ဗီယက္နမ္မွာ(၃)

(က်မႏွင္႔ Mrs Kim)

ပိုဆိုးတာက သူတို႔မိသားစုထဲမွာ လူစဥ္မမီ ဥာဏ္ရည္မမီတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ပါလာတယ္... စစ္ရဲ႕ဆိုးေမြေပါ႔.... ဗီယက္နမ္မွာ အဲလိုမ်ိဳး Agent Orange Victims ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္.... အဲလိုမ်ိဳး စာဝတ္ေနေရး အဆင္မေၿပတဲ႔ၾကားက ဒီလိုလူ မိသားစုထဲပါလာတဲ႔အခါ စိတ္ေရာလူေရာ ပိုၿပီးပင္ပန္းၾကရပါတယ္...အဲဒီအေၾကာင္းအက်ယ္တဝင္႔သိခ်င္ရင္(http://www.vn-angentorange.org/) မွာၾကည္႔ႏိုင္ပါတယ္... ဒါေပမဲ႔ သူ(က်မရဲ႕အိမ္ေဖာ္ အမ်ိဳးသမီးၾကီးMrs Kim)ကေတာ႔ တၿခားသူေတြေလာက္ မရိုင္းပါဘူး... ဆင္းရဲေပမဲ႔ပညာကို မရ ရေအာင္ ၾကိဳးစားသင္ယူခဲ႔လို႔ ဗဟုသုတ လဲၾကြယ္ဝပါတယ္.... အဂၤလိပ္စကားလည္း ေကာင္းေကာင္းေၿပာႏိုင္ပါတယ္... အခုေတာ႔ သူ႔သားေတြလဲ ပညာတတ္ေတြ ၿဖစ္ အိမ္ေထာင္ေတြက်ကုန္လို႔ ေၿမးေတြထိန္းရေတာ႔မွာမို႔ သူအလုပ္မလုပ္ေတာ႔ပါဘူး... က်မဆီေတာ႔ တခါတေလ လာလည္ပါတယ္...(သူ႔အေၾကာင္းေရးရတာက ေပါက္ကရအေတြးမ်ားပိုင္ရွင္ စည္သူကေတာင္းဆိုထားလို႔ပါ)

