ္ႏိုးၾကင္နာစြာ၊နားလည္စာနာစြာခ်စ္တတ္ခဲ႔ေသာ ကိုယ္႔ခ်စ္သူသည္ သူမဟုတ္ေတာ႔…<br />မတူညီၿခင္းေတြရွိေနလွ်က္နဲ႔ခ်စ္ခဲ႔ၾကၿပီးမွ ထိုမတူညီၿခင္းေတြေၾကာင္႔ လမ္းခြဲရေတာ႔မည္ဆိုသည္႔အခါ ကိုယ္႔ရင္မွာခံစားႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ႔… ခ်ံဳးပြဲခ်ငိုယိုရင္း ခ်စ္သူကို ကိုယ္႔ေရွ႕မွ အၿမန္ဆံုးထြက္သြားေပးဘို႔ေတာင္းပန္မိသည္….<br />သြားပါေတာ႔ခ်စ္သူ၊ထားရစ္ခဲ႔ပါေတာ႔… ညေနခင္းၿခင္းတူခဲ႔ေပမဲ႔ ခံစားမႈၿခင္းကမတူညီခဲ႔ေသာထိုညေနခင္းမ်ားကိုသာ ကိုယ္႔အတြက္ထားခဲ႔ေပးပါေတာ႔ခ်စ္သူ…<br /> ညွိယူစရာမလိုတဲ႔ နားလည္စြာခ်စ္ၿမတ္ႏိုးၿခင္းေတြကိုဘဲ ကိုယ္တန္ဘိုးထားၾကည္ႏူးခဲ႔မိတာ… ညေနခင္းတစ္ခုမွာ စတင္ခ်စ္ၿမတ္ႏိုးခဲ႔ၾကၿပီး ညေနခင္းတစ္ခုမွာ နာက်င္စြာလမ္းခြဲခဲ႔ရတဲ႔ ကိုယ္တို႔ရဲ႕ခ်စ္ဇာတ္လမ္းကို အၿပီးသတ္ၾကပါစို႔…ခ်စ္သူထားရစ္ခဲ႔ေသာထိုညေနကို ဘယ္လိုမွေမ႔မရ…အခ်ိန္ေတြၾကာလာေပမဲ႔ရင္ထဲကဒဏ္ရာက ခုထိတိုင္တဆစ္ဆစ္နာက်င္ေနဆဲ…<br />++++++++++++++++++++++++++++++++++<br />ခုခ်ိန္မွာခ်စ္သူတစ္ေယာက္ သူႏွင္႔တူညီစြာလိုက္ဖက္ညီသူတစ္ဦးနဲ႔အတူ အိမ္ေထာင္တစ္ခု ထူေထာင္ေနေလာက္ၿပီဟုထင္ပါသည္…<br />ကိုယ္ကေတာ႔ တစ္ေယာက္တည္း ေပ်ာ္ရႊင္ၿခင္းညေနခင္း၊နာက်င္ၿခင္းညေနခင္းတို႔ကို ယခုထက္တိုင္ရင္မွာသိမ္းဆည္းလွ်က္….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-3839484353100888963?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-20706635939293041412011-10-04T20:47:00.002+07:002011-10-04T20:49:06.152+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-2IPPzjw808Y/TosOwgQcPiI/AAAAAAAAAqM/MNkzEAA9GDA/s1600/blogging-logo-150x150.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-2IPPzjw808Y/TosOwgQcPiI/AAAAAAAAAqM/MNkzEAA9GDA/s320/blogging-logo-150x150.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5659633583176564258" /></a><br />ညီမေလးအိမ္ဂ်ယ္လိႈင္တဂ္ထားတာပါ…ေနာက္ေတာင္က်ေနၿပီ… ဘေလာ႔ဂါဆိုတာဘာလဲ… အေရွ႕ပိုင္းေရးသူေတြကေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရးၿပီးသြားၾကၿပီဆိုေတာ႔ က်မမွာေရးစရာအိုင္ဒီယာသိပ္မရွိပါဘူး..ဒါေၾကာင္႔လဲမေရးၿဖစ္ဘဲၾကာေနတာ… ဘေလာ႔ေရးတဲ႔သူက ဘေလာ႔ဂါလို႔ေတာ႔ အၾကမ္းဖ်င္းေၿပာလို႔ရတာဘဲ… က်မကေတာ႔ မအယ္ေရးဘူးသလို ေၾကာင္ခ်ီးဘေလာ႔ဂါဘဲၿဖစ္မွာပါ…. ပို႔စ္လဲမွန္မွန္မတင္ၿဖစ္၊ ဘေလာ႔ေတြလဲ သိပ္မလည္ၿဖစ္ပါဘူး…<br />ဘေလာ႔ဂါတစ္ေယာက္က သာမန္လူတစ္ေယာက္လိုပါဘဲ… သူကခံစားရတာေလးေတြ စာေရးခ်လိုက္တာဘဲ ကြာပါတယ္…( က်မအၿမင္မွာေပါ႔…)ဒီထဲမွာမွ စာေရးဆရာေတြဘေလာ႔ေရးတာရွိတယ္… ဘေလာ႔ေရးရင္း စာေရးဆရာ ၿဖစ္သြားသူေတြရွိတယ္… ႏွစ္ရွည္ ဘေလာ႔ဘဲေရးၿပီး ဘေလာ႔မွာေပ်ာ္ေနသူေတြလဲရွိတယ္… သက္ငယ္ပိုင္းဘေလာ႔ဂါေလးေတြ သိပ္အေရးအသားေကာင္းသူ၊ ေရးအားေကာင္းသူေတြရွိတယ္… သူတို႔အားလံုး ဘေလာ႔ဂါေတြပါဘဲ… ဘေလာ႔ေရးေနတာကိုး…<br />ဘေလာ႔ေရးစက ကိုယ္မွန္ရင္ၿပီးေရာဆိုၿပီး ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတြကိုလဲ မလွ်ိဳ႕ဝွက္ခဲ႔ပါဘူး… လွ်ိဳ႕ဝွက္စရာလို႔လဲ မထင္ခဲ႔ဘူး… ကိုယ္မဟုတ္တာလုပ္ထားတာဘာမွမရွိဘူးဆိုၿပီး ခပ္တည္တည္ပါဘဲ… ဓာတ္ပံုေတြလဲတင္… ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတြလဲေရးမိ… တဂ္ပို႔စ္ေတြမွာေပါ႔… <br />ခုေရးသက္ေလး၃ႏွစ္နီးပါးရွိလာေတာ႔ ၿပန္ဆန္းစစ္မိတဲ႔အခါ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာဆန္လြန္းတဲ႔ တဂ္ပို႔စ္တခ်ိဳ႕ကို ဒီလစ္လုပ္ပစ္ရပါတယ္… ကိုယ္ဘေလာ႔ေရးတာပတ္ဝန္းက်င္အသိုင္းအဝိုင္းက သိေနၿပန္ေတာ႔ ကိုယ္ေရးတဲ႔စာတခ်ိဳ႕က သူတို႔ရဲ႕အၿဖစ္အပ်က္ေတြလားအထင္မွားခံရတာေတြလည္းရွိလာတယ္… ပါစင္နယ္သိပ္မဆန္ေအာင္ထိန္းေရးရင္းကကို အထင္မွားခံရၿပန္တယ္…<br />ဒီေတာ႔မွ ကိုေဇာ္ေရးထားတာေလးက အဓိပၸါယ္သိပ္ရွိပါလားလို႔ သံုးသပ္မိတယ္…<br />{ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ႔ “ ေရးတဲ႔စာ ” နဲ႔ “ စာေရးသူ ” ကို မေရာေထြးေစဖို႔ပါ။ }<br />ဘေလာ႔ကိုတခါတခါမေရးေတာ႔ခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ဓာတ္က်ဘူးတယ္… စီေဘာက္ပိတ္ထားရတာလည္းခဏခဏ… ဒါေပမဲ႔ ဝါသနာကတားမရေတာ႔လည္း ဒီဘေလာ႔ေလးကို သံေယာဇဥ္မၿဖတ္ႏိုင္ပါဘူး…<br /><br />ဘေလာ႔ဂါအမ်ားစုဟာ တူညီတဲ႔ခံစားမႈေတြရွိတယ္… အေရးၾကံဳရင္ေသြးစည္းတယ္ဆိုတာဧရာဝတီၿမစ္ဆံုဆည္စီမံကိန္းကန္႔ကြက္ေရးက သက္ေေသပါ…<br /><br />ကိုယ္႔ကိုယ္ပိုင္အၿမင္ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္သံုးသပ္ၿပီးေၿပာရရင္ေတာ႔ ဘေလာ႔ဂါဆိုတာ ဝါသနာပါလို႔ဘေလာ႔ေရးတယ္….စာေပစိစစ္ေရးတင္စရာမလိုတာကိုႏွစ္သက္လို႔ ဘေလာ႔ေရးတယ္… ေရးခ်င္တာေတြေရးလို႔ရလို႔ဘေလာ႔ေရးတယ္… ဘေလာ႔ေရးရၿခင္းကိုၿမတ္ႏိုးတြယ္တာသူၿဖစ္ပါတယ္<br />(တဂ္ေသာညီမငယ္အိမ္ဂ်ယ္လိႈင္အားေက်းဇူးတင္ပါသည္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-2070663593929304141?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-85896441953164470222011-09-30T20:12:00.002+07:002011-09-30T20:46:38.786+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-K9rjan7PO8Q/ToXGaRCbQNI/AAAAAAAAAqE/BjWHPGIg7mE/s1600/gossip.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 207px; height: 205px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-K9rjan7PO8Q/ToXGaRCbQNI/AAAAAAAAAqE/BjWHPGIg7mE/s320/gossip.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5658146661413372114" /></a><br />ရပ္ကြက္တိုင္းမွာ ထိုမိန္းမရွိသည္… သင္႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာထိုမိန္းမရွိသည္… က်မပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္း ထိုမိန္းမရွိေနသည္….<br /><br />++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++<br /><br />ထိုမိန္းမသည္ သူမ်ားကိုယ္ေရးကိုယ္တာအေၾကာင္း၊သူမ်ားအိမ္တြင္းေရးကိစၥႏွင္႔ သူမ်ားဘဝေနာက္ေၾကာင္းေတြကို အလြန္သိခ်င္သူၿဖစ္သည္… သူ႔ဘဝေနာက္ေၾကာင္းေတြကိုေတာ႔ဖံုးကြယ္ထားသူၿဖစ္ၿပီး ေကာင္းခ်က္ေလးေတြကိုသာေရြးၿပီး ထုတ္ေဖာ္ၾကြားဝါတတ္သူၿဖစ္သည္… ပြင္႔လင္းသည္ဟုေခါင္းစဥ္တတ္ၿပီး သူမ်ားခံရခက္ေအာင္ခပ္ေက်ာေက်ာစကားေတြေၿပာတတ္သည္ (တကယ္ကပြင္႔လင္းၿခင္းမဟုတ္၊ေဟာင္ဖြာဖြာႏိုင္ၿခင္းႏွင္႔ စရိုက္က်ၿခင္းၿဖစ္သည္)<br />တၿခားသူတစ္ေယာက္ႏွင္႔ရင္းႏွီးေနသူအား သူလည္းထိုသူအေၾကာင္းသိထားသလိုလိမ္ညာၿပီး စကားေတြအစ္ေအာက္တတ္သည္… ထို႔ေနာက္ထိုတၿခားသူတစ္ေယာက္ႏွင္႔ရင္းႏွီးေနသူအား နင္ကသာခင္ေန ငါကၿဖင္႔နင္႔အေၾကာင္းေတြ သူအကုန္ေၿပာသြားလို႔သိရတာဆိုၿပီး ရန္တိုက္ေပးတတ္သည္…<br />အခုမွေတြ႕သူတစ္ေယာက္ကိုလည္း ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတြ အတင္းေမး စပ္စုၿပီး မေက်နပ္ေသးလွ်င္ နီးစပ္ရာေတြဆီက အေၾကာင္းအခ်က္ေတြရယူလွ်က္ ေနာက္ေၾကာင္းရာဇဝင္အေသးစိတ္ လိုက္လံစံုစမ္းတတ္ေသးသည္…<br />လူစုႏွင္႔ဆံုစည္းဖို႔စိတ္မဝင္စားဘဲ တစ္ေယာက္ခ်င္းေတြႏွင္႔တလွည္႔စီေတြ႕ကာ နင္႔ကိုခင္လို႔ေၿပာၿပတာေနာ္ဆိုၿပီး မေန႔ကေတြ႔ခဲ႔သူအေၾကာင္းမေကာင္းေၿပာေလ႔ရွိၿပီး ထိုမေန႔ကေတြ႕ခဲ႔သူႏွင္႔ ေနာက္တခါၿပန္ေတြ႕ပါလွ်င္လည္း သူႏွင္႔ေတြ႕ခဲ႔ၿပီးသူတစ္ေယာက္၏မေကာင္းေၾကာင္းကို ခင္လို႔ေၿပာတာဆိုၿပီးေၿပာၿပပါဦးမည္…<br />သူ႔ကိုယ္သူသနားစရာသတၱဝါေလးၿဖစ္ေအာင္လုပ္ၾကံေၿပာၿပီး က်န္တဲ႔သူေတြက သူ႔ကိုဝိုင္းႏွိပ္စက္ေနက်ေသာ လူယုတ္မာေတြၿဖစ္ေၾကာင္းလီဆည္ေၿပာလွ်က္ သူႏွင္႔စတင္ဆံုစည္းသူထံမွ အၾကင္နာေတြရယူတတ္သူၿဖစ္သည္( တကယ္က သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြခမ်ာ သူႏွိပ္စက္ထားလို႔ ေၿခကုန္လက္ပန္းက်ေနၿပီ)<br />သူမ်ားဆီက ဂရုစိုက္မႈရယူရန္အတြက္ ဘာမွမသိနားမလည္ေသာ အၿပစ္ကင္းစင္သူေလးကဲ႔သို႔လည္း ပံုဖမ္းတတ္ၿပန္ေသးသည္.. တကယ္ေတာ႔သူ႔ရုပ္သြင္က လိမ္လည္လုပ္ၾကံေၿပာတတ္သူၿဖစ္ေၾကာင္း ဥပတိရုပ္ကေပၚလြင္ေနရက္နဲ႔ သိုးၿဖဴေလးကဲ႔သို႔ဟန္ေဆာင္ေနၿခင္းက သိပ္ေတာ႔မပိရိလွပါ…<br />မသိနားမလည္ဟုေၿဗာင္လိမ္လွ်က္ သူတပါးကိုညာခိုင္းတတ္သူလည္းၿဖစ္သည္… အားနာတတ္သူ အခ်င္းမပြားလိုသူ စိတ္သေဘာၿဖဴစင္သူတို႔ကေတာ႔ သူ႔ခိုင္းဖတ္ၿဖစ္သြားတတ္သည္… သူ႔ခိုင္းဖတ္မ်ားမသိေအာင္ သူ႔ေလာက္ပညာမတတ္ဟု သူယူဆမိသူမ်ားအေပၚမွာေတာ႔ ဆရာၾကီးလုပ္ဦးေဆာင္ၿပတတ္သူလည္းၿဖစ္ေသးသည္…<br />သူမ်ားမွာရွိေနၿခင္းမွန္သမွ်အား သူ လိုခ်င္လွ်က္မရရွိသည္႔အခါ ထိုသူမ်ားအားလံုး ၏ရွိသမွ်မ်ားသည္ ၾကြားဝါၿခင္းဟု သူယူဆလွ်က္ ၿမင္ၿပင္းကတ္ကာ ထိုသူမ်ားအားက်ိန္ဆဲေနတတ္သည္…<br />ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ႔ သူ႔အကုသိုလ္ႏွင္႔သူ ေရာဂါေတြရ တခ်ိန္လံုး ေနမေကာင္းၿဖစ္ေတာ႔သည္…<br />တခါတခါ သူ႔ကိုယ္သူမလံုမလဲၿဖစ္လွ်က္ ပတ္ဝန္းက်င္မွလူမ်ားက သူ႔ကိုမုန္းတီးေနၾကသည္ထင္တာ တိတ္တိတ္ၾကိတ္ ေၾကကြဲေနတတ္ေသးသည္…<br /><br />++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++<br />ရပ္ကြက္တိုင္းမွာ ထိုမိန္းမရွိသည္… သင္႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ထိုမိန္းမရွိသည္… က်မပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္းထိုမိန္းမရွိေနသည္…<br /><br />(မည္သူ႔ကိုမွမရည္ရြယ္ပါ၊တိုက္ဆိုင္မႈရွိလွ်င္ခြင္႔လႊတ္ပါ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-8589644195316447022?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-593455455458592092011-09-23T06:35:00.005+07:002011-09-23T09:49:53.239+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-fd-uBtxLsd4/TnvGgX_Kp8I/AAAAAAAAAp8/uUcqO6bhRXs/s1600/%25E1%2580%25A7%25E1%2580%259B%25E1%2580%25AC%25E1%2580%259D%25E1%2580%2590%25E1%2580%25AE.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 254px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-fd-uBtxLsd4/TnvGgX_Kp8I/AAAAAAAAAp8/uUcqO6bhRXs/s320/%25E1%2580%25A7%25E1%2580%259B%25E1%2580%25AC%25E1%2580%259D%25E1%2580%2590%25E1%2580%25AE.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5655332016590858178" border="0" /></a><br />ဧရာဝတီသည္ ငါတို႔ၿမစ္<br />ဧရာဝတီသည္ ငါတို႔အသက္<br />ဧရာဝတီသည္ ငါတို႔သမိုင္း<br />ငါတို႔ၿမစ္(ဧရာဝတီ)ကိုခ်စ္ပါ<br />ငါတို႔အသက္(ဧရာဝတီ)ကိုၿမတ္ႏိုးပါ<br />ငါတို႔သမိုင္း(ဧရာဝတီ)ကိုေလးစားပါ<br /><br />ဧရာဝတီဟာ ေဒါင္လိုက္တည္႔တည္႔ ၿမန္မာ တစ္ႏိုင္ငံလံုးကို ၿဖတ္သန္းစီးဆင္းတဲ႔ ငါတို႔ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြအားလံုးနဲ႔ဆိုင္တဲ႔ ၊ ငါတို႔ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြ အားလံုးပိုင္တဲ႔ၿမစ္<br /><br />ဧရာတီေၾကာင္႔ ဧရာဝတီၿမစ္ဝက်ြန္းေပၚေဒသရဲ႕ ဆန္စပါးအထြက္ႏႈန္းဟာ တစ္ႏိုင္ငံလံုးဆန္စပါးအထြက္နႈန္းရဲ႕ ၆၀% နီးပါးထြက္ရွိႏိုင္ခဲ႔တာ... ၿမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ အသက္ဆက္ႏိုင္ဘို႔ ေန႔စဥ္စားသံုးေနရတဲ႔ဆန္စပါးဟာ ဧရာဝတီေၾကာင္႔ ထြက္ရွိႏိုင္ခဲ႔တာ... ၿမန္မာႏိုင္ငံသားေတြအသက္ဆက္ႏိုင္ဘို႔က ဧရာဝတီေပၚမူတည္ေနတာ<br /><br />ဧရာဝတီဟာ ၿမန္႔မာ႔လြတ္လပ္ေရးသမိုင္းမွာ အေရးပါအရာေရာက္ အဓိကက်ခဲ႔တာ... ဧရာဝတီဟာ ၿမန္႔မာ႔လြတ္လပ္ေရးသမိုင္းရဲ႕ စစ္ခ်ီရာလမ္းေၾကာင္း ၊ ဧရာဝတီၿမစ္ရိုးဟာ ၿမန္မာ႔လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ရန္သူကိုခုခံတြန္းလွန္တဲ႔ ခံတပ္ေတြတည္ေဆာက္ရာေနရာ<br /><br />ငါတို႔ရဲ႕ၿမစ္၊ ငါတို႔ရဲ႕အသက္၊ ငါတို႔ရဲ႕သမိုင္းကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ အဖ်က္အဆီးမခံနိုင္ဘူး<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:180%;" >ဧရာဝတီၿမစ္ဆံုဆည္စီမံကိန္းကို အၾကြင္းမဲ႔ကန္႔ကြက္ပါတယ္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-59345545545859209?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-17303693215966344762011-09-18T10:22:00.007+07:002011-09-18T19:55:50.516+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-_m7fxT4eik0/TnVow8hsHaI/AAAAAAAAAp0/XTLgninND0E/s1600/216.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 129px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-_m7fxT4eik0/TnVow8hsHaI/AAAAAAAAAp0/XTLgninND0E/s320/216.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5653540097323965858" /></a><br />ခ်စ္ေသာမေနာ္၊ခ်စ္ေသာဝါဝါ၊ခ်စ္ညီမေမေလးတို႔ႏွင္႔အမွတ္တရ<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-IJi3_XtlNmU/TnVowHVhSJI/AAAAAAAAApk/Fit3NFXztXc/s1600/184.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-IJi3_XtlNmU/TnVowHVhSJI/AAAAAAAAApk/Fit3NFXztXc/s320/184.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5653540083045845138" /></a><br />ဘုရားေက်ာင္း<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-dSEFWMbnVdI/TnVovzrOOxI/AAAAAAAAApc/a8PhNgQrfVc/s1600/068.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-dSEFWMbnVdI/TnVovzrOOxI/AAAAAAAAApc/a8PhNgQrfVc/s320/068.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5653540077768162066" /></a><br />ပဲခူးၿမိဳ႕ကစားေသာက္ဆိုင္<br /><br /><br /><br />စိမ္းလဲ႔တင္ကအၿပန္ လမ္းမွာကားရပ္ၿပီးက်ြဲေကာသီးဝယ္ၾကတယ္… ၿပီးေတာ႔ပဲခူးမွာေန႔လည္စာစားၾကတယ္… အဲဒီစားေသာက္ဆိုင္ေလးကိုၿမင္ၿမင္ခ်င္းႏွစ္သက္မိပါတယ္… ကရင္ဖားစည္နဲ႔ ကရင္ရိုးရာပစၥည္းေလးေတြေတြ႕တာေၾကာင္႔ ခေလးေတြကို ကရင္ဖားစည္နဲ႔ ကရင္ရိုးရာအေၾကာင္းေတြကို က်မသိသေလာက္ရွင္းၿပခဲ႔ပါတယ္… ဆိုင္ပိုင္ရွင္က ကရင္ၿဖစ္ၿပီး ဝန္ထမ္းေတြအားလံုးလဲကရင္ေတြပါဘဲ… အစားအေသာက္ေတြလဲအရမ္းစားေကာင္းပါတယ္… ေဈးလဲမၾကီးပါဘူး… (ကရင္ဆိုင္မို႔ ညႊန္းၿခင္းမဟုတ္ပါ :p )…<br />အိမ္ကိုညေန၃နာရီေလာက္ၿပန္ေရာက္ပါတယ္…. က်မတို႔သားအမိေတြအနားယူၿပီး ခဏေနမွ အိမ္ေအာက္ကစူပါမားကတ္မွာလိုတာေလးေတြဆင္းဝယ္ ညေနစာစားၿပီးအနားယူ.. ခေလးေတြကိုလည္း ခရီးပန္းလာတာမို႔ရယ္္… ေနာက္ေန႔ မနက္ဘုရားေက်ာင္းသြားရမွာမို႔ရယ္ သူတို႔ေလးေတြကို ေစာအိပ္ခိုင္းရပါတယ္…<br />ခေလးေတြကဘုရားေက်ာင္းတက္ရမွာသိပ္ေပ်ာ္ၾကပါတယ္… ရန္ကုန္ေရာက္မွ ၿမန္မာလိုဘုရားရွိခိုးရတာမို႔ ရန္ကုန္ေရာက္တိုင္း တနဂၤေႏြေန႔ေတြမွာ ဘုရားေက်ာင္းတက္မပ်က္ၾကပါဘူး… ေရာက္ေရာက္ခ်င္းခရီးေတြထြက္… အိမ္လည္…ေလွ်ာက္သြားတာေတြမ်ားသြားလို႔ထင္ရဲ႕… ေရာက္ၿပီး တစ္ပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ႏွစ္ပတ္နီးပါးလာက္မွာ သားေလးေနမေကာင္းၿဖစ္ပါေလေရာ… သားေလးကဖုန္ရႈမိတာမ်ားရင္ အလာဂ်ီၿဖစ္တတ္တယ္… အဲလိုၿဖစ္တိုင္း အသက္ရႈသံေတြပံုမွန္မဟုတ္ေတာ႔တဲ႔အခါ စက္ကေလးနဲ႔ေဆးရည္ထည္႔ၿပီး ရႈေဆးေပးရပါတယ္… ဒီတေခါက္က အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင္႔ သူေဆးရႈေနက်စက္က ဗီယက္နမ္မွာက်န္ခဲ႔တာမို႔ အဲဒီစက္မရွိဘဲသက္သာမလားေစာင္႔ၾကည္႔ေပမဲ႔ မသက္သာလာတာေၾကာင္႔ ေအာက္ထပ္ကေဆးဆိုင္မွာ အဲဒီစက္ရွိလားသြားေမးေတာ႔ ကုန္ေနတယ္…မွာေပးမယ္တဲ႔… ေနာက္တေန႔မွာအဲဒီစက္ေလးရပါတယ္… ဗီယက္နမ္မွာထက္ေဈးပိုၾကီးလို႔မတန္မွန္းသိေပမဲ႔ သားေလးေနေကာင္းဘို႔ကအေရးၾကီးတာမို႔ အဲဒီစက္ေလးကို ဝယ္ခဲ႔ရပါတယ္… အိမ္ေရာက္ေရာက္ၿခင္း သားေလးကို အဲဒီစက္ေလးနဲ႔ ဗီယက္နမ္ကယူလာတဲ႔ သူသံုးေနက်ေဆးရည္ေလးထည္႔ၿပီး ရႈေဆးေပးရပါတယ္.. အဲဒီညမွဘဲ သားေလး အသက္ရႈမွန္ၿပီး ေကာင္းေကာင္းၿပန္အိပ္ႏိုင္ေတာ႔တယ္…<br />သားေလးေနလို႔ေကာင္းလာေပမဲ႔ ေနာက္ထပ္ၿပန္မၿဖစ္ေအာင္ သားေလးကို လူထူတဲ႔ေနရာေတြေခၚမသြားၿဖစ္ေတာ႔ပါဘူး… သားေလးက သူ႔ကိုမေခၚသြားရင္ က်မလဲမသြားရဘူးဆိုေတာ႔ က်မပါအိမ္တြင္းေအာင္းရပါေတာ႔တယ္…. ဒါေၾကာင္႔ ေတြ႔ခ်င္တဲ႔သူေတြကိုလည္း မွန္းထားသလိုမေတြ႕ႏိုင္ခဲ႔ေတာ႔တာကို ဘေလာ႔စာမ်က္ႏွာေပၚကေန အႏူးအညြတ္ေတာင္းပန္ပါတယ္…<br />ၿပန္ခါနီးတပါတ္မွသားေလးလဲေနေတာ္ေတာ္ေကာင္းလာလို႔ ၿပန္ထြက္ၿဖစ္တဲ႔အခါ ဆံုေတြ႔ခဲ႔ရတဲ႔<a href="www.the-art-of-manorhary.com"> မေနာ္ဟရီ၊</a><a href="www.warwarkhaingmin.blogspot.com">ဝါဝါခိုင္မင္း</a>၊ေမေလး၊ကိုၾကီး၊မက္မက္၊<a href="http://www.busymozzee.blogspot.com">ၿခင္</a>တို႔ကိုလည္း က်မကို အခ်ိန္ေပးေတြ႔ဆံုခဲ႔တဲ႔အတြက္ အရမ္းကိုေက်းဇူးတင္မိပါတယ္… ဖုန္းနဲ႔ႏႈတ္ဆက္ခဲ႔တဲ႔<a href="http://www.anam308.blospot.com">မနန္း</a>ကိုလည္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္…<br />အမိေၿမသို႔ၿပန္တဲ႔တခဏမွာ က်မကိုေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးေစခဲ႔ၾကသူ အေမ၊ေမာင္ႏွမ၊ေဆြမ်ိဳးမ်ား၊အခင္ရဆံုးသူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုးကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း သတိတရမွတ္တမ္းတင္ရင္း က်မရဲ႕အမိေၿမသို႔အၿပန္ ခရီးသြားပို႔စ္ေလးကို အဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္…<br />ခ်စ္ခင္စြာၿဖင္႔<br />ေနာ္ေဖာ( Rose of Sharon )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-1730369321596634476?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-61878360702273447952011-09-09T11:51:00.004+07:002011-09-10T08:25:51.214+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-UfI50jZ64bY/TmmcjO2m8XI/AAAAAAAAApU/XDe7niOfpkY/s1600/061.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-UfI50jZ64bY/TmmcjO2m8XI/AAAAAAAAApU/XDe7niOfpkY/s320/061.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650219336609493362" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-IHvms6nDmNs/Tmmci_vKa9I/AAAAAAAAApM/lKzNFtnIIn0/s1600/scan0001.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 170px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-IHvms6nDmNs/Tmmci_vKa9I/AAAAAAAAApM/lKzNFtnIIn0/s320/scan0001.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5650219332551732178" /></a><br />က်ိဳက္ထီးရိုးသြားတဲ႔ အေဝးေၿပးလမ္းမေပၚမွာ ရွိတဲ႔ စိမ္းလဲ႔တင္ ဆိုတဲ႔ေနရာေလးကိုသြားဖို႔စီစဥ္ထားၾကတယ္… သူငယ္ခ်င္းေတြက ေသာၾကာေန႔ သြားၿပီး တနဂၤေႏြေန႔ ၿပန္လာၾကမယ္ဆိုေတာ႔ က်မအတြက္က ရန္ကုန္ၿပန္မွတက္ရတဲ႔ ဘုရားေက်ာင္းတက္ရမဲ႔ တနဂၤေႏြေန႔ေလးအမွီရန္ကုန္ၿပန္ခ်င္တယ္… ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔က်မသူငယ္ခ်င္းေတြက တစ္ညအိပ္ႏွစ္ရက္ ေသာၾကာေန႔မနက္သြားၿပီး စေနေန႔ညေနၿပန္ဘို႔စီစဥ္ၾကတယ္….<br />ေသာၾကာေန႔မနက္ရွစ္နာရီခြဲ က်မတို႔ကို လာၾကိဳၿပီး ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ဝင္ၾကိဳၿပီးတဲ႔အခါ ရန္ကုန္ကေန မနက္ကိုးနာရီစထြက္ၿဖစ္ပါတယ္… တစ္ခ်ိဳ႕ကႏွစ္နာရီခြဲနဲ႔သံုးနာရီၾကား ကားစီးရမယ္လို႔ေၿပာၾကတယ္… ဒါေပမဲ႔ က်မတို႔က ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိစီးရေအာင္ Bus ငွားသြားတဲ႔အၿပင္ ခေလးေတြလဲပါေတာ႔ ကားေမာင္းတဲ႔သူက အရွိန္အေနေတာ္ေလးနဲ႔ဘဲေမာင္းေပးတာမို႔ သံုးနာရီခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္စီးလိုက္ရပါတယ္… လမ္းေတြကလဲ ဟိုးအရင္ေလာက္မဆိုးေတာ႔ပါဘူး… ကား aircon ကအရမ္းေအးလို႔ ေလွ်ာ႔ခိုင္းဘို႔ေၿပာေပမဲ႔ ေလွ်ာ႔လို႔မရဘူးဆိုလို႔ ခေလးေတြကို ၿခံဳထည္ပုဝါေလးေတြ ၿခံဳထားေပးရတယ္… ကားခက အသြားအၿပန္ကို က်ပ္ေငြသံုးသိန္းခြဲေပးရပါတယ္…<br />ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဧည္႔ၾကိဳေကာင္တာလဲဝင္စရာမလိုဘဲ တည္းရမဲ႔အခန္းကို တန္းသြားခြင္႔ေပးပါတယ္… ဒါေပမဲ႔ ၾကိဳတင္ၿပင္ဆင္မႈညံ႕ဖ်င္းတယ္လို႔ က်မေတာ႔ သံုးသပ္မိတယ္…. ဘယ္သူၿဖင္႔ဘယ္အခန္းဆိုတာမ်ိဳး ၾကိဳတင္ၿပင္ဆင္ေပးထားတာမ်ိဳးမရွိဘဲ ကိုယ္ရပ္မိတဲ႔အခန္းေရွ႕က နံပါတ္ကိုၾကည္႔ၿပီး အခန္းေသာ႔ရွာဖြင္႔ေပးတယ္… အခန္းၿပင္ဆင္ထားတာကလဲ အၿဖစ္သေဘာေလာက္ဘဲ… တီဗြီကလဲ ခ်ယ္နယ္နည္းတဲ႔အၿပင္ စာရင္းထဲမွာေရးၿပထားတဲ႔ခ်ယ္နယ္ေတြလဲ တကယ္အကုန္မရပါဘူး…. Airconကလဲ အိပ္ရာရွိတဲ႔ဘက္နဲ႔ဆန္႔က်င္ဘက္ အိမ္သာအေရွ႕မွာၿဖစ္ေနတယ္… ေရာက္ေရာက္ခ်င္းဘဲ အခန္းအေနအထားကိုၾကည္႔ၿပီး ဒီဟိုတယ္ ၾကယ္ပြင္႔ေပးဘို႔ဆံုးၿဖတ္ရမယ္ဆိုရင္ ၾကယ္ႏွစ္ပြင္႔ေတာင္ မေပးခ်င္ေပးခ်င္နဲ႔ေပးရမွာပါ… မိသားစုေနလို႔ရတဲ႔အခန္းလို႔သတ္မွတ္ထားတဲ႔ ဒီအခန္းမွာ တစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္သံုးလံုးခ်ထားေပးပါတယ္… wifi ဆိုတာအခန္းထဲမွာမေၿပာနဲ႕ အၿပင္ စားေသာက္ဆိုင္ေတြဘက္မွာလဲမရွိပါဘူး....အခန္းခက သံုးေသာင္းခြဲဆိုေတာ႔ အဲဒီအခ်ိန္က တစ္ေဒၚလာ ၇၈၀ နဲ႔ဆိုရင္ ၄၅ေဒၚလာ ေလာက္က်ပါတယ္… <br />အစားအေသာက္ကေတာ႔ေပးရတဲ႔ေဈးႏႈန္းနဲ႔တြက္ၾကည္႕ရင္ မတန္ပါဘူး… လမ္းေဘးစားေသာက္ဆိုင္အဆင္႔ေလာက္ဘဲရွိေပမဲ႔ က်မတို႔ အုပ္စု တခါစားရင္ ၈ေသာင္းေက်ာ္ ၉ေသာင္းေလာက္ရွင္းရပါတယ္… <br />ေရကူးကန္ရွိေပမဲ႔ ထိန္းသိမ္းမႈညံ႕ဖ်င္းတဲ႔အတြက္ သန္႔ရွင္းမႈမရွိပါဘူး… သမီးေလးကေရခဏဘဲကူးၿပီး သားကေတာ႔ ညစ္ပတ္တယ္ဆိုၿပီး ေရကန္ထဲေတာင္ မဆင္းေတာ႔ဘူး… ကစားကြင္းကလဲ သံေခ်းတက္ တဲ႔ကစားစရာေတြနဲ႕ ဆိုေတာ႔ ခေလးေတြဒါန္းဘဲစီးခဲ႔ရပါတယ္… တိရိစာၦန္ရံုေလးကလဲ ညစ္ပတ္နံေစာ္ေနလို႔ သားေလးက အန္ေတာင္အန္လို႔ သမီးေလးေနာက္တေခါက္သြားခ်င္တဲ႔အခါ သားကို အၿပင္မွာေစာင္႕ေနခိုင္းရပါတယ္…. <br />သူတို႔ေၾကာ္ၿငာထားတာေတြနဲ႔ေတာ္ေတာ္ကိုလြဲပါတယ္… အေကာင္ေတြလဲ ေၾကာ္ၿငာထားသေလာက္မရွိသလို ေၾကာၿငာထဲကလို ရႈိးပြဲေတြလဲမရွိပါဘူး… <br />သူ႔ဟာသူဆို ၿမန္မာၿပည္မွာဒီေလာက္ဘဲရမွာေပါ႔လို႔တင္းတိမ္ႏိုင္ေပမဲ႔ ေၾကာ္ၿငာထားတာနဲ႔တၿခားစီၿဖစ္ေနေတာ႔ ဘယ္လိုမွကို စိတ္တိုင္းမက်ႏိုင္ပါဘူး… တကယ္ေတာ႔ က်မက အဆိုးၿမင္ဝါဒီသမားမဟုတ္ပါဘူး… ေတာ္ရံုတန္ရံုလြဲတာမ်ိဳးက ေလွ်ာ႔ေလွ်ာ႔ေပါ႔ေပါ႔ေတြးေပးလိုက္လို႔ရေပမဲ႔ ခုေတာ႔ ေၾကာၿငာထဲကအတိုင္းထင္ၿပီး ခေလးေတြကို အရမ္းေကာင္းတယ္လို႔ေၿပာၿပီးေခၚလာမိေလေတာ႔ က်မက အရင္အညာခံလိုက္ရသလိုခံစားရတဲ႔အၿပင္ ခေလးေတြကိုပါညာေခၚမိသလိုၿဖစ္သြားမိတဲ႕အတြက္ သြားဖူးသူေတြကိုမေမးၿမန္း မစံုစမ္းမိခဲ႔ၿခင္းအေပၚ ေနာင္တရမိပါတယ္…<br />တစ္ညအိပ္ဘဲမို႔ေတာ္ပါေသးရဲ႕လို႔ေၿဖသိမ္႔ၿပီး ေအာင္႔အည္းေနခဲ႔ရပါတယ္… စားေသာက္ဆိုင္ကဝန္ထမ္းေတြ အိပ္ခန္းေဆာင္ကဝန္ထမ္းေတြကေတာ႔ ရိုးသားေဖာ္ေရြၿပီး တတ္ႏိုင္သေလာက္ကူညီၾကပါတယ္… ဝန္ထမ္းေကာင္းေတြရွိရက္နဲ႕ အဆင္႔မွီတဲ႔ဝန္ေဆာင္မႈမေပးႏိုင္တာက ပိုင္ရွင္နဲ႔ စီမံခန္႔ခြဲသူေတြ ညံ႕ဖ်င္းမႈလို႔ က်မေတာ႔ ယူတမိပါတယ္…<br />စေနေန႔ညေနမွၿပန္ဖို႔စဥ္းစားထားေပမဲ႔ က်မတို႔အားလံုးညေနအထိမေနခ်င္ၾကေတာ႔တာမို႔ မနက္ဆယ္နာရီေလာက္ check out လုပ္ၾကပါတယ္… အဲဒီအခ်ိန္မွဘဲ သူတို႔ဆီက လက္ကမ္းစာေစာင္ေလးထဲမွာ အခန္းခေတြေရးထားတာေတြ႕လို႔ၾကည္႔မိေတာ႔ က်မတို႔ေနခဲ႔တဲ႔အခန္းဟာ သံုးေသာင္းတန္ၿဖစ္ေနပါတယ္… ဒါနဲ႔ ဧည္႔ၾကိဳကအမ်ိဳးသမီးကိုေၿပာၿပေတာ႔ အဲဒါေဈးအေဟာင္း… ခုေဈးတက္သြားတဲ႔ေဈးကို ၿပင္မေရးရလို႔ေသးလို႔တဲ႔…<br />က်မတို႔တေတြ မေက်နပ္ေပမဲ႔ က်သင္႔ေငြရွင္းၿပီး ၿပန္လာခဲ႔ၾကပါတယ္… ဒီခရီးစဥ္အေပၚေက်နပ္မႈမရွိေပမဲ႔<br />ခင္မင္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းတေတြ စိတ္သေဘာတူညီစြာ (ၾကိဳက္တာလဲတူ မၾကိဳက္တာလဲတူ ) အတူသြားခဲ႔ရတဲ႔ခရီးေလးမို႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-6187836070227344795?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-60261571684902730732011-09-01T06:53:00.004+07:002011-09-01T06:59:37.299+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-nNVn0X04-gY/Tl7KroqsE4I/AAAAAAAAApE/5gFcl1TRdFI/s1600/095.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 178px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-nNVn0X04-gY/Tl7KroqsE4I/AAAAAAAAApE/5gFcl1TRdFI/s320/095.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5647173833768833922" /></a> <br />တူေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ေမြးေန႔မွာ ေမာင္ႏွမဝမ္းကြဲမ်ားေပ်ာ္ရႊင္စြာ <br /> <br />ခဏေလးပါဘဲ…. အဲဒီခဏေလးဟာ အသက္ရႈရပ္တန္႔သြားမတတ္ေအာင္ ကိုထိတ္လန္႔ရပါတယ္… သမီးေလးရဲ႕လက္ကိုကိုင္အားေပးစကားေတြၾကိဳးစားေၿပာေနေပမဲ႕ ကိုယ္တိုင္က ရင္ထဲမွာစိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ေနမိတာ… ဒို႔သားအမိေတြရဲ႕ေနာက္ဆံုးေန႔မ်ားလားလို႔ေတြးရင္းေပါ႔…. စိတ္ကိုၾကိဳးစားထိန္းခ်ဳပ္ရင္း သမီးေလးကို အရမ္းမေၾကာက္သြားေအာင္ မွတ္မိသေလာက္ၾကိဳးစားရွင္းၿပရတယ္… ေလယာဥ္ေပၚမွာ ေအာ္တိုထိန္းခ်ဳပ္လို႔ရတဲ႔စနစ္ေတြအလုပ္မလုပ္ေတာ႔ရင္ေတာင္ Manural နဲ႔ထိန္းၿပီးေမာင္းလို႔ရတယ္… အခုေမာင္းေနတဲ႔ေလယာဥ္မႈးဟာ ကြ်မ္းက်င္အဆင္႔ရွိသူမို႔ ၿပည္ပႏိုင္ငံသြားတဲ႔ေလယာဥ္ကိုေမာင္းေနတာ… သူကသိပ္ေတာ္ပါတယ္…မစိုးရိမ္ပါနဲ႔လို႔… ၿပီးေတာ႔ စိတ္ၿငိမ္ေအာင္ ဘုရားသီခ်င္းေတြဆိုညည္းၿပီး သားအမိႏွစ္ေယာက္ဆုေတာင္းၾကတယ္… <br />အဲလိုမ်ိုးေအာက္ကိုထိုးက်သြားလိုက္ လူးကာလြန္႔ကာၿပန္တက္လိုက္နဲ႔ သံုးေခါက္ေလာက္ၿဖစ္အၿပီးမွာ ေလယာဥ္ကအေပၚဘက္ကမေမာင္းေတာ႔ဘဲ အနိမ္႔ကေမာင္းတယ္လို႔ထင္ပါတယ္… ေအာက္ကိုလွမ္းၿမင္ေနရလို႔ေလ… အနိမ္႔ကေမာင္းေတာ႔လဲတိမ္ထုနဲ႔လြတ္ေပမဲ႔ ဘြားခနဲေပၚလာမဲ႔ေတာင္ေတြနဲ႔မတိုးမိဘို႔ ဆုေတာင္းေနရပါေသးတယ္… <br /> <br />ရန္ကုန္ေလဆိပ္ကိုဆိုက္ေတာ႔မွဘဲ အသက္ဝဝၿပန္ရႈရေတာ႔တယ္… တိမ္စိုင္ေတြကို ကဗ်ာဆန္ဆန္မခ်စ္ႏိုင္ေတာ႔တာေတာ႔ ေသခ်ာသြားၿပီ….ေလယာဥ္ဆိုက္ရမဲ႔အခ်ိန္ထက္လဲေစာေရာက္တာမို႔ အိမ္ကလာၾကိဳသူေတြလဲအံ႕ၾသလို႔… သူတို႔ေတြကအင္မီဂေရးရွင္းထဲထိဝင္လို႔ရဖို႔ အတြက္ လုပ္စရာေလးေတြလုပ္ရေအာင္ေစာေရာက္ေနၾကလို႔ေတာ္ပါေသးရဲ႕… <br />ေလယာဥ္ဆိုက္တဲ႔အခ်ိန္အင္မီဂေရးရွင္းမွာလဲက်မတို႔စီးလာတဲ႔ေလယာဥ္တစီးဘဲရွိတာမို႔ လူရွင္းတယ္… ႏိုင္ငံသားေတြတန္းစီရမဲ႔ေနရာမွာစီေနရင္း အဲဒီကတာဝန္က်တဲ႔သူကို မွီခိုေထာက္ခံစာၿပၿပီး ေဖာင္ၿဖည္႔ရမွာလားဆိုေတာ႔ အဲဒီလူက ၿဖည္႔ရမယ္ဆုိၿပီး ေဖာင္သြားယူေပးတယ္… သူ႔ကိုဘဲ က်မခေလးေတြကႏိုင္ငံၿခားသားပတ္စပို႔နဲ႔ဆိုတာဘဲေၿပာရေသးတယ္… သမီးေလးပတ္စပို႔သက္တမ္းအေၾကာင္းေတာင္စကားမစရေသးဘူး ကူညီပါ႔မယ္ဆိုၿပီး ခေလးေတြပတ္စပို႔ေတာင္းတယ္…( အထဲမွာက ေဒၚလာ၁၀စီထည္႔ထားၿပီးသား) <br />အမပတ္စပို႔လဲေပးလိုက္ဆိုၿပီး ယူသြားၿပီးခဏေနေတာ႔ ေကာင္တာကတစ္ေယာက္ကလွမ္းေခၚတယ္… ဘာမွလဲမေမးဘူး… အဝင္တံုးေပၚမွာမွီခိုဆိုတာေလးေရးေပးလိုက္တယ္… သိပ္မၾကာခင္ ခေလးေတြပတ္စပို႔လဲလာၿပန္ေပးတယ္… သမီးေလးရဲ႕ပတ္စပို႔သက္တမ္းအေၾကာင္းဘာမွ မေၿပာလိုက္ဘူး…အားလံုးအဆင္ကိုေခ်ာလို႔… <br />အထုတ္ေတြလဲအရင္လိုအၾကာၾကီးမေစာင္႔ရဘူး… တန္းယူလို႔ရတယ္…. ဒီလိုနဲ႔ဘဲ ေလဆိပ္ကေန ဆယ္မိနစ္ေလာက္ဘဲ ကားေမာင္းသြားရတဲ႔ က်မတို႔ေနတဲ႔ကြန္ဒိုကိုေရာက္ပါတယ္… ခေလးေတြကေတာ႔ေစာင္႔ေနၾကတဲ႔ေမာင္ႏွမဝမ္းကြဲေတြနဲ႔တန္းကိုေဆာ႔ၾကတာ က်ြတ္က်ြတ္ကိုညံလို႔…သူတို႔ေဆာ႔ေနတဲ႔အခ်ိန္က်မကေတာ႔ အေမ၊ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ စကားေတြေၿပာၾက သူတို႔ခ်က္ထားတဲ႔ ၿမန္မာအစားအစာေတြစားနဲ႔ ညကိုးနာရီထိုးလို႔ အမေတြၿပန္ၾကေတာ႔မယ္ဆိုမွ အခ်ိန္ကုန္ၿမန္လိုက္တာလို႔ေတြးမိတယ္… အမေတြၿပန္သြားအၿပီး ညအတူလာအိပ္ေပးတဲ႔ အေမရယ္ညီမရယ္နဲ႔ စကားေတြဆက္ထိုင္ေၿပာၾကတာ ေတာ္ေတာ္ညနက္မွအိပ္ၿဖစ္တယ္… <br />ေနာက္ေန႕မွာေအာက္ထပ္ကတယ္လီဖုန္းေတြေရာင္းတဲ႔ဆိုင္ေလးမွာ အိုင္ပတ္ခ်ာဂ်ာရွိလားေမးၾကည္႔ေတာ႔ ရွိတယ္တဲ႔… ၾကည္႔ပါရေစဆိုေတာ႔ ေကာင္မေလးကထုတ္ၿပတယ္.. အိုင္ပတ္၂ခ်ာဂ်ာမဟုတ္ဘဲ အိုင္ပတ္၁ခ်ာဂ်ာၿဖစ္ေနေတာ႔ ရပါ႔မလားစိတ္ပူမိတယ္… ဆိုင္ကေကာင္မေလးက အမအိုင္ပတ္ယူလာၿပီး ဆိုင္မွာလာစမ္းၾကည္႔ၿပီး အဆင္ေၿပမွဝယ္ပါ… ဝယ္ၿပီးမွအဆင္မေၿပရင္ ၿပန္လဲလို႔မရလို႔ပါဆိုၿပီးေၿပာတယ္…အဲဒီေတာ႔ေဘးကပါလာတဲ႔သမီးေလးက ၿမန္မာေတြကစိတ္ထားေကာင္းတယ္ေနာ္တဲ႔… က်မတကယ္ကိုဝမ္းသာၾကည္ႏူးမိပါတယ္… ဗီယက္နမ္မွာဒီလိုသေဘာေကာင္းၿပီး ခ်ိဳသာယာဥ္ေက်းစြာေၿပာဆိုရွင္းၿပတတ္တဲ႔အေရာင္းစာေရးမ်ိဳး သမီးေလးတခါမွမေတြ႕ဘူးခဲ႔လို႔ ဒီလိုမွတ္ခ်က္ခ်တာေလ… <br />အိုင္ပတ္ၿပန္သြားယူၿပီး ခ်ာဂ်ာစမ္းၾကည္႔ေတာ႔ ခ်ာဂ်င္ဝင္ပါတယ္… ၿမန္မာေငြ၁၆၀၀၀ေပးရပါတယ္… ခေလးေတြလဲေပ်ာ္သြားတယ္.. အိုင္ပတ္က ညကထဲကခ်ာဂ်င္ကုန္သြားေတာ႔ သူတို႔ေဆာ႔လို႔မရေတာ႔ဘူးေလ… <br />ေရာက္ခါစပထမပတ္မွာေတာ႔ မိသားစုအတြက္ဘဲအခ်ိန္ေပးၿပီး မိသားစုေတြနဲ႔ဘဲေနပါတယ္… ေမာင္ႏွမေတြ အတူတူခ်က္စားၾက အတူတူဝိုင္းေသာက္ၾကနဲ႔လူၾကီးေတြကတဝိုင္း… ခေလးေတြကဂိမ္းေတြနဲ႔တစ္ဝိုင္းနဲ႔… က်မတို႔အိမ္ခန္းေလးဟာ အသံမစဲဘဲကို ေန႕ေရာညေရာဆူညံေနေတာ႔တာ… ေဘးခန္းေတြကိုအားနာေပမဲ႔ တႏွစ္တခါၿပန္လာမွ ဒီလိုၾကံဳၾကရတာမို႔ သူတို႔ေတြ သည္းခံၾကရွာတယ္… <br />ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ေလာက္မွ အရင္က ဗီယက္နမ္မွာလာေနသြားၾကတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကိုဖုန္းဆက္ပါတယ္…. သူငယ္ခ်င္းမိသားစုသံုးစုနဲ႔အတူ စုစုေပါင္းမိသားစုေလးစု အတူတူခရီးထြက္ဘို႔စီစဥ္ၾကပါတယ္…သူတို႔ေတြနဲ႔က်မတို႔မိသားစုဟာ ဗီယက္နမ္ေရာက္မွခင္မင္ၾကေပမဲ႕ စိတ္တူကိုယ္တူ ေပါင္းသင္းလို႔ရၾကတာမို႔ အရမ္းကိုခင္မင္ရင္းႏွီးသြားၾကရာကေန… ငယ္ေပါင္းေတြလို၊ေဆြမ်ိဳးေတြလိုကိုၿဖစ္သြားေတာ႔တာ…. <br />ၿပန္ဆံုၿဖစ္ၾကတိုင္းအတူတူစုစားၾက၊မိသားစုလိုက္ခ်ိန္းၿပီးေတြ႕ၾက၊ခရီးေတြထြက္ေနက်မို႔ အခုတခါလဲ ခရီးအတူထြက္ဖို႔စီစဥ္ထားၾကတာပါ… <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-6026157168490273073?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-16221984803310120112011-08-29T17:37:00.003+07:002011-08-29T18:12:18.647+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-KY13-y-X0_E/Tlt0BEq2xoI/AAAAAAAAAo8/Ox4XpS-5Ahs/s1600/blogging-logo-150x150.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-KY13-y-X0_E/Tlt0BEq2xoI/AAAAAAAAAo8/Ox4XpS-5Ahs/s320/blogging-logo-150x150.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5646234119621232258" /></a> <br /> (ပံုကိုgoogleမွယူပါသည္) <br />ဘေလာ႔ေဒးအမွတ္တရအတြက္ သတိတရတဂ္တဲ႔ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းနတ္သမီးေလးနဲ႔ ခ်စ္ညီမေလးရို႕စ္တို႔ကိုအထူးဘဲေက်းဇူးတင္ပါတယ္…. <br />သူမ်ားေတြေရးထားတာကိုလိုက္ဖတ္လိုက္ေတာ႔ ေရးရမွာတကယ္ဘဲလက္တြန္႔မိပါတယ္… က်မက သူမ်ားလိုမွတ္ဥာဏ္အားမေကာင္းတဲ႔အၿပင္ ဘေလာ႔လည္အားလဲမေကာင္းပါဘူး… ေကာ္မန္႔ေလးတိုင္းကို ၿပန္ခ်င္ေပမဲ႔ တခါတေလ အားလံုးကိုၿခံဳၿပီးေတာ႔ဘဲ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေၿပာရခ်ိန္ေတြလဲ မနည္းပါဘူး… အဲေလာက္လူမႈေရးပိုင္းမွာအားနည္းတဲ႔က်မဘေလာ႔ေလးကို လာလည္ၾကတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေမာင္ႏွမမ်ားနဲ႔ ဘေလာ႔မိတ္ေဆြ(ဘေလာ႔လည္စာလာဖတ္သူ၊ေကာ္မန္႔ေရးသြား၊စီေဘာက္မွာႏႈတ္ဆက္သြားၾကတဲ႔ အေနာနီးမတ္စ္မ်ား)မ်ားအားလံုးကိုလည္း အထူးေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဘေလာ႔ေဒးအမွတ္တရအေနနဲ႔ေၿပာပါရေစ…. <br />က်မဘေလာ႔ေလးကိုစေရးဖို႔အေၾကာင္းဖန္လာတာကေတာ႔ က်မဘဝမွာအလြန္အေရးပါတဲ႔ က်မေယာကၡထီးေၾကာင္႔ အမ်ားၾကီးပါပါတယ္…. သူ႔ရဲ႕က်မတို႔အိမ္ေထာင္ေရးအေပၚစြက္ဖက္လြန္းမႈေတြ၊ ၾသဇာၿပလြန္းမႈေတြကို မခံမရပ္ႏိုင္ၿဖစ္တာေတြကို က်မရဲ႕ မိဘေတြစိတ္ဆင္းရဲမွာစိုးလို႔ ရင္မဖြင္႔ရက္တာေၾကာင္႔ ဘေလာ႔ေလးဖြင္႔ၿပီး ဒိုင္ယာရီဆန္ဆန္ေရးၿဖစ္မိတာက စတာပါ… ဒီလိုနဲ႔ စိတ္ေတြသိပ္မြန္းက်ပ္လာလြန္းရင္ ဘေလာ႔ေလးေပၚမွာ ရင္ဖြင္႔လိုက္၊ စိတ္ေၿပသြားရင္ ဒီလိလုပ္လိုက္နဲ႔ ေဟာင္းေလာင္းၿဖစ္သြားရင္ ခေလးေတြဓာတ္ပံုေလးေတြတင္ၿပီးကလိလိုက္နဲ႕ ေနေနရင္း တခ်ိဳ႔ဘေလာ႔ေတြလိုက္ဖတ္ေကာ္မန္႔ေပးမိတယ္… တေန႔မွာ အေမရိကားေရာက္ခါစဘေလာဂါညီမငယ္တစ္ေယာက္က ဓာတ္ပံုေအာက္မွာ ေကာ္မန္႔ေရးသြားတာေတြ႕လိုက္တဲ႔အခါ အံ႕ၾသသြားမိပါတယ္… ေနာက္တၿခားနာမည္ၾကီးဘေလာ႔ဂါတခ်ိဳ႕ပါလာလည္ၿပီးေကာ္မန္႕ေရးသြားၾကတဲ႔အခါ လာလည္တဲ႔သူေတြကို အားနာၿပီး သူမ်ားလာလည္ရင္ ဖတ္စရာေလးရွိေအာင္ေရးဦးမွဘဲလို႔ စိတ္ကူးမိၿပီး အဲဒီကစလို႔ ဘေလာ႔ပို႔စ္ေလးေတြ စေရးၿဖစ္သြားပါတယ္… သိပ္personal ဆန္တဲ႔ပို႔စ္ေတြကို deleteလုပ္ပစ္လိုက္ရတာေတြလည္းရွိပါတယ္… <br />အဲဒီကစၿပီး ဘေလာ႔ေလာကေလးမွာက်င္လည္ေနတာ ယေန႔ထက္ထိတိုင္ပါဘဲ…ရည္ရြယ္ၿပီးေရးခဲ႔တာမဟုတ္တာေၾကာင္႔ ဘေလာ႔ေမြးေန႔ဆိုတာမ်ိဳးေတြလဲ က်မ မလုပ္ၿဖစ္သလို ဘယ္သူေတြ ဘယ္ကလာလို႔ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္လာလည္သြားတာမ်ိဳး record ေတြလည္းက်မမွာမရွိပါဘူး… စီေဘာက္ေတာင္မွ ဘေလာ႔ဂါတစ္ေယာက္က ထားခိုင္းလို႔ထားလိုက္တာပါ… <br />က်မဘေလာ႔မွာ ပို႔စ္လဲခပ္စိပ္စိပ္မတင္ႏိုင္ပါဘူး… ခင္ပြန္းတာဝန္၊ခေလးႏွစ္ေယာက္တာဝန္ေတြၾကားမွာ ေရးခ်င္သေလာက္မေရးႏိုင္ခဲ႔ပါဘူး… အဲလိုက်မရဲ႕ဘေလာ႔ေလးကိုဘဲ လာလည္ၾကေကာ္မန္႔ေရးသြားၾကတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေမာင္ႏွမမ်ား၊ဘေလာ႔လည္စာဖတ္သူမ်ားအားလံုးကို အသိအမွတ္ၿပဳ အထူးဘဲေက်းဇူးတင္ပါတယ္ <br />က်မဘေလာ႔ေလးသက္တမ္း၃ႏွစ္ၿပည္႔ခါနီး အခုခ်ိန္မွာ ညီအစ္မလိုခ်စ္ရတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြလည္းရွိသလို အစ္ကိုေတြေမာင္ေတြလိုခင္ရတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါတခ်ိဳ႕လည္းရွိပါတယ္… အၿပင္မွာဆံုဖူးၿပီးသားသူတခ်ိဳ႕ရွိသလို ဆံုဖူးခ်င္သူမ်ားလည္းရွိေနပါေသးတယ္… ဒါ႔အၿပင္ ဘေလာ႔ဂါသူငယ္ခ်င္းခ်င္းအၿပင္မွာဆံုၿဖစ္ၿပီး ငယ္ေပါင္းေတြလို ေၿပာမနာဆိုမနာအရမ္းရင္းႏွီးသြားရတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါတစ္ခ်ိဳ႕လည္းရွိပါတယ္… အဲဒီအတြက္ ဘေလာ႔ဆိုတာေလးၿဖစ္တည္လာဘို႔ ဖန္တီးခဲ႔ၾကသူမ်ားကိုလည္းအရမ္းေက်းဇူးတင္မိပါတယ္… <br />ေယာကၡထီးကိုမေက်နပ္လို႔ဘေလာ႔စေရးမိေပမဲ႔ အခုခ်ိန္မွာ က်မရဲ႕ေယာကၡထီးနဲ႔က်မလည္း နားလည္မႈရေနပါၿပီ… ဒီအတြက္လည္း ဘေလာ႔ေလးရွိေနၿခင္းအေပၚေက်းဇူးတင္မိေနပါတယ္… ဘေလာ႔ေလးသာမရွိခဲ႔ရင္ က်မမွာတၿခားထြက္ေပါက္မရွိဘဲ အိမ္ေထာင္ေရးလဲထိခိုက္ႏိုင္ပါတယ္…ဒီအတြက္ ဘေလာ႔ေဒးၿဖစ္ေပၚလာၿခင္းအေပၚအရမ္းကိုၾကည္ႏူးဝမ္းသာေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္ရင္း က်မရဲ႕ဘေလာ႔ေဒးတဂ္ပို႔စ္ေလးကို အဆံုးသတ္ပါရေစရွင္….. <br />(သူငယ္ခ်င္းနတ္သမီးေလးနဲ႔ညီမရို႕စ္တို႔ေရ… ဒို႔ဒိထက္ပိုၿပီးမေရးတတ္ေတာ႔ဘူးကြယ္) <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-1622198480331012011?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-55889716861293664752011-08-26T10:14:00.002+07:002011-08-26T10:16:41.661+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-y3bb20zfyKI/TlcQETKi2pI/AAAAAAAAAos/qKG_THusHCo/s1600/Vn%2Bair.bmp"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 258px; height: 195px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-y3bb20zfyKI/TlcQETKi2pI/AAAAAAAAAos/qKG_THusHCo/s320/Vn%2Bair.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5644998323982228114" /></a> <br />တစ္လအလိုေလာက္ထဲကၾကိဳတင္ၿပင္ဆင္ထားတဲ႔အိတ္ေတြသယ္ၿပီးေလဆိပ္ဆင္းရံုပါဘဲ… အားလံုးအဆင္သင္႔ၾကိဳတင္ၿပင္ဆင္ထားရက္နဲ႔ သြားခါနီးမွ ဖိနပ္စီးေနတုန္း လက္ထဲကအိုင္ပတ္ခ်ာ႔ဂ်ာကက်န္ေနခဲ႔တာ ကားထြက္ၿပီးမွ သတိရလို႔ ၿပန္လွည္႔မယူေတာ႔ဘူး… ရန္ကုန္မွာဝယ္လို႔ရမယ္လို႔ထင္တယ္… ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ႔လဲေအးေအးေဆးေဆးပါဘဲ ၂နာရီ၁၅မိနစ္ေလာက္ေစာေရာက္ေနေတာ႔ ေကာင္တာေတာင္အဆင္သင္႔မၿဖစ္ေသးဘူး… အေရွ႕မွာကိုယ္႔ထက္ေစာေရာက္ေနတဲ႕သူသံုးေယာက္ေလာက္တန္းစီေနၾကတယ္… ကိုယ္႔အလွည္႔ေရာက္ေတာ႔ အခါတိုင္းလိုေအးေဆးဘဲထင္ထားတာ သမီးေလးပတ္စပို႔က သက္တမ္း၆လမက်န္လို႔တဲ႔ ခဏေစာင္႔ပါဆိုၿပီး ေကာင္တာကအမ်ိဳးသမီးက သူ႔အထက္လူၾကီးကိုသြားေမးတယ္… သူတို႔ကေၿပာတယ္… ၿမန္မာဘက္ကိုဝင္ရင္ ၿပသနာတက္လိမ္႔မယ္တဲ႔… သက္တမ္း၆လမရွိရင္ သူတို႔ႏိုင္ငံထဲေပးမဝင္ဘူးတဲ႔… ဒါနဲ႔က်မကလဲေၿပာၿပရတယ္… ငါကၿမန္မာပါ… ဟိုဘက္ကအပိုင္းကို ငါ႔ဟာငါရွင္းႏိုင္တယ္… boarding passဘဲေပးပါလို႔… သူတို႔ေတြလဲေခါင္းခ်င္းဆိုင္သြားတယ္… ခဏေနေတာ႔ ရာထူးပိုၾကီးပံုရတဲ႔အမ်ိဳးသမီးကထြက္လာၿပီး နင္တာဝန္ယူတယ္ဆိုရင္ လက္မွတ္ထိုးသြားပါတဲ႔… ၿပသနာၿဖစ္လာရင္ သူတို႔အဲလိုင္းနဲ႔မဆိုင္ပါဘူး… ကိုယ္႔ဟာကိုယ္တာဝန္ယူပါ႔မယ္ဆိုတာလက္မွတ္ထိုးခဲ႔ရပါတယ္… အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကေၿပာေသးတယ္… ဗီယက္နမ္ဆိုရင္ တလသက္တမ္းက်န္ေသးရင္ေေတာင္ အဝင္လက္ခံတယ္တဲ႔ (ဒါဟဲ႔ ဒို႔ဗမာ.. ေပါ႔ေသးေသးေတာ႔မဟုတ္ဘူး…အဝင္ထဲကေၿခာက္ထားတာ) <br />ဗီယက္နမ္အင္မီဂေရးရွင္းကေတာ႔ အဝင္လြယ္သလို အထြက္လဲလြယ္ပါတယ္… စာအုပ္ထဲက အဝင္တံုးကိုရွာၿပီး အဲဒီေဘးမွာ အထြက္တံုးေလးထုေပးလိုက္တာပါဘဲ … ဘာစကားမွေၿပာစရာမလိုပါဘူး… သူ႔ႏိုင္ငံကေနၿပန္ထြက္ရင္ ေဒၚလာ၅၀၀၀ထက္ပိုယူသြားခြင္႔မရွိဘူး( အရင္ကေဒၚလာ၇၀၀၀) ဆိုေပမဲ႔ အိတ္ေတြေသခ်ာဖြင္႔ခိုင္းၿပီးစစ္တာမ်ိဳးေတာ႔မရွိပါဘူး…. <br /> <br />ေလယာဥ္ေစာင္႔ေနခ်ိန္မွာၿမန္မာသံုးေလးေယာက္ေလာက္ေတြ႔ေပမဲ႔ က်မတို႔သားအမိေတြ ၿမန္မာစကားေၿပာေနသံၾကားေတာ႔ က်မတို႔နားကထထြက္သြားၾကတဲ႔အခါ က်မလဲ မသိခ်င္ေယာင္ဘဲေဆာင္ေနလိုက္ပါေတာ႔တယ္… အရင္ကဆို ၿမန္မာစကားသံၾကားရင္ ၿမန္မာလားဟင္လို႔ေမးၿပီး ဖုန္းနံပါတ္ေပး မိတ္ဆက္တတ္ေပမဲ႔ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ႔ ၿမန္မာခ်င္းအေပါင္းအသင္းမလုပ္ခ်င္သူတခ်ိဳ႕နဲ႔ ဆံုၿပီးတဲ႔ေနာက္ပိုင္း သူမ်ားကေရွာင္တယ္လို႔ခံစားမိရင္ ကိုယ္လည္း မသိသလိုေနတတ္လာပါၿပီ… <br />ေလယာဥ္ကစထြက္ၿပီးသိပ္မၾကာခင္ တိမ္ေတြၿဖတ္တဲ႔အခါ ေလယာဥ္ခါတာအရမ္းဘဲ… ခဏေနေတာ႔ ေလယာဥ္မႈးကေၾကၿငာတယ္… မေမွ်ာ္လင္႔ထားတဲ႔ စက္ခ်ိဳ႕ယြင္းမႈၿဖစ္ေနတာတဲ႔…ဘုရားဘုရားလို႔ ဘုရားတေနတုန္း ရင္ထဲမွာလိႈက္ခနဲၿဖစ္ၿပီး ေလယာဥ္ေအာက္ကိုဒုန္းခနဲထိုးက်သြားတာခံစားလိုက္ရတယ္… သားေလးကအိပ္ေနလို႔မသိလိုက္ေပမဲ႔ သမီးေလးခမ်ာေၾကာက္ၿပီး လက္ဖ်ားေတြခ်က္ခ်င္းေအးခဲသြားတာ သနားလိုက္တာ…. <br />(ဆက္ပါဦးမည္) <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-5588971686129366475?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-37582016592445225652011-07-24T10:08:00.003+07:002011-07-24T10:16:13.078+07:00ဒီေန႔ ရန္ကုန္ၿပန္ရေတာ႔မယ္... လြဲေခ်ာ္မႈေတြက လြတ္ေၿမာက္ၿပီး ကိုယ္ေမွ်ာ္လင္႔ေစာင္႔စားခဲ႔တဲ႔ အခ်ိန္ကို ေရာက္လာပါၿပီ... အိမ္မွာေစာင္႔ၾကိဳေနမဲ႔ အေမ... ေလဆိပ္လာၾကိဳမဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ တူ၊တူမေတြ နဲ႔ ေတြ႕ရေတာ႔မယ္... ခေလးေတြလဲအရမ္းေပ်ာ္... ကိုယ္လဲစိတ္ေတြလႈပ္ရွားေနတယ္... မနက္ၿဖန္မွာသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ေမြးေန႔ရွိတယ္... ၿပီးေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းမိသားစုေတြနဲ႕ စိမ္းလဲ႔တင္ဆိုတဲ႔ေနရာကို ႏွစ္ညအိပ္သြားလည္မယ္... ခေလးေတြကို ကစားကြင္းေတြပို႔မယ္... အမ်ိဳးေတြအိမ္ ေလွ်ာက္လည္မယ္... သူတို႔ေကြ်းတာစားမယ္... ဘေလာ႔ဂါသူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ေတြ႕မယ္... တနဂၤေႏြေန႔မွာ ဘုရားေက်ာင္းတက္မယ္... Sunday School တက္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ၿပန္ဆံုမယ္... အို...ေတြးရင္းနဲ႔ေပ်ာ္လိုက္တာေလ... <br />ဘေလာ႔နဲ႔ေတာ႔ ခဏကင္းကြာေနမယ္... ဗီယက္နမ္ၿပန္ေရာက္မွဘဲ ၿပန္ၿပီးဘေလာ႔လည္ႏိုင္မွာမို႔ ဘေလာ႔မိတ္ေဆြေတြကို ၂၅ရက္စာႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္ေနာ္...<br />အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေၿမ႕ၾကပါေစ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-3758201659244522565?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-81124418851740295722011-07-05T11:44:00.003+07:002011-07-07T08:42:30.708+07:00ရန္ကုန္ၿပန္ဖို႔အားလံုးအဆင္သင္႔ပါဘဲ… ေလယာဥ္ကလဲ အရင္လို ဘန္ေကာက္ကေနတဆင္႔ ေၿပာင္းစီးစရာမလိုေတာ႔ဘူး… ဗီယက္နမ္ေလေၾကာင္းလိုင္းက ၂၀၁၀ ေအာက္တိုဘာကစၿပီး ဟိုခ်ီမင္းကေန ရန္ကုန္ကို တိုက္ရိုက္ေၿပးဆြဲေနၿပီမို႔ ခေလးေတြလဲ ခရီးမပန္းေတာ႔ဘူးေပါ႔… ခေလးေတြအတြက္ဗီဇာလဲရၿပီ… ကိုယ္႔အတြက္ မွီခိုေထာက္ခံစာလဲရၿပီ…. အားလံုးကအဆင္သင္႔… အထုတ္ေတြလဲၿပင္ၿပီးၿပီ… ခေလးေတြလဲ ေမာင္ႏွမတဝမ္းကြဲေတြနဲ႔ေတြ႕ရေတာ႔မွာမို႔ အရမ္းေပ်ာ္ေနၾကၿပီ… က်မကိုယ္တိုင္က ေက်းဇူးရွင္ဖခင္မရွိေတာ႔လို႔ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရေပမဲ႔ မိခင္ၿဖစ္သူနဲ႔ေတြ႔ရမွာမို႔ ဝမ္းသာမိသလို အစ္ကို၊အစ္မနဲ႔ ညီမေတြမိသားစု အားလံုးနဲ႔ တရံုးရံုး ၿဖစ္ၾကရဦးမွာေတြးၿပီး ေပ်ာ္ေနတာ ညေတာင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔အိပ္မရ…<br /><br />……………………………………………………..<br /><br />အဲဒီအေပၚကစာပိုဒ္ေလးကို ဇြန္လတတိယပတ္ေလာက္ကေရးခဲ႔ပါတယ္… ဘေလာ႔ပို႔စ္တင္ဘို႔ရည္ရြယ္ၿပီးေရးတာပါ…ဒါေပမဲ႔ ခေလးေတြေက်ာင္းပိတ္ခါနီးမို႔ ရန္ကုန္ၿပန္လက္ေဆာင္ေတြ သူတို႔ေက်ာင္းသြားတုန္း အဝယ္ထြက္.. ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္နားနီးရင္ အိမ္ၿပန္ အထုတ္ေတြခ် ခေလးေတြေက်ာင္းသြားၾကိဳနဲ႔ ပို႔စ္ေလးက တင္တဲ႔ဆီမေရာက္ ဆက္မေရးၿဖစ္ဘဲ ဒီတပိုဒ္နဲ႔တင္တန္႔ေနခဲ႔တာ… ခေလးေတြေက်ာင္းပိတ္သြားရင္ အခုလို ေစ်းဝယ္ထြက္ခ်ိန္မရႏိုင္ေတာ႔တာမို႔ အခ်ိန္ရွိခိုက္ လံု႕လစိုက္ၿပီး တေန႔တေန႔ ေစ်းဝယ္ထြက္တာနဲ႔တင္ အခ်ိန္ေတြ ကုန္မွန္းမသိကုန္သြားတာ…<br />က်မရဲ႕အက်င္႔ကိုက ဘာမဆို အနီးကပ္မွ ဝုန္းဒိုင္းၾကဲလုပ္ရတာကို မၾကိဳက္ဘူး… အစိုးရိမ္ၾကီးတတ္တာလဲတေၾကာင္းမို႔ ဘာလုပ္လုပ္ အၿမဲ ေသခ်ာေအာင္စီစဥ္ေလ႔ရွိတယ္… အခုလဲ ရန္ကုန္ၿပန္ဘို႔ကို ေလယာဥ္လက္မွတ္လဲ တလေစာဝယ္… ခေလးေတြအတြက္ဗီဇာနဲ႔ ကိုယ္႔အတြက္ မွီခိုနဲ႔ေနထိုင္ေၾကာင္းေထာက္ခံစာေတြ သံုးပတ္ေစာယူ.. လက္ေဆာင္ေတြလဲဝယ္အၿပီး.. luggageေတြလဲ ႏွစ္ပတ္အလိုထဲက အဆင္သင္႔ၿပင္ဆင္ၿပီးသား… ၇ရက္ေန႔မွ ေလဆိပ္တန္းဆင္းယံု အဆင္သင္႔ၿပင္ဆင္ၿပီးခါမွ တပတ္အလိုမွာ ေယာကၡထီးဆီက အီးေမးလ္ဝင္လာတယ္… သူဗီယက္နမ္လာလည္မဲ႔အေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားတာ…<br /><br /><br />………………………………………………….<br /><br />ေယာကၡမရိုေသအသက္ရွည္… ေယာကၡမရွိခိုးသြားမက်ိဳးတဲ႔… အရာရာသူစိတ္ကူးေပါက္ရာ သူ႔သေဘာခ်ည္း ၿဖစ္ေစခ်င္တဲ႔ က်မရဲ႕ေယာကၡထီးကို ဆန္႔က်င္လိုက္ခ်င္စိတ္ေတြ ရင္ထဲမွာတဖြားဖြား… ဒါေပမဲ႔ ခ်စ္ခင္ပြန္းရဲ႕ေတာင္းပန္ၾကည္႔တခုနဲ႔တင္ က်မစိတ္ေတြ ေလွ်ာ႔ခ်လိုက္ရပါေတာ႔တယ္…<br />ေလယာဥ္လက္မွတ္ေနာက္ဆုတ္ဘို႔ေတာင္ သူၿပန္မဲ႔ရက္သိရမွ ဆိုေတာ႔ ရန္ကုန္က ၾသဂုတ္လ ၁၈ရက္ေန႔ၿပန္လာမွာသာေသခ်ာတာ… ဘယ္ေန႔ရန္ကုန္ေရာက္မွန္းေတာင္မသိ…ဂ်ဴလိုင္၂၄ရက္ေန႔ေတာ႔မွန္းထားတယ္….<br />စိတ္ေတြေလွ်ာ႔ခ်ၿပီးမွစဥ္းစားမိတာက ဒါပါဘဲအိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာ… ကိုယ္႔သေဘာ ကိုယ္႔စိတ္ၾကိဳက္ ကိုယ္႔စိတ္ကူးေတြကို ဥေပကာၡၿပဳလိုက္ရတာေတြရွိမယ္…ေၿပာခ်င္တာေတြ ေၿပာပစ္လိုက္.. လုပ္ခ်င္တာေတြလုပ္ပစ္လိုက္ ခ်င္တဲ႔စိတ္ေတြကို တခါတေလ မ်ိဳခ်ပစ္ႏိုင္ရမယ္…ကိုယ္ေရြးတဲ႔လမ္းေၿဖာင္႔ၿဖဴးဖို႔ ကိုယ္တိုင္ဘဲၾကိဳးစားရမယ္…. လို႔…..<br /><br />ဒါနဲ႔ဘဲ ေယာကၡထီးနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ က်မမွာ အသက္ေတြရွည္ သြားေတြမက်ိဳးေတာ႔ဘူးေပါ႔<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-8112441885174029572?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-51536047603720350592011-06-16T12:45:00.004+07:002011-06-17T12:03:27.075+07:00ကမာၻေပၚကဖခင္မ်ားေန႔ကို<br />ဆင္ႏႊဲခြင္႔မရွိေတာ႔တဲ႔ဖခင္တစ္ေယာက္ <br />သူေကာင္းကင္ေရာက္ႏွင္႔သြားခဲ႔ၿပီ…<br />ဒီကမာၻမွာသူဖခင္ၿဖစ္စဥ္က<br />သူသိပ္ခ်စ္ခဲ႔ရတဲ႔<br />သူ႔ဇနီး၊သားသမီးေတြကို<br />ေကာင္းကင္ထက္ကအေဖ<br />အၿပဳံးေတြနဲ႔လွမ္းၾကည္႔ေနပါလိမ္႔မယ္….<br />အိမ္ေထာင္ရက္သားက်<br />ကိုယ္ပိုင္မိသားစုဘဝေတြ<br />အဆင္ေၿပေနႏိုင္ဘို႔ရုန္းကန္ရင္း<br />အေဖ႔အတြက္ငဲ႔မၾကည္႔ႏိုင္ခဲ႔တဲ႔သားသမီးေတြကိုလည္း<br />ေကာင္းကင္ထက္ကအေဖ<br />နားလည္စြာခြင္႔လႊတ္ေနပါလိမ္႔မယ္….<br />သူမရွိေတာ႔မွငို<br />တမ္းတစြာသူ႔ကိုလြမ္းဆြတ္ေနၾကသူေတြကိုလည္း<br />ေကာင္းကင္ထက္ကအေဖ<br />ၾကင္နာစြာေငးၾကည္႔ေနပါလိမ္႔မယ္…<br />အေဖဆိုတဲ႔သမီးတို႔အေဖ<br />သားသမီးေတြအတြက္ရုန္းကန္ခဲ႔<br />ခ်စ္ဇနီးကိုေဖးမၾကင္နာခဲ႔<br />မက်န္းမာေနခ်ိန္အထီးက်န္စြာေနထိုင္ခဲ႔<br />အနီးကသားသမီးေတြအတြက္ပူပန္ခဲ႔<br />အေဝးေရာက္သားသမီးေတြကိုလြမ္းဆြတ္ခဲ႔တဲ႔<br />သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္း၊ေလးစားစရာေကာင္းတဲ႔<br />နာက်င္ခံစားရသမွ်ေတြလြတ္ေၿမာက္သြားၿပီၿဖစ္တဲ႔အေဖ<br />ေကာင္းကင္ထက္မွာၿငိမ္းခ်မ္းေနပါေစ<br />သမီးခ်စ္တဲ႔အေဖ……<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-5153604760372035059?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-65791883462114097692011-06-12T20:40:00.000+07:002011-06-12T20:40:24.847+07:00ခုတေလာ ဘာေတြနဲ႕ မအားေနမွန္းကိုမသိ… ကိုယ္႔ဘေလာ႔လဲ ဝင္မရတာနဲ႔ မဝင္ၿဖစ္တာေတြနဲ႔ ကိုယ္႔ဘေလာ႔ေတာင္ ကိုယ္မေရာက္ၿဖစ္… သူမ်ားဘေလာ႔ေတြ လိုက္လည္ေတာ႔လဲ ေကာ္နက္ရွင္မေကာင္းခ်ိန္နဲ႔တိုးရင္ ေကာ္မန္႔ေပးလို႔မဝင္…. ေဖ႔စ္ဘြတ္လဲ ထိုနည္းလည္းေကာင္းဘဲ… ဗီယက္နမ္ေတြ ၿမန္မာ အစိုးရနဲ႔ေပါင္းမိသြားကတည္းက တိုက္ဆိုင္တာလားေတာ႔မသိ… အင္တာနက္ေကာ္နက္ရွင္ေတြမေကာင္းေတာ႔.. ေကာင္းခ်ိန္က်ၿပန္ေတာ႔လည္း လူမႈေရးဝက္ဘ္ဆိုဒ္ေတြက ပိတ္ထားၿပန္… ေဖ႔ဘြတ္မွာ ေကာ္မန္႔ေရးလဲမဝင္ ဝင္ၿပီးသားေလး ခဏၾကာသြားၿပန္ၾကည္႔မိေတာ႔ စာေၾကာင္းေတြထပ္ေနတာနဲ႔ ကိုယ္႔ေကာ္မန္႔ေလးဝင္တာေသခ်ာေအာင္ ကလစ္မိလိုက္တာ ဒီလိ ၿဖစ္သြားၿပန္… ေအာ္… ဘဝမ်ား ေရာက္ရာအရပ္မွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနေနရသူကို စိတ္အေႏွာက္ အယွက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးရက္တယ္… :P <br />တကယ္က ရန္ကုန္ၿပန္ဘို႔ၿပင္ဆင္ေနတာေတြေရာ… ခေလးေတြေက်ာင္းကပိတ္ခါနီးဆိုေတာ႔ ေက်ာင္းက လုပ္တဲ႔ ပြဲေသး ပြဲၾကီး ေတြ ခဏခဏ သြားေနရတာေရာ… ဝယ္လို႔ၿခမ္းလို႔ မၿပီးႏိုင္ေသးတာေတြေရာ… စံုလို႔… ဘာေတြနဲ႔ မအားေနတာလည္းေမးရင္ တိတိက်က်ေၿပာစရာက သိပ္မရွိ… ဆရာတေယာက္ေၿပာဘူးသလိုဘဲ… အလုပ္မဟုတ္တဲ႔ အလုပ္ေတြနဲ႔ အလုပ္ေတြရႈတ္ေနၾကတယ္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးကိုေၿပာတာေနမွာ…<br />အခုလုပ္စရာေတြေတာ႔ သိပ္မက်န္ေတာ႔ပါဘူး… ေလယာဥ္လက္မွတ္လဲဝယ္ၿပီးၿပီ… မွီခိုေထာက္ခံစာကဒီတပတ္မွ သံရံုးကိုေလွ်ာက္ရမွာ… သံရံုးက ဟႏိြဳင္းမွာ..စာအသြားအလာနဲ႔ ဘာနဲ႔ဆို တပတ္ေလာက္ၾကာဦးမွာ… <br />ေလယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္တာေနာက္က်သြားေတာ႔ ဇြန္လကုန္ရန္ကုန္ၿပန္မဲ႔ဟာ ဇူလိုင္ ရရက္ေန႔မွရတယ္… ေလယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္မဲ႔ပိုက္ဆံက ေက်ာင္းကခေလးေတြေက်ာင္းဆက္တက္မယ္ဆိုရင္ Deposit 2000$ ၾကိဳသြင္းထားရမယ္ဆိုတာနဲ႔ အဲဒါအရင္သြင္းလိုက္ေတာ႔ လက္မွတ္အတြက္ ေနာက္မွပိုက္ဆံထုတ္ၿပီးဝယ္ရတာေတာ႔ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ႔ေန႔မရေတာ႔ဘူး…<br />တကယ္ေတာ႔ ကိုယ္႔ဘေလာ႔ေလးမွာ ရသမပါတဲ႔စာေတြ တခုခုက်န္မေနမဲ႔ ဘာမွမဟုတ္တဲ႔စာေတြ မေရးခ်င္ပါဘူး… ဒါေၾကာင္႔ တခ်ိဳ႕ပို႔စ္ေတြေတာင္ ဖ်က္ထားလိုက္တာ… အခုက တကယ္ ဘာမွန္းမသိတဲ႔ ဘာမွမဟုတ္တဲ႔အေၾကာင္းကိုဘဲ ေကာ္နက္ရွင္ေလးေကာင္းတုန္း ဘေလာ႔ဝင္လို႔ရတုန္းေရးလိုက္တယ္…<br />စာလာဖတ္တဲ႔သူေတြကိုေတာ႔ ဒီပို႔စ္မွာ ေပးစရာဘာMessage မွမပါတာေၾကာင္႔ အားနာေပမဲ႔ အားနာနာနဲ႔ ဒီပို႔စ္ေလးတင္လိုက္ပါတယ္… သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ… ခြင္႔လႊတ္ပါေနာ္…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-6579188346211409769?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-40368226249354683362011-05-29T18:32:00.005+07:002011-05-29T18:59:37.539+07:00ညီမငယ္ေလး<a href="http://moeswe-moeswe.blogspot.com">အေနာ္</a>ကတဂ္ထားတယ္…. လက္တေလာစိတ္ဆႏၵမ်ားတဲ႔…. ေရးမယ္ေရးမယ္နဲ႔ အလုပ္ေတြမအားတာေရာ ပ်င္းေနတာေရာေၾကာင္႔ အခုမွေရးၿဖစ္ေတာ႔တယ္… Sorryအေနာ္ေလးေရ…<br /><br />တကယ္ေတာ႔က်မမွာ ၿဖစ္ခ်င္တဲ႔ဆႏၵေတြမယ္မယ္ရရမရွိတာ ၾကာခဲ႔ၿပီဘဲ…. ေရာက္ရာအရပ္မွာေပ်ာ္ေအာင္ေန ေနတတ္ရင္ေက်နပ္စရာပါလို႔ေတြး အဆင္မေၿပတာေတြၾကံဳလာရင္ ၿဖစ္တတ္ပါတယ္ေလလို႔ သေဘာထားရင္းေနရာလိုက္တာ… ဆႏၵဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္မသိေတာ႔သလိုပါဘဲ… သားသမီးေတြရဲ႕ လုပ္ခ်င္သမွ် သြားခ်င္သမွ်ေတြကိုသာ ၿဖည္႔ဆည္းေပးရင္း သူတို႔ေပ်ာ္တာၿမင္ေနရရင္ ရလာတဲ႔ပီတိေတြအေပၚမွာဘဲ ေက်နပ္ေနမိေတာ႔တာ… <br /><br />………………………………………………………………………………………..<br /><em>1.အစားခ်င္ဆံုးအစားအစာ</em>…............. မရွိ<br /><em>2.ေန႔တိုင္းစားၿဖစ္တဲ႔အစာ</em>း…............. သတ္သတ္မွတ္မွတ္မရွိပါ…ၾကံဳသလိုပါဘဲ<br /><em>3.အလိုခ်င္ဆံုးေရေမႊး</em>…............... မရွိ<br /><em>4.သံုးၿဖစ္ေနတဲ႔ေရေမႊး</em>….............. ISSEY MIYAKE, TRE’SOR IN LOVE<br /><em>5.အလိုခ်င္ဆံုးေမြးေန႔လက္ေဆာင္</em>….............. မရွိ<br /><em>6.အလိုခ်င္ဆံုးဖုန္း</em>…............... မရွိ<br /><em>7.သံုးၿဖစ္ေနတဲ႔ဖုန္း</em>…............... NOKIA<br /><em>8.အရူးသြပ္ဆံုးအရာ</em>…................ မရွိ<br /><em>9.အနီးစပ္ဆံုးဂီတ</em>….................. ဂစ္တာ<br /><em>10.အလိုခ်င္ဆံုးစာအုပ္</em>…................. မရွိ<br /><em>11.အခုဖတ္ၿဖစ္ေနတဲ႔စာအုပ္</em>…............ မရွိ(ဖတ္စရာစာအုပ္ေတြကုန္သြားၿပီ..ရန္ကုန္ၿပန္မွဝယ္ရမွာ)<br /><em>12.အၾကားခ်င္ဆံုးစကား</em>................ ရန္ကုန္မွာဘဲၿပန္ေနၾကေတာ႔မယ္<br /><em>13.အၿဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵ</em>…............. မရွိ<br /><em>14.အလိုခ်င္ဆံုးဆု</em>…............... မရွိ<br /><em>15.အသြားခ်င္ဆံုးေနရာ</em>…............. အမိေၿမ<br /><em>16.သြားၿဖစ္ေနတဲ႔ေနရာေတြ</em>…............. သူငယ္ခ်င္းေတြအိမ္၊စူပါမားကတ္<br /><em>17.အၾကည္႔ခ်င္ဆံုးရုပ္ရွင္</em>….............. မရွိ<br /><em>18.အေၿပာခ်င္ဆံုးစကား</em>…................ အမွန္အတိုင္းေၿပာၾကပါ..အရွိအရွိအတိုင္းေပါ႔<br /><em>19.အယံုၾကည္ဆံုးလူသား</em>…................ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္<br /><em>20.မယံုၾကည္ဆံုးအရာ</em>….............. ေလာကမွာမယံုၾကည္စရာေတြကမ်ားလြန္းလို႔ မယံုၾကည္ဆံုးအရာရယ္လို႔ မရွိ<br /><em>21.အမုန္းဆံုးအရာ</em>…............... လိမ္ေၿပာတာ၊ေလွ်ာက္ေၿပာတာ၊မဟုတ္တာေတြကို အတင္းၾကီး<br /> ဟုတ္သေယာင္ေၿဗာင္လိမ္တာ<br /> <br /><em>22.အေသာက္ၿဖစ္ဆံုးအေအး</em>…............. မရွိ<br /><em>23.လတ္တေလာအထိေတြ႕ဆံုးအရာ</em>…............... ကြန္႔ပ်ဴတာဂိမ္း<br /><em>24. မေကာင္းတဲ႔က်န္းမာေရး</em>….............. ေခါင္းမူးတာ၊အပူမခံႏိုင္တာ<br /><em>25.အေကာင္းဆံုးအေဖာ္</em>…................. သမီးနဲ႔သား<br /><em>26.လက္ရွိအၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္း</em>................. အိမ္ၿပန္ခ်င္တယ္..ဟူး… အေႏြးေထြးဆံုးအေမ႔အိမ္<br /><em>27.အေၾကာက္ဆံုးအလုပ္</em>…............... ရႈတ္ရႈတ္ယွက္ယွက္အလုပ္<br /><em>28.တန္ဘိုးအထားဆံုးအရာ</em>….............. မိသားစု<br /><em>29.အေၾကာက္ဆံုးတိရိစာၦန္</em>…............... မရွိ( အကုန္ေၾကာက္တာ၊ေၾကာင္ကလြဲလို႔)<br /><em>30.ေတြ႕ၿဖစ္ေနတဲ႔ဘေလာ႔ဂါေတြ</em>…............... ေတြ႕ၿဖစ္ေနတာမရွိပါ… ဗီယက္နမ္မွာ ဘေလာ႔ေရးေဖာ္မရွိပါ.. <br /> ေတြ႕ဖူးတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြေတာ႔ရွိတယ္... သူတို႔ေတာ႔မသိဘူး..<br /> ကိုယ္ကေတာ႔ တခါေတြ႕တာနဲ႔တင္ အရမ္းကိုခင္သြားတာ<br /> <br /><em>31.အၿပင္သြားတိုင္းပါတဲ႔ပစၥည္း</em>…............. အစံုထည္႔ထားတဲ႔ လက္ကိုင္အိတ္<br /><em>32.စိတ္အညစ္ဆံုးအခ်ိန္</em>…................. မရွိ<br /><em>33.အေနခ်င္ဆံုးေနရာ</em>…................ အမိေၿမ<br /><em>34.ၾကားလိုက္မိတဲ႔ဟာသေလးတစ္ခု</em>............... တစ္ခုမကဘူး… မဟုတ္တာေတြကို အဟုတ္လုပ္ေၿပာတာေတြ<br /> ၾကားရသမွ် ကိုယ္႔အတြက္ဟာသ<br /><em>35.ေပးခ်င္တဲ႔သတင္းတစ္ခု</em>….............. ရန္ကုန္မွာမီးမွန္ေနၿပီတဲ႕ <br /><em>36.အေပ်ာ္ဆံုးၿဖစ္မဲ႔အခ်ိန္</em>…............... မသိ<br /><br />…………………………………………………………………………………………………………………………….<br />ဒါပါဘဲအေနာ္ေလးေရ… ေရးရမွာပ်င္းေနတုန္း ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးေလး တဂ္တာေက်းဇူးပါညီမေလး…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-4036822624935468336?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-63225842693862391692011-04-19T16:47:00.004+07:002011-04-19T18:05:16.524+07:00ရက္ရက္စက္စက္လွတယ္ဆိုတဲ႔ အေၿပာမ်ိဳး ၾကားဖူးေနတာေတာ႔ ၾကာပါၿပီ… ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္႔အလွကိုအသံုးခ်ၿပီး သူမ်ားမ်က္ရည္က်အာင္ လုပ္ရက္ၾကသူေတြကို ေတြ႕ရဖန္မ်ားလာေတာ႔ ရက္စက္စြာလွပသူမ်ားအေၾကာင္း စာတစ္ပုဒ္ေရးဖို႔ စိတ္ကူးရၿပီး ဒီပို႔စ္ေလးကို ေရးလိုက္ပါတယ္….<br />…………………………………………………………………………………………..<br />စႏၵာကိုကို႔ေနာက္ကို လိုက္ရေတာ႔မည္မို႔ အေပ်ာ္ၾကီးေပ်ာ္ေနမိသည္… စႏၵာ႔ဘဝမွာ ကိုကို႔တစ္ေယာက္ထဲကိုသာခ်စ္ခဲ႔ဘူးၿပီး ကိုကို႔ကို လက္ထပ္ခြင္႔ရသည္႔အတြက္ စႏၵာ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ကံအေကာင္းဆံုးသူတစ္ေယာက္ကဲ႔သို႔ ခံစားမိသည္… စႏၵာသိပ္ခ်စ္သည္႔ကိုကိုႏွင္႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခ်စ္သူေတြၿဖစ္ခဲ႔ၾကၿပီး ကိုကိုက ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံသို႔ အလုပ္လုပ္ရန္ထြက္သြားခဲ႔သည္…. သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ဗီယက္နမ္မေလးေတြသိပ္ေခ်ာေၾကာင္း၊ ကိုကို႔ကိုလႊတ္မထားသင္႔ေၾကာင္း ဝိုင္းေၿပာၾကေသာ္လည္း စႏၵာ ကိုကို႔ကို ယံုၾကည္သည္… ကိုကို႔ကိုစႏၵာ သဝန္မတုိမိခဲ႔… ဒီလိုနဲ႔ေနလာရင္း ကိုကို ရန္ကုန္သို႔ အလည္ၿပန္လာေသာတစ္ေန႔တြင္ စႏၵာ႔ထံ လက္ထပ္ခြင္႔ေတာင္းခဲ႔သည္… ကိုကို႔ကိုသိပ္ခ်စ္ေသာစႏၵာကခ်က္ခ်င္းပင္ လက္ခံခဲ႔ၿပီး ႏွစ္ဘက္မိဘမ်ားသေဘာတူညီခ်က္ၿဖင္႔ လက္ထပ္လိုက္ၾကသည္… ထို႔ေနာက္စႏၵာ ကိုကို႔ေနာက္လိုက္ဖို႔ စတင္ၿပင္ဆင္ေတာ႔သည္….<br />………………………………………………………………<br />ဗီယက္နမ္ေရာက္ေတာ႔ ကိုကို႔အလုပ္ကေပးေသာအိမ္မွာ စႏၵာတို႔ အတူေနရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ၾကသည္… စႏၵာက ကိုကို႔ကို သိပ္ခ်စ္သလို ေလးစားရသူမို႔ အစစ အရာရာ ကိုကို႔ကိုသာဦးစားေပးရင္း ကိုကို႔သေဘာက်ေနထိုင္ခဲ႔သည္… ကိုကို႔အလိုက် ေငြကိုေခြ်တာသံုး ကိုကို႔စကားေတြကို ေၿမဝယ္မက်နားေထာင္ရင္း ကိုကိုသြားခိုင္းေသာ အလုပ္အင္တာဗ်ဴးမ်ားစြာကိုလည္း စႏၵာသြားခဲ႔သည္… ရန္ကုန္မွာထဲက ကုမၸဏီတစ္ခုမွာစာရင္းကိုင္ လုပ္ဖူးတာမို႔ အလုပ္ကေတာ႔မရွား…ဒါေပမဲ႔ လစာကနည္းလြန္းေတာ႔ လမ္းစာရိတ္နဲ႔တင္ ကာမိမွာမဟုတ္… ကိုယ္လိုခ်င္သည္႔လစာရဘို႔က ႏိုင္ငံၿခား အသိအမွတ္ၿပဳ ေအာင္လက္မွတ္တခုေလာက္ေတာ႔ ရထားဖို႔လိုသည္… ဗီယက္နမ္မွာ အဲလိုလက္မွတ္ရဖို႔တက္ရမဲ႔သင္တန္းက စာရိတ္ၾကီးလြန္းသည္… ဒီေတာ႔ ကိုကိုက စႏၵာ႔ကို ရန္ကုန္မွာ ဘဲသင္တန္းၿပန္တက္ၿပီး ေအာင္လက္မွတ္ရမွ ဗီယက္နမ္ၿပန္လာၿပီး အလုပ္ရွာဖို႔ေၿပာသည္…. စႏၵာ ကကိုကို႔စကားကိုေၿမဝယ္မက်နားေထာင္ေနက်မို႔ ရန္ကုန္ၿပန္ဘို႔ခ်က္ခ်င္းပင္ ၿပင္ဆင္ေတာ႔သည္….<br />………………………………………………………………….<br />စႏၵာ႔ဘက္ကကိုကို႕ေနာက္လိုက္ဖို႔ အဆင္သင္႔ၿဖစ္ခဲ႔ၿပီ… ႏိုင္ငံၿခားမွာ အလုပ္ရႏိုင္မဲ႔ ေအာင္လက္မွတ္တခုလည္းရခဲ႔ၿပီ… ဒါေပမဲ႔ ကိုကိုက စႏၵာ႔ကိုမလာခိုင္းေတာ႔ပါ… စႏၵာ႔ရင္မွာ စတင္ၿပီးသံသယဝင္မိၿပီ… စံုစမ္းၾကည္႔ေတာ႔ ကိုကို႔မွာ ဗီယက္နမ္မေခ်ာေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ရွိေနၿပီ…ကိုကိုကစႏၵာ႔ကို စကားလက္ခံမေၿပာေတာ႔… စႏၵာအမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကိဳးစားေသာ္လည္း ကိုကို႔မွာစႏၵာ႔အေပၚခ်စ္ခဲ႔ဘူးတဲ႔အခ်စ္ေတြ မရွိေတာ႔မွန္းသာသိလိုက္ရသည္… စႏၵာနာက်ည္းစြာ ကြာရွင္းမယ္ဆိုေတာ႔လည္း ကိုကိုႏွင္႔က ဘယ္လိုမွ ေတြ႕ခြင္႔မရေတာ႔… စႏၵာစိတ္နာစြာ ေလွ်ာ္ေၾကးေတာင္းေတာ႔လည္း စႏၵာေအာင္လက္မွတ္ရဖို႔ သင္တန္းစရိတ္ေပးၿပီးသား… သူ႔ဘက္ကဘာေလွ်ာ္ေၾကးမွေပးစရာမလိုဘူးတဲ႔….<br />စႏၵာကိုကို႔ကို သိပ္ခ်စ္ခဲ႔သလို ခုေတာ႔သိပ္ကိုနာက်ည္းေနမိၿပီ… စႏၵာလည္း အရည္အခ်င္းရွိသူတစ္ေယာက္မို႔ ခုေတာ႔ ဗီယက္နမ္မဟုတ္ေသာႏိုင္ငံတခုမွာ သင္႔တင္႔ေသာလစာေငြၿဖင္႔ အလုပ္လုပ္ရင္း မိမိအိမ္ေထာင္ေရးေၾကာင္႔ စိတ္ဆင္းရဲေနရေသာ မိဘအိုႏွစ္ဦးအား အလုပ္အေကြ်းၿပဳလွ်က္ ဘဝလမ္းကို ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္းေနပါသည္…. စႏၵာ႔လို အၿဖစ္မ်ိဳးႏွင္႔မၾကံဳၾကေစဘို႔ စႏၵာႏွင္႔ ရင္းႏွီးေသာ ညီမေလးမ်ားအား ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ဥပမာေပးရင္း ခင္ပြန္းကို အယံုအၾကည္မလြန္ၾကဘို႔ စႏၵာအၿမဲေၿပာၿပၿဖစ္ေနေတာ႔သည္….<br />……………………………………………………………….<br />ဗီယက္နမ္မွာတကယ္ၿဖစ္သြားတဲ႔ အၿဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုကို နာမည္နဲ႔ အေၾကာင္းအရာတစ္ခ်ိဳ႕လႊဲၿပီးေရးထားတာပါ… ဗီယက္နမ္မေလးေတြဟာ အသားအေရလွပ၊ ရုပ္ရည္ေခ်ာေမာၿပီး သူတို႔အလွအပကိုလည္း အေလးေပးၾကပါတယ္…ဒါေပမဲ႔ သူတို႔ရဲ႕အလွေတြကိုအသံုးခ်ၿပီး သူမ်ားအိမ္ေထာင္ေတြကိုဖ်က္စီး၊ဖ်က္စီးႏိုင္ၿခင္းကိုလည္း ဂုဏ္ယူေနၾကတဲ႔အခါ သူတို႔ရဲ႕အလွအေပၚမွာမုဒိတာမပြားႏိုင္ေတာ႔ပါဘူး…( အကုန္လံုးကို မေၿပာလိုပါဘူး… ရိုးသားတဲ႔ဗီယက္နမ္မေလးေတြလည္းရွိပါတယ္…) က်မဗီယက္နမ္ေရာက္ခါစထဲက ဗီယက္နမ္မေခ်ာေခ်ာေလးေတြကိုယူ မယားၾကီးကိုကန္ထုတ္ၾကတဲ႔ ႏိုင္ငံၿခားသားမ်ားစြာကို ေတြ႕ဖူးခဲ႔ပါတယ္… အဲလိုသူမ်ားေယာက်ာၤးကိုယူႏိုင္ၿပီး အဲဒီေယာက်ၤားက မယားၾကီးကို သူ႔ႏိုင္ငံၿပန္ပို႔တာတို႔၊ မယားၾကီးက သည္းမခံႏိုင္လို႔ အဲဒီေယာက်ာၤးကို ကြာၿပီး သူ႔နိုင္ငံၿပန္သြားေအာင္လုပ္ႏိုင္တာတို႔ကို သူတို႔ေတြက ဂုဏ္ယူၾကတာ… အဲလိုအၿဖစ္မ်ိဳးေတြ က်မရဲ႕အိမ္နီးနားမွာ အၿမဲေတြ႕ေနရတာပါ… ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္႔ၿမန္မာမေလးကိုယ္တိုင္ ဒီအၿဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ၾကံဳရတဲ႔အခါ က်မသိပ္စိတ္ထိခိုက္ခံစားရၿပီး ဝမ္းနည္းမိသလို အဲလိုမိန္းမမ်ိဳးကို စက္ဆုတ္ရြံရွာမိပါတယ္..... ကိုယ္႔အလွကိုတန္ဖိုးထားတတ္မယ္ဆိုရင္ သူ႔တန္ဖိုးနဲ႔ညီတဲ႔ ေယာက်ာၤးတစ္ေယာက္ အခ်ိန္တန္ရင္ရႏိုင္ပါလွ်က္နဲ႔ … ဘာလို႔မ်ားသူမ်ားအိမ္ေထာင္ကိုဖ်က္စီးခ်င္ၾကရတာလဲ… အဲဒီၿခံခုန္ဖူးတဲ႔ေယာက်ၤားကေရာ… ဒိထက္သာတဲ႔သူတစ္ေယာက္ထပ္ေတြ႕ခဲ႔ရင္ ပါမသြားႏိုင္ဖူးလို႔ အာမခံႏိုင္ပါသလား…. က်မအတြက္ေတာ႔ သူတို႔ရဲ႕ ရက္စက္တဲ႔အလွေတြဟာ ရြံစရာေကာင္းတယ္လို႔ဘဲၿမင္ပါတယ္….<br />လွပေသာမိန္းကေလးမ်ားမိမိအလွကို တန္ဖိုးထားၿပီး တလြဲအသံုးမခ်မိေစဘို႔ရည္ရြယ္လွ်က္......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-6322584269386239169?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-54664458461339214662011-04-13T10:40:00.005+07:002011-04-13T11:13:44.400+07:00နွစ္သက္တာေတြ အမ်ားၾကီး ေရးခဲ႔ၿပီးပါၿပီ... မႏွစ္သက္တာေတြ ေရးရမယ္ဆိုေတာ႔လဲ ေရးစရာေတြက စဥ္းစားလိုက္ေတာ႔ အမ်ားၾကီး...( ကိုယ္လဲေလေလာကီသားေပမို႔ :P )... အက်ဥ္းခ်ံဳးၿပီးေတာ႔ဘဲေရးလိုက္ပါတယ္.... ........................................................................................................... <br /><ul><br /><li>ကိုယ္႔တိုင္းၿပည္မွာကိုယ္မေနရတာ မၾကိဳက္ဘူး</li></ul><br /><p></p><br /><ul><br /><li>တကၠစီစီးရင္ ပိုက္ဆံပိုရေအာင္ ပတ္ေမာင္းတတ္တဲ႔ ဗီယက္နမ္က တကၠစီေမာင္းသူေတြကိုမၾကိဳက္ဘူး</li></ul><br /><ul><br /><li>အဂၤလိပ္လိုလဲ မေၿပာႏိုင္ ကိုယ္က သူတို႔စကားနဲ႔ေၿပာေတာ႔လဲ ႏိုင္ငံၿခားသားေၿပာတဲ႔ သူတို႔စကားကို အသံဖမ္းနားမလည္ေပးႏိုင္တဲ႔ အတးီအတ ဗီယက္နမ္ေတြကို မၾကိဳက္ဘူး</li></ul><br /><ul><br /><li>ဗီယက္နမ္မွာ ေယာက်ၤားေတြၾကည္႔ခ်င္စရာ ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာေတြ အမ်ားၾကီးရွိၿပီး မိန္းမေတြၾကည္႔ခ်င္စရာ ေကာင္ေလးေခ်ာေခ်ာေတြ တစ္ေယာက္မွမရွိတာ မၾကိဳက္ဘူး </li></ul><br /><ul><br /><li>သားသမီးကို လိမၼာယဥ္ေက်းေအာင္ မဆံုးမတတ္၊ဗဟုသုတလဲမရွိ၊ေလ႔လဲမေလ႔လာ၊အသိဥာဏ္နည္းတဲ႔ ခေလးေတြေက်ာင္းက မိဘတစ္ခ်ိဳ႕ကိုမၾကိဳက္ဘူး (သူတို႔သားသမီးေတြက ကိုယ္႔ခေလးေတြကို ဗိုလ္လာလာက်လို႔)</li></ul><br /><ul><br /><li>မနက္၅နာရီထက္ေစာၿပီး အိပ္ရာထရတာကို မၾကိဳက္ဘူး</li></ul><br /><ul><br /><li>ေခါင္းခဏခဏမူးတတ္တာကို မၾကိဳက္ဘူး</li></ul><br /><ul><br /><li>စကားေတြအပိုလုပ္ေၿပာ၊တကယ္မဟုတ္ဘဲ ၾကြားတတ္ၾကတဲ႔သူေတြကို မၾကိဳက္ဘူး</li></ul><br /><ul><br /><li>သူတို႔လုပ္တာမွအေကာင္းထင္၊သူတို႔လုပ္တာေတြလိုက္လုပ္မွ ေကာင္းတယ္ထင္တတ္ၾကသူေတြကို မၾကိဳက္ဘူး</li></ul><br /><ul><br /><li>စားခ်င္တာေတြမစားရတာမၾကိဳက္ဘူး</li></ul><br /><ul><br /><li>ေရးခ်င္တာေတြေရးခ်ိန္မရတာမၾကိဳက္ဘူး</li></ul><br /><ul><br /><li>ဗီယက္နမ္မွာအင္တာနက္ လိုင္းေတြမေကာင္းေတာ႔တာမၾကိဳက္ဘူး</li></ul><br /><ul><br /><li>တနဂၤေႏြေန႔ေတြမွာ တခါတေလ ေမ႔ေမ႔ဆီဖုန္းဆက္လို႔မရရင္ မၾကိဳက္ဘူး</li></ul><br /><ul><br /><li>ေဆြမ်ိဳးေတြ တခါတေလ စိတ္အခန္႔မသင္႔ၿဖစ္ၾကတာ ၾကားရရင္ မၾကိဳက္ဘူး</li></ul><br /><ul><br /><li>ေနအရမ္းပူတာမၾကိဳက္ဘူး</li></ul><br /><ul><br /><li>ေလအရမ္းတိုက္တာမၾကိဳက္ဘူး</li></ul><br /><ul><br /><li>စူနာမီကိုမၾကိဳက္ဘူး</li></ul><br /><ul><br /><li>ငလွ်င္လႈပ္တာမၾကိဳက္ဘူး</li></ul><br /><ul><br /><li>ရာသီဥတုေတြေဖာက္ၿပန္တာမၾကိဳက္ဘူး</li></ul>မၾကိဳက္ဘူး ....မၾကိဳက္ဘူး.... မၾကိဳက္ဘူး.... မၾကိဳက္ဘူး.... မၾကိဳက္ဘူး....မၾကိဳက္ဘူး.... <a href="http://www.blogger.com/busymozzee.blogspot.com">(ၿခင္ </a>ႏွင္႔<a href="http://kaungkin18.blogspot.com/"> ဝက္ဝံေလး </a>တို႔အား တဂ္ပါသည္)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-5466445846133921466?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-47856089337634569972011-04-07T15:17:00.006+07:002011-04-07T18:34:24.365+07:00<p>အိပ္ရာႏိုးႏိုးခ်င္း ကိုယ္႔ရဲ႕ဘယ္ဘက္မွာအိပ္ေနတဲ႔သားေလးနဲ႔ ညာဘက္မွာအိပ္ေနတဲ႔သမီးေလးကို ဖြဖြေလးနမ္းရတာႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>အလုပ္သြားခါနီးခင္ပြန္းအတြက္နဲ႔ ေက်ာင္းသြားခါနီးသားနဲ႔သမီးအတြက္ မနက္စာခ်က္ၿပဳတ္ၿပင္ဆင္ေပးရတာကိုႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>မနက္ေစာေစာ ပဲဆီနဲ႔ႏွပ္ထားတဲ႔ လက္ဖက္အသားကို ပဲေၾကာ္၊ပုဇြန္ေၿခာက္၊ထမင္းၿဖဴေတြနဲ႔ နယ္စားၿပီး ေကာ္ဖီပူပူေမႊးေမႊးေလးမႈတ္ေသာက္ရတာႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>သားနဲ႔သမီးကို ဘယ္ညာလက္တြဲၿပီး ေက်ာင္းလိုက္ပို႔ရတာကို ႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>ခင္ပြန္းကအလုပ္သြား ခေလးေတြကေက်ာင္းသြားခ်ိန္မွာ ဘေလာ႔လည္ ေဖ႔ဘြတ္ဝင္ ဂိမ္းေတြေဆာ႔ရတာကိုႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>ခေလးေတြေက်ာင္းသြားေနတုန္း သူတို႔ေဆာ႔လက္စ ကြန္ပ်ဴတာဂိမ္းေတြကို <span id="SPELLING_ERROR_0" class="blsp-spelling-error">level</span> တက္ေအာင္ ကူေဆာ႔ေပးရတာ ႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>အင္တာနက္ေကာ္နက္ရွင္မေကာင္းတဲ႔ေန႔ေတြမွာ ေရွာ႔ပင္းစန္တာေတြမွာ ေစ်းထြက္ဝယ္ရတာကို ႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ခ်ိန္းၿပီး ေန႔လည္စာထြက္စားရတာကို ႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>ၿမန္မာအစားအစာေတြခ်က္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဖိတ္ေကြ်းရတာ ႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>သူငယ္ခ်င္းေတြအိမ္သြားလည္ၿပီး သူတို႔ခ်က္တာေတြ စားရတာကိုႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>သားနဲ႔သမီးကို ေက်ာင္းသြားၾကိဳရတာကို ႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>ခေလးေတြေက်ာင္းကဆရာ ဆရာမေတြနဲ႔ ခေလးေတြအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးရတာ ႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>အလုပ္ကၿပန္လာတဲ႔ခင္ပြန္းကို အၿပံဳးနဲ႔ၾကိဳဆိုရတာ ႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>ခင္ပြန္းကို ခေလးေတြရဲ႕ တေန႔တာ ေက်ာင္းကအေၾကာင္းေတြကို ေၿပာၿပရတာ ႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>ခင္ပြန္းက လစာထုတ္တဲ႔ေန႔တိုင္း လစာအပ္တာကို ႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>အိမ္မွာတခုခု အေရးေပၚလိုအပ္တိုင္း ခင္ပြန္းက ဆိုင္ကယ္နဲ႔ အၿပင္ထြက္သြားဝယ္ေပးတတ္တာကို ႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>ခင္ပြန္းက အၿပင္ကၿပန္လာတိုင္း စားစရာတခုခု ဝယ္လာေပးတတ္တာကို ႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>ရံုးပိတ္ရက္တိုင္း ခင္ပြန္းက <span id="SPELLING_ERROR_1" class="blsp-spelling-error">wet</span> <span id="SPELLING_ERROR_2" class="blsp-spelling-error">market</span> မွာ ဟင္းခ်က္စရာေတြ သြားဝယ္ေပးတတ္တာကို ႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>စေနတနဂၤေႏြေန႔ေတြမွာ မိသားစုအၿပင္ထြက္ၿပီး ေရွာ႔ပင္ထြက္ ေန႔လည္စာထြက္စားရတာကို ႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>အိပ္ရာဝင္ခါနီးတိုင္း ခေလးေတြနဲ႔ အတူတူ ဘုရားရွိခိုးရတာကို ႏွစ္သက္တယ္…</p><br /><p>အိပ္ခါနီးတိုင္း ခေလးႏွစ္ေယာက္ကို ဖြဖြေလးနမ္းၿပီး I <span id="SPELLING_ERROR_3" class="blsp-spelling-error">love</span> <span id="SPELLING_ERROR_4" class="blsp-spelling-error">you</span> လို႔ေၿပာရတာကိုႏွစ္သက္တယ္… </p><br /><p></p><br /><p>(<a href="http://kiki-idiotlove.blogspot.com/">Kiki</a>,<a href="http://busymozzee.blogspot.com/"> ၿခင္ </a>ႏွင္႔ <a href="http://kaungkin18.blogspot.com/">ဝက္ဝံေလး</a>တို႔ကို တဂ္ပါသည္... ေရးေပးၾကေတာ္မူပါ)</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-4785608933763456997?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-91454546963831486192011-04-03T06:31:00.003+07:002011-04-03T07:04:54.648+07:00ဒီတစ္ေခါက္ခေလးေတြေက်ာင္းက ၂၉ ရက္ ဧၿပီလကေန ၉ရက္ ေမလအထိပိတ္တယ္… ဗီယက္နမ္ထဲမွာလဲ beach ေတြဘဲသြားေနရတာရိုးလာတာရယ္… သမီးေလးနဲ႔သားေလး လိုခ်င္တာတစ္ခ်ိဳ႕ဗီယက္နမ္မွာ ဝယ္မရတာရယ္ေၾကာင္႔ စကာၤပူသြားလည္ဖို႔ဆံုးၿဖတ္လိုက္ပါတယ္… ခေလးေတြရဲ႕အေဖပါလိုက္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ တစ္ပတ္ေလာက္ေနဘို႔စဥ္းစားထားေပမဲ႔ သူအလုပ္မအားလို႔ မလိုက္ႏိုင္ေတာ႔တာေၾကာင္႔ က်မတို႔သားအမိေတြခ်ည္းမို႔ ၄ရက္ဘဲေနပါေတာ႔မယ္… အရင္အေခါက္ေတြက ေနရာေတြစံုေအာင္ေရာက္ဖူးၿပီးသြားၿပီမို႔ အခုထိေတာ႔ လည္မယ္႔ေနရာေတြ မစဥ္းစားထားပါဘူး… ခေလးေတြသြားခ်င္တဲ႔ေနရာေတြဘဲ လိုက္ပို႔ၿဖစ္မွာပါ… စကာၤပူေရာက္တိုင္း ေန႔တိုင္းသြားၿဖစ္တာက Bugis Junction ပါ… သမီးေလးက အဲဒီအေပၚထပ္က ဂိမ္းစင္တာကို သေဘာက်တယ္… တၿခားမွာ ဒိထက္ေကာင္းတဲ႔ ကစားကြင္းေတြ ရွိလဲ အဲဒီေနရာကိုဘဲ သူေန႔တိုင္းသြားခ်င္တာမို႔ ဒီတစ္ေခါက္လဲ အဲဒီဘဲေန႔တိုင္းသြားၿဖစ္မွာဆိုေတာ႔ ဟိုတယ္ကို အဲဒီနားမွာရွာထားပါတယ္… တၿခားႏိုင္ငံေတြခရီးထြက္တိုင္း ဟိုတယ္ကို Asiatravel ကေနရွာေနၾကမို႔ ဒီတေခါက္လဲ သူတို႔ဝက္ဘ္ဆိုက္ကေနဘဲရွာပါတယ္… ၄ေယာက္တခန္းရဘို႔က ဝက္ဆိုဒ္ကေနရွာရတာ ခက္ပါတယ္… လူၾကီး၂ေယာက္နဲ႔ခေလးတစ္ေယာက္ ေနလို႔ရတဲ႔အခန္းေတြဘဲမ်ားတယ္... Bugis Juction နဲ႔လဲနီး ၄ေယာက္ေနလို႔ရမဲ႔အခန္း ကရမဲ႔ရေတာ႔ သိပ္မေကာင္းမွန္းသိေပမဲ႔ ယူလိုက္ပါတယ္… က်မက စိတ္ၿမန္ေတာ႔ အရင္ေတြ႕တဲ႔ဟာကိုဘဲ ခ်က္ခ်င္းဘြတ္ကင္တင္လိုက္တာ တန္းရသြားေတာ႔ ေနာင္တ ေတာင္နဲနဲရလိုက္တယ္… ဒါေပမဲ႔ ခေလးေတြကို ၿပၾကည္႔ေတာ႔ ၾကိဳက္ပါတယ္ ဆိုတာနဲ႔ စိတ္ေအးသြားပါတယ္…ပိုက္ဆံလည္း အင္တာနက္ကေန တခါတည္း အေၾကေခ်ရတာမို႔ မၾကိဳက္ၾကရင္လည္း ဘာမွမတတ္ႏိုင္ပါဘူး….<br />စကာၤပူကမေရာက္ၿဖစ္တာ၃ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီ…. ငယ္သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕လဲရွိေနတာမို႔ သူတို႔နဲ႔ေတြ႕ရမွာေပ်ာ္ေနပါတယ္…ဒီတေခါက္ေတာ႔ လူမၿမင္ဘူးဘဲ ဘေလာ႔ေပၚမွာရင္းႏွီးေနတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔လဲေတြ႕ၿဖစ္မွာမို႔ အရင္အေခါက္ေတြထက္ ပိုေပ်ာ္ရမွာေသခ်ာတယ္… ကိုယ္႔ကိုဆက္သြယ္မဲ႔သူေတြကိုဘဲေတြ႕ၿဖစ္မွာပါ… ကိုယ္ကဘေလာ႔ဂါေတြအားလံုးကိုေတြ႕ခ်င္ေပမဲ႔ ကိုယ္ကစေတြ႕ဘို႔မေတာင္းဆိုခ်င္ပါဘူး… အေၾကာင္းရင္းကေတာ႔ ကိုယ္ကေတြ႕ဘို႔ေတာင္းဆိုမိရင္ အၿငင္းခံလိုက္ရမွာစိုးရိမ္လို႔ပါ (က်မက ရွက္တတ္တယ္ရွင္႔)…. အရင္တုန္းက ဘေလာ႔ေပၚမွာ ေဖ႔ဘြတ္ေပၚမွာ အစားအေသာက္ေတြဓာတ္ပံုရိုက္တင္ၾကလို႔ ကိုယ္ကစားခ်င္တယ္ေၿပာဖူးတဲ႔အခါ စကာၤပူလာလည္ရင္ ခ်က္ေကြ်းမယ္လို႔ ေၿပာထားၾကဘူးသူေတြ သတိရၾကပါေစ.. :P…. မွတ္မွတ္ရရ စကာၤပူလာရင္စားခ်င္တာေတြခ်က္ေကြ်းမယ္ဆိုတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေၿခာက္ေယာက္ေလာက္ရွိပါတယ္…. ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ႔…. တကယ္ေၿပာတာဟုတ္မဟုတ္ဆိုတာ သိရေတာ႔မယ္… :P… (တကယ္က က်မမွာ အိမ္လည္ေလွ်ာက္စားဖို႔ အခ်ိန္မရွိပါဘူး… ေလးရက္အတြင္းမွာ ခေလးေတြသြားခ်င္တဲ႔ ကစားလို႔ရတဲ႔ေနရာေတြဘဲသြားၿဖစ္မွာပါ…)<br />၄ရက္ဆိုတဲ႔အခ်ိန္ကတိုတိုေလးဆိုေတာ႔ ခေလးေတြနဲ႔ဘယ္ေနရာကိုသြားလည္သင္႔တယ္ဆိုတာေလးေတြ အၾကံေပးၾကပါလို႔ ေတာင္းဆိုပါတယ္… အခါတိုင္းက ေယာက်ၤားက ဦေဆာင္ၿပီး ကိုယ္နဲ႔ခေလးေတြက ေနာက္ကလိုက္ရံုဘဲ… အခုသူမပါေတာ႔ ကိုယ္႔ဟာကို စီစဥ္ရမွာ… ( သနားစရာေနာ္  )<br />အခုေတာ႔ အရင္ကသြားဖူးၿပီးသားေနရာေတြထဲက သူတို႔ဘယ္ေတြၿပန္သြားခ်င္လဲ ေမးေနတုန္းပါဘဲ… Bugis Junction ကေတာ႔ေန႔တိုင္းသြားၿဖစ္မွာပါ… အၿပင္မွာတခါမွမဆံုဖူးေပမဲ႔ ဘေလာ႔ေပၚမွာသိၿပီး ေဖ႔ဘြတ္ေပၚမွာ ရင္းႏွီးခဲ႔ရတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါသူငယ္ခ်င္းေလးက ေလဆိပ္လာၾကိဳမယ္ဆိုေတာ႔ အရမ္းကိုဝမ္းသာမိပါတယ္… အရင္အေခါက္ေတြကလာတိုင္း ေလဆိပ္ကေန တကၠဆီစီးၿပီးတည္းမဲ႔ ေနရာကိုသြားေနက်ပါ… တကူးတကလာၾကိဳမဲ႔ သူ႔ရဲ႕ေဖာ္ေရြခင္မင္မႈကို တကယ္ဘဲတန္ဘိုးထားမိပါတယ္…. က်မၿမင္ဖူးခ်င္ေသာ ဘေလာ႔ဂါသူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အခြင္႔ရရင္ေတြ႕ခ်င္ပါတယ္… ေတြ႕ခြင္႔မရရင္ေတာင္ ဖုန္းေလးနဲ႔ေတာ႔ႏႈတ္ဆက္ခ်င္ပါတယ္… က်မရဲ႕ ေမးလ္ကို ဖုန္းနံပါတ္ေလးပို႔ေပးမယ္ဆိုရင္ က်မဖုန္းဆက္ၿပီးႏႈတ္ဆက္ခ်င္ပါတယ္… (ေက်းဇူးၿပဳ၍ဖုန္းနံပါတ္ေလးမ်ားမစပါ)<br />(ဒီလိုဘဲတံုးတိတိႏွင္႔ပို႔စ္ကို အဆံုးသတ္လိုက္ပါသည္ :P )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-9145454696383148619?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-25932301779019464442011-03-23T10:36:00.007+07:002011-03-23T11:50:01.792+07:00အခ်စ္ဆိုတာ က်မေယာက်ၤားပါ ဆိုတာ မႏွစ္က<a href="http://rose-sharon.blogspot.com/2010/04/blog-post.html#links">Rose of Sharon: အခ်စ္</a> ပို႔စ္မွာ ေရးခဲ႔ဘူးပါတယ္...အခု အမေမၿငိမ္းရဲ႕ <br />နာမည္ၾကီးဝထၱဳၿဖစ္တဲ႔ "အခ်စ္အေၾကာင္းေၿပာရေအာင္" ဆိုတဲ႔ေခါင္းစဥ္နဲ႔ အမသက္ေဝက တဂ္တဲ႔အခါ သူ႔အေၾကာင္းဘဲ ေရးရဦးမွာမို႔ အေၾကာင္းအရာမထပ္ေအာင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ၾကိဳးစားၿပီး ေရးလိုက္ပါတယ္<br />...........................................................................................................................<br />ေမြးစကေန ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ မတိုင္ခင္ေလးအထိမွာ အခ်စ္အေၾကာင္းေၿပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ မိသားစု ေမာင္ႏွမ နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ခ်စ္တဲ႔ အခ်စ္ေတြပါဘဲ... ေႏြးေထြးတယ္... ေအးခ်မ္းတယ္... ပူေလာင္မႈမရွိ... အၿပစ္ကင္းတဲ႔ ခ်စ္ၿခင္းေတြနဲ႔ေပါ႔....<br /> ၁၂ႏွစ္သမီးအရြယ္မွာေတာ႔ ၁၁ႏွစ္သားကေပးတဲ႔ ပထမဆံုး ရင္ခုန္စရာ ခရစၥမတ္ကဒ္ေလးရခဲ႔တယ္...<br />ကဒ္ေလးရဲ႕အတြင္းဘက္စာမ်က္ႏွာမွာ<br /> " တၾကိမ္တခါ<br /> မလိမ္ညာဘူး<br /> ရင္မွာအၿမဲသတိရတယ္"<br />လို႔ သူ႔လက္ေရးနဲ႔ေရးထားတယ္.... သိပ္မၾကာခင္ ကိုယ္တို႔ေနတဲ႔ဝန္ထမ္းအိမ္ယာကေန သူတို႔မိသားစုေၿပာင္းသြားေတာ႔ ဇာတ္လမ္းက အလိုလိုၿပတ္သြားတယ္... လြမ္းရမွန္းေတာင္ မသိေသးတဲ႔အရြယ္မို႔ ရင္ခုန္မိတာကလြဲလို႔ ဘာမွမခံစားလိုက္ရေတာ႔ ရင္ခုန္ခဲ႔တာကိုဘဲ အခ်စ္လို႔ ထင္ခဲ႔ဘူးတာ....အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အခ်စ္ဆိုတာ ရင္ခုန္ၿခင္းေပါ႔...အဲဒီကဒ္ေလးကို ႏွစ္အေတာ္ၾကာတဲ႔ အထိသိမ္းထားခဲ႔တယ္... ေနာက္ေတာ႔လဲ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိပါဘူး... အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ အခ်စ္လို႔ေခါင္းစဥ္တပ္လို႔ရတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလးေတြက အတၱေတြဗရဗြနဲ႔....ကိုယ္လိုခ်င္တဲ႔ အခ်က္ေတြရွိေနသူကိုမွ ေရြးခ်ယ္လက္ခံခဲ႔မိတာ အခုအခ်ိန္မွာေတာ႔ အခ်စ္စစ္ေတြမဟုတ္ခဲ႔ဘူးလို႔ ယူဆမိပါတယ္....မိသားစုခ်င္းရင္းႏွီးၿပီး အိမ္ကိုလဲလာလည္ေနက် အသားၿဖဴၿဖဴ ရြယ္တူေကာင္ေလးကို ေရြးခ်ယ္ဘို႔ဆံုးၿဖတ္ၿပီး အေၿဖေပးဘို႔အတြက္ အတူတြဲလမ္းေလွ်ာက္ထြက္မိတဲ႔ေန႔မွာဘဲ ကိုယ္နဲ႔အရပ္သိပ္မကြာလို႔ ဇာတ္လမ္းၿဖတ္ခဲ႔တယ္... အရင္တုန္းက သတိမထားမိခဲ႔တာ ကိုယ္႔အမွားေပမဲ႔ ကိုယ္မွန္းထားတဲ႔ အခ်က္တစ္ခုနဲ႔ လြဲေခ်ာ္ေနသူကို ဘယ္လိုမွ ဆက္မတြဲခ်င္တာနဲ႔ဘဲ အားနာစြာလမ္းခြဲခဲ႔ရတယ္...ကိုယ္မွန္းထားသလို အသားလည္းၿဖဴ အရပ္လည္းရွည္ မိဘလက္ခံႏိုင္သူကိုေတြ႕လို႔ ေခါင္းညိမ္႔လက္ခံတဲ႔ေန႔မွာဘဲ သူက သူ႔ကို ေမာင္ လို႔ေခၚခိုင္းတဲ႔ အခါ စိတ္ပ်က္သြားရၿပန္ေရာ... ကိုယ္႔ထက္ငယ္တဲ႔သူနဲ႔ ရြယ္တူကိုဘဲ ေမာင္လို႔ေခၚခ်င္တာ... ကိုယ္႔ထက္ ၉ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ အသက္ပိုၾကီးသူကို ေမာင္လို႔ မွမေခၚခ်င္ဘဲ... ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း ကိုယ္လိုခ်င္တဲ႔ အခ်က္အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ကိုက္ညီလို႔ ခ်စ္သူအၿဖစ္ေရြးခ်ယ္ခဲ႔ၿပီးခါမွ သူ႔အေဖက မိန္းမႏွစ္ေယာက္ယူထားၿပီး တအိမ္ထဲမွာ ႏွစ္မိသားစုအတူေနၾကတယ္လို႔ သိရတဲ႔အခါ ကိုယ္ေနာက္ဆုတ္လိုက္ရၿပန္တယ္... အဲလိုမိသားစုထဲမဝင္ခ်င္တဲ႔အၿပင္ မ်ိဳးရိုးဗီဇလိုက္မွာကိုလဲ စိုးရိမ္မိတယ္ေလ... ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ႔ ရည္မြန္တယ္ စိတ္ထားေကာင္းတယ္... ဘာသာမတူေပမဲ႔ အစြဲမၾကီးသူမို႔ ၿပသနာမရွိႏိုင္ဘူးထင္ေပမဲ႔ အလုပ္အရမ္းလုပ္ၿပီး ေငြေနာက္လိုက္လြန္းတဲ႔အခါ မိသားစုအတြက္ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ရင္ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ႔ ေႏြးေထြးတဲ႔ မိသားစုဘဝေလး မရႏိုင္ဘူးထင္လို႔ လမ္းခြဲလိုက္ရၿပန္တယ္...ဒီလိုနဲ႔ဘဲ ကိုယ္႔အတၱနဲ႔ မကိုက္ညီလိုက္ ဇာတ္လမ္းၿဖတ္လိုက္နဲ႔ ၿပတ္ခဲ႔ရတဲ႔ဇာတ္လမ္းေတြ အေတာ္မ်ားခဲ႔တယ္....အဲဒီအရြယ္တုန္းက အခ်စ္အေၾကာင္းေၿပာရေအာင္ဆိုၿပီး စာေရးၿဖစ္မယ္ဆိုရင္ အတၱေတြနဲ႔ေပက်ံေနတဲ႔ အခ်စ္အေၾကာင္းေတြဘဲ ေရးၿဖစ္မွာပါ....<br /> တကယ္႔အခ်စ္စစ္ကိုေတြ႕ရွိခဲ႔ခ်ိန္မွာေတာ႔ ကိုယ္လိုခ်င္ခဲ႔တဲ႔ အခ်က္ေတြနဲ႔ လံုးဝကို ဆန္႔က်င္ေနေတာ႔တာ... ကိုက္ညီတာဆိုလို႔ ရုပ္ရည္ေခ်ာေမာၿခင္းတခ်က္ဘဲရွိတယ္...အရပ္လည္း ကိုယ္လိုခ်င္သေလာက္မရွည္... ဘာသာကလဲတူတယ္ေၿပာမရတဲ႔အၿပင္ လူမ်ိဳးကလည္းၿခားတာမွအေဝးၾကီး... ၿပီးေတာ႔ အလုပ္ၿပဳတ္ေတာ႔မဲ႔ အနာဂတ္မေရရာတဲ႔သူ....<br /> သူကကိုယ္႔ကိုၿမင္ၿမင္ခ်င္းခ်စ္ခဲ႔တာဆိုေပမဲ႔ ကိုယ္႔ဘက္ကေတာ႔ ဖခင္ကိုစိတ္နာ မိခင္ေမတၱာငတ္ရွာသူ စိတ္ဓာတ္ေတြက်ေနတဲ႔သူ႔ကို ဘာဆိုဘာမွ မေလ႔လာႏိုင္ဘဲ အၾကင္နာေတြပို သူေတာင္႔တေနတဲ႔ ေႏြးေထြးတဲ႔ ေမတၱာေတြေပးမယ္ဆိုၿပီး သူ႔ကိုလက္ခံခဲ႔တာ..... မိဘအသိုင္းးအဝိုင္းကိုဆန္႔က်င္ကာ သူ႔ကိုေရြးခ်ယ္ခဲ႔ၿပီး ကိုယ္႔ထက္၄ႏွစ္ၾကီးတဲ႔သူ႔ကို ႏြဲ႕ဆိုးဆိုးဖို႔လဲ မစဥ္းစားဘဲ သူငတ္မြတ္ခဲ႔တဲ႔ မိခင္ေမတၱာမ်ိဳးနဲ႔ ေပးဆပ္ၿပီးခ်စ္ခဲ႔တာ... သူ႔ရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ ရပိုင္ခြင္႔ေတြဟာ ကိုယ္မေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔တဲ႔အရာေတြ.... အဲဒီတုန္းကသာ အခ်စ္အေၾကာင္းေၿပာခြင္႔ရခဲ႔မယ္ဆိုရင္ေတာ႔ အခ်စ္ဆိုတာ ေပးဆပ္ၿခင္းၿဖင္႔ရယူၿခင္းေပါ႔....<br /> ခုေတာ႔ အခ်ိန္ေတြၾကာလာတဲ႔အခါ ကိုယ္႔အတြက္ အခ်စ္ဆိုတာ အိမ္ေထာင္တခုထူေထာင္ဘို႔ လိုအပ္တဲ႔ ပ်ိဳးပင္ေပါက္ေလးပါ.... ခ်စ္ၿခင္းနဲ႔ အစပ်ိဳးခဲ႔တဲ႔အိမ္ေထာင္ေရးမွာ အတၱေတြကိုခဝါခ်ၿပီး နားလည္ၿခင္း ခြင္႔လႊတ္သည္းခံၿခင္းေတြနဲ႔ ေရေလာင္းေပါင္းသင္လိုက္တဲ႔အခါ အခ်စ္ဆိုတဲ႔ ပ်ိဳးပင္ေလးဟာ ေႏြးေထြးၿခင္း ၿငိမ္းခ်မ္းၿခင္း ၾကည္ႏူးၿခင္း အညြန္႔အခက္ေတြ ေဝေဝဆာဆာနဲ႔ စိမ္းလမ္းစိုေၿပလာေတာ႔တာ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-2593230177901946444?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-54062173536059351832011-03-21T13:04:00.003+07:002011-03-21T13:16:26.886+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-zNTC3ejF3DM/TYbtKLlEH2I/AAAAAAAAAog/XCbjlnkHeHU/s1600/043.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-zNTC3ejF3DM/TYbtKLlEH2I/AAAAAAAAAog/XCbjlnkHeHU/s320/043.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5586413146962403170" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-oHs97-6J5x4/TYbtJ53A6nI/AAAAAAAAAoY/YipMy-lyC5w/s1600/044.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-oHs97-6J5x4/TYbtJ53A6nI/AAAAAAAAAoY/YipMy-lyC5w/s320/044.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5586413142205852274" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-WjNXhfyku2I/TYbtJk658bI/AAAAAAAAAoQ/qaPtNE81NeU/s1600/046.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-WjNXhfyku2I/TYbtJk658bI/AAAAAAAAAoQ/qaPtNE81NeU/s320/046.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5586413136585028018" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-nXtJ2fdmw6A/TYbtJWUikcI/AAAAAAAAAoI/J5ewM8P2psU/s1600/047.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-nXtJ2fdmw6A/TYbtJWUikcI/AAAAAAAAAoI/J5ewM8P2psU/s320/047.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5586413132666016194" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-HdgwZOnCNyA/TYbtJKQZNVI/AAAAAAAAAoA/sFoLnyEX_fw/s1600/048.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-HdgwZOnCNyA/TYbtJKQZNVI/AAAAAAAAAoA/sFoLnyEX_fw/s320/048.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5586413129427400018" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-djl4zJjyFVE/TYbr2CfSwTI/AAAAAAAAAn4/rrymA32duj0/s1600/051.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-djl4zJjyFVE/TYbr2CfSwTI/AAAAAAAAAn4/rrymA32duj0/s320/051.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5586411701413265714" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-4Q6s5y4YM-s/TYbr11sB3KI/AAAAAAAAAnw/1MFmBn8iqjo/s1600/052.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-4Q6s5y4YM-s/TYbr11sB3KI/AAAAAAAAAnw/1MFmBn8iqjo/s320/052.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5586411697977023650" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-hUTWlTTFdU8/TYbr1ij9i6I/AAAAAAAAAno/ElFogfprqaw/s1600/053.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-hUTWlTTFdU8/TYbr1ij9i6I/AAAAAAAAAno/ElFogfprqaw/s320/053.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5586411692842912674" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-eJVOzhRFN1I/TYbr1BvqOZI/AAAAAAAAAng/qpYz7LOuHgE/s1600/041.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-eJVOzhRFN1I/TYbr1BvqOZI/AAAAAAAAAng/qpYz7LOuHgE/s320/041.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5586411684033608082" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Tg7sKgleU2g/TYbr04cfzfI/AAAAAAAAAnY/i-yFNAeFs-I/s1600/005.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-Tg7sKgleU2g/TYbr04cfzfI/AAAAAAAAAnY/i-yFNAeFs-I/s320/005.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5586411681537314290" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-5406217353605935183?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-55472500140649094192011-03-13T15:28:00.008+07:002011-03-13T16:01:38.995+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-MHVcSb58Deo/TXyGC_bsCRI/AAAAAAAAAnQ/kaJaIleQ5ks/s1600/034.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-MHVcSb58Deo/TXyGC_bsCRI/AAAAAAAAAnQ/kaJaIleQ5ks/s320/034.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583485023977998610" /></a> <br /> ကင္မ္ခ်ီထမင္းေၾကာ္<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-_56Bb8bDhLA/TXyEPvrGtiI/AAAAAAAAAnI/JRg34zU4qZk/s1600/036.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-_56Bb8bDhLA/TXyEPvrGtiI/AAAAAAAAAnI/JRg34zU4qZk/s320/036.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583483044062737954" /></a> <br />ဝက္သားကင္ႏွင္႔ေကာက္ညွင္း<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Ujl4ud0PVLk/TXyEPGX7qDI/AAAAAAAAAnA/-FzGuByoTqc/s1600/035.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Ujl4ud0PVLk/TXyEPGX7qDI/AAAAAAAAAnA/-FzGuByoTqc/s320/035.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583483032976468018" /></a> <br />သရက္သီးသုတ္<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-kxyA1xcIDzk/TXyEO6d96JI/AAAAAAAAAm4/XjshoYQivLw/s1600/033.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-kxyA1xcIDzk/TXyEO6d96JI/AAAAAAAAAm4/XjshoYQivLw/s320/033.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583483029780555922" /></a> <br />သေဘၤာသီးေထာင္း<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-7Vw1v-rR-90/TXyEOlCdMWI/AAAAAAAAAmw/I0osKAebIcM/s1600/032.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-7Vw1v-rR-90/TXyEOlCdMWI/AAAAAAAAAmw/I0osKAebIcM/s320/032.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583483024028021090" /></a> <br />ဝက္သားကင္ႏွင္႔ထမင္းေၾကာ္<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-lukSY516R5M/TXyC3Gmi0VI/AAAAAAAAAmo/KiWfbiz2Klo/s1600/028.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-lukSY516R5M/TXyC3Gmi0VI/AAAAAAAAAmo/KiWfbiz2Klo/s320/028.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583481521209266514" /></a> <br />ခ်စ္သမီးႏွင္႔ခ်စ္သား<br /><br /><br />၁၁ရက္ေန႔ေသာၾကာေန႔တုန္းက ခေလးေတြေက်ာင္းမွာ တိရိစာၦန္ေတြကို ညွာတာဘို႔နဲ႔ ေဆးကုသဘို႔လိုအပ္တဲ႔ တိရိစာၦန္ေလးေတြ အတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး"Dress as your favourite animal" Dayလုပ္တယ္... Animal costume ဝတ္လာတဲ႔ခေလးေတြက အလႈေငြထည္႔ဝင္ရတယ္... <br />တစ္ခ်ိဳ႕ခေလးေတြကေတာ႔ ေက်ာင္းဝတ္စံုဘဲဝတ္လာၾကတယ္... အလႈေငြက ေတာ႔ေစတနာရွိသေလာက္ထည္႔လို႔ရပါတယ္.. သမီးေလးက လိပ္ၿပာအနီေရာင္ေလးနဲ႔ သားေလးကေတာ႔ ပင္ဂြင္းေလးပါ...<br />ၿပီးေတာ႔ အဲဒီေန႔မွာဘဲ ခေလးေတြေက်ာင္းသြားခ်ိန္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေန႔လည္စာထြက္စားၿဖစ္တယ္.. က်မကဝက္သားကင္ထမင္းေၾကာ္နဲ႔ သေဘာၤသီးေထာင္းစားတယ္... သူငယ္ခ်င္းေတြက ဝက္သားကင္ေကာက္ညွင္း၊ သရက္သီးသုတ္နဲ႔ ကင္မ္ခ်ီထမင္းေၾကာ္မွာစားတယ္... သူတို႔မစားခင္ ဓာတ္ပံုေတာင္းရိုက္ထားလိုက္တယ္... အခုတေလာ ဗီယက္နမ္မွာ အင္တာနက္ေကာ္နက္ရွင္ေတြ အရမ္းဆိုးပါတယ္... ေဖ႔စ္ဘြတ္ဆို လံုးဝဝင္မရသေလာက္ဘဲ... ဂိမ္းေတြေဆာ႔လို႔မရေတာ႔ဘူး... စိတ္ညစ္ရင္းနဲ႔ ဒီပို႔စ္ေလးတင္လိုက္တာပါ... :(<br />(ဆားခ်က္တဲ႔ပို႔စ္မ်ားၿဖစ္သြားသလား... :D )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-5547250014064909419?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-42089590669409004442011-03-06T18:18:00.006+07:002011-03-06T19:36:05.335+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-_tIrv9AClTQ/TXNuNm81ebI/AAAAAAAAAmA/neAoqMl_OaQ/s1600/wedding.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 188px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-_tIrv9AClTQ/TXNuNm81ebI/AAAAAAAAAmA/neAoqMl_OaQ/s320/wedding.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5580925543315241394" /></a><br /><br /><br />ႏွလံုးသားႏုႏုမွာ<br />ႏူးညံ႕တဲ႔ေမတၱာေတြ<br />စတင္ေနရာယူလာတဲ႔ေန႔<br />ဒီေန႔...<br /><br />ကိုယ္မွန္တယ္ထင္<br />ဘယ္ေတာ႔မွမၿပင္<br />တဇြတ္ထိုးတတ္တဲ႔<br />စိတ္ဓာတ္နဲ႔မာနေတြကို<br />လိုက္ေလွ်ာညီေထြတတ္ေစဘို႔<br />စတင္ေၿပာင္းလဲပစ္ခဲ႔ရတဲ႔ေန႔<br />ဒီေန႔...<br /><br />ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းေလွ်ာက္ရမဲ႔လမ္း<br />ေရြးခ်ယ္လွမ္းခဲ႔ၾကၿပီမို႔<br />အတၱေတြေထာင္ခ်<br />အိမ္ေထာင္က်ခဲ႔တဲ႔ေန႔<br />ဒီေန႔…<br /><br />၁၂ႏွစ္ၿပည္႔တဲ႔ထိ<br />အတူညိွႏိႈင္းခဲ႔<br />အတူေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔<br />အတူဝမ္းနည္းခဲ႔<br />အတူၾကည္ႏူးခဲ႔<br />အတူစိတ္ေကာက္ခဲ႔ၾက<br />ေအးအတူပူအမွ်<br />ပိုတိုးလို႔ရလာတဲ႔<br />နားလည္ရင္းႏွီးမႈေတြနဲ႔<br />ႏွစ္ေယာက္အတူလွမ္းခဲ႔ၾကတဲ႔<br />သာယာဖြယ္ဒီလမ္းကို<br />ဟန္နီေရ…<br />ဒို႔အတူလက္တြဲလို႔<br />သက္ဆံုးထိေလွ်ာက္ၾကစို႔။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-4208959066940900444?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-25204058877399971602011-02-14T05:49:00.003+07:002011-02-14T05:58:49.755+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-S0w6iSD8Vwc/TVhgSeYbceI/AAAAAAAAAlo/DA7r_Tr40Uk/s1600/valentines-day-tips.png"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-S0w6iSD8Vwc/TVhgSeYbceI/AAAAAAAAAlo/DA7r_Tr40Uk/s320/valentines-day-tips.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5573310409380426210" /></a><br />ဒီလိုေန႔ေတြတိုင္းမွာတစ္ေယာက္သူကို အၿမဲသတိရတယ္…. ခင္ပြန္းသည္က ကိုယ္႔အနားရွိေနေပမဲ႔ ကိုယ္သတိရမိတာ သူ႔ကိုသာ… စိတ္ထဲကလဲ ခင္ပြန္းသည္ကို ေတာင္းပန္ေနမိတယ္… တစ္ႏွစ္မွာတစ္ရက္သာ ထိုတစ္ေယာက္ေသာသူအား သတိရမိၿခင္းကို ခြင္႔လႊတ္ေပးပါလို႔….<br />ဟိုးလြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၄ႏွစ္တုန္းက ထိုတစ္ေယာက္ေသာသူနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ၾကတယ္… ကိုယ္႔အေပၚ အရာရာသိတတ္နားလည္လြန္းသူ… ကိုယ္မ်က္ႏွာပ်က္ရင္မေနတတ္သူ… ကိုယ္ငိုရင္ သူပါမ်က္ရည္ေတြဝိုင္းလာတတ္သူ… ကိုယ္နဲ႔ခြဲရေတာ႔မဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္မသိေအာင္ၾကိတ္ငိုတတ္ခဲ႔သူ… ကိုယ္႔မ်က္ႏွာကို တစိမ္႔စိမ္႔ၾကည္႕ရင္း ခ်စ္လိုက္တာလို႔ေၿပာတတ္သူ… အေဝးေရာက္ေနခ်ိန္ေတြမွာ မိဘေမာင္ႏွမေတြဆီေတာင္ စာမေရးတတ္သူက ကိုယ္႔ဆီစာေတြမွန္မွန္ေရးတတ္သူ… ရည္းစားမ်ားခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကိုယ္႔ကိုမယံုၾကည္ဖို႔ မနာလိုသူေတြ ေသြးထိုးၾကေပမဲ႔ ကိုယ္႔အေပၚေမတၱာမပ်က္ သံသယမဖက္ဘဲ အၾကြင္းမဲ႔ ယံုၾကည္ခဲ႔သူ….သူမ်ားေတြအားက်ေလာက္ေအာင္ကိုယ္႔ကိုသိပ္ခ်စ္ခဲ႔တဲ႔သူ… အခုေတာ႔ သူကိုယ္႔အနားမွာမရွိေတာ႔ဘူး…<br />အခုကိုယ္႔အနားမွာရွိေနသူကကိုယ္႔ကိုဒီလိုခ်စ္ခဲ႔သူဆိုတာ ကိုယ္တစ္ေယာက္ဘဲသိေနႏိုင္ေတာ႔တယ္… ခေလးေတြရဲ႕က်န္းမာေရး…စားဝတ္ေနေရး…ပညာေရး…အနာဂတ္အေရးေတြ ကကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး အေတြးထဲမွာ ေနရာယူစိုးမိုးလာတဲ႔အခါ ဟိုးအရင္ကလို ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ကဗ်ာမဆန္ႏိုင္ၾကေတာ႔ဘူး… တၿခားစံုတြဲေတြေရာ ကိုယ္တို႔လိုဘဲလားလို႔ေတြးမိတယ္… ခေလးမရွိၾကေသးတဲ႔ စံုတြဲေတြေတာ႔ ႏွစ္ေပါင္းဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ကဗ်ာဆန္ႏိုင္ၾကဦးမယ္ထင္ရဲ႕… တစ္ခ်ိဳ႕စံုတြဲေတြေတာ႔ အဲလိုေန႔မ်ိဳးမွာ ခေလးေတြကို ေဆြမ်ိဳးသို႔မဟုတ္ အိမ္ေဖာ္နဲ႔ထားခဲ႔ၿပီး အၿပင္ထြက္တာမ်ိဳးေတြ ရွိပါတယ္… ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးက ခေလးေတြကို ေက်ာင္းသြားေနခ်ိန္ကလြဲလို႔ ကိုယ္တို႔မ်က္စိေအာက္မွာဘဲ အၿမဲရွိေနေစခ်င္ေတာ႔ အဲလိုေတြလဲ မလုပ္ၿဖစ္ဘဲ အိမ္မွာဘဲ မိသားစု တခုခုလုပ္ၿဖစ္ၾကတယ္…<br />ဒီလိုေန႔ေရာက္တိုင္း ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ဟိုးအရင္ ခ်စ္သူဘဝကိုေတာ႔ ၿပန္လည္တမ္းတမိတယ္… သူေရာ သူ႔ကိုအရိပ္ၾကည္႔ခ်စ္ခဲ႔ဘူးတဲ႔… သူ႔ရဲ႕ကြ်တ္သြားတဲ႔ မ်က္ေတာင္ေလးကိုေတာင္ ေကာက္ၿပီး တယုတယသိမ္းထားခဲ႔ဘူးတဲ႔… သူ႔ပုခံုးကိုမွီၿပီး ခ်ြဲႏြဲ႔စြာသီခ်င္းေတြဆိုၿပတတ္တဲ႔… သူခ်စ္တာထက္သူ႔ကိုပိုခ်စ္တာလို႔ အၿမဲေၿပာတတ္တဲ႔ သူ႔ခ်စ္သူ ၿဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ကိုယ္႔ကို ဒီလိုေန႔မ်ိဳးမွာ သတိရေနမွာလား….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-2520405887739997160?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-44525024040643335412011-02-11T11:26:00.001+07:002011-02-11T11:28:08.477+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-_EXunHBI3c8/TVS6z4qfBiI/AAAAAAAAAlg/sin_UnnMmx0/s1600/tree_std.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 228px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-_EXunHBI3c8/TVS6z4qfBiI/AAAAAAAAAlg/sin_UnnMmx0/s320/tree_std.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572284039510820386" /></a><br />တခါတေလေတာ႔လည္း စိတ္ရွိလက္ရွိေၿပာခ်င္တာေတြ ေၿပာလိုက္ခ်င္သား… ဒါေပမဲ႔ အသိုင္းအဝိုင္းနဲ႔ ေနတဲ႔သူမွာ ထိန္းခ်ဴပ္ရတာေတြက အမ်ားသား… ဟစ္တိုင္တခုေလာက္ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ထားလိုက္ခ်င္ရဲ႕… ဘယ္သူမွ သိဖို႔ ၾကားဖို႔မလိုပါဘူး… ရင္ထဲမွာေပါ႔ပါးသြားရံုေလးပါ… ေၿပာခ်င္တာမေၿပာရ လုပ္ခ်င္တာေတြ မလုပ္ရတဲ႔အခါ ဘဝရဲ႕ ရပ္တည္မႈက အဓိပၸါယ္မဲ႔လြန္းေနသလား…. ဟန္မေဆာင္တတ္လို႔ စိတ္ထဲရွိတာေတြဘဲ ေၿပာဘို႔ အားယူမိတုန္း ကိုယ္တစ္ေယာက္သာၿမင္ႏိုင္တဲ႔ လက္ဖဝါးတစ္ခုက လက္ခါၿပတဲ႔ အခါ ကိုယ္ဆြံ႕အသြားရၿပန္တယ္… လိမ္ညာမေၿပာခ်င္သူမို႔ လိမ္ေၿပာၾကသူ အသိုင္းအဝိုင္းမွာ ကိုယ္ဟာ ေတမိ… မရွိတာေတြ အရွိလုပ္ မဟုတ္တာေတြ အဟုတ္လုပ္ တစ္ေယာက္လိမ္တာကို တလွည္႔စီယံုၾကဘို႔ သစၥာဆိုထားၾကသူေတြ အလည္မွာ ကိုယ္ဟာ သိုးမည္းတစ္ေကာင္… အမွန္တရားကို ေမွာက္သြန္ခ် အမွားေတြကို ပန္ဆင္ ၿပီး တလွည္႔စီ ေၿမွာက္ပင္႔ေနၾကတဲ႔ အခါ အေဝးက ဟစ္တိုင္တစ္ခုကို ေတာင္႔တမိခဲ႔… နည္းပညာေတြတိုးတက္လာသလို အလိမ္အညာလက္မွတ္တုေတြ ေပါမ်ားလာတဲ႔အခါ လက္မွတ္စစ္ကိုင္ေဆာင္သူကို သံသယမ်က္လံုးမ်ားနဲ႔ ပစ္ခတ္ၾက…အဲဒီအခါ အၾကိမ္ၾကိမ္တမ္းတမိတဲ႔ ဟစ္တိုင္တစ္ခုကို စိတ္ကူးထဲၿမင္ေယာင္ၾကည္႔မိ… ဟစ္တိုင္ဟာ အေဝးတစ္ေနရာက လူသူကင္းေဝးတဲ႔ေနရာၿဖစ္ရမယ္…. လူစည္ကားရာမွာ ဟစ္တိုင္ရွိေနရင္ အဲဒီဟစ္တိုင္ဟာ အမွန္တရားေတြ ရင္ဖြင္႔ရာေနရာ တစ္ခု မၿဖစ္ႏိုင္ဘူး… သူမ်ားၾကားေအာင္ လိမ္ညာေအာ္ဟစ္ရင္း အမည္းေရာင္မုသားေတြနဲ႔ ေပေရေနတဲ႔ ဟစ္တိုင္ၿဖစ္သြားႏိုင္တယ္… ဘယ္သူမွ မရွိတဲ႔ေနရာ ဘယ္သူမွမၾကားႏိုင္တဲ႔ေနရာ… ဘာမွမတုန္႔ၿပန္မဲ႔ ဟစ္တိုင္တစ္ခု ရင္ထဲေပါ႔ပါးသြားရံုေလး ႏွစ္သိမ္႔မႈေပးတဲ႔ ဟစ္တိုင္တစ္ခု ရွာေနဆဲ ရွာေနရင္း….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-4452502404064333541?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-58260299640203521992011-01-29T07:55:00.003+07:002011-01-29T08:34:22.329+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TUNugM-DqSI/AAAAAAAAAlU/9kCDfCrWK-4/s1600/049.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TUNugM-DqSI/AAAAAAAAAlU/9kCDfCrWK-4/s320/049.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5567415063876446498" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TUNtl8OI5DI/AAAAAAAAAlM/LF1Os3dwBCU/s1600/047.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TUNtl8OI5DI/AAAAAAAAAlM/LF1Os3dwBCU/s320/047.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5567414062948082738" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TUNtlrBTwVI/AAAAAAAAAlE/3CYQeFlvdLQ/s1600/043.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TUNtlrBTwVI/AAAAAAAAAlE/3CYQeFlvdLQ/s320/043.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5567414058330866002" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TUNtlLXNTZI/AAAAAAAAAk8/dhtNgEf74VE/s1600/041.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TUNtlLXNTZI/AAAAAAAAAk8/dhtNgEf74VE/s320/041.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5567414049832783250" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TUNtk-neBpI/AAAAAAAAAk0/pd3IFOx_I80/s1600/039.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TUNtk-neBpI/AAAAAAAAAk0/pd3IFOx_I80/s320/039.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5567414046411327122" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TUNtkZWwmlI/AAAAAAAAAks/DWRa9nCg9MM/s1600/033.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TUNtkZWwmlI/AAAAAAAAAks/DWRa9nCg9MM/s320/033.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5567414036409129554" /></a><br />chúc mừng năm mới ဆိုတာ ဗီယက္နမ္စကားပါ (ကြ်တ္မြန္နမ္မြီ) လို႔အသံထြက္ၿပီး အဓိပၸါယ္က Happy New Year ပါ... တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္မွာဘဲ ဗီယက္နမ္ေတြလဲ ႏွစ္သစ္ကူးၾကတယ္... Tết လို႔ေခၚတဲ႔ ဗီယက္နမ္ႏွစ္သစ္ကူးရာသီမွာ ရံုးေတြဆိုင္ေတြပိတ္ၾကတယ္... က်မတို႔ၿမန္မာေတြ သၾကၤန္ခ်ိန္နီးရင္ အစားအေသာက္ေတြစုေဆာင္းၾကသလို သူတို႔ေတြလဲ Tết မတိုင္ခင္ တစ္ပတ္ႏွစ္ပတ္ေလာက္ကတည္းက အစားအေသာက္ေတြၾကိဳဝယ္ထားၾကလို႔ အခုတေလာ စူပါမားကတ္ေတြမွာ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးေန ၾကတာ ပိုက္ဆံရွင္းရင္လဲ ေကာင္တာမွာ တန္းစီေစာင္႔ရတာ လူတန္းကအရွည္ၾကီးမို႔ အၾကာၾကီးပါဘဲ... အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႔ေတြ အလုပ္မလုပ္ၾကဘူး... သူတို႔အဆိုအရ လယ္သမားလဲနား လယ္ယာေၿမလဲနားရတယ္တဲ႔... အဲဒီအခ်ိန္အတြင္းမွာ ဝတ္ေကာင္းစားလွဝတ္ၾကတယ္... စိတ္ေကာင္းထားၾကရတယ္... အၿပဳအမူအေနအထိုင္ေတြ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကတယ္... ႏွစ္သစ္မွာေကာင္းမွ တစ္ႏွစ္လံုးေကာင္းမယ္ေပါ႔... သူတို႔ႏွစ္သစ္ကူးဟာ အၿပင္ထြက္လည္ၾကတာမဟုတ္ဘဲ မိသားစုေတြ ၿပန္လည္ဆံုစည္းၾကၿပီး အတူတူခ်က္ၿပဳတ္စားၾကေလ႔ ရွိတယ္... အဲလိုအခ်ိန္မွာ ရထားလတ္မွတ္ အေဝးေၿပးကားလတ္မွတ္ေတြ ဝယ္မရေတာ႔ဘူး... အကုန္လံုး fullly booked ဘဲ... က်မေတာင္ ပင္လယ္ကမ္းေၿခဘက္သြားဘို႔ကို တစ္လေစာၿပီး ဘြတ္ကင္တင္ထားရတယ္.... ဒါေတာင္မွီရံုေလးရယ္... အားေနတုန္းရိုက္ထားတဲ႔ ပံုေလးေတြတင္လိုက္ပါတယ္... ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုးကို chúc mừng năm mới လို႔ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္ေနာ္...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-5826029964020352199?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-76675839347392122832011-01-18T18:04:00.003+07:002011-01-18T18:50:01.979+07:00ႏွစ္သစ္ေရာက္တိုင္း အေကာင္းဆံုးေတြ ၿဖစ္လာဘို႔ ေမွ်ာ္လင္႔သလို ကိုယ္႔ဘက္ကလဲ ကိုယ္႔ပတ္ဝန္းမွာ အေကာင္းဆံုး စိတ္ထားနဲ႔ ေနထိုင္အသက္ရွင္ဘို႔ ဆင္ၿခင္မိတယ္....<br />အဲလိုအေကာင္းဆံုးအသက္ရွင္ေနထိုင္ဘို႔ ေဖေဖ႔ဆီက ပံုသက္ေသေတြ စံနမူနာယူေလ႔ရွိတယ္... ဒီႏွစ္ေဖေဖမရွိေတာ႔တဲ႔အခါ ေဖေဖ အသက္ရွင္တုန္းက က်မအႏွစ္သက္ဆံုး ေဖေဖ႔ဆီက ပံုသက္ေသအတိုင္း ေနထိုင္မယ္လို႔ ဆံုးၿဖတ္မိတယ္....<br />ေဖေဖဟာ က်မတို႔ကို ေၿဖာင္႔မွန္စြာ အသက္ရွင္ေနထိုင္ဖို႔ သြန္သင္ဆံုးမခဲ႔တဲ႔ အၿပင္ သူသင္တဲ႔အတိုင္း သူကိုယ္တိုင္က်င္႔ၾကံ ခဲ႔သူလည္းၿဖစ္တယ္.... <br />က်မအႏွစ္သက္ဆံုးေဖေဖ႔ဆီက ပံုသက္ေသက သူမ်ားကိုယ္႔အပၚမေကာင္းၾကံပါေစ ကိုယ္႔ဘက္က သူ႔ကို ဘာမွမတုန္႔ၿပန္ဘဲ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ အေကာင္းဆံုးစိတ္ထားနဲ႔ ေနတတ္ဘို႔ပါဘဲ...<br />က်မ အရမ္းငယ္တုန္းက အၿဖစ္အပ်က္ေလးေပမဲ႔ အခုထိ မွတ္မိေနေသးတဲ႔ ၿဖစ္ရပ္တစ္ခုေပါ႔.... က်မတို႔ငယ္ငယ္က ေဖေဖဟာ အစိုးရဝန္ထမ္းမို႔ ဝန္ထမ္းအိမ္ယာမွာ ေနၾကတယ္.... သစ္သားအိမ္ေလးေတြကို ၿဖတ္ၿပီးရင္ ေၿခာက္ခန္းဘဲရွိတဲ႔ တိုက္အိမ္ေလးမွာ က်မတို႔မိသားစုေနတယ္.... က်မတို႔ အိမ္ေဘးမွာ နတ္မ်ိဳးစံုကိုးကြယ္တဲ႔ နတ္ကေတာ္ တစ္ေယာက္ေနတယ္...သူ႔အမ်ိုးသားကေဖေဖနဲ႔ အလုပ္တူတယ္....သူတို႔မွာလည္း ခေလးေတြရွိေတာ႔ က်မတို႔ေတြ ကစားေဖာ္ အိမ္နီးခ်င္းေတြ ၿဖစ္ခဲ႔တယ္... ဒါေပမဲ႔ ဘာလို႔မွန္းမသိ အဲဒီနတ္ကေတာ္ အမ်ိဳးသမီးဟာ က်မတို႔ကို ၾကည္႔မရဘူး... က်မအေမကို မနာလိုဘူး... က်မက ငယ္ေသးေတာ႔ သူဘယ္ေလာက္အထိ က်မတို႔ မိသားစုကို ပုတ္ခက္ေစာ္ကားခဲ႔တယ္ အေသးစိတ္ မမွတ္မိေတာ႔ဘူး.... ေနာက္ဆံုးဇာတ္ရွိန္ၿမင္႔လာမွ ခေလးတစ္ေယာက္ၿဖစ္ေပမဲ႔ သတိထားမိသြားတာ... က်မသိတဲ႔ အခ်ိန္ ဒီအမ်ိဳးသမီးရဲ႕ မနာလိုစိတ္ဟာ အထြတ္အထိပ္ကို ေရာက္ေနၿပီ... နာမည္တပ္ၿပီးေအာ္ဆဲတဲ႔အထိကို ဆိုးလာတယ္... က်မေမေမက သိပ္အေနေအးတယ္... တခ်ိဳ႕မိန္းမေတြလို အိမ္မလည္တတ္တဲ႔ေမေမဟာ ရန္ၿဖစ္ရတာလဲ ရွက္တတ္သူၿဖစ္တယ္... ေမေမစိတ္မေကာင္းၿဖစ္ၿပီးငိုတာဘဲ က်မမွတ္မိတယ္... သူ႔ကိုဘာမွ မတုန္႔ၿပန္ေလ သူ႔ရဲ႕ေဒါသစိတ္က ၿပင္းထန္ေလၿဖစ္ၿပီး ေနာက္ဆံုး က်မတို႔တအိမ္လံုးကို ေအာက္လမ္းပညာနဲ႔ ဖ်က္ဆီးမယ္ ဆိုၿပီး မန္းထားတယ္ဆိုလား အဲဒီစာရြက္ေတြကို မီးရိႈ႕ၿပီး က်မတို႔ ၿခံထဲကို ပစ္ခ်တယ္... သူ႔နတ္စင္ေပၚက ဘာလုပ္ထားတယ္ဆိုလဲမသိ ေရေတြ သြန္ခ်တယ္.... က်မမွတ္မိတာ အဲလိုေတြလုပ္ေနတာ ညဘက္ၾကီး.... က်မတို႔ခေလးေတြကေၾကာက္ေနၿပီ... ဒီအခ်ိန္မွာ ေဖေဖက တည္ၿငိမ္စြာဘဲ မိသားစုအားလံုးကို အတူတူဝိုင္းထိုင္ခိုင္းၿပီး ဘုရားဆုေတာင္းတယ္... ေဘးအႏ ၱရယ္က ဘုရားရွင္ ကြယ္ကာေပးဘို႔ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ တလွည္႔စီ ဆုေတာင္းၾကတယ္... ၿပီးေတာ႔ ဓမၼသီခ်င္းေတြဆိုတယ္... ဆုေတာင္းလိုက္ ဓမၼသီခ်င္းေတြဆိုလိုက္နဲ႔ က်မတို႔ ခေလးေတြေရွ႕ဆင္႔ေနာက္ဆင္႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကေပမဲ႔ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမက တစ္ညလံုးမအိပ္ဘဲ ဆက္ဆုေတာင္းေနခဲ႔ ၾကတယ္... ေနာက္ေန႔မနက္ က်မတို႔ အိပ္ယာႏိုးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ က်မတို႕ အိမ္နားဝန္းက်င္မွာ ရုတ္ရုတ္သဲသဲေတြၿဖစ္ေနတယ္... ေဖေဖနဲ႔ေမေမကေတာ႔ စိတ္မေကာင္းပံုေပၚေပမဲ႔ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ပါဘဲ... ရပ္ကြက္ထဲက တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြကေတာ႔ က်မ အေဖနဲ႔အေမက အဲဒီအမ်ိဴးသမီးကို သည္းမခံႏိုင္ေတာ႔လို႔ ၿပဳစားလိုက္တယ္လို႔ ေၿပာၾကတယ္... တကယ္ေတာ႔ေဖေဖနဲ႔ေမေမက ေဘးအႏ ၱရယ္က ကြယ္ကာဘို႔ဘဲ ဆုေတာင္းခဲ႔တာပါ... စိတ္ေရာဂါအထူးကုေဆးရံုကိုပို႔ရေလာက္ေအာင္ ညတြင္းခ်င္းရူးသြားရတာက သူ႔အတၱနဲ႔သူ ၿဖစ္တာလို႔ က်မယူဆပါတယ္...<br />က်မေဖေဖ႔ဆီက သင္ယူမိတာက ဘယ္သူကိုယ္႔အေပၚဘယ္လိုဘဲ မေကာင္းၾကံပါေစ... ကိုယ္႔ဘက္က မတုန္႔ၿပန္ဘဲ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ မွန္မွန္ေနဘို႔ပါဘဲဲ... ကိုယ္ေကာင္းရင္ ေခါင္းမေရြ႕ဘူးဆိုတာ က်မလက္ခံပါတယ္.... အဲဒီအတိုင္းလဲ က်င္႔သံုးပါတယ္... ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ကိုယ္႔အေပၚမေကာင္းၾကံမႈ၊ ကိုယ္႔ကြယ္ရာမွာ ကိုယ္႔ကို မေကာင္းဘူးရယ္လို႔ လုပ္ၾကံေၿပာခံရတာေတြ ၾကံဳခဲ႔ဘူးပါတယ္... က်မေဖေဖ႔ေလာက္ေတာ႔ တည္ၿငိမ္စြာ မေနႏိုင္ခဲ႔ပါဘူး... ဒါေပမဲ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ မတုန္႔ၿပန္ဘဲ ေဖေဖ႔လိုတည္ၿငိမ္ၿခင္းနဲ႔ ဒါေတြကို ေက်ာ္ၿဖတ္ႏိုင္ဘို႔ ဆုေတာင္းခဲ႔ပါတယ္... အမွန္တရားက အခ်ိန္တန္ရင္ေပၚလာၿမဲပါဘဲ... ဒါေပမဲ႔ အဲဒီ အမွန္တရားေပၚမလာေသးခင္ကာလမွာ ကိုယ္႔အေပၚမေကာင္းသူေတြကို ဘာမွမၿဖစ္သလို တည္ၿငိမ္စြာဆက္ဆံႏိုင္ဘို႔ ေဖေဖ႔ဆီက ပံုသက္ေသလက္ေဆာင္တစ္ခု ရလိုက္တာ က်မအတြက္ အရမ္းကိုတန္ဘိုးရွိပါတယ္...<br />ဒီႏွစ္မွာလဲ မႏွစ္ကလို ကိုယ္႔ဘက္ကေနဘဲ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ ေကာင္းေအာင္ေနထိုင္ဘို႔ သူမ်ားကိုယ္႔အေပၚမေကာင္းတာေတြကို ဥေပကာၡၿပဳႏိုင္ဘို႔ ဘုရားရွင္ထံမွခြန္အားယူရင္း ႏွစ္သစ္ကိုေလွ်ာက္လွမ္းပါဦးမည္...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-7667583934739212283?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-62891437273105860532011-01-15T13:36:00.002+07:002011-01-15T13:41:13.717+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TTFBftFSABI/AAAAAAAAAkk/_NL-oc-aIc8/s1600/phieu_luu-50206--nature_075.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TTFBftFSABI/AAAAAAAAAkk/_NL-oc-aIc8/s320/phieu_luu-50206--nature_075.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5562299027712770066" /></a><br />သတိေတြထားၿပီးေၿပာေနစရာမလိုတဲ႔စကားေတြ <br />တဝၾကီးၿပန္ေၿပာေနခ်င္မိ<br />လူေတြဘာေၾကာင္႔မ်ား<br />ငယ္ရာကၾကီးလာရပါလိမ္႔<br />စိတ္အလိုမက်တိုင္း<br />ေနရာမေရြးေအာ္ငိုခ်င္တယ္<br />ကိုယ္႔ကိုစိတ္အေႏွက္အယွက္ေပးသူေတြကို<br />ေတြ႔ရာနဲ႔ေၿပးထုခ်င္တယ္<br />ဘာဘဲလုပ္လုပ္ ခေလးမို႔ဆိုတဲ႔အေတြးေတြနဲ႔<br />ခြင္႔လႊတ္ၿခင္းေတြရခ်င္တယ္<br />ခုေတာ႔<br />စကားအေၿပာအဆိုေတြ<br />ဆင္ၿခင္ေနရ<br />စိတ္ထဲမပါလဲ<br />ၿပံဳးၿပေနရ<br />ေစာ္ကားခံရတိုင္းလဲ<br />ၿမိဳခ်ေနရ<br />ေၾသာ္…….<br />စိတ္လြတ္လပ္မႈေတြေပ်ာက္ဆံုးေနရ<br />ငါ႔ဘဝ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-6289143727310586053?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-47143097851827498502011-01-03T21:45:00.003+07:002011-01-03T22:10:07.405+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TSHmvrn1BGI/AAAAAAAAAkc/yryhkm7OMbA/s1600/8579-new-year-greetings-flower-4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5557977121989919842" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 306px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TSHmvrn1BGI/AAAAAAAAAkc/yryhkm7OMbA/s320/8579-new-year-greetings-flower-4.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><p>၂၀၁၀နဲ႔လမ္းခြဲလိုက္ရတာ အရမ္းေပ်ာ္တယ္...ကိုယ္႔အတြက္ ေကာင္းၿခင္းေတြနည္းၿပီး မေကာင္းၿခင္းေတြမ်ားခဲ႔တဲ႔ ဒီ၂၀၁၀ဟာ တကယ္ကိုမလြမ္းေလာက္ပါဘူး....</p><br /><p>ဒီႏွစ္ ႏွစ္သစ္ကူးကို အခါတိုင္းလို အိမ္မွာမေနဘဲ ခေလးေတြနဲ႔ ပင္လယ္ကမ္းေၿခကို ခရီးထြက္ၿပီး ႏွစ္သစ္ကိုၾကိဳဆိုခဲ႔တယ္... ၂၀၁၁ ဟာ ေကာင္းၿခင္းေတြသယ္ေဆာင္လာမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင္႔ရင္းနဲ႔....</p><br /><p>ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ႔ ႏွစ္သစ္ကူးညေတြဆို ဘုရားေက်ာင္းမွာ ဘုရားရွိခိုးၿပီး ည၁၂နာရီတိတိမွာ Happy New Year လို႔ေအာ္ၾကတယ္... အရြယ္ေရာက္လာေတာ႔ အိမ္ကလူေတြနဲ႔ ဘုရားေက်ာင္းသြားေပမဲ႔ ဘုရားေက်ာင္းေရာက္ၿပီးမွ တိတ္တိတ္ေလးခိုးထြက္ၿပီး အၿပင္မွာၾကိဳေစာင္႔ေနတဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ တံတားၿဖဴဘက္သြားၾကတယ္... ေနာက္မွ အဆူခံလိုက္တယ္.... </p><br /><p>အခုေတာ႔ခေလးေတြနဲ႔ပင္လယ္ကမ္းေၿခမွာ ႏွစ္သစ္ကူးဖို႔ စီစဥ္ထားေပမဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ေတြက ေမ်ာက္ရံႈးေအာင္ ေဆာ႔ထားၾကေတာ႔ ၁၂နာရီထိေနဖို႔မေၿပာနဲ႔ ၉နာရီနဲ႔တင္အိပ္သြားၾကလို႔ ၁၂နာရီထိုးခ်ိန္မွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲရယ္.... ဒါနဲ႔ဘဲ Happy New Year မေအာ္ေတာ႔ဘဲ ဖုန္းနဲ႔ဘဲ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကို message လိုက္ ပို႔ေတာ႔တယ္... HAPPY NEW YEAR 2011 လို႔.... ဒီဘေလာ႔ေလးကို လာလည္ၾကတဲ႔ မိတ္ေဆြမ်ားလိုလဲ ႏွစ္သစ္ႏႈတ္ခြန္းဆက္ပါတယ္....<span style="font-size:180%;color:#cc0000;"><em> HAPPY NEW YEAR 2011</em></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-4714309785182749850?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-40648269578209275902010-12-21T17:52:00.006+07:002010-12-21T18:24:36.584+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TRCMFdM3FQI/AAAAAAAAAkI/3NC_H6kPBKc/s1600/053.JPG"><img style="WIDTH: 320px; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553092365913625858" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TRCMFdM3FQI/AAAAAAAAAkI/3NC_H6kPBKc/s320/053.JPG" /></a><br />Pork rib and Chicken wing<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TRCME-sk0YI/AAAAAAAAAkA/uXycc6hDNTE/s1600/050.JPG"><img style="WIDTH: 320px; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553092357725147522" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TRCME-sk0YI/AAAAAAAAAkA/uXycc6hDNTE/s320/050.JPG" /></a><br />Prawn and Sausage<br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TRCMEnQDYBI/AAAAAAAAAj4/VAmVCRV6vTs/s1600/042.JPG"><img style="WIDTH: 320px; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553092351431499794" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TRCMEnQDYBI/AAAAAAAAAj4/VAmVCRV6vTs/s320/042.JPG" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TRCMEbOzmYI/AAAAAAAAAjw/aA_Vkf4w97Y/s1600/032.JPG"><img style="WIDTH: 320px; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553092348205046146" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TRCMEbOzmYI/AAAAAAAAAjw/aA_Vkf4w97Y/s320/032.JPG" /></a><br />Fruit platter<br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TRCKPnwnNKI/AAAAAAAAAjo/1i3LTbqwgZ4/s1600/037.JPG"><img style="WIDTH: 320px; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553090341523371170" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TRCKPnwnNKI/AAAAAAAAAjo/1i3LTbqwgZ4/s320/037.JPG" /></a><br />Sea food fried rice<br /><br /><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TRCKPBRXXcI/AAAAAAAAAjg/H7jHCm_T5XY/s1600/036.JPG"><img style="WIDTH: 320px; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553090331191762370" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TRCKPBRXXcI/AAAAAAAAAjg/H7jHCm_T5XY/s320/036.JPG" /></a><br />Spagetti cabonara<br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TRCKOtgEWHI/AAAAAAAAAjY/VHZolZOL9W0/s1600/034.JPG"><img style="WIDTH: 320px; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553090325884721266" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TRCKOtgEWHI/AAAAAAAAAjY/VHZolZOL9W0/s320/034.JPG" /></a> </div><div>French fries<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TRCKOQm6ieI/AAAAAAAAAjQ/8AYG7ghJXLc/s1600/035.JPG"><img style="WIDTH: 320px; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553090318128810466" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TRCKOQm6ieI/AAAAAAAAAjQ/8AYG7ghJXLc/s320/035.JPG" /></a><br />Spring roll<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TRCKON-WYGI/AAAAAAAAAjI/_UwlWD_Nqd4/s1600/018.JPG"><img style="WIDTH: 320px; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553090317421797474" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TRCKON-WYGI/AAAAAAAAAjI/_UwlWD_Nqd4/s320/018.JPG" /></a><br />Birthday Cake<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div>Happy birthday My sweetheart,you're adorable,darling and wonderful daughter.You light up my life and gave me hope. I want you to know, sweetheart, that my love for you is as magical now as it was on the day you were born.It will last forever,for eternity. Thank you for being my daughter, my confidant and my friend.</div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-4064826957820927590?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-38284935531590668782010-11-30T15:23:00.004+07:002010-11-30T17:36:35.592+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TPTToiRwqDI/AAAAAAAAAjA/BkNXIRN5B6I/s1600/flower.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5545289734549448754" style="WIDTH: 170px; CURSOR: hand; HEIGHT: 113px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TPTToiRwqDI/AAAAAAAAAjA/BkNXIRN5B6I/s320/flower.jpg" border="0" /></a><br /><div>ပန္းပြင္႔ေလးေတြဟာအခ်ိန္တန္ရင္ ေၾကြက်ၿမဲ ညွိးႏြမ္းသြားၿမဲ ၿဖစ္ေပမဲ႔ အေၾကြေစာရွာေသာ အၿဖဴေရာင္ ပန္းပြင္႔ေလးအတြက္ ခုခ်ိန္ထိ ႏွေၿမာတသ ေၾကကြဲမိေနဆဲ……<br />……………………………………………………………………………………………………………………………………...<br />သူမေလးအမည္က ႏွင္းယုခိုင္... အသက္က၂၉ႏွစ္…. မိဘကိုလုပ္ေကြ်းေနရွာေနသူေလး….ေမာင္ငယ္ႏွမငယ္ေလးမ်ားကိုလည္း ေက်ာင္းထားေပးေနသူ…မိသားစု၏အားကိုးအားထားရာ… ဘဝကို အရွိအတိုင္း ေက်နပ္ေရာင္႔ရဲလွ်က္ ေပ်ာ္ရႊင္လန္းဆန္း စြာေနတတ္သူေလး…. ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံ ဟိုခ်ီမင္းၿမိဳ႕ရွိ ဇာထိုးပန္းထိုးစက္ရံု တၿခား ၿမန္မာ အမ်ိဳးသမီးေလးမ်ား အေယာက္၂၀ ေက်ာ္ႏွင္႔လာေရာက္ အလုပ္လုပ္ေနသူေလး…. ညဆိုင္းအလုပ္ဆင္းၿပန္လာ အိမ္ေပၚမွာ အဝတ္တက္လွန္းရင္း ဝရန္တာမွၿပဳတ္က်ေသဆံုးၿခင္း ကံၾကမၼာသည္ သူမအေပၚရက္စက္လြန္းလွသည္ဟုထင္ပါသည္….သူမႏွင္႔သူမ၏ အေဖာ္မ်ား စက္ရံုဝန္းအတြင္းမွာေဆာက္ထားေသာ အေဆာင္မွာပင္ေနရင္း ညဆိုင္းအလုပ္လုပ္ၾကရသည္…. ႏွစ္ႏွစ္တစ္ခါ ၿမန္မာၿပည္ ၿပန္လည္ခြင္႔ရၾကသည္… သူမတို႔ရရွိေသာလစာ တစ္လ ေဒၚလာ ၁၂၀ ကို မိသားစုမ်ားက ရန္ကုန္ရွိ စက္ရံုခြဲတြင္ ထုတ္ယူၾကသည္….. သူမတို႔တစ္ေတြ အခ်ိန္ပိုအလုပ္ဆင္းရင္းရရွိေသာ လုပ္အားခမ်ားကိုသာ သံုးစြဲၾကသည္… ထိုအခ်ိန္ပိုလုပ္အားခမ်ားကိုပင္ စုထားၿပီး ရန္ကုန္အလည္ၿပန္ခ်ိန္တြင္ မိသားစုမ်ားအတြက္ လက္ေဆာင္ ဝယ္သြားၾကေသးသည္…. အလုပ္ရံုတြင္ ေနစရိတ္ စားစရိတ္ အၿပီးအၿငိမ္းမို႔ ထိုကဲ႔သို႔စုႏိုင္ၾကၿခင္းၿဖစ္ေၾကာင္းသိရသည္…. က်မ အေနႏွင္႔ေတာ႔ ညဆိုင္းဆင္းရေသာ ဒီလခက နည္းသည္ဟုထင္ပါသည္… ႏွစ္ႏွစ္တစ္ခါမွ အလည္ၿပန္ရၿခင္းကိုလည္း တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ၿဖစ္သင္႔သည္ဟုထင္ပါသည္… ဒါေပမဲ႔ သူတို႔အားလံုးက ေက်နပ္ေရာင္႔ရဲေနၾကေသာအခါ ေဘးလူအေနႏွင္႔ ဘာမွမေၿပာာသာ… သူတို႔ထဲတြင္ အိမ္ေထာင္သည္တစ္ခ်ိဳ႕လည္းပါသည္ဟုသိရေသာအခါ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိရေသးသည္….<br />သူတို႔ေတြရွိလို႔ရွိမွန္းေတာင္ မသိခဲ႔ရၿခင္းအေပၚ လြန္စြာစိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရေပမဲ႔ ဒီေၿမေပၚမွာ ကိုယ္႔လူမ်ိဳးမ်ားရွိေနၿခင္းကို သိရသည္႔အတြက္ေတာ႔ ဝမ္းသာမိပါသည္… ဒါေပမဲ႔ သူတို႔ေတြႏွင္႔ဆံုေတြ႕ရၿခင္းအေၾကာင္းရင္းက သူမေလးေသဆံုးၿခင္းၿဖစ္ေနတာ အလြန္ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းပါသည္… က်မတို႔ ဒီသတင္းၾကားရသည္႔အခါ ဖုန္းႏံပါတ္စံုစမ္း သူတို႔လိပ္စာေမးရင္း သြားေတြ႕သည္႕အခါ သူတို႔ေတြလည္းေပ်ာ္ၾကသည္… ေရာက္သည္႔ေနရာမွာေပ်ာ္ေအာင္ေနတတ္တဲ႔ စိတ္ဓာတ္မ်ားက က်မထက္သာၾကပါသည္… လန္းဆန္းေသာအၿပံဳးမ်ားႏွင္႔ရိုးသားေသာစိတ္ဓာတ္ပိုင္ရွင္ေလးမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ၿပန္လာခဲ႔ၿပီး အၿပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ရင္ထဲမွာ စိတ္မေကာင္းၿခင္းမ်ားစြာၿဖင္႔….<br />အၿဖဴေရာင္ပန္းပြင္႔ေလးမ်ား ထိုကဲ႔သို႔ေသာ အၿဖစ္ဆိုးမ်ားႏွင္႔ ေနာက္ထပ္မၾကံဳၾကရပါေစနဲ႔ဟုဆုေတာင္းရင္း….</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-3828493553159066878?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-28767508644813392582010-10-11T13:24:00.003+07:002010-10-11T13:35:51.604+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TLKuOIzOoRI/AAAAAAAAAiU/JkSA-3OrphQ/s1600/5137757.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526671250640773394" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 213px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TLKuOIzOoRI/AAAAAAAAAiU/JkSA-3OrphQ/s320/5137757.jpg" border="0" /></a><br /><div><br />၂၀၁၀ သည္က်မအတြက္ ေကာင္းၿခင္းမ်ားကို မသယ္ေဆာင္လာခဲ႔ပါ... ကံကိုမယံုေသာေၾကာင္႔ ကံဆိုးသည္ဟုမသံုးခ်င္ေသာ္လည္း အလြယ္ေၿပာရလွ်င္ေတာ႔ ၂၀၁၀သည္ က်မအတြက္ ကံဆိုးေသာႏွစ္ၿဖစ္ပါသည္... ၂၀၀၉ သည္ က်မကို ေကာင္းမြန္စြာၾကိဳဆိုခဲ႔ သလို ေကာင္းမြန္စြာႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာသြားခဲ႔ေပမဲ႔ ၂၀၁၀ ကေတာ႔ က်မအေပၚ အလြန္ရက္စက္ခဲ႔ပါသည္... ၂၀၀၉ သည္ ႏွစ္ကုန္ခါနီး အထိ က်မလုပ္ကိုင္သမွ် အရာရာ အဆင္ေၿပခဲ႔ေသာ္လည္း ၂၀၁၀ သည္ ႏွစ္စ မွစတင္ၿပီး မေကာင္းၿခင္းမ်ားကို သယ္ေဆာင္လာခဲ႔သည္...<br />ခင္ပြန္းသည္က ဇႏၷဝါရီလဆန္းမွာ စိုးရိမ္ရေသာ အေၿခအေနထိ က်န္းမာေရးဆိုးရြားခဲ႔သည္... သူသက္သာလာေတာ႔ က်မေၿခေထာက္ေခါက္ေခ်ာ္လဲၿပီး တစ္ပတ္ေလာက္ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ၿဖစ္ခဲ႔သည္... ေထာ႔နဲ႔နဲ႔ ႏွင္႔ပင္ ခေလးမ်ားကို ေက်ာင္းၾကိဳ ေက်ာင္းပို႔လုပ္ရသည္... ၿပီးေတာ႔ ခေလးေတြ တလွည္႔စီ ဖ်ားၾကသည္...<br />အဆိုးရြားဆံုးက ေက်းဇူးရွင္ေဖေဖ က်မအား ခြဲခြါသြားခဲ႔ၿခင္းပင္ၿဖစ္သည္.... ၂၀၀၉ တုန္းက ရန္ကုန္ၿပန္ၿဖစ္ခဲ႔ေပမဲ႔ သားေလးေနမေကာင္းၿဖစ္တာရယ္ အိမ္အေရာင္းအဝယ္ကိစၥေတြရယ္ႏွင္႔ အလုပ္ေတြ ရႈတ္ေနခဲ႔ေသာေၾကာင္႔ ေဖေဖ႔ဆီကို ဂ်ဴလိုင္လမွာ သက္သက္ၿပန္လာလည္မယ္လို႔ ႕ကတိေပးခဲ႔ေသာ္လည္း ေမလ၄ရက္ေန႔မွာ ေဖေဖေကာင္းကင္ဘံုသို႔ ေခၚေတာ္မူၿခင္းခံရသည္... ဘာနဲ႔မွ အစားထိုးမရႏိုင္တဲ႔ဆံုးရံႈးမႈကို ၂၀၁၀မွာ ၾကံဳေတြ႕ခဲ႔ရသည္....<br />ေဖေဖ႔စ်ာပနကိစၥမ်ားၿပီးလို႔ ဗီယက္နမ္ၿပန္ေရာက္တဲ႔ အခါခေလးမ်ားေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းလခတိုးသည္႔ သတင္းကေစာင္႔ၾကိဳေနခဲ႔သည္... တစ္ႏွစ္ၿခားတစ္ခါ ေက်ာင္းလခတိုးသည္႔ဒဏ္ကို မခံႏိုင္ေတာ႔ေသာေၾကာင္႔ ေက်ာင္းေၿပာင္းဖို႔ဆံုးၿဖတ္ၿပီး ေက်ာင္းေတြလိုက္စံုစမ္းရသည္... အားလံုးၿပီးလို႔နားမယ္ ၾကံတုန္း ပင္လယ္စာႏွင္႔မတဲ႔ေသာက်မ ခေလးမ်ားပန္းကန္ထဲမွ ေဆာ္လမြန္ငါးအသားလႊာႏွစ္ၿပားကို ႏွေၿမာလို႔ စားမိရာမွ Allergy ေတြၿဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ႏွင္႔မသက္သာ... သက္သာလာေတာ႔ အနာရြတ္ေတြ က်န္ခဲ႔တာၿမင္မေကာင္း...<br />တစ္မိသားစုလံုးခဏခဏေနမေကာင္းၿဖစ္ၾကတာ တကယ္စိတ္ညစ္ရပါသည္...အရင္ႏွစ္ေတြက ဒီေလာက္တခါမွ မၿဖစ္ဖူးဘဲ ဒီႏွစ္ထဲက်မွ ၿဖစ္ၾကတာ တကယ္ကို စိတ္မသက္သာစရာ...<br />အခုေတာ႔ ေအာက္တိုဘာလထဲေရာက္ၿပီမို႔ ၂၀၁၀ ကုန္လြန္ေတာ႔မွာကို ဝမ္းသာမိသည္... ႏွစ္လေလာက္ဘဲက်န္ေတာ႔သည္႔ အခ်ိန္မွာ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ၂၀၁၀ ကို အေကာင္းၿမင္ၾကည္႕ဘို႔ၾကိဳးစားမိပါသည္... ဒီဇင္ဘာမွာ ရန္ကုန္ၿပန္ၿပီး ၂၀၁၀ကို မိသားစုႏွင္႔အတူ ေပ်ာရႊင္စြာလက္ၿပႏႈတ္ဆက္ဘို႔ စဥ္းစားထားမိသည္... ေနာင္တေတြႏွင္႔ က်န္ရစ္ခဲ႔ေသာေမေမ႔ အနားမွာ အားေပးအေဖာ္ၿပဳေပးၿပီး ဘုရားေက်ာင္းအတူတက္ဘို႔ စိတ္ကူးထားသည္...<br />သို႔ေသာ္ ၂၀၁၀ ကက်မကို မ်က္ႏွာသာမေပးခ်င္ပါ... ဟိုတေန႔ကေယာကၡမဆီမွဖုန္းလာသည္... ဒီဇင္ဘာမွာ ဗီယက္နမ္ကိုလာလည္မည္တဲ႔... က်မေမေမႏွင္႔ဒီႏွစ္ခရစၥမတ္မွာ အတူတူဘုရားေက်ာင္းတက္ခ်င္တဲ႔ ဆႏၵကို အေကာင္အထည္မေဖာ္ႏိုင္ေတာ႔ပါ...<br />ဒါေပမဲ႔ စိတ္ေတာ႔မေလွ်ာ႔ခ်င္ေသးပါဘူး... ဘာေလးမ်ားေကာင္းတာေတြ ၿဖစ္လာဦးမလဲလို႔ေတာ႔ က်န္ရွိေနေသးတဲ႔ ႏွစ္လေလာက္ အခ်ိန္ေတြကို ေမွ်ာ္လင္႔ၿခင္းေတြ နဲ႔ ခရီးဆက္လို္က္ပါဦးမည္...<br />လာလည္ၾကေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ေက်းဇူးအထူးတင္လွ်က္</div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-2876750864481339258?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-10416416715336117262010-09-28T22:14:00.003+07:002010-09-28T22:23:32.256+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TKIHkBlx6EI/AAAAAAAAAiM/NywU3wXgFlE/s1600/014.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5521984408593229890" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TKIHkBlx6EI/AAAAAAAAAiM/NywU3wXgFlE/s320/014.JPG" border="0" /></a><br />ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ ရံုးပတီသီး အရည္ေသာက္<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TKIHjjy-nkI/AAAAAAAAAiE/OPo3gA0d6mw/s1600/012.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5521984400595525186" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TKIHjjy-nkI/AAAAAAAAAiE/OPo3gA0d6mw/s320/012.JPG" border="0" /></a><br />ဘဲဥဆီၿပန္ဟင္း<br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TKIHjX2YcuI/AAAAAAAAAh8/6mhPeYfrjwc/s1600/011.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5521984397388575458" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TKIHjX2YcuI/AAAAAAAAAh8/6mhPeYfrjwc/s320/011.JPG" border="0" /></a><br />ပုဇြန္ဆီၿပန္ဟင္း<br /><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TKIHjFkCWYI/AAAAAAAAAh0/0aqnVKpR944/s1600/009.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5521984392479791490" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TKIHjFkCWYI/AAAAAAAAAh0/0aqnVKpR944/s320/009.JPG" border="0" /></a><br />အညာၿငဳပ္သီးေထာင္းႏွင္႔ သခြါးသီးတို႔စရာ<br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TKIHi3mIrEI/AAAAAAAAAhs/sfFVfz7RN7Y/s1600/008.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5521984388730498114" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TKIHi3mIrEI/AAAAAAAAAhs/sfFVfz7RN7Y/s320/008.JPG" border="0" /></a><br />ၾကက္သားသုတ္<br /><br /><br /><br /><br /><br />အခုတေလာ မအားပါဘူး... ဒါ႔အၿပင္ တမိသားစုလံုး တလွည္႔စီေနမေကာင္း ၿဖစ္ေနၾကေတာ႔ ဘာမွေရးဖို႔ mood မဝင္ဘူး... ခင္လို႔မင္လို႔ လာလည္သူမ်ားအတြက္ ခ်က္စားၿဖစ္တာေလးေတြနဲ႔ ဧည္႔ခံလိုက္ပါတယ္ :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-1041641671533611726?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-37732545669247516262010-09-01T11:16:00.002+07:002010-09-01T11:28:52.435+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TH3Vn1uaPGI/AAAAAAAAAhU/mnwbzuL5320/s1600/scan0001.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511796399384706146" style="WIDTH: 266px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TH3Vn1uaPGI/AAAAAAAAAhU/mnwbzuL5320/s320/scan0001.jpg" border="0" /></a><br /><div>ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ လူလာၿဖစ္ၾကတဲ႔ ခေလးေတြရဲ႕ေက်ာင္းစားရိတ္ေတြက မေသးလွဘူး... ဒီပို႔စ္ေလးေရးတင္တာ ၾကြားတာမဟုတ္ပါဘူး... ၿငီးတာပါ... ဒီႏွစ္ခေလးေတြေက်ာင္းကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေတာ္ေတာ္ေလးဦးေႏွာက္စားရတယ္... မႏွစ္က ေက်ာင္းမပိတ္ခင္ေလးတင္ ေက်ာင္းက informations ေပးလာတယ္ ... ေနာက္ႏွစ္ထပ္တိုးမဲ႔ေက်ာင္းစားရိတ္ေတြအေၾကာင္းပါ... ဒီေက်ာင္းကတစ္ႏွစ္ၿခားတစ္ခါ ကုန္ေစ်းႏူန္းေတြတက္ရင္ ေက်ာင္းလခပါ ၂၀% လိုက္တက္တယ္... ခေလးတစ္ေယာက္ထဲတုန္းက မသိသာေပမဲ႔ ခေလးႏွစ္ေယာက္လံုးေက်ာင္းထားရတဲ႔အခ်ိန္မွာ အရမ္းကိုသိသာပါတယ္... British Curriculum ကိုသေဘာက်လို႔ ဒီေက်ာင္းကိုေရြးခ်ယ္ခဲ႔တာၿဖစ္ေပမဲ႔ အခုလို တစ္နွစ္ၿခားတခါ ၂၀% ေစ်းတက္တာကိုေတာ႔ သေဘာမက်ပါဘူး... ဒီCurriculumနဲ႔သင္တဲ႔ေက်ာင္းေတြထဲမွာ ဒီေက်ာင္းေစ်းအခ်ိဳဆံုး ၿဖစ္ေနတာမို႔ တၿခားCirriculum နဲ႔ေက်ာင္းေတြထဲက ဘဲေရြးခ်ယ္ရပါေတာ႔တယ္... အဲဒီတေလာက ေတာ္ေတာ္ေလးကို အလုပ္ရႈတ္ပါတယ္... ခေလးေတြ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္ေတြမွာ internet ထဲမွာ ေက်ာင္းစာရင္းေတြရွာ လိပ္စာကူးၿပီး ေက်ာင္းေတြလိုက္ၾကည္႔ပါတယ္... ေနာက္ဆံုးမွ စိတ္တိုင္းက်မိတဲ႔ေက်ာင္းတခုကိုေတြ႕ပါတယ္... အရင္ေက်ာင္းနဲ႔ေစ်းသိပ္မကြာေပမဲ႔ ေနာက္သံုးႏွစ္အတြင္း ေက်ာင္းစားရိတ္ထပ္တိုးမေတာင္းဘူးလို႔ အာမခံတာရယ္ ဒုတိယဘာသာစကားအၿဖစ္ ၿပင္သစ္စာကို ေန႔တိုင္းစာသင္ခ်ိန္တခ်ိန္သင္တာရယ္ ေက်ာင္းကဖြင္႔တာ တစ္ႏွစ္ဘဲရွိေသးတဲ႔ အတြက္ ကိုယ္႔ခေလးေတြေတြ႕ရမဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြဟာလည္း ေက်ာင္းသားအသစ္ေတြဘဲၿဖစ္ေနမွာမို႔ ခေလးေတြရိႈးတိုးရွန္းတန္းၿဖစ္မေနရမွာရယ္ ဒီလိုအခ်က္ေတြနဲ႔ ဒီေက်ာင္းေလးကိုဘဲေရြးခ်ယ္လိုက္ေတာ႔တယ္...<br />ေက်ာင္းအသစ္ေၿပာင္းတာ ၄ႏွစ္သား သားကေလးအတြက္ ဘာမွမထူးၿခားေပမဲ႔ ရွစ္ႏွစ္ေက်ာ္သမီးေလးအတြက္က သူငယ္ခ်င္းအေဟာင္းေတြနဲ႔ မေတြ႔ရေတာ႔မို႔ သူ႔ခမ်ာ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရွာတယ္... က်မလဲစိတ္မေကာင္းေပမဲ႔ သမီးေလးနားလည္ေအာင္ အခ်ိန္ယူရွင္းၿပရပါတယ္...<br />ပထမဆံုးေက်ာင္းစတက္တဲ႔ရက္မွာ ခေလးေတြက ေက်ာင္းအသစ္မို႔ ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားေနၾကသလို က်မလဲ ခေလးေတြ အဆင္ေၿပပါ႔မလားလို႔ စိုးရိမ္စိတ္ပူမိပါတယ္... ဒါေပမဲ႔ ေက်ာင္းသြားၾကိဳခ်ိန္မွာ သူတို႔ေလးေတြ လန္းဆန္းေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကပါတယ္... သမီးေလးကလဲ ေက်ာင္းစတက္တဲ႔ ပထမဆံုးေန႔မွာတင္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရလို႔ ဝမ္းသာေနသလို သားေလးကလဲ သူ႔ရဲ႕ အတန္းပိုင္ဆရာကို အရမ္းသေဘာက်တယ္တဲ႔... ေတာ္ပါေသးရဲ႕... သူတို႔သာဒီေက်ာင္းမွာ မေပ်ာ္ဘူးဆိုရင္ ေက်ာင္းလခကတစ္ႏွစ္စာေပးထားၿပီးသားမို႔ ေၿပာင္းေပးဖို႔ မၿဖစ္ႏိုင္ေတာ႔တဲ႔အတြက္ က်မစိတ္မေကာင္းၿဖစ္ရဦးမွာ... ခုေတာ႔ သူတို႔ေလးေတြ ေပ်ာ္တယ္ဆိုမွဘဲ က်မမွာ သက္ၿပင္းခ်ႏိုင္ေတာ႔တယ္... ဒီေက်ာင္းမွာဘဲ အဆင္ေၿပေနၿပီး ခေလးေတြ ေနာက္ထပ္ တစ္ေခါက္ ေက်ာင္းမေၿပာင္းရပါေစနဲ႔လို႔ဘဲ ဆုေတာင္းေနမိတယ္... ခေလးေတြကို သနားလို႔ပါ... ပညာကိုေငြနဲ႔ဝယ္ေနရတဲ႔ေခတ္မွာ သားသမီးတိုင္းကို သူမ်ားနဲ႔တန္းတူထားႏိုင္ဘို႔ မိဘမ်ားအားလံုး အလုပ္အကိုင္ အဆင္ေၿပၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-3773254566924751626?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-69500708679365675052010-08-03T09:10:00.007+07:002010-08-03T11:13:29.916+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TFeENU9AoUI/AAAAAAAAAhE/-NPytJ-Fcbs/s1600/app_full_proxy.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501010834354118978" style="WIDTH: 90px; CURSOR: hand; HEIGHT: 90px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/TFeENU9AoUI/AAAAAAAAAhE/-NPytJ-Fcbs/s320/app_full_proxy.gif" border="0" /></a><br /><div>အသြင္တူ၏မတူ၏ ေရးဘို႔အတြက္ Facebook ကေနတဂ္လာတဲ႔ အမသက္ေဝကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...<br />က်မတို႔ရဲ႕အိမ္ေထာင္ေရးခရီးအစမွာ အသြင္မတူတာေတြအေတာ္မ်ားခဲ႔ပါတယ္... ဒါေပမဲ႔ အခ်စ္ကိုအုတ္ၿမစ္ခ်ၿပီး တည္ေဆာက္ထားတဲ႔ အိမ္ေထာင္တစ္ခုမို႔ ၿပႆနာၿဖစ္တိုင္း လမ္းခြဲဘို႔မစဥ္းစားဘဲ ဘယ္လိုညွိႏိႈင္းရင္အဆင္ေၿပမလဲ ဆိုတာမ်ိဳးဘဲ စဥ္းစားၿပီး ညွိႏိႈင္းေၿဖရွင္းခဲ႔ၾကတာေၾကာင္႔ အိမ္ေထာင္သက္ဆယ္႔တစ္ႏွစ္ေက်ာ္လာတဲ႔အခါ အသြင္တူတာေတြ အေတာ္မ်ားလာခဲ႔ၿပီ...<br />သူမၾကိဳက္တာကိုယ္မလုပ္ ကိုယ္မၾကိဳက္တာသူမလုပ္ ေနလာၾကရင္း ႏွစ္ဦးသေဘာတူမွ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ေတြ အတည္ၿပဳတာ အက်င္႔ၿဖစ္လာခဲ႔ၿပီ... တစ္ခုခုလုပ္ဖို႔စဥ္းစားတိုင္း သူသေဘာတူပါ႔မလား အရင္ေတြးၿပီး သူသေဘာတူႏိုင္မဲ႔ ကိစၥမ်ိဳးကိုဘဲ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္တတ္ခဲ႔ေတာ႔တယ္... သူ႔ဘက္ကလဲ ဒီအတိုင္းဘဲဆိုေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေတြ အေတြးအေခၚနဲ႔ အယူအဆေတြက ထပ္တူနီးပါး တူလာၾကၿပီ... ဒီေတာ႔.. အသြင္မတူတာဆိုလို႔ ေယာက်ၤားနဲ႔ မိန္းမကြဲၿပားၿခားနားၿခင္းရယ္ တစ္ခ်ိဳ႕အေသးအဖြဲ ကိစၥေတြရယ္ဘဲ ရွိေတာ႔တယ္...<br />က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကာေလ ရုပ္ေတြတူလာေလလို႔ သူမ်ားေတြကေၿပာၾကတယ္... မိသားစုေတြအတူတူ အၿပင္ထြက္ၾကရင္လည္း ရုပ္ခ်င္းဆင္ၾကတယ္ေနာ္လို႔ တစ္ခ်ိဳ႕ကေၿပာတယ္... ဓာတ္ပံုေတြထဲမွာလည္း တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ တူေနၾကတယ္လို႔ေၿပာၾကတယ္... ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ေတာ႔ ခုထိတကယ္တူၾကတယ္လို႔ သိသိသာသာ မၿမင္မိေသးပါဘူး... ဒါေပမဲ႔ ခေလးေတြက ကိုယ္႔နားမွာေနရင္ကိုယ္နဲ႔တူေနၿပီး သူ႔နားမွာေနရင္ သူနဲ႔တူေနတာေတာ႔ တကယ္ပါ...<br />က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အေပါင္းအသင္းခင္တြယ္တတ္တာခ်င္းလဲ တူပါတယ္...က်မတို႔ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္အိမ္လာလည္တတ္ၾကသလို သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ ကိုယ္႔သူငယ္ခ်င္းေတြၿဖစ္ကုန္ၿပီး... ကိုယ္႔သူငယ္ခ်င္းေတြဟာလည္း သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြၿဖစ္ကုန္တယ္... အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ စကားေၿပာေနရရင္ ေပ်ာ္ေနတတ္ၾကတာခ်င္းလည္း တူပါတယ္...<br />သူမ်ားကို ကူညီခ်င္ၾကတာခ်င္းလည္းတူတယ္... သူမ်ားကအကူအညီေတာင္းလာရင္ မၿငင္းခ်င္ၾကတာခ်င္းလည္းတူေတာ႔ မကူညီႏိုင္တဲ႔ အကူအညီအေတာင္းခံရရင္ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ စိတ္ညစ္ၾကရတာခ်င္းလည္းတူပါတယ္... အရင္ကဆို သူငယ္ခ်င္းေတြကို ပိုက္ဆံေတြေခ်းထားၾကၿပီး ပိုက္ဆံၿပန္စစ္ၾကည္႔ေတာ႔မွ ဘယ္သူကပိုေခ်းထားတယ္ဆိုတာ အၿငင္းပြါးၾကရတယ္... အခုေတာ႔ သူမ်ားက ပိုက္ဆံေခ်းရင္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အရင္တိုင္ပင္ၿပီးမွေခ်းၾကဘို႔ သေဘာတူထားၾကတယ္...<br />ခေလးေတြအတြက္ဘဝကိုေပးဆပ္ထားၾကတာခ်င္းလည္းတူပါတယ္... သူတို႔ေလးေတြ က်မတို႔ကို မိဘအၿဖစ္ပိုင္ဆိုင္ထားရတာကို ဂုဏ္ယူေက်နပ္ေနတာမ်ိဳး က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးလိုခ်င္တယ္... ကိုယ္ၿဖစ္ခ်င္တာကို အတင္းအက်ပ္ မတိုက္တြန္းဘဲ နားလည္ေအာင္ဆံုးမ သြန္သင္ၾကပါတယ္... သူတို႔ဆႏၵေတြကိုလည္း က်မတို႔ကၿဖည္႔ဆည္းေပးဖို႔ အၿမဲ အဆင္သင္႔ရွိေနတယ္... သူတို႔က်န္းမာေရး.. သူတို႔ဘဝေရွ႕ေရးကို မထိခိုက္ေစမဲ႔ သူတို႔ဆႏၵမွန္သမွ်ကို က်မတို႔ လိုက္ေလွ်ာၿဖည္႔ဆည္းေပးၾကတယ္... အိမ္လာလည္တဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ္တို႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ခေလးေတြကို အလိုလိုက္ၾကတယ္ဆိုတာ အိမ္နံရံေတြ အိမ္ထဲကပစၥည္း အသံုးအေဆာင္ေတြရယ္ကို ၾကည္႔တာနဲ႔တင္သိသြားၾကတယ္... ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ခေလးေတြရဲ႕ေန႔စဥ္ဘဝ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို တန္ဘိုးထား အေလးေပးၿပီး ၿဖည္းဆည္းေပးၾကတယ္...<br />အစားအေသာက္ခံုမင္ၾကတာခ်င္းလည္းတူတယ္... ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသေရာက္ေရာက္ အဲဒီေဒသက ရိုးရာအစားအေသာက္ေတြကိုၿမည္းစမ္းၾကည္႕ ၾကတာခ်င္းလည္းတူတယ္... အိမ္မွာဆိုရင္လည္း စိတ္ကူးေပါက္ရင္ေပါက္သလို လုပ္စားရတာမ်ိဳးကိုႏွစ္သက္တယ္... ၾကိဳတင္စီမံၿပီး မခ်က္စားဘဲ စိတ္ကူးထဲေပၚလာတာကို ရွာစား/လုပ္စား ရတာၾကိဳက္တယ္... ခေလးေတြကလဲ ကိုယ္တို႔လိုဘဲ ေရာက္တဲ႔ေနရာမွာ ရွိတာကို အဆင္ေၿပေအာင္စားတတ္ၾကတယ္...</div><div>စကားႏိုင္လုတတ္တာခ်င္းလည္းတူတယ္... ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ထိပ္တိုက္ေတြ႔ၿပီး စကားႏိုင္လုၿဖစ္ရင္ စိတ္မရွည္ေတာ႔တဲ႔သူက လွည္႔ထြက္သြားလိုက္တာပါဘဲ (မၿပီးႏိုင္ေတာ႔လို႔ေလ) ....</div><div>ခေလးေတြမပါဘဲနဲ႔ ဘယ္မွမသြားခ်င္တာလည္းတူၾကတယ္... ခေလးေတြေခၚမလာရဘူးလို႔ဖိတ္တဲ႔ပါတီမ်ိဳးကို ကိုယ္တို႔လင္မယား ဘယ္ေတာ႔မွမသြားဘူး...</div><div>ခေလးေတြနဲ႔သူငယ္ခ်င္းေပါင္း ေပါင္းၾကတာခ်င္းလည္းတူတယ္... ညေနတိုင္းလိုလိုမွာ အတူတူကစားလို႔ရတဲ႔ဂိမ္းေတြကို သားနဲ႔ကိုယ္ကတစ္ဖြဲ႔ သမီးနဲ႔အေဖၿဖစ္သူက တစ္ဖြဲ႔ ကစားၾကေလ႔ရွိတယ္...</div><div>ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး နဂိုထဲက တူေနတာေရာ နားလည္မႈနဲ႔ညွိယူထားတာေတြေရာရွိေတာ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အသြင္တူေနၾကပါတယ္...</div><div>အသြင္မတူတဲ႔ အေသးအဖြဲေလးေတြကေတာ႔ သြားတိုက္ေဆးေတာင္႔ကို ကိုယ္ကေအာက္ေၿခက ညွစ္ယူတတ္ၿပီး သူကအေပၚပိုင္းကညွစ္ယူေလ႔ရွိတယ္... ကိုယ္သြားတိုက္တဲ႔ အခါတိုင္းမွာ သူအေပၚဘက္က ညွစ္ယူထားလို႔ ပံုပ်က္ေနတဲ႔ သြားတိုက္ေဆးကို ပံုက်ေအာင္ အရင္ၿပင္ၿပီးမွ ေအာက္ေၿခက ၿပန္ညွစ္ယူတယ္... ခရီးသြားရင္လဲ ကိုယ္က အဝတ္အစားကို သြားမဲ႔ရက္ အေရအတြက္နဲ႔ တိုက္ၿပီးယူတယ္... အားလပ္ရပ္မွာ အဝတ္ေလွ်ာ္ရတာေတြ မလုပ္ခ်င္ဘဲ စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ နားခ်င္တယ္... သူကေတာ႔ အဝတ္ကို ႏွစ္စံုသံုးစံုေလာက္ဘဲ ယူလာၿပီး အဲဒါေတြဘဲ လွည္႔ဝတ္ေတာ႔ မေနႏိုင္တဲ႔ကိုယ္က သူ႔အဝတ္အစားကို သူမသိေအာင္ ပိုထည္႔သြားရေလ႔ရွိတယ္... အစားစားရင္လည္းသူကတီဗြီေရွ႕မွာဘဲစားခ်င္ၿပီး ကိုယ္ကေတာ႔ ထမင္းစားပြဲမွာဘဲ ထိုင္စားရတာႏွစ္သက္တယ္...</div><div>အဲဒီအေသးအဖြဲေလးေတြဟာ အခ်စ္ဝင္ေနရင္ အၿပစ္မၿမင္တတ္တဲ႔အရာေတြမို႔ အၿပစ္တင္ခ်င္စိတ္ဝင္လာရင္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ တၿခားအရာေလးေတြနဲ႔ ၿဖည္႔ေတြးေပးလိုက္ပါတယ္... အသြင္တူတာေရာမတူတာေရာ ေရာေႏွာေနတဲ႔ က်မတို႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္သက္တမ္းဟာ ဆယ္႔တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ႔ပါၿပီ...</div><div>က်မရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ခံယူခ်က္ကေတာ႔ "အိမ္ေထာင္ေရးမွာ အခ်စ္က အေရးပါတယ္" ဆိုတာပါဘဲ... နားလည္မႈကအေရးၾကီးတယ္လို႔ အမ်ားကခံယူထားေပမဲ႔ က်မအတြက္ေတာ႔ အခ်စ္မပါရင္ နားမလည္ေပးႏိုင္ပါဘူး...</div><br /><br /><div>ခ်စ္သူအားလံုး ေပ်ာ္ရႊင္ သာယာဖြယ္ အိမ္ေထာင္မ်ား ထူေထာင္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵၿပဳလွ်က္...<br /></div><div>ROSE OF SHARON</div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-6950070867936567505?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-80177725357973481642010-06-30T06:01:00.001+07:002010-06-30T06:03:10.110+07:00ခေလးမ်ားေက်ာင္းပိတ္ရက္ ရန္ကုန္သို႔ တစ္လ အလည္ၿပန္ပါမည္... လာလည္ၾကေသာခ်စ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား ႏႈတ္ဆက္ခဲ႔ပါသည္.... ဘေလာ႔ႏွင္႔ခဏေဝးေနမည္ ထင္ပါသည္...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-8017772535797348164?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-44248361894728767582010-06-17T12:32:00.005+07:002010-06-17T16:53:40.348+07:00<div><br /><br /><div>(ပို႔စ္အေဟာင္းေလးပါ... စာေရးမယ္စဥ္းစားတိုင္း အေတြးထဲမွာေဖေဖဘဲရွိေနတာမို႔ရယ္... ဖခင္မ်ားေန႔အတြက္ရယ္... ဒီပို႔အေဟာင္းေလးကို အနည္းငယ္ၿပင္ဆင္ၿဖည္႔စြက္ၿပီး ၿပန္တင္လိုက္ပါတယ္)<br />ဟိုတပတ္ကအိမ္ကိုဖုန္းဆက္ေတာ႔ေဖေဖနဲ႔စကားေတြေၿပာရင္း... ေၿပးေတြ႔ခ်င္စိတ္ေတြေပါက္ၿပီး.... မေတြ႔တာ၃ႏွစ္ၾကာၿပီၿဖစ္တဲ႔ေဖေဖ႔ပံုရိပ္ကိုစိတ္ထဲမွာၿမင္ေယာင္ၾကည္႔မိတယ္.... အသက္၆၁ႏွစ္ရိွၿပီၿဖစ္တဲ႔ေဖ႔ေဖ႔ရဲ႕က်န္းမာေရးကမေကာင္းလွဘူး... သားသမီး၆ေယာက္ကို လူလားေၿမာက္ေအာင္... ပညာေတြတတ္ေအာင္ လူတန္းေစ႔ေနႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရုန္းကန္ခဲ႔ရတဲ႔ေဖေဖတေယာက္ သားသမီးေတြ ပညာစံုၾကင္ယာစံုခ်ိန္မွာေတာ႔ ေၿခကုန္လက္ပန္းက်ၿပီး အထီးက်န္ ေနခဲ႔ရၿပီ.... ဒီႏွစ္ဒီဇဘၤာၿပန္လာဖို႔ကိုၾကိဳးစားမယ္လို႔ဘဲေၿပာႏိုင္တဲ႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ တကယ္အားမရဘူး....<br />ေဖေဖဟာတကယ္ေတာ႔က်မရဲ႕Heroပါ... သားသမီးေတြအတြက္အၿမဲဂုဏ္ယူခ်င္တတ္တဲ႔ေဖေဖဟာ... အလုပ္ဆင္းလို႔အိမ္ၿပန္လာရင္ေတာင္မနားဘဲနဲ႔ေက်ာင္းစာေတြၿပန္စစ္တတ္တာ... အဂၤလိပ္စကားကိုေၿပာရဲေအာင္ေလ႔က်င္႔ေပးခဲ႔တာေတြ... ကရင္စာေတြကိုသင္ေပးၿပီးေမာင္ႏွမေတြအကုန္လံုးကိုစာေမးပဲြစစ္သလိုၿပန္စစ္ၿပီး.. အေတာ္ဆံုးသူကိုဆုခ်ခဲ႔တာေတြ.... ေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္းမွာလက္ေရးလွေအာင္ေလ႔က်င္႔ခိုင္းခဲ႔တာေတြကို သတိရမိတိုင္း... က်မတို႔ရဲ႕အနာဂါတ္ေတြလွပေအာင္ အပင္ပန္းခံခဲ႔တဲ႔အေဖ႔ကို ေက်းဇူးအရမ္းတင္မိတယ္...<br />သားသမီးေတြကိုလဲေဖေဖက သူငယ္ခ်င္းလိုေပါင္းတတ္ေသးတယ္.... ဂစ္တာတီးကၽြမ္းက်င္တဲ႔ ေဖေဖဟာက်မတို႔ ႏွစ္သက္တဲ႔ ေခတ္ေပၚသီခ်င္းမွန္သမွ်ကိုတီးခတ္ေပးေသးတာ...(အဲဒီတုန္းကေမဆြိရဲ႕ ကိုကို႔ကို တို႔ ေမခလာရ႕ဲမေၿပာခ်င္လို႔ၾကည္႔ေနတာၾကာၿပီသိရဲ႕လားတို႔ေပါ႔)... စေနေန႔တိုင္းမွာလဲေနာက္တေန႔ ဘုရားေက်ာင္းမွာဆိုဘို႔ ခရစ္ယာန္ဓမၼေတးေတြေလ႔က်င္႔ေပးခဲ႔တာေတြလ ဲသတိရလြမ္းဆြတ္မိတယ္... Churchမွာဆိုက်မတို႔မိသားစုကိုစံၿပခရစ္ယာန္အိမ္ေထာင္အၿဖစ္သတ္မွတ္ထားၾကလို႔ မိသားစုရွစ္ေယာက္လံုး ဘုရားေက်ာင္းအတူတူသြားၾကတိုင္း ဂုဏ္ယူဝင္႔ၾကြားစြာနဲ႔ ေဖေဖ႔ေခါင္းေတြေမာ႔လို႔.... အလုပ္ထဲမွာအဆင္မေၿပတဲ႔အခါ သိပ္ပင္ပန္းလာတဲ႔အခါတိုင္း တခြက္တဖလားေသာက္ခ်င္တဲ႔ေဖေဖဟာ ေမေမ႔သေဘာက် အိမ္မွာဘဲခြက္ပုန္းခ်ရတဲ႔အခါတိုင္း က်မရယ္က်မရဲ႕အမရယ္ဟာ ေဖေဖ႔ကိုအလြတ္မေပးဘဲ သမီးတို႔လဲၿမည္းခ်င္တယ္လို႔ေၿပာတဲ႔အခါ ခြက္ေသးေသးေလးေတြထဲ အခ်ိဳရည္ေတြအမ်ားၾကီးနဲ႔ေရာေပးၿပီး အၿမည္းေတြေကၽြးတဲ႔ေဖေဖတေယာက္ စိတ္ညစ္ေၿပသြားလားမေၿပလားေတာ႔မသိ က်မတို႔ညီအမေတြကေတာ႔ အၿမည္းလုစားရတာေပ်ာ္လို႔မဆံုးဘူး... ေဖေဖလခထုတ္တဲ႔ေန႔ေတြဆို အစားအေသာက္ေကာင္းမက္တဲ႔ေဖေဖဟာ မိသားစုကိုအၿပင္ေခၚသြားၿပီးစားခ်င္တာေတြဝယ္ေကၽြးတတ္တယ္... အၿပင္ဆိုင္ေတြမွာဟန္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔စားႏိုင္ဘို႔ က်မတို႔ကို တူကိုင္နည္း၊ဇြန္းခက္ရင္းကိုင္နည္းေတြကိုလဲ ငယ္ငယ္ထဲကသင္ေပးထားခဲ႔တယ္... ေမာင္ႏွမေတြၾကားထဲမွာလူေကာင္အေသးဆံုးၿဖစ္တဲ႔က်မကိုအရပ္ရွည္ေအာင္ အိမ္မ်က္ႏွာက်က္မွာ ဘားတန္းရိုက္ၿပီးခိုခိုင္းခဲ႔လို႔ အခုက်မအရပ္မရွည္ေပမဲ႔ ပုတယ္လို႔ေခၚလို႔မရတဲ႔၅ေပ၄လက္မဆိုတဲ႔အရပ္ေလးရွိခဲ႔ရတာေဖေဖ႔ေက်းဇူးေပါ႔... က်မတို႔ညီအမေတြကိုလဲေဖေဖကိုယ္တိုင္ဘဲေရကူးသင္ေပးခဲ႔ေသးတာ... က်မ၁၄ႏွစ္အရြယ္ေလာက္မွာ ေဖေဖခါးနာၿပီး ေဆးရံုတက္ရတယ္.... ေဖေဖေဆးရံုတက္ေနခ်ိန္မွာ ခဏခဏခ်ဴခ်ာၿပီးေနမေကာင္းၿဖစ္တတ္တဲ႔က်မ ေဖေဖရွိတဲ႔ေဆးရံုကို ထံုးစံအတိုင္းေနမေကာင္းၿဖစ္ေနလို႔ လိုက္မသြားခဲ႔ေပမဲ႔ အိမ္ကလူေတြ ေဆးရံုကၿပန္လာတဲ႔ အခါေဖေဖၿပန္ထည္႔ေပးလိုက္တဲ႔ က်မအတြက္စားစရာေတြပါလာခဲ႔တယ္... သူကိုယ္တိုင္ေဆးရံုေပၚမွာလဲေနတာေတာင္ က်မအတြက္ စိုးရိမ္ခဲ႔တဲ႔ေဖေဖပါ.... က်မငယ္ငယ္က အေပါင္းအသင္းေတြအရမ္းကိုမ်ားတယ္... အဲဒီထဲကမွ ညေနဘက္ေတြ အိမ္လာလာလည္တတ္တဲ႔ ေယာက်ၤားေလးသူငယ္ခ်င္းေတြလဲရွိတယ္... တညေနခင္း အဲဒီသူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္လာလည္ေနခ်ိန္ အၿပင္ကၿပန္လာတဲ႔ေဖေဖက သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ကားကိုေတြ႔တဲ႔အခါ အိမ္ထဲဝင္မလာဘဲ အၿပင္မွာဘဲေနေနခဲ႔တယ္... သူငယ္ခ်င္းေတြၿပန္သြားေတာ႔မွ အိမ္ထဲဝင္လာတဲ႔ေဖေဖ႔ကို ဘာလို႔အခုမွဝင္လာတာလဲေမးၾကည္႔ေတာ႔ သူအရက္နဲနဲေသာက္လာတာ က်မသူငယ္ခ်င္းေတြ အနံ႕ရသြားမွာစိုးလို႔တဲ႔... သားသမီးေတြအတြက္ ငဲ႔ညွာစဥ္းစားေပးခဲ႔တဲ႔ေဖေဖပါ....<br />က်မေဖေဖ႔ေၾကာင္႔လူေတာတိုး လူဝင္ဆန္႔ခဲ႔တယ္... ေဖေဖ႔ေၾကာင္႔ဘုရားကိုသိခဲ႔ရတယ္... ေဖေဖ႔ေၾကာင္႔သူမ်ားေတြနဲ႔တန္းတူဘဲြ႔တခုရခဲ႔တယ္... ေဖေဖ႔ေၾကာင္႔အဆိုးအေကာင္းကိုခြဲၿခားသိရွိႏိုင္တဲ႔ဥာဏ္ပညာေတြရရွိခဲ႔တယ္... ေဖေဖ႔ရဲ႕ေက်းဇူးေတြက ခ်ေရးရင္ကုန္ႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး...<br />ဒါေပမဲ႔က်မဆိုးခဲ႔တယ္.... ေဖေဖခြင္႔လႊတ္တယ္ဆိုတာသိေပမဲ႔ေတြးမိတိုင္းေနာင္တရမိတယ္... အခ်စ္ကိုကိုးကြယ္ခဲ႔မိတဲ႔က်မ... ေဖေဖ႔ခံစားခ်က္ကိုဥေပကၡာၿပဳခဲ႔တယ္.... သူသေဘာမတူတဲ႔သူနဲ႔လက္မထပ္ေစခ်င္လို႔... က်မေနာင္ေရးအတြက္စိုးရိမ္လို႔.... စကားလံုးရင္႔ရင္႔ေတြသံုးၿပီးတားခဲ႔တဲ႔ေဖေဖ႔ကိုစိတ္နာ တဇြတ္ထိုးစိတ္နဲ႔ မဂၤလာပြဲကို ကိုယ္႔ဟာကိုယ္စီစဥ္ၿပီး ေဖေဖ႔ကိုအသိမေပးဘဲက်င္းပေနခ်ိန္မွာ... က်မဘာလုပ္လုပ္သိေနတဲ႔ေဖေဖက သူ႔သူငယ္ခ်င္းတေယာက္အိမ္မွာသြားရင္ဖြင္႔ၿပီးမ်က္ရည္ေတြက်ခဲ႔တယ္ဆိုတာ ေနာက္က်မွသိခဲ႔ရတယ္ က်မ ေနာင္တေတြရၿပီး အခ်ိန္ေတြကိုေနာက္ၿပန္ဆြဲၿပီး ၿပန္ၿပင္ခ်င္တာေတြၿပင္ခြင္႔ရခ်င္လိုက္တာ... တကယ္ဆို က်မေရြးခ်ယ္မႈမမွားဘူးဆိုတာကိုေဖေဖသိေအာင္ အခ်ိန္ယူနားခ်သင္႔ခဲ႔တာေပါ႔... သမီးေတြမဂၤလာေဆာင္တိုင္း ခရစ္ယာန္ထံုးစံအရ ကိုယ္႔သမီးကို သတို႕သားလက္ထဲလြဲေၿပာင္းေပးတဲ႔အေနနဲ႔ ဧည္႔ပရိသတ္ေတြအလည္မွာ သတို႔သားဆီကို သမီးနဲ႔လက္တဲြၿပီးလမ္းေလွ်ာက္ခဲ႔တဲ႔အေဖဟာ က်မလက္ကိုတဲြၿပီးသူသေဘာက်တဲ႔သူရဲ႕လက္ထဲအပ္ဘို႔ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြဆံုးရႈံးခဲ႔ရတယ္... ဒါေပမဲ႔ခုခ်ိန္မွာက်မရဲ႕ခင္ပြန္းနဲ႔ေတြ႔တိုင္း စကားေတြေဖာင္ဖဲြ႔ေၿပာတတ္တဲ႔ေဖေဖတေယာက္ က်မကိုခြင္႔လႊတ္တယ္ဆိုတာက်မသိေနေပမဲ႔ဒီေနာင္တေတြကေပ်ာက္မသြားပါဘူး... က်မေၾကာင္႕မ်က္ရည္က်ခဲ႔ရတဲ႔ေဖေဖက က်မေငြလႊဲတာရလို႔ေက်းဇူးတင္တယ္ေၿပာတိုင္း က်မရင္ထဲမွာ စိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိတယ္... တကယ္ဆိုက်မဘက္က ေပးဆပ္ဘို႔အမ်ားၾကီးလိုအပ္ေနေသးတာေလ... အခုေဖေဖ႔အေၾကာင္းေရးရင္းနဲ႔ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါၿပီ... ဒီဇဘာၤအေရာက္ၿပန္ခဲ႔မယ္ေဖေဖ.... ႏိုင္ငံေရးအေၿခအေနေတြဘယ္လိုရိွရွိ၊ ဘာေရာဂါေတြဘယ္လိုဘဲၿဖစ္ေနၿဖစ္ေန သမီးဂရုမစိုက္ေတာ႔ပါဘူး... ေဖေဖေတြ႔ခ်င္တဲ႔ေဖေဖ႔ေၿမးေလးေတြကိုလက္ဆြဲၿပီးသမီးလာခဲ႔ပါ႔မယ္ေဖေဖ<br />(မႏွစ္ကဒီဇင္ဘာမွာ ရန္ကုန္ကို က်မၿပန္ခဲ႔ပါတယ္.... ဒါေပမဲ႔ ေဖေဖနဲ႔ သိပ္မေတြ႔ခဲ႔ရပါဘူး... က်န္းမာေရး မေကာင္းေတာ႔တဲ႔ေဖေဖက က်မနဲ႔ စားေသာက္ဆိုင္ေတြမလိုက္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး... က်မကလဲ အဲဒီတုန္းက အိမ္အေရာင္းအဝယ္ကိစၥအၿပင္ သားေလးကေနမေကာင္းၿဖစ္... အလုပ္ေတြရႈပ္ေနလို႔ က်မမွန္းထားသလိုေဖေဖ႔နားမွာ မေနခဲ႔ရပါဘူး... ဒါေၾကာင္႔ေဖေဖ႔ကို ဂ်ဴလိုင္လၿပန္လာဦးမယ္... အဲဒီက်ရင္ သမီးေဖေဖ႔နားမွာၾကာၾကာေနမွာေနာ္ လို႔ေၿပာခဲ႔တယ္... ေဖေဖကလဲ က်မဂ်ဴလိုင္လၿပန္လာမွာကိုေမွ်ာ္ေနခဲ႔တယ္... ဒါေပမဲ႔ ေမလ၄ရက္ေန႔ ေဖေဖအသက္၆၃ႏွစ္ၿပည္႔ဘို႔တစ္ရက္အလိုမွာ က်မတို႔ကိုႏႈတ္မဆက္ဘဲ ရုတ္တရက္ခြဲခြါသြားခဲ႔ပါတယ္.... ေဖေဖကမဆံုးခင္မွာ သူေဆးရံုတက္တာက်မသိလားလို႔ က်မရဲ႕အမကိုေမးခဲ႔ေသးတယ္တဲ႔... ၿပီးေတာ႔ေဆးရံုမတက္ခင္ကလဲ က်မသူ႔အတြက္ပိုက္ဆံေတြသိပ္ကုန္ေနရတယ္လို႔ေၿပာခဲ႔ေသးတယ္တဲ႔... ၿပန္စဥ္းစားတိုင္းမ်က္ရည္က်ေနရတုန္းပါဘဲ... ေဖေဖမဆံုးခင္မွာေဖေဖသိပ္ခ်စ္တဲ႔ေမေမ႔ကိုမေတြ႔သြားရတာက က်မကိုပိုၿပီးစိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေစပါတယ္) သူလိုခ်င္တဲ႔ေမေမ႔ဆီကအခ်စ္ေတြမရလိုက္ေပမဲ႔ ဘုရားရွင္ရဲ႕ေမတၱာေတာ္ရိပ္မွာ ေဖေဖၿငိမ္းခ်မ္းေနမွာကိုၿမင္ေယာင္ရင္း ....</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-4424836189472876758?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-16681373535517435622010-06-08T20:01:00.002+07:002010-06-08T20:09:08.978+07:00တန္ဘိုးၾကီးၿမတ္တဲ႔<br />ေဖေဖ႔ရဲ႕ခ်စ္ေမတၱာေတြ<br />ဘယ္အေၿခအေနေရာက္ေရာက္<br />ေမ႔ေပ်ာက္ႏိုင္မယ္မထင္.....<br />ေမွ်ာ္လင္႔ေတာင္႔တခဲ႔ရတဲ႔<br />ေမေမ႔ရဲ႕ေမတၱာတရားေတြ<br />ဒီအခ်ိန္မ်ားမွာေတာင္<br />ေယာင္မွားစြာကိုယ္႔ဘက္မပါခဲ႔.....<br />ဘာဘဲၿဖစ္ၿဖစ္ေပါ႔ေလ<br />ေဖေဖသိပ္ခ်စ္ခဲ႔တဲ႔<br />သူ႔ခ်စ္သူေမေမ႔ကို<br />ေဖေဖခ်စ္ခဲ႔သလိုဘဲ<br />ထာဝရအၿမဲခ်စ္ေနပါ႔မယ္.....<br />ေကာင္းကင္ထက္ကေဖေဖတစ္ေယာက္<br />စိတ္ေသာကမေရာက္ရေစဘို႔<br />ေမွ်ာ္လင္႔ၿခင္းမဲ႔အခ်စ္မ်ားနဲ႔<br />(ေဖေဖသိပ္ခ်စ္တဲ႔ေမေမ႔ကို)<br />သမီးခ်စ္သြားပါ႔မယ္ေဖေဖ.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-1668137353551743562?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-18197115847823314982010-05-22T15:17:00.006+07:002010-05-22T16:32:55.997+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/S_eVdJ1y80I/AAAAAAAAAgc/Wlcvtj36QFc/s1600/018.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5474008200182428482" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/S_eVdJ1y80I/AAAAAAAAAgc/Wlcvtj36QFc/s320/018.JPG" border="0" /></a> ငွက္ေပ်ာေပါင္း၊ဆႏြင္းမကင္း<br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/S_eVcesVfCI/AAAAAAAAAgU/-mh9SfQjNZc/s1600/196.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5474008188600024098" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/S_eVcesVfCI/AAAAAAAAAgU/-mh9SfQjNZc/s320/196.JPG" border="0" /></a> မုန္႔လံုးေရေပၚ၊မုန္႔ၾကာေစ႔<br /><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/S_eVcKneqII/AAAAAAAAAgM/suv7bUz9drE/s1600/192.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5474008183210944642" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/S_eVcKneqII/AAAAAAAAAgM/suv7bUz9drE/s320/192.JPG" border="0" /></a> သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အိမ္မွာစားခဲ႔တဲ႔ေကာ္ရည္ေခါက္ဆြဲ<br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/S_eVbiZiekI/AAAAAAAAAgE/XMEXa_9ai7Q/s1600/191.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5474008172415056450" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/S_eVbiZiekI/AAAAAAAAAgE/XMEXa_9ai7Q/s320/191.JPG" border="0" /></a> တင္တင္ေအးအုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲ<br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/S_eVbKnYQtI/AAAAAAAAAf8/E8KXSvRsYRI/s1600/189.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5474008166030656210" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/S_eVbKnYQtI/AAAAAAAAAf8/E8KXSvRsYRI/s320/189.JPG" border="0" /></a> တင္တင္ေအးမုန္႔ဟင္းခါး (စားေနခ်ိန္မွာသူငယ္ခ်င္း လသာည ကိုသတိရမိပါတယ္)<br /><br /><br /><br /><br /><div>ရန္ကုန္မွာစားခဲ႔တာေလးေတြပါ... စာေရးဘို႔ ရင္ထဲမွာ အမ်ားၾကီးရွိေနေပမဲ႔ ခုထက္ထိေရးတဲ႔ဆီ မေရာက္ၿဖစ္ေသးလို႔ အစားအေသာက္ပံုေလးေတြဘဲ တင္လိုက္ပါတယ္....</div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-1819711584782331498?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-54277938848062432762010-05-05T11:03:00.002+07:002010-05-05T11:14:14.666+07:00ႏႈတ္မဆက္ဘဲ<br />ရုတ္တရက္ထြက္ခြါသြားတဲ႔ေဖေဖ<br />ေကာင္းကင္ဘံုမွာ<br />ၿငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ႔<br />သမီးအလာကို<br />ေစာင္႔ၾကိဳေနပါေဖေဖ...<br /><br />အရမ္းဝမ္းနည္းစိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနပါတယ္.... ဒီေန႔ေဖေဖ႔ရဲ႕ေမြးေန႔.... ေဖေဖ႕ဆီကိုတယ္လီဖုန္းနဲ႔ ေမြးေန႔ႏႈတ္ခြန္းဆက္ေနက်.... မေန႔ကရန္ကုန္ကဖုန္းလာတယ္....ေဖေဖေနမေကာင္းလို႔ေဆးရံုတင္လိုက္ရတယ္တဲ႕... အမေတြနဲ႔ဘဲဖုန္းေၿပာၿဖစ္ၿပီး မနက္ၿဖန္ေမြးေန႕ႏႈတ္ခြန္းဆက္ရင္း ေဖေဖ႔ကိုအားေပးစကားေတြေၿပာမယ္လို႔ရည္ရြယ္ထားတာ...ေဖ႔ေဖ႔ကိုသတိေတြရၿပီးအိပ္လို႔လဲမရၿဖစ္ေနတုန္း ဖုန္းသံၿမည္လို႔ ထူးလိုက္ေတာ႔ ေဖေဖဆံုးသြားၿပီတဲ႔.... ၿမန္လိုက္တာ.. ေကာင္းကင္ဘံုမွာတေန႔ၿပန္ဆံုရမယ္ဆိုတာ သိေပမဲ႔ ေဖေဖေနမေကာင္းတဲ႔အခ်ိန္ အနားမွာမၿပဳစုလိုက္ရတာ ယူၾကံဳးမရ ၿဖစ္မိတယ္...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-5427793884806243276?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com72tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-67200381993097323522010-04-08T13:23:00.003+07:002010-04-08T13:55:21.289+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/S718i2jipTI/AAAAAAAAAfw/A3uweQRXSbA/s1600/015.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5457655261644891442" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/S718i2jipTI/AAAAAAAAAfw/A3uweQRXSbA/s320/015.JPG" border="0" /></a><br /><div>ႊအခ်စ္သည္ေအးၿမသည္.... အခ်စ္သည္စိတ္ရွည္သည္းခံတတ္သည္.... အခ်စ္သည္နားလည္ခြင္႔လႊတ္တတ္သည္.... အခ်စ္သည္အားကုိးထိုက္သူ ေလးစားထိုက္သူၿဖစ္သည္.... ထိုအခ်စ္သည္က်မေယာက်ာၤးၿဖစ္သည္... ထိုေယာက်ာၤးဒီေန႔အသက္ ၄၀ ၿပည္႔သည္.... သူ႔အသက္၂၇ႏွစ္တြင္ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္စတင္ဆံုစည္းခဲ႔ၾကသည္... ခ်စ္သူသက္တမ္း၂ႏွစ္အိမ္ေထာင္သက္၁၁ႏွစ္ စုစုေပါင္း၁၃ႏွစ္အတြင္း ဘာမွမၾကာလိုက္သလိုခံစားရသည္... သို႔ေသာ္ ၂၇ ႏွစ္ရုပ္ရည္ႏွင္႔ အသက္ ၄၀ရုပ္ရည္ကေတာ႔အနည္းငယ္ကြာၿခားမႈရွိပါသည္... မကြာၿခားသည္က က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္အေပၚတစ္ေယာက္ထားရွိေသာ အခ်စ္ၿဖစ္ပါသည္... ပိုတိုးလာတဲ႔ ရင္းႏွီးမႈ၊ နားလည္မႈ၊သံေယာဇဥ္မ်ားသာရွိၿပီး ေလ်ာ႔သြားၿခင္းဘာတစ္ခုမွမရွိခဲ႔ပါ... ထို႔အတြက္ အခ်စ္ကိုေက်းဇူးအထူးတင္ပါသည္... အခ်စ္သည္ေဖာက္ၿပန္ၿခင္းမရွိ.... အခ်စ္သည္ မိန္းမႏွင္႔သားသမီးမ်ားကိုသာ ဦးစားေပးတတ္သည္.... သူ႔မိဘမ်ားဘက္မွ က်မအေပၚဖိအားေပးမႈမ်ားရွိလွ်င္လည္း က်မဘက္မွသာ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ေပးတတ္သူၿဖစ္သည္... အခ်စ္သည္အရက္မေသာက္ ေဆးလိပ္မေသာက္ပါ... (က်မသာအေပါင္းအသင္းေကာင္းလွ်င္ေသာက္ပါသည္၊ ဖဲလည္းရိုက္ေသးသည္)... က်မေသာက္လွ်င္လည္း မၾကိဳက္ပါ... အခ်စ္သည္သဝန္တိုတတ္သည္... အခ်စ္သည္ အလုပ္ကိစၥ မိသားစုကိစၥမွလြဲၿပီး အၿပင္မထြက္တတ္ပါ... (က်မကေတာ႔ အၿပင္ထြက္ရတာႏွစ္သက္သည္) က်မအၿပင္ထြက္လြန္းလွ်င္လည္း သူမၾကိဳက္ပါ... အခ်စ္သည္ စာအလြန္ဖတ္သူၿဖစ္သည္.... ဖတ္စရာစာအုပ္ရွိေနလွ်င္ အခန္းေအာင္းစာဖတ္တတ္သူၿဖစ္သည္... အခ်စ္ေၾကာင္႔ က်မဘဝေအးခ်မ္းသည္... အခ်စ္ေၾကာင္႔ က်မတို႔မိသားစုေလး သာယာသည္.... အခ်စ္က မိသားစုကို လိုေလေသးမရွိေအာင္ အရာရာၿဖည္႔ဆည္းေပးသူၿဖစ္သည္.... က်မသူ႔ကိုသိပ္ခ်စ္သည္... ထာဝရခ်စ္ေနပါမည္....</div><br /><div>( အသက္၄၀ၿပည္႔ခင္ပြန္းအတြက္အမွတ္တရ)</div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-6720038199309732352?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com65tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-725896583480755652010-03-30T09:54:00.002+07:002010-03-30T10:04:51.347+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/S7Fp7KjITcI/AAAAAAAAAfQ/wIdShGh2y1A/s1600/img039.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5454257088887279042" style="WIDTH: 216px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/S7Fp7KjITcI/AAAAAAAAAfQ/wIdShGh2y1A/s320/img039.jpg" border="0" /></a><br /><div>တင္းထားတဲ႔မာနေတြ</div><br /><div>အရည္(ေရ)မေပ်ာ္</div><br /><div>ေတာင္႔ထားတဲ႔စိတ္ဓာတ္ေတြ</div><br /><div>ယိုင္နဲ႔မသြားေစဘို႔</div><br /><div>ၾကိဳးစားထိန္းမတ္</div><br /><div>ခက္ခဲစြာခရီးဆက္ေနေပမဲ႔</div><br /><div>မငဲ႔ကြက္မစာနာ</div><br /><div>ေဝဒနာေတြေပးရက္တယ္....</div><br /><div>တကယ္စိတ္ပ်က္လြန္းေနေပမဲ႔</div><br /><div>ေခါင္းမာစြာနဲ႔</div><br /><div>နာက်င္မႈေတြကိုမ်ိဳခ်ရင္း</div><br /><div>စိတ္အၾကိမ္ၾကိမ္တင္းလွ်က္</div><br /><div>လက္ထဲမွာ(ခုထက္ထိ)</div><br /><div>ၿမဲၿမံစြာဆုပ္ကိုင္ထားမိတာ</div><br /><div>(ေဟာဒီက)အနီေရာင္စာအုပ္ေလး။</div><div> </div><div>Rose of Sharon</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-72589658348075565?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-85664526846728802372010-03-19T13:12:00.003+07:002010-03-19T13:57:58.954+07:00ခုတေလာေတြးၿဖစ္ေနတာေတြကအမ်ားၾကီး.... မ်ားလြန္းလို႔အသစ္မတင္ၿဖစ္တာေတာင္ၾကာေပါ႔... သတိတရနဲ႔တဂ္လာတဲ႔ ခ်စ္ၾကည္ေအးကိုေတာင္ ေက်းဇူးေတြတင္မိပါတယ္... ႏို႔မို႔ဆိုဒီလထဲဘာမွေရးၿဖစ္မွာမဟုတ္တာအေသအခ်ာ....<br />၂၀၁၀ ဝင္ကတည္းကေတြးေနမိတာက အသက္တစ္ႏွစ္ၾကီးလာၿပီဆိုတာပါ... အသက္နဲ႔လုပ္ရပ္ေတြကိုက္ညီရဲ႕လားလို႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ေမးခြန္းထုတ္ရင္း အရာရာကိုနားလည္ေပးတတ္ဘို႔ သူမ်ားေတြကိုအၿပစ္မၿမင္တတ္ဘို႔ ဒီႏွစ္ထဲမွာ ၾကိဳးစားမယ္လို႔ စဥ္းစားရင္းကေန နားလည္ရခက္တဲ႔ကိစၥေတြ ၾကံဳလာရတဲ႔အခါ သက္ၿပင္းေတြအထပ္ထပ္ခ်ရင္း ၿငိမ္ေနလိုက္ေတာ႔ အိုေကသြားတာပါဘဲ...<br />ေနာက္ထပ္ေတြးေနမိတာက ဒီႏွစ္ထဲမွာ လုပ္စရာအလုပ္ေတြ သိပ္မ်ားေနတဲ႔အေၾကာင္းေပါ႔.... အိမ္အေဟာင္းေရာင္းၿပီး ကြန္ဒိုတစ္ခန္းၿပန္ဝယ္ၿပီးတဲ႔အခါ အဲဒီမွာလုပ္စရာေတြကအမ်ားသား... ရန္ကုန္ကိုဇူလိုင္ေလာက္မွဘဲ ၿပန္ႏိုင္မွာမို႔ ဒီကေန အစ္မကိုအကူအညီေတာင္းၿပီး လုပ္ခိုင္းရတဲ႔ကိစၥေတြက ထင္သေလာက္ခရီးမေပါက္... ပတ္စပို႔သက္တမ္းတိုးဘို႔... ဗီဇာကိစၥ... ခေလးေတြကာကြယ္ေဆးထိုးဘို႔... သားေလးရဲ႕ေမြးေန႔ပဲြအတြက္စီစဥ္.... ဒီၾကားထဲ သင္တန္းတစ္ခုေၿပးတက္လိုက္ေသးတာ တစ္ပတ္ကိုသံုးရက္... အခ်ိန္ေတြမေလာက္ရတဲ႔ၾကားက ဒီသင္တန္းကိုဘာေၾကာင္႔မ်ားတက္မိလိုက္တာလဲလို႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ေမးခြန္းၿပန္ထုတ္မိတယ္...<br />စိတ္သြားတိုင္းကိုယ္သိပ္မပါႏိုင္ေတာ႔တာ ဇရာေၾကာင္႔လားလို႔ေတြးမိတယ္... ခေလးေတြနဲ႔ကိုယ္နဲ႔ အသက္သိပ္ကြာေနသလားလို႔ေတြးမိရင္း ရင္ေတြေမာေနတယ္... သမီးေလးကအခုရွစ္ႏွစ္ၿပည္႔ၿပီးၿပီ... သမီးေလးတကၠသိုလ္တက္မဲ႔အရြယ္ အသက္၁၈ႏွစ္မွာ ကိုယ္က ၄၅ႏွစ္ေက်ာ္၄၆ႏွစ္ထဲေရာက္ေနေလာက္ၿပီ... သားေလး ၁၈ႏွစ္မွာ ကိုယ္ကအသက္၅၀.... ကိုယ္တို႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္သူတို႔ေက်ာင္းစရိတ္အတြက္ ရုန္းကန္ေနရဦးမွာ ကိုယ္႔အသက္၅၅ႏွစ္ေလာက္အထိ၊ ကိုယ္႔ထက္ေလးႏွစ္ၾကီးတဲ႔ခင္ပြန္းက အသက္၅၉ႏွစ္အထိ ရွာသမွ်က ခေလးေတြေက်ာင္းစရိတ္... ေနာက္တစ္ေယာက္ယူဘို႔ ဘယ္လိုမွမၿဖစ္ႏိုင္ေတာ႔တဲ႔အေတြးေတြနဲ႔ ဒီခေလးႏွစ္ေယာက္ကိုဘဲ အရိပ္ၾကည္႔ခ်စ္ေနရင္း ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ေတြ ရွိသမွ်ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ အားလံုး သူတို႔အတြက္ပံုေအာရင္း ...ေရဆုန္ေရဆန္အေၾကာင္းေတြးမိေလရဲ႕... ဘာမွၿပန္ရဘို႔မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲ အေကာင္းဆံုးေတြဘဲ ေပးလိုက္ခ်င္တာပါ.....<br />ေနာက္ထပ္ေတြးမိေနတာက ၿမန္မာႏိုင္ငံၾကီးတိုးတက္လာမွာလားလို႔ပါ... ၾကီးက်ယ္သလိုၿဖစ္သြားသလား... ကိုယ္႔ႏိုင္ငံသာတိုးတက္တဲ႔ႏိုင္ငံတစ္ခုဆိုရင္ ကိုယ္႔သားသမီးေတြ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြအမ်ားၾကီးၾကားမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးေနရမွာ... ခုေတာ႔ ေဆြမရွိ မ်ိဳးမရွ္ိ သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ၾကိတ္မွိတ္ၿပီးေနေနရတာ လံုးဝဘဝင္မက်ပါဘူး... ႏိုင္ငံေရးသာအေကာင္းဘက္ကိုေၿပာင္းလဲလာခဲ႔ရင္ ေတာ္ရံုတန္ရံုအရင္းအႏွီးေလးနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္းေလးတစ္ခုလုပ္ရင္း ကိုယ္႔ႏိုင္ငံမွာဘဲ အေၿခခ်ေနထိုင္ခ်င္တယ္... ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေရးေရးေလးထားမိပါတယ္....<br />တကယ္ေတာ႔ေတြးမိသမွ်ေရးခ်ရရင္ေရးမကုန္ႏိုင္ပါဘူး... ဒီေလာက္ဘဲေရးလိုက္ေတာ႔မယ္ခ်စ္ၾကည္ေအးေရ... ေက်နပ္တယ္ဟုတ္....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-8566452684672880237?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com50tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-43306477950859193062010-02-14T10:18:00.004+07:002010-02-14T10:48:07.305+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/S3dyKwHs43I/AAAAAAAAAfE/N3HFHFXTJQY/s1600-h/app_full_proxy.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437940604114625394" style="WIDTH: 90px; CURSOR: hand; HEIGHT: 90px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/S3dyKwHs43I/AAAAAAAAAfE/N3HFHFXTJQY/s320/app_full_proxy.gif" border="0" /></a><br /><br />ဒီေန႔ခ်စ္သူမ်ားေန႔ဟာ ကိုယ္႔အတြက္ေတာ႔ ရင္ခုန္စရာမေကာင္းပါဘူး.... >ခေလးတစ္ေယာက္ထဲရွိတုန္းအခ်ိန္ထိေတာ႔ ဒီလိုေန႔မ်ိဳးမွာ ညစာထြက္စားတာေတြဘာေတြရွိခဲ႔ေပမဲ႔ ခေလးႏွစ္ေယာက္ရၿပီးခ်ိန္မွာေတာ႔ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ကိုဘယ္လိုမွ မဆင္ႏႊဲႏိုင္ေတာ႔ပါ.... မွတ္မွတ္ရရ သမီးေလးတစ္ႏွစ္နဲ႔ႏွစ္လအရြယ္မွာ ခ်စ္သူမ်ားေန႔အမွတ္တရအၿဖစ္ ညစာထြက္စားၿဖစ္တာေနာက္ဆံုးပါဘဲ... အဲဒီတုန္းက ဗီယက္နမ္၊ဟႏိြဳင္းၿမိဳ႕ရဲ႕ sofital ဟိုတယ္မွာေပါ႔... ဖေယာင္းတိုင္မီးေလးနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ညစာစားေနခ်ိန္ သမီးေလးက ခေလးထိုင္ခံုေလးထဲမွာထိုင္လို႔ပထမေတာ႔ သေဘာေကာင္းစြာ ၿငိမ္ေနေပးပါေသးတယ္... ၾကာလာေတာ႔ သူ႔ခမ်ာမထိုင္ခ်င္ေတာ႔ဘူးထင္ရဲ႕... ေအာ္ငိုလိုက္တာမွအက်ယ္ၾကီးဘဲ.... ဒါနဲ႔ဘဲတၿခားစံုတြဲေတြကို အားနာလို႔ bill ၿမန္ၿမန္ရွင္းၿပီး ၿပန္လာခဲ႔ရတယ္... အဲဒီထဲက ခ်စ္သူမ်ားေန႔ဆို ႏွင္းဆီပန္းနဲ႔ဘဲ ေက်နပ္ရေတာ႔တယ္.... ဒီႏွစ္ေတာ႔ ခ်စ္သူမ်ားေန႔က ဗီယက္နမ္ေတြရဲ႕ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္နဲ႔တိုက္ေနေတာ႔ ႏွင္းဆီပန္းေရာင္းသူေတြလဲ အရင္ႏွစ္ေတြေလာက္မမ်ားဘူး... ႏွစ္သစ္ကူးပန္းအဝါေရာင္ေတြဘဲ လမ္းေပၚမွာေတြ႔ရတယ္... ဟိုခ်ီမင္းမွာ အရင္ႏွစ္ေတြက ခ်စ္သူမ်ားေန႔ဆို လူရႈတ္လြန္းလို႔ လမ္းမထြက္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ၿဖစ္ေပမဲ႔ သူတို႔လူမ်ိဳးေတြဟာ ရိုးရာႏွစ္သစ္ကူးကို ပိုအေလးေပးၾကတယ္ထင္ရဲ႕... ဒီႏွစ္ေတာ႔ေၿခာက္ကပ္ကပ္နဲ႔.... ကိုယ္႔အတြက္ေတာ႔ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ဟာ ေၿခာက္ကပ္ကပ္... စည္ကားကား ဘာမွမထူးပါဘူး.... ေန႔တိုင္းၿမင္ေနခ်စ္ေနရတာနဲ႔တင္ေက်နပ္ပါတယ္... ခေလးေတြက ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးအတြက္ ပိုအေရးၾကီးပါတယ္... ေက်ာင္းေတြလဲပိတ္ထားေတာ႔ ခေလးေတြအတြက္ ကစားဘို႔ စားဘို႔ စဥ္းစားေနရတာနဲ႔ ခ်စ္သူမ်ားေန႔ဟာ ဘာမွန္းေတာင္မသိခ်င္ေတာ႔ပါဘူး...( ေအာ္... အိမ္ေထာင္သက္ေတြၾကာလာတဲ႔အခါ... Valen ေတြလဲ မ tine ႏိုင္ေတာ႔ပါ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-4330647795085919306?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com54tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-36524618816653752692010-01-12T12:31:00.005+07:002010-01-12T13:48:06.157+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/S0wXY6iALdI/AAAAAAAAAes/D5ufzQ3AEIg/s1600-h/img036.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425737367870778834" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 226px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/S0wXY6iALdI/AAAAAAAAAes/D5ufzQ3AEIg/s320/img036.jpg" border="0" /></a><br /><div>ဒီအိမ္ေလးဟာကိုယ္တို႔ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးရဲ႕ အိမ္ေထာင္သက္နဲ႔အညီ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ခဲ႔တာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ႔ၿပီ.... ဒီအိမ္ေလးဟာ ကိုယ္တို႔ရဲ႕ ပထမဆံုး ႏွစ္ေယာက္အတူပိုင္ဆိုင္ခဲ႔ရတဲ႔ သက္မဲ႔အိမ္ေထာင္ဦးပစၥည္းေလးပါ.... ခ်စ္သူသက္တမ္းတစ္ႏွစ္မၿပည္႕ခင္ေလးမွာ ခ်စ္သူဗီယက္နမ္မွာ အလုပ္ရလို႔ ပထမဆံုးခြဲခြာရေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး အရမ္းဝမ္းနည္းၿပီး သတိရလြမ္းဆြတ္ ဖုန္းေတြဆက္ စာေတြေရးရင္း တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေဝးမေနခ်င္ေတာ႔တာ ေသခ်ာသြားတဲ႔ အခါ လက္ထပ္ဖို႔ဆံုးၿဖတ္ခဲ႔ၾကတယ္.... လက္မထပ္ခင္ ခ်စ္သူေနာက္ လိုက္လည္ဘို႔ မိဘဆီခြင္႔ေတာင္းၾကည္႔တဲ႔အခါ လက္မထပ္ရေသးဘဲလိုက္ဘို႔ ခြင္႔မၿပဳတဲ႔ မိဘေတြေၾကာင္႔ မွန္းတာထက္ေစာၿပီး ခ်စ္သူသက္တမ္း ႏွစ္ႏွစ္ၿပည္႔ဘို႔ ၃လအလိုမွာ လက္ထပ္ၿဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္.... လက္ထပ္ၿပီးသိပ္မၾကာခင္ ဒီအိမ္ေလးကို ဝယ္ၿဖစ္ခဲ႔တယ္.....</div><br /><br /><div>ဒီအိမ္ေလးကို ေတြ႕တဲ႔အခါ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းဘဲ ဝယ္ခ်င္သြားခဲ႔တာ... အိမ္ရွင္နဲ႔ ေဈးညွိေတာ႔ သိပ္စကားမ်ားမ်ာစားစား မေၿပာရဘဲ ေဈးတည္႔သြားတယ္.... ဒီအိမ္ေလးမွာေနရတာ အဆင္ေၿပေပမဲ႔ ဘယ္ညာအိမ္ခ်င္းကပ္ရက္ အိမ္နီးခ်င္းႏွစ္အိမ္မွာ ဘယ္ဘက္အိမ္နဲ႔ ဆက္ဆံရတာ ေတာ္ေတာ္ဆင္ၿခင္ရတယ္... သေဘာေကာင္းတဲ႔ အေပၚအခြင္႔အေရး အရမ္းယူတယ္.... သူတို႔အိမ္မွာေရစက္မရွိေတာ႔ ေရလိုခ်င္ရင္ ကိုယ္တို႔အိမ္ကအၿမဲေပးတယ္.. သူတို႔ပိုက္နဲ႔ အိမ္ကေနသြယ္ၿပီးယူတယ္.... ဒါေပမဲ႔ေနာက္ပိုင္း မီးေတြအရမ္းပ်က္ေတာ႔ မီးလာတဲ႔အခ်ိန္မွ ေရတင္လို႔ရတာေၾကာင္႔ ေရလိုခ်င္ရင္ မီးလာတဲ႔အခ်ိန္မွ ယူဘို႔ေၿပာရတယ္... တေန႔ မီးလာေနတဲ႔အခ်ိန္ သူတို႔ေရယူမယ္လို႔ေၿပာေတာ႔ ယူပါလို႔ေၿပာၿပီး ၿခံတံခါးဖြင္႔ေပးထားတယ္... ဒါေပမဲ႔ေတာ္ေတာ္နဲ႔ေရလာမသြယ္လို႔ မယူေသးဘူးလား မီးပ်က္ေတာ႔မယ္... မီးပ်က္သြားရင္ ေရတင္လို႔မရေတာ႔လို႔ ေပးလို႔မၿဖစ္ဘူးလို႔... အိမ္ကတင္ၿပီးသားေရက အိမ္သံုးဖို႔ဘဲေလာက္လို႔ ေပးလို႔မၿဖစ္ဘူးလို႔ေၿပာလိုက္တယ္... ခနေနေတာ႔ သူတို႔ေရပိုက္ေပါက္ေနလို႔ၿပင္ေနတာတဲ႔ အခုသြယ္ေတာ႔မယ္တဲ႔ ...သူတို႔ေရသြယ္ၿပီးခနေနေတာ႔ မီးၿပတ္သြားတယ္... မီးၿပတ္သြားေတာ႔ ကိုယ္လဲဆက္ေပးလို႔မၿဖစ္ေတာ႔လို႔ ပိုက္ၿဖဳတ္လိုက္ၿပီး မီးလာမွ ေရၿပန္သြယ္ေနာ္လို႔ေၿပာေတာ႔ ... အဲဒီအိမ္ကညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ မေက်နပ္တဲ႔မ်က္ႏွာေတြနဲ႔ ၿပန္သြားၿပီး သူတို႔အိမ္လဲေရာက္ေရာ က်မကို မၾကားတၾကား ဆဲတယ္.... က်မအရမ္းစိတ္တိုသြားေပမဲ႔ ဒီလိုလူေတြနဲ႔ ၿပိဳင္မေၿပာခ်င္လို႔ မသိခ်င္ေယာင္ဘဲေဆာင္ေနလိုက္ပါတယ္.... ေနာက္ပိုင္း က်မသူတို႔ကို ေရေပးမသြယ္ေတာ႔ပါဘူး....</div><br /><br /><div>ေနာက္တစ္ခုကေတာ႔ေတာ္ေတာ္ဆိုးပါတယ္.... အဲဒီအိမ္ကအေဒၚၾကီးက က်မအိမ္ကေနနယ္ကို ဖုန္းလာလာဆက္ပါတယ္... က်မဘယ္ေတာ႔မွ မၿငင္းခဲ႔ပါဘူး.... အခ်ိန္မေရြး ညဘက္အေရးၾကီးလို႔ ဆက္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာင္ခြင္႔ၿပဳခဲ႔ပါတယ္... သူ႔သားေတြကလဲ ေရကိစၥတုန္းက ဆဲထားတာသူတို႔မဟုတ္တဲ႔အတိုင္း... စေလာင္းကလာတဲ႔ေဘာလံုးပဲြေတြ အိမ္မွာလာလာၾကည္႔ပါတယ္.... သူတို႔အေမပါ ပါရင္ က်မခြင္႔ၿပဳပါတယ္.... ဒါေပမဲ႔ တစ္ည ညဦးပိုင္းမီးပ်က္လို႔ မီးစက္ႏိႈးထားခ်ိန္ သမီးေလးကအိပ္ရာဝင္ခ်ိန္မွာမအိပ္ေသးဘဲ အရမ္းငိုေနတာနဲ႔ မီးစက္မပိတ္ၿဖစ္ေသးတဲ႔အခါ အဲဒီညီအကိုႏွစ္ေယာက္က က်မတို႔ၿခံတံခါးကို တုတ္နဲ႔ရိုက္ၿပီး ေအာ္ဆဲတယ္... က်မမွာ ၿခံေစာင္႔ေကာင္ေလးကို မီးစက္ပိတ္ခိုင္းလိုက္ရတယ္... သမီးေလးကေတာ႔ ငိုေကာင္းတုန္း... ေနာက္ေန႔မနက္မွ အဲဒီအိမ္ကို က်မသြားေတာ႔ အေဒၚၾကီးဘဲထြက္ေတြ႕တယ္... အဲဒီညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ကိုမေတြ႕ခဲ႔ရဘူး.... အေဒၚၾကီးကသူေခါင္းကိုက္ေနလို႔ မီးစက္သံေၾကာင္႔ ပိုဆိုးမွာဆိုးလို႔ သူ႔သားေတြက စိတ္တိုသြားတာပါတဲ႔... အဲဒါနဲ႔က်မလဲေကာင္းေကာင္းဘဲေၿပာခဲ႔ပါတယ္..." ဖုန္းဆက္ခ်င္တုန္းကလိုမ်ိဳး... စေလာင္းကေဘာလံုးပဲြၾကည္႔ခ်င္တုန္းကလိုမ်ိဳးဘဲ... တံခါးေခါက္ၿပီးေကာင္းေကာင္းလာေၿပာရင္ရပါတယ္"... လို႔... ေနာက္ပိုင္း သူတို႔ကိုတံခါးဖြင္႔မေပးေတာ႔ပါဘူး....</div><br /><br /><div>ဒီအိမ္ကိုေနာက္ဆံုးစိတ္ကုန္သြားရတဲ႔ အေၾကာင္းရင္းကေတာ႔ သူခိုးဝင္တာပါဘဲ.... အိမ္ေအာက္ထပ္ကသယ္လို႔ရတဲ႔ပစၥည္းေတြ အကုန္ပါသြားတယ္... အဲဒီမတိုင္ခင္တုန္းကလဲ ၿခံထဲမွာရပ္ထားတဲ႔ ကားထဲက ဝွီးတပ္(ဂ္) ေတြခန ခန အခိုးခံရတယ္.... သူခိုးဘာေၾကာင္႔ဝင္လို႔ရတာလဲ... ၿခံစည္းရိုးလဲၿမင္႔ရဲ႕သားနဲ႔လို႔ ေသခ်ာစဥ္းစားၿပီး ၾကည္႔ေတာ႔ သူခိုးရဲ႕ေၿခရာက အဲဒီဘယ္ဘက္အိမ္ကလာတာေတြ႕ရတယ္.... သူတို႔အိမ္ၿခံစည္းရိုးကနိမ္႔ေနေတာ႔ က်မတို႔ၿခံထဲေက်ာ္ဝင္ဘို႔ ေလွခါးထစ္လိုၿဖစ္ေနတယ္.... အဲဒါနဲ႔ သူတို႕အိမ္ၿခံစည္းရိုးကို က်မအိမ္ၿခံစည္းရိုးနဲ႔ တညီတည္းၿဖစ္ေအာင္ ၿမွင္႔ေပးပါရေစ... က်မ အကုန္ခံပါ႔မယ္လို႔ေၿပာတာ လက္မခံပါဘူး.... ဘယ္လိုမွ ေၿပာလို႔မရဘူး... ေနာက္ဆံုးမွာက်မလက္ေလွ်ာ႔လိုက္ၿပီး ဒီအိမ္ကို ၿပန္ေရာင္းဘို႔ဆံုးၿဖတ္လိုက္ပါတယ္....</div><br /><br /><div>ရန္ကုန္ကိုလဲမၿပန္ၿဖစ္ေတာ႔ ေရာင္းဘို႔ကအဆင္မေၿပဘူး... ဒါေၾကာင္႔ဒီတစ္ေခါက္ၿပန္ေတာ႔ ရန္ကုန္က အစ္မကို က်မ မၿပန္ခင္ ပြဲစားေတြကိုဆက္သြယ္ေပးထားဘို႔ေၿပာထားတယ္... အစ္မကလဲ အားလံုးကူညီေပးပါတယ္... ေဈးေတာင္ညွိေပးထားတာပါ.... </div><br /><br /><div>ၿပန္ၿပီးေနာက္တစ္ရက္မွာ အစ္မကဘဲအားလံုးကူညီေပးလို႔ အဆင္ေၿပသြားခဲ႔တယ္... အခုေတာ႔ က်မတို႔ရဲ႕ ပထမဆံုး အိမ္ေထာင္ဦးပစၥည္းေလးကို ၂၀၀၉ နဲ႔အတူထားခဲ႔လိုက္ရၿပီ... ႏွေၿမာသလိုၿဖစ္မိေပမဲ႔ ဘယ္လိုမွ ဆက္ေနလို႔မၿဖစ္ေတာ႔လို႔ပါ... ေနရစ္ခဲေတာ႔အိမ္ကေလးေရ.... ၂၀၀၉နဲ႔အတူ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-3652461881665375269?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com48tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-86583340682222242382009-12-09T14:18:00.002+07:002009-12-09T14:41:21.370+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/Sx9UciEDCZI/AAAAAAAAAeg/ok0ApY9fsUo/s1600-h/022.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5413138126279477650" style="WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/Sx9UciEDCZI/AAAAAAAAAeg/ok0ApY9fsUo/s320/022.JPG" border="0" /></a><br /><div>အခါတိုင္းေတာ႔ ခရစၥမတ္သစ္ပင္ကို အစိမ္းေရာင္ဘဲသံုးၿဖစ္ပါတယ္... ဒီႏွစ္ေတာ႔ သမီးေလးက ခရမ္းေရာင္ဝယ္ေပးဘို႔ပူဆာတယ္... က်မကေတာ႔ ခရစၥမတ္စ္သစ္ပင္ကို အဲလိုသဘာဝမက်တဲ႔ အေရာင္ၾကီး မလိုခ်င္ဘူး... ဒါနဲ႔ဘဲ သမီးေလးနဲ႔ညိွရင္း အၿဖဴေရာင္နဲ႔ သေဘာတူသြားၾကတယ္.... ဒီႏွစ္အခါတိုင္းလို အိမ္ေတာင္သိပ္မရွင္းၿဖစ္ဘူး... အရင္ႏွစ္ေတြဆို ႏိုဝင္ဘာလေနာက္ဆံုးပတ္မွာ အိမ္ရွင္းတယ္.... အဝတ္အေဟာင္းေတြကို မိဘမဲ႔ေက်ာင္းကိုလႈတယ္.... အားလံုးရွင္းၿပီးမွဘဲ ဒီဇင္ဘာလပထမပတ္မွာ ခရစၥမတ္စ္သစ္ပင္ကို အလွဆင္တယ္.... ဒီႏွစ္ခရစၥမတ္ေတာ႔ ရန္ကုန္ၿပန္မွာမို႔ေရာ... သိပ္မအားတာေရာေၾကာင္႔ အိမ္ေကာင္းေကာင္းမရွင္းၿဖစ္ဘူး... အဝတ္ေဟာင္းေတြေတာင္ မသယ္ႏိုင္လို႔ ႏိုင္သေလာက္ေလးဘဲသယ္သြားၿပီးလႈရတယ္... ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ႔ ဒီလိုအခ်ိန္ဆို ေမာင္ႏွမေတြ အရမ္းေပ်ာ္ၾကတဲ႔ အခ်ိန္ေပါ႔.... ေဖေဖက လုပ္အားခထဲက ၁၀ပံု၁ပံု ဖယ္ထားတဲ႔ ဆယ္ဖို႔တစ္ဖို႔ စုဗူးၾကီးကိုေဖာက္ၿပီး ဘုရားေက်ာင္းက ဆရာေတြကိုလႈဖို႔ စာရင္းလုပ္... ရပ္ကြက္ထဲက ခေလးေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိလဲ စာရင္းေကာက္ၿပီး လက္ေဆာင္ဝယ္ဘို႔ သိမ္ၾကီးေဈးကိုသြားၾကတယ္.... ဒီဇင္ဘာလေရာက္တိုင္း ကိုယ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ မေခၚတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ္တို႔ကို အတင္းၿပန္လိုက္ေခၚတယ္... ခရစၥမတ္လက္ေဆာင္မရမွာစိုးလို႔ေလ... ဒါေပမဲ႔ ေဖေဖက အိမ္နားက ခေလးေတြအကုန္လံုးကို အတူတူေပးေနက်ပါ.... ၿပီးေတာ႔ ဘုရားေက်ာင္းမွာဆိုဘို႔ ခရစၥမတ္စ္သီခ်င္းေတြ စၿပီးေလ႔က်င္႔ခ်ိန္ေပါ႔... ေဖေဖက ဂစ္တာတီး ေမေမနဲ႔ က်မတို႔ေမာင္ႏွမေတြက သီခ်င္းဆို... သိပ္ကိုေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ႔တာေပါ႔.... အခုေတာ႔ ဒီလိုအခ်ိန္ေတြ ၿပန္မရႏိုင္ေတာ႔ဘူး.... ဒီဇင္ဘာဟာလြမ္းဆြတ္စရာေတြအၿပည္႔နဲ႔..... </div><br /><div>ဒါေပမဲ႔ ဒီႏွစ္ေတာ႔ အရင္ႏွစ္ေတြလိုမလြမ္းရေတာ႔ဘူး... ေနာက္တစ္ပတ္ဆိုရန္ကုန္ၿပန္ေတာ႔မယ္... မိသားစုေတြနဲ႔ အတူခရစၥမတ္စ္ကို ဆင္ႏႊဲရေတာ႔မယ္... ေတြးရင္းေပ်ာ္ေနတယ္... ဘေလာ႔ဂါသူငယ္ခ်င္းေတြ ဘေလာ႔လာလည္ေနက် ေမာင္ႏွမေတြကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါတယ္ေနာ္.... ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ ခရစၥမတ္စ္ၿဖစ္ပါေစ.....</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-8658334068222224238?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com64tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-5539835713114523872009-12-03T14:00:00.002+07:002009-12-03T14:25:35.207+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/SxdnWcOMmhI/AAAAAAAAAeY/vBw_Bm_uXh0/s1600-h/images135772_ketxe2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5410907112539462162" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 241px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/SxdnWcOMmhI/AAAAAAAAAeY/vBw_Bm_uXh0/s320/images135772_ketxe2.jpg" border="0" /></a><br />(ဟိုခ်ီမင္းၿမိဳ႕လမ္းမတစ္ေနရာ........ ဟိုခ်ီမင္းမွာ ကားလမ္းေတြက အဲလိုပိတ္ပါတယ္)<br /><br />ဆရာဝန္ဆီကေနဒီလိုၾကားလိုက္ရေတာ႔ ခဏေတာ႔မွင္သက္မိသြားတယ္…. အဓိကကေတာ႔ ေလထုညစ္ညမ္းမႈေပါ႔… က်မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕သားေလးလဲ အဲလိုၿဖစ္ေသးတယ္… ဒါနဲ႔သိပ္မၾကာခင္ ဟိုခ်ီမင္းၿမိဳ႕ထဲကေန ၿမိဳ႕စြန္ဘက္ကိုေၿပာင္းေနလိုက္ေတာ႔ ခေလးက သက္သာသြားတယ္ေၿပာပါတယ္… က်မအေနနဲ႔ကေတာ႔ လက္ရွိေနတဲ႔ေနရာက ခင္ပြန္းအလုပ္လုပ္ရာေနရာဆိုေတာ႔ သူမ်ားလို အိမ္ေၿပာင္းေနလို႔လဲမၿဖစ္ပါဘူး… ရန္ကုန္ၿပန္ေနရင္ေကာာင္းမလား စိတ္ကူးမိေပမဲ႔ ခေလးေတြကိုလဲ ဖခင္နဲ႔ ခြဲမေနေစခ်င္ပါဘူး…. က်မရဲ႕ခေလးေတြကို မိခင္ေမတၱာေရာ ဖခင္ေမတၱာပါ နီးကပ္စြာ ေႏြးေထြးစြာရရွိေစခ်င္ပါတယ္…. ဒီေတာ႔ ကာကြယ္ဘို႔ဘဲၿပင္ဆင္ၾကပါတယ္…. လိုအပ္တာေတြမွန္သမွ်အိမ္မွာ အဆင္သင္႔ရွိေနဖို႔ေဆာင္ထားတယ္… အေရးေပၚကာကြယ္နည္းကို သိသြားၿပီၿဖစ္တဲ႔အၿပင္ ကာကြယ္စရာပစၥည္းေတြလဲ ရွိေနၿပီမို႔ ေနာက္တေခါက္ဒီလိုမၿဖစ္ေတာ႔မွာလဲ ေသခ်ာသေလာက္ရွိေနၿပီ… ဆရာဝန္ကလဲ ဖုန္းဆက္ေခၚတိုင္းလာပါတယ္… က်မတို႔ သိပ္စိုးရိမ္တတ္မွန္းသိေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔ေခၚေခၚအၿမဲအေရာက္လာတဲ႔အၿပင္ ခ်က္ခ်င္းမလာႏိုင္တဲ႔ အခါ ဖုန္းထဲကေနလွမ္းေမးၿပီး ခေလးကို ဘာေဆးဘယ္ေလာက္တိုက္ထား… ဘယ္လိုလုပ္ထားဆိုတာမ်ိဳးေတြ ေၿပာၿပေပးပါတယ္…. အဲဒီဆရာဝန္မဟာ က်မတို႔မိသားစုအတြက္ေတာ႔ ဘုရားသခင္လႊတ္လိုက္တဲ႔ ေကာင္းကင္တမန္ပါဘဲ…. အခုေနာက္ပိုင္း သားေလးလဲဲ ေတာ္ေတာ္က်န္းမာေနပါၿပီ္…. အခုေတာ႔လည္း ဲ ဗီယက္နမ္မွာေနရတာ ေတာ္ေတာ္ေနသားက်ေနပါၿပီ…. ေပ်ာ္ရာမွာ မေနရ ေတာ္ရာမွာ ေနရ ဆိုတဲ႔ စကားဟာ က်မအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး အဓိပၸါယ္ရွိပါတယ္…. ေတာ္ရာမွာေနရင္း ေပ်ာ္ေအာင္ၾကိဳးစားရတာလည္း ရင္႔က်က္မႈေတြတိုးပြားေစပါတယ္…. အဆင္မေၿပတာေတြ ၾကံဳလာရတဲ႕အခါတိုင္း တခါတေလလဲ ၿဖစ္တတ္ပါတယ္ေလ လို႔ ေလွ်ာ႔ေတြးလိုက္တာပါဘဲ…. ရိုင္းပ်စြာဆက္ဆံခံရတဲ႔ အခါလဲ သူတို႔ အတြက္ဒါဟာရိုင္းတယ္လို႔ မထင္တဲ႔ အၿပဳအမူၿဖစ္ေနမွာပါေလလို႔ ေဖာ႔ေတြးေပးလိုက္တယ္…. ေရာက္တဲ႔ အရပ္မွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနတတ္ဘို႔ ဘဝတကၠသိုလ္ၾကီးက သင္ၾကားေပးလိုက္ၿပီ……..<br />အခုေတာ႔ က်မတို႔ မိသားစုေတြ ဗီယက္နမ္မွာေနရတာ ေပ်ာ္ေနပါၿပီ…….. ဆက္ေနရမဲ႔ ေနာက္ပိုင္းကာလမ်ားမွာလည္း ေပ်ာ္ေနမွာေသခ်ာတဲ႔ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြနဲ႕ ဗီယက္နမ္မွာၾကံဳခဲ႔ရတဲ႔ က်မရဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳေတြ အေၾကာင္း “ဗီယက္နမ္မွာ” ကို နိဂုဏ္းခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္…. ဗီယက္နမ္မွာေနေနရဆဲမို႔ ေနာက္ပိုင္းေတြမွာ အေၾကာင္းအရာအလိုက္ဘဲ ေခါင္းစဥ္တပ္ၿပီးေရးသြားပါမယ္…. က်မရဲ႕ “ဗီယက္နမ္မွာ” ကို အပိုင္း၁ကေန ေနာက္ဆံုး အပိုင္း၆ အထိ အၿမဲ လာေရာက္ ဖတ္ရႈၾကတဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေမာင္ႏွမမ်ား ဘေလာ႔လည္သူေမာင္ႏွမမ်ား အားလံုးကို အထူးဘဲေက်းဇူးတင္ပါတယ္… အားလံုး ရႊင္လန္းခ်မ္းေၿမ႕ၾကပါေစရွင္……..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-553983571311452387?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-2275392244310984632009-11-30T09:39:00.004+07:002009-11-30T10:31:26.196+07:00ဒီေန႔မနက္ အသစ္တက္လာတဲ႔ ညီမငယ္ ၿမဳးသွ်ရီရဲ႕ ပို႔စ္ကို ဖတ္ၿပီးစိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိတယ္.... မေန႔ကတင္တဲ႔ ပို႔စ္ေလးကို comment ေပးမရထဲက မနက္ၿဖန္မွဘဲ ေပးေတာ႔မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားခဲ႔တာ... ဒီမနက္က်မွဘဲ တမင္ၿဖဳတ္ထားလိုက္မွန္းသိရတယ္.... က်န္းမာေရးမေကာင္းတဲ႔ ညီမငယ္ေလးဟာ ထိခိုက္ခံစားလြယ္သူရယ္လို႔ အကဲခတ္မိၿပီးသားပါ.... comment ေတြမွာ Cbox မွာ ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ ခေလးဆန္ဆန္ ခြ်ဲခြ်ဲႏြဲ႕ႏြဲ႕ေလး comment ေရး ႏႈတ္ဆက္တတ္တဲ႔ ညီမငယ္ေလးကို လူမၿမင္ဖူးေပမဲ႔ သံေယာဇဥ္တြယ္ေနမိတာ.... အခုလို ရံုေလးတစ္ေယာက္ ဘေလာ႔ကိုပါခြဲခြါေတာ႔မယ္ဆိုေတာ႔ အံ႕ၾသမိသလို စိတ္မေကာင္းလဲၿဖစ္မိတယ္... ဘယ္သူေတြကမ်ား ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ ရံုေလးကို ဒီေလာက္ထိ စိတ္ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္လိုက္ၾကတာလဲ?<br />ေၿပာလိုက္တဲ႔သူက ေၿပာၿပီးရင္ၿပီးသြားေပမဲ႔ ခံလိုက္ရတဲ႔သူက တစိမ္႔စိမ္႔နာက်င္နာက်င္ခံစားေနရမွာ.... ဘာေၾကာင္႔မ်ားသူမ်ားကိုနစ္နာေစရတာလဲ? အေဝဖန္ခံႏိုင္သူ ေခါင္းမာသူေတြအဖို႔ (ဥပမာက်မေပါ႔)ဘာမွမၿဖစ္ေလာက္ေပမဲ႔ ထိခိုက္ခံစားလြယ္ ဝမ္းနည္းတတ္သူအဖို႔က ခံႏိုင္ရည္မရွိဘူးေလ.... က်မေရးတဲ႔ စာေတြအေပၚမွာလည္း တခါတေလ အမည္မသိဆိုတဲ႔နာမည္နဲ႔ အေပၚယံဖတ္ၿပီး ေဟာ႔ေရွာ႔လုပ္ ေဝဖန္သြားသူေတြ ရွိပါတယ္.... ၿမန္မာလိုေတာင္မေရးႏိုင္ပါဘူး.... E လိုခြပ္သြားတာပါ.... ဒါေပမဲ႔ က်မ မမႈပါဘူး.... comment အားလံုးကို က်မတန္ဖိုးထားပါတယ္.... ဒီလိုေရးတဲ႔သူရွိလာေတာ႔ ကိုယ္႔ဘေလာ႔ကိုလာလည္တဲ႔ သူေတြမွာ ခင္လို႔လာလည္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြ စာဖတ္ဝါသနာပါသူေတြအၿပင္ အၿပစ္ရွာၿပီး ခနဲ႔ဖို႔ လာဖတ္သူလဲရွိတတ္တယ္ဆိုတာ သတိထားမိသြားခဲ႔ပါတယ္... အဲဒီအတြက္ အမည္မသိ ေဝဖန္ခနဲ႔သြားသူေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...<br />ဒါေပမဲ႔ ညီမငယ္ရံုေလးဟာ ခေလးဆန္စြာ ခ်စ္စရာေကာင္းၿပီး စိတ္ထားၿဖဴသူေလးပါ... သူက်န္းမာေရးမေကာင္းတာေရာ... ဝမ္းနည္းလြယ္တာ ထိခိုက္ခံစားလြယ္တာ သူ႔ကိုခ်စ္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေမာင္ႏွမေတြ သိၾကပါတယ္... သူေရးတဲ႔ ဟင္းခ်က္နည္းေလးေတြဟာ တခါတေလ အဆန္းေလးေတြမို႔ သူ႔ဘေလာ႔မွာ အသစ္တင္တိုင္း က်မမွာ အေၿပးအလႊား သြားၾကည္႔ရတာ... အခုေတာ႔ သူဘေလာ႔ကို ပိတ္ပစ္လိုက္ေတာ႔မယ္တဲ႔ ... comment လဲေရးလို႔မရ... Cbox လဲမရွိေတာ႔ပါ.... ညီမငယ္ရံုေလးကို အဲေလာက္ေတာင္ စိတ္ဆင္းရဲ စိတ္ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္လိုက္တဲ႔ သူဘယ္လိုမ်ားေနမလဲ? ေပ်ာ္ေနမွာလား.... ကိုယ္႔အမွားကိုသိၿပီး ေတာင္းပန္မွာလားမသိေပမဲ႔ က်မေတာ႔ အရမ္းစိတ္မေကာင္းၿဖစ္မိပါတယ္... ညီမငယ္ရံုေလးေရ... ၿပန္စဥ္းစားပါဦးလားလို႔ ဒီပို႔စ္ေလးကေန ေၿပာခ်င္ပါတယ္.... ညီမငယ္ေလး ကို ခ်စ္တဲ႔ ဘေလာ႔ဂါေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနေသးတာ... ညီမငယ္ေလးကို အားေပးၾကမဲ႔ အားေပးၾကတဲ႔ သူေတြ ရွိေနေသးတာ ညီမေလးသိရင္ ညီမေလး ခံစားေနရတဲ႔ နာက်င္မႈေတြ ေလွ်ာ႔ပါး ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါေစလို႔ ရည္ရြယ္ရင္း ဒီပို႔စ္ေလးကိုေရးလိုက္ပါတယ္...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8669519993136349252-227539224431098463?l=rose-sharon.blogspot.com' alt='' /></div>rose of sharonhttp://www.blogger.com/profile/14538861294225377246noreply@blogger.com48tag:blogger.com,1999:blog-8669519993136349252.post-75612893274118594582009-11-27T19:47:00.003+07:002009-11-27T20:03:26.846+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/Sw_N-f2tDcI/AAAAAAAAAeI/eHLcNZibviE/s1600/012.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5408768151081782722" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_OX1M0Yos-Rk/Sw_N-f2tDcI/AAAAAAAAAeI/eHL