သူတို႔လူမ်ိဳးေတြက အဂၤလိပ္စကားေၿပာမွာ အားနည္းပါတယ္... အမ်ားအားၿဖင္႔ ဒီမွာေနတဲ႔ႏိုင္ငံၿခားသားေတြဟာ သူတို႔စကားကို အနည္းဆံုး ေဈးဝယ္ဖို႔ေလာက္ေတာ႔ သင္ထားၾကရပါတယ္... အဂၤလိပ္စကားေၿပာႏိုင္ၾကသူေတြရွိေပမဲ႔ အမ်ားစုက အသံထြက္ေတာ္ေတာ္ ညံ႕တာမို႔ သိပ္နားမလည္ပါဘူး... ေနတာၾကာသြားမွသာ သူတို႔ရဲ႕ အဂၤလိပ္စာအသံထြက္ကို ဘာေၿပာရင္ ဘာကိုဆိုလိုတယ္ ဆိုတာ မွန္းတတ္သြားမွဘဲ အဆင္ေၿပပါတယ္... ဥပမာ Saigon Square ဆိုရင္ ဆိုင္ဂံုကဲြ လို႔အသံထြက္ၾကတယ္... Lucky Plaza ဆိုရင္ လူကီလာဇာလို႔ အသံထြက္တယ္... Village ကိုဗီလာ လို႔အသံထြက္တယ္... အဲလိုေတြသိသြားတဲ႔အခါ သူတို႔စကားမေၿပာႏိုင္ေပမဲ႔လဲ အဆင္ေၿပသြားပါတယ္.... က်မကေတာ႔ အဲဒီ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ကေန ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးပိုင္းအထိ ရန္ကုန္နဲ႔ ဗီယက္နမ္ကို သြားလိုက္ၿပန္လိုက္ပါဘဲ... ဗီယက္နမ္မွာ အၾကာၾကီးလိုက္မေနႏိုင္တာေၾကာင္႔ ရန္ကုန္မွာ စီးပြါးေရး တစ္ခုခု လုပ္ဖို႔ ဆံုးၿဖတ္ၿပီး စားေသာက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ဖြင္႔လိုက္ပါေသးတယ္... ဒါေပမဲ႔ တစ္ႏွစ္ပါဘဲ.... အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင္႔ ဆက္မလုပ္ေတာ႔ဘို႔ဆံုးၿဖတ္လိုက္တာပါ (အဲဒီအေၾကာင္းေနာက္မွေရးပါမယ္) ေနာက္ဆံုးႏွစ္စာေမးပြဲေၿဖရေတာ႔မဲ႔၂၀၀၁ခုႏွစ္မွာ ခေလးယူေတာ႔မယ္လို႔ဆံုးၿဖတ္လိုက္္ၿပီး ခင္ပြန္းသည္နဲ႔ အတူ ဗီယက္နမ္မွာ လိုက္ေနတယ္...ကိုယ္ဝန္ရွိတယ္လို႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ သံသယဝင္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ဗီယက္နမ္မွာ ခေလးေမြးရမွာေၾကာက္မိတယ္... ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ၿမန္မာဆရာဝန္နဲ႔ဘဲၿပခ်င္တယ္... ဒါေပမဲ႔ခင္ပြန္းသည္ သေဘာမတူမွာစိုးလို႔ သူ႔ကိုဖြင္႔မေၿပာဘဲ ရန္ကုန္ၿပန္ဘို႔ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ စီစဥ္တယ္.... ေလယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္ၿပီးေတာ႔ မၿပန္ခင္ ႏွစ္ရက္အလိုမွာ ၿမန္မာသံရံုးကို အသြား လမ္းမွာ ဆိုင္ကယ္ေမွာက္တယ္... စိတ္ထဲမွာကိုယ္ဝန္ပ်က္သြားရင္ဒုကၡလို႔ ေတြးၿပီးေၾကာက္လိုက္တာ... ေယာက်ၤားကို မေၿပာထားေတာ႔ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္တိတ္တိတ္ေလး လန္႔ေနမိတယ္.... ရန္ကုန္ေရာက္ေရာက္ၿခင္း test လုပ္ေတာ႔ ကိုယ္ဝန္ရွိတာ ေသခ်ာသြားတယ္... ဆရာဝန္သြားၿပေတာ႔ bleeding ၿဖစ္ေနတာကို ဆရာဝန္အရင္မၿပဘဲ ဒီတိုင္းၿပန္ခ်လာတဲ႔ ကိုယ္ အဆူခံရတယ္... ဘုရားေပးတဲ႔ခေလးမို႔ သမီးေလးလူ႔ေလာကထဲေရာက္လာရတာ... က်မရဲ႕တဇြတ္ထိုး စိတ္ကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ေနာင္တရမိတယ္.... ေဆးထိုးေဆးေသာက္နဲ႔ ကိုယ္ဝန္ၿမဲေအာင္ အိပ္ရာေပၚမွာ ၂လေလာက္ နားလိုက္ရတယ္.... ကိုယ္ဝန္တစ္ဖက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးႏွစ္စာေမးပဲြကိုလည္း ေၿဖဆိုေအာင္ၿမင္ခဲ႔ပါတယ္... ၾကင္ယာစံုၿပီးမွ ပညာစံုခဲ႔တာပါ.... ၂၀၀၁ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘၤာလ ၂၀ရက္ ညသန္းေခါင္ မွာကိုယ္ဝန္ ၃၇ ပတ္နဲ႔ ဗိုက္ေတြနာလာတယ္...မနက္၆နာရီေလာက္ေဆးရံုကိုေရာက္သြားတယ္...သားအိမ္ပြင္႔တာ 5cmနဲ႔ရပ္သြားၿပီး ဆက္မပြင္႔ေတာ႔လို႔ အေရးေပၚ ဗိုက္ခြဲၿပီး မနက္၈နာရီ၁၆မိနစ္မွာ က်မ္းမာ လွပတဲ႔ သမီးေလးကို ေမြးဖြားခဲ႔ပါတယ္.... က်မအတြက္ ဘာနဲ႔မွ တန္ဖိုးမၿဖတ္ႏိုင္တဲ႔ ဘုရားေပးတဲ႔ဆုေလးပါ.... သမီးေလး ကာကြယ္ေဆးေတြ အကုန္ထိုးၿပီးလို႔ ၆ေလာက္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ဗီယက္နမ္ ကိုၿပန္လာၾကပါတယ္....

(ဆက္ရန္